De rollercoaster

Zij … zij maakt me blij!! Zij is kleinste liefde in m’n leven. Zij is grappig, ondeugend, lief en nu al zo zorgzaam. Haar hoofdje tegen m’n benen toen ik vorige week in huilen uitbarstte.

Ik til haar op en ze vraagt: “waarom huil je mama?” Met geen twijfel mogelijk antwoord ik zo eerlijk mogelijk wat er is. Ik zeg: “oma is ziek en die wordt niet meer beter. En hierdoor is mama soms verdrietig.”

Ze kijkt me aan met haar grote blauwe ogen en antwoord: “kan ik nu niet meer naar oma toe mama?” Ja natuurlijk wel mop!!! “Kan ik dan nog wel logeren?” Het komt wel goed schatje. Anders mag je altijd bij opa logeren. Kind jubelt, ze is blij en het wordt luchtig … het wordt even luchtig voor mij.

Ze gaat de kamer uit en ik barst weer in tranen uit. Manlief geeft me een knuffel en ik zeg: “ik kan gewoon nog niet zonder haar …” “Dat is nog niet” zegt hij en ik knikte “ja, ik weet het.”

Als ik hieraan denk, doet dit ongelofelijk pijn, ik zie haar inleveren. Ik zie haar strijd, ik zie zo dat ze haar uiterste best doet, ze wil …. maar ze kan niet. Men, wat is het pittig om aan de zijlijn te staan. Wat voel je, jezelf soms radeloos, machteloos, want je kan niets. Ik roep soms wat, puur om haar in bescherming te nemen. En misschien uit wanhoop, want ik wil gewoon niet haar zien in haar strijd. In strijd met haar karakter en haar ziektes. In strijd met alles wat ze nooit wilde. Afhankelijk worden.

Een vriendin zei: “er zijn nog steeds lichtpuntjes en probeer deze te zien.” Dat doe ik, ik geniet echt als ik bij haar ben. Ik geniet van onze gekke gezichten naar elkaar via FaceTime. Ondanks dat ze erg ziek, is haar zorgzaamheid er altijd. Ze denkt altijd aan anderen. Ik bewonder haar kracht, haar enthousiasme en haar positiviteit. Ik bewonder haar tranen, haar humor en haar doorzettingsvermogen.

Ik bewonder óók m’n vader … m’n grote, sterke vader, die er naast staat. “De mantelzorger” zoals de huisarts hem laatst noemde. Ik weet dat hij dit niet zo voelt, ik weet dat hij dit nooit zo zal voelen. Hij doet het met liefde. En ook hij kijkt soms, machteloos naar zijn sterke vrouw. Zijn vrouw die nog steeds een sterke wil heeft om dingen zelf te kunnen doen, maar het lukt helaas vaak niet.

Ik kijk naar m’n dochter, mijn dochter is mijn drijfveer en mijn moeder maakt mij sterker, maar de situatie maakt me óók kwetsbaar. Sterk zijn is ook je verdriet kunnen delen. Dat heb ik wel geleerd het afgelopen jaar. We zijn eerlijk tegen onze dochter. In Jip & Janneke taal, niet meer en niet minder. Ze voelt het anders toch.

Terug naar hier, samenzijn met mams. De afgelopen weken probeer ik er elke dag te zijn. Ze is gisteren avond teruggekomen van een weekje ziekenhuis, omdat ze thuis niet opknapte. Het gaat ietsje beter en ze heeft haar vechtlust weer terug. Dat geeft hoop!

De keren dat we bij elkaar zijn praten we, we maken herinneringen, gewoon door samen te zijn en in stilte elkaars aanwezig voelen. Samen zijn, de aandacht voor elkaar en de liefde voor elkaar voelen. Het is in één woord: “intens.”’We beleven hele intense weken en momenten en dat is super fijn, maar soms óók pittig en verdrietig.

Ik ben dankbaar dat mijn moeder er nog is en ik ben dankbaar dat ik moeder ben geworden. Ook ben ik dankbaar met heel veel lieve mensen die om ons heen staan. Het zijn de kleine dingen, de kleine gebaren en die voor mij heel groot voelen. Ik ben een dankbaar mens. Een vriendin zei vorige week aan de telefoon “jij bent sterker dan je denkt.” En wat denk je? Dat denk ik zelf ook! ❤️

Blij … blij ei 💜

Wat ik toen niet wist

Dat was gisteren of een paar maanden geleden … zelfs een paar jaar. Alles wat ik toen niet wist, weet ik nu. Soms wist ik het wél, maar ik paste het niet toe of ik negeerde het. Schijt aan m’n onzichtbare beperkingen, er gingen er een paar drankjes in en deze remde mijn prikkels enorm. Ik was moe, maar gaf niet toe.

Ik ben zo vaak faliekant over m’n grens gegaan. Echt doorgegaan, mezelf totaal uitgeput, afgemat en mezelf helemaal leeg gezogen. Het ontkennen, het niet willen zien. Wat ben ik blij, dat ik geleerd heb, blij dat ik nu ben zoals ik ben.

Mijn leven is soms óók hectisch. Hectisch op een hele andere manier, zonder dat we Lina hadden. Ik spaar, ik spaar m’n energie, omdat er veel meer onvoorziene situaties voorkomen in m’n leven als moeder.

Mijn dochter zorgt voor heel veel liefde, rust en structuur. Ze zorgt ervoor dat ik soms m’n dag doorkom, zonder dat ze er weet van heeft. Ze maakt me aan het lachen met haar komische acts en haar leuke woordspeling. Ik ben een ontzettende dankbare en vooral trotse moeder 💜

Ik leer, ik leer trouwens nog steeds, om beter om te gaan met de onvoorziene situaties. Het paniek schieten is er soms écht nog wel, maar ik ga op pad, met plannen. Plan A en plan B en soms zelfs plan C of D. Dit maakt mij sterker, als persoon, als moeder en ik ben ook eerlijk. Ik ben eerlijk tegen mijn dochter. Op de momenten dat ik moe ben en dat ik niet alles tegelijk kan. Ze begrijpt meer als dat ik soms denk, dus ik kan beter op zijn tegen haar i.p.v. het allemaal te verdoezelen.

De afgelopen weken waren pittig, maar mijn energie lijkt niet zo hard te kelderden. Ik heb gespaard, ik heb mijn energie gespaard en zat in het groen. Kind was ziek, ik niet lekker, manlief óók niet en mama, die zo broos is, heeft een longontsteking. Dus ik heb zorgen thuis, zorgen in m’n hoofd en goed voor mezelf blijven zorgen. Zorgen dat ik overeind blijf, sparen waar er te sparen valt.

Dat laatste gaat me makkelijker af. Ik laat de boel, de boel meer, ik doe wat kan en wat er echt nodig is. Die energie, deze mindset is fijn en dat doet me erg goed. Ik weet het wel, nee ik wist het wel, maar het doen is het tweede. Aard van het beestje en mijn karakter spelen daar een grote rol in om dit juist niet te doen. Dit voelt meer comfortabel, omdat ik dit nu echt ook doe. Ik merk nog steeds dat ik me druk maak om dingen, wat ik toch niet kan veranderen. Er is dus nog werk aan de winkel 👍🏼

Het is soms veel, maar met alle tools die ik afgelopen jaren heb geleerd, kan ik zeggen dat ik rust vind. Ik vind rust in wat ik vooral niet moet doen, maar wat ik wel heel graag zou willen. Ik denk dat heel veel mensen me hierin kunnen begrijpen. Ik wil veel, soms teveel, het schuldig voelen tegen over personen die ik erg lief heb, kost bakken energie. Ik temper daar gelukkig meer in. Het is niet nodig, ik doe wat ik kan en ik kijk wat energie oplever. Keyword: “balans 🙏🏼” en dat lukt me steeds beter.

Zucht … maar wat gaat komen? Ga ik in m’n angst zitten of blijf ik de momenten pakken? Ik kies voor het laatste en eerlijk is eerlijk, met zorgen, soms met grote zorgen. Dat is het stukje van het beestje. Die raak ik niet kwijt. Ik temper het, maar ik koester het ook. Balans, ik pak de momenten en doe wat goed voelt. Wat voor mij belangrijk is, dat ik goed voor mijzelf zorgt, dat ik m’n gezin draaiende houdt en daarnaast de tijd met mijn moeder.

Als ik toen wist wat ik nu weet, had ik het misschien anders gedaan. Of misschien ook niet. 😉

Piet Geniet

Op pad, een nachtje …. Samen, herinneringen maken. Dierbaar en dankbaar dat het kan!! Ik verlangde hier zo naar, even onze tijd en dat pakt niemand van ons af.Ik heb eigenlijk nooit puf / energie om echt iets voor mezelf te doen, met vrienden of vriendinnen, daarom gebeurt het ook niet, nou ja bijna niet. Ja, met Lina erbij en dat is óók prima, want ik heb met haar ook écht veel plezier. Het is goed dat dit gebeurd, even echt tijd voor mezelf, met moeders!

De laatste maanden was ik vooral niet fit en nog steeds niet. Voor de zekerheid doe ik een thuistest en mama zei: “we gaan hoor Jeannette!” De eerste schoolweken hakken er in bij m’n kleine dame, maar óók bij mij. De juf had al aangegeven dat de eerste weken erg pittig is voor de kleintjes. Het ritme vind ik wel erg lekker, maar de verandering daarentegen moet ik aan wennen.

Twee weken geleden was Lina ook nog ziek van de pseudokroep aanvallen die ze had gehad en je raadt nooit wie daarna de Sjaak was? Ik!! Zei de gek. Op een ochtend werd ik wakker met een hese stem en keelpijn. Mijn weerstand is natuurlijk van lik me vestje door de afgelopen maanden.

Het nachtje weg was heel relaxed. Mijn moeder kent mij heel goed en zegt rustig “hou maar eens lekker je mond en pak je rust” 😂 Ik kan het hebben, van haar. Ik kwam tot rust, ik was even ontzien van zorgen, alhoewel er toch altijd een controlefreak in mijn hoofd zit, maar bij de uitvoering hoefde ik er even niet bij te zijn.

Even echt mijn tijd, samen met de dierbaarste vrouw in m’n leven: mijn moeder 💜 we lachen, we praten en we hoeven niets op te halen, want we weten, we weten wat er speelt bij beide. We kennen elkaar door en door. We genieten, van elkaar, in een langzamere versnelling. Mama kan niet anders, dus ik pak noodgedwongen deze versnelling óók.

Het is goed, het is fijn. Herinneringen maken, samen, even helemaal niets, behalve dat mijn hoofd vaak aanstaat. Ook het besef dat ik moet leren loslaten, want manlief en de moeders van school hebben zich ontfermd over Lina. Ik ben altijd bij haar, mijn kleine kruimel.

Het besef dat ik ook wat tijd voor m’n vrienden & vriendinnen wil maken, even een telefoontje, een rondje wandelen, een bakkie thee doen, samen wat eten etc. Het doet me namelijk goed, even geen moeder, maar de boel, de boel laten en … loslaten. Dat loslaten is nog wel een dingetje, maar het is een kwestie van oefenen, het wat vaker doen als er gelegenheid is.

Een vriendin van mij zei: “blij met je moeder, dat ze een goede keuze heeft gemaakt om te gaan … er is namelijk altijd wel wat.” Daar denk ik over na, ze heeft gelijk. Er is inderdaad altijd wat, waardoor ik dingen niet doe. Of gewoon bijna niet. Ik kijk altijd vooruit, omdat ik door een activiteit energie inlever, maar die energie krijg ik ook terug, door herinneringen te maken, even samen zijn, lachen met elkaar en als ik moe ben? Blik ik terug, op de foto’s of in gedachten en ik pak ‘m, ik incasseer het en weer door. Balans is en blijft de sleutel, uit handen (durven) geven, loslaten en genieten, keihard genieten wat wél kan!

Samen zijn ❤️

Prikkels, hoe voorkom je het?

De laatste blog die ik schreef, liet ik zien wat overprikkeling soms met me kan doen. Dat is een gegeven, maar wat doe je dan als je overprikkeld bent? Of hoe kan je het soms voor zijn?

Hier volgen een aantal tips die ik prettig vindt vanuit m’n eigen ervaring. Sommige tips heb ik ook weer van iemand anders gekregen. Zo help je elkaar een beetje.

Tips als je overprikkeld bent:

• ik zweer bij mijn Flowee spijkermat. Dit is een mat, als ik erop lig, ervaar ik rust. Mijn lijf tintelt alle kanten op in het begin. Daarna ervaar ik rust, ik lig met mijn hele blote rug op m’n spijkermat en daarna voel ik m’n energie weer stromen.

• Oortjes in / koptelefoon op en brainwaves op. Tegenwoordig heb ik ook baadt bij Schumann frequenties. Het is oefenen maar uiteindelijk word ik hier heel zen van. Ook fijn als je niet in slaap kan komen of hoofdpijn hebt.

• Een blokje om, wind door m’n haren en even niets. Alleen ik & buiten zijn.

• Af een toe een meditatie oefening en deze doe ik vooral als m’n hoofd vol zit voor het slapen.

Tips om overprikkeling tegen te gaan:

• ik draag oordopjes van Noizzez. Deze heeft verschillende filters en zorgt dat het geluid van buitenaf gedempt wordt in je hoofd. Dat betekent dus dat het geluid minder hard binnen komt en je brein iets minder hard hoeft te werken om dit allemaal te verwerken.

• Tegenwoordig heb ik ook noise canceling koptelefoon en deze is vooral prettig om je even af te sluiten. Bijv op bed maar je kan m ook prima dragen op een vliegveld, supermarkt, in de trein, pretpark etc.

• Jezelf even een rust moment te geven. En dat is voor mij even op de wc bril zitten.

• Afspreken dat je niet lang blijft of juist een eindtijd deelt met degene met wie je afgesproken hebt.

• Check in bij jezelf. En deze vergeet ik, vergeet ik in m’n hectiek. Mijn enthousiasme of dender ik er zomaar overheen. Ik wil soms gewoon mezelf zijn en dan hoor ik klein stemmetje in mijn hoofd: “je gaat te ver ….” En dan ben ik een kei in negeren. Deze laatste ga ik weer bewust mee aan de slag. Check in bij mezelf 💜

Tevens zit ik nu een proces “bril nodig” en daar loop ik bij een optometrist. Als dat klaar is, ga ik daar ook een blog overschrijven. Wat wel al duidelijk is, is dat mijn ogen niet samen werken. Dat is heel vermoeiend! Dus ik ben enthousiast dat daar iets aan gedaan kan worden.

Soms kies ik ervoor, kies ik voor het leukste en neem ik m’n overprikkeling voor lief. Dat is meemaken & incasseren. Dat plan ik wel, bijvoorbeeld als Lina uit logeren is of als manlief thuis is. Soms is het, het waard. Dan zijn er ook nog momenten dat overprikkeling mij totaal verrast, maar als ik me dan echt terug trek weer naar mijn basis, thuis, heb ik wel vaak achteraf “oh ja” momentje.

Wikken & wegen, maar ik geniet wat wél kan en ik kijk heel bewust wat mij energie kost en wat mij energie geeft. Daarover schrijf ik later weer. Voor nu is het, het laatste weekend van de zomervakantie. Dochter is uit logeren geweest vannacht en ik ga vandaag de schoolspulletjes bij elkaar sprokkelen. Morgen de laatste dag en daar wil ik optimaal van genieten, samen zijn met mijn gezin en opladen voor de nieuwe schoolweek. Ik heb er zin in!

Poppetjes van mijn ogen

Op een zelfde dag, foto’s gemaakt van mijn ogen en tussen deze foto’s zit 2,5 uur. Zie jij wat ik zie? Op de bovenste foto zie ik glinsterende, levendige pretogen en op de onderste foto zie ik doffe, wazig, maar vooral vermoeide ogen. Dit is wat overprikkeling kan doen, dit is wat hersenletsel kan doen. Door deze foto wordt het zichtbaar, de onzichtbare beperking van hersenletsel.

De afgelopen weken ben ik bij aan het komen. Klinkt gek toch? Je bent toch op vakantie geweest! Yep! De eerste week op onze vakantie heb ik mezelf totaal overschat of nee ik was gewoon mijzelf, zonder mijn NAH. Heerlijk! Ik de enthousiasteling, helemaal in m’n element! En onze dochter heeft zoveel plezier gehad. Het was fijn! De eerste week dus wan de 2de week stortte ik in, niet slapen, erg prikkelbaar en alles kwam te hard binnen.

Aan het einde van de tweede week werd ik ziek. Ik kreeg koorts, diarree, was misselijk en ik voelde me echt beroerd. Mijn lijf gaat stuiteren, ze gaat soms heftig protesteren en een goede vriendin zei laatst: “moet je eens kijken wat er allemaal vóór jullie vakantie is gebeurd.” Ze had gelijk.

Wat je duidelijk kan zien aan deze foto’s is mijn zichtbare hersenmist of hoe je het ook kan noemen is mijn hersenmoeheid. Dit is wat bijna niemand écht ziet, maar wel hoe ik me soms voel. Wat ik óók merk is dat het drukker is overal en dat m’n brein dit moet verwerken. Ik zei van de week tegen mijn begeleider dat ik het idee heb weer van vooraf aan te moeten beginnen. Zij bevestigde dat meteen, maar wel met een grote maar. Ik weet nu wat wel en niet kan. Ik weet ook dat ik meer bijkom tijd moet inlassen, om dingen weer op te bouwen. En toch overvalt het me nog steeds …..

Onze zomervakantie was één grote leerschool en volgend jaar gaan we het anders doen, het anders indelen. De rest van de zomervakantie heb ik het beter verdeeld. Ik plan weinig en als ik wat plan is dat in de ochtend en in de middag doen we lekker chill of gaan we naar buiten samen. Mijn kleuter uit laten razen in de speeltuin en ik op een bankje. Daar knap ik van op en daar laad ik van op.

Mijn lijf is helaas nog steeds aan het protesteren. Vorige week maar even naar de huisarts geweest en bleek dat ik een blaasontsteking heb. Dus ik ben aan de antibiotica waar ik ook verre van fit van ben.

De helft van de laatste week van de zomervakantie alweer en eerlijk?? Het vliegt onder m’n kont vandaan, ik wilde eigenlijk nog zoveel doen! En óók dat hoeft allemaal niet …. waar ik voor heb gezorgd om m’n energie te sparen zodat ik wel leuke dingen kan doen met m’n dochter. Zoveel mogelijk prikkels vermijden en eerlijk zijn. Eerlijk tegen mezelf, maar ook naar mijn gezin.

Geloof me, het viel me soms vies tegen. Ik voelde onmacht, verdriet en boosheid. Dat had ik dan een dagje of een momentje, omdat ik zo moet bijkomen van een activiteit. Nu is het natuurlijk niet te meten, want ik heb 3,5 week diarree gehad en liep daarbij dus óók met een blaasontsteking. Daar zou niemand fit van zijn 😉

Toch ben ik heel tevreden en ben ik blij dat de zomervakantie toch goed gelukt is. Onze dochter is dankbaar, dankbaar met de kleine dingen. Op de momenten dat het zwaar was keek ik foto’s of filmpjes van de vorige dag, want dat was het waard …. mijn hersenmist. 💜

Zoek de verschillen …

Mijn (on)zinnige weetjes & feitjes

⁃ stroke (en TIA) survivor

⁃ Moeder van een kleuter (2017)

⁃ Samen met manlief sinds 2010

⁃ Ik ben een hartige eter, maar op zijn tijd óók een zoetekauw

⁃ Zou graag meer tijd aan m’n vrienden/vriendinnen willen besteden

⁃ Ik ben sinds kort lid van de sportschool

⁃ Buiten functioneer ik het best

⁃ Ik vloek soms 🙈

⁃ Drink (alcohol) weinig, maar heel soms vlieg ik uit de bocht

⁃ Ik wil graag verzorgen

⁃ Ik ben enthousiast over nieuwe dingen maar maak het vrijwel nooit af

⁃ Lievelingsmensen zijn, buiten m’n gezin, mijn ouders

⁃ Ik probeer zo goed voor mezelf te zorgen

⁃ Bij overprikkeling kan ik soms niets, is mezelf douchen al teveel. Ik leef mijn dag op mijn wilskracht.

⁃ Ik kan niet goed tegen onrecht

⁃ Mijn motto: “kijk wat wél kan, i.p.v. wat niet kan”

⁃ Ik kan soms een vreselijke chaoot zijn

⁃ Hak op tak in mijn gesprekken

⁃ Ik blog al een jaar of twintig

⁃ Mijn flowee mat, koptelefoon, zonnebril en mijn oortjes zijn mijn beste matties

⁃ Tegenwoordig waardeer ik de stilte steeds meer, dan laad ik op

⁃ Ik ben nogal een overdenker

⁃ Lievelingskleur: groen

⁃ Vroeger was ik fan van Madonna

⁃ Ik ben een ochtendmens

⁃ Mijn mobiel gaat bijna altijd mee naar de wc

⁃ Goede sushi kan je me voor wakker maken.

⁃ Ik doe me soms beter voor als dat ik me voel

⁃ Rust in mijn kont ken ik niet, behalve als ik me terug trek op bed

⁃ Ik zie nog steeds figuren in wolken

⁃ Datum van mn CVA is 03.08.2007

⁃ Dan ben ik overigens geboren dus dubbel feest 🥳

⁃ Hiep hiep hoi!!! Ik ben gisteren 44 jaar geworden en dus 14 jaar hersenletsel met heel veel ervaring! Hiervoor ben ik heel dankbaar 💜

Ps hersenletsel hebben is uiteraard nooit een keuze geweest. Het overkwam mij en vele mensen meer. Hierdoor heb ik heel veel mensen leren kennen, vooral online, want die weet exact waar ik sta.

Door deze mensen krijg ik kracht, dat ik er niet alleen voor sta. Ik vraag adviezen, ik geef adviezen en er is altijd iemand met lieve woordjes.

Hoe vervelend me ik soms voel, de watten in m’n kop, de file in m’n hoofd onthou ik …. Het wordt weer beter 💜

Vakantie met hersenletsel

Hersenletsel, op vakantie gaan en iets te enthousiast zijn. Dat is er gebeurd, de 1ste week. Ik heb genoten van onze dochter, want die was zo blij. Ze is nog steeds blij. Ik wat minder, want de afgelopen dagen overviel bij mij de mist. De mist in m’n hoofd.

Als ik me goed voel, vergeet ik het gewoon. Ik vergeet dat ik hersenletsel heb en ik vergeet m’n rust momenten te nemen. Ik leef zo in het moment in de vakantie. De tweede week is begonnen en ik moet mezelf echt in acht nemen. Mezelf wat meer terug trekken, wat meer opladen in plaats van mezelf compleet leeg te trekken. Ik wil zo graag, ik vind het zo gezellig en ik kijk graag naar m’n blije kind.

Weer een mooie waarschuwing, misschien net weer wat te laat, maar hé liever te laat als nooit. Ik herken het in ieder geval. Hersenletsel neem je mee, overal, hersenletsel doet niet aan vakantie. Het aangeven aan m’n kind doet me nog het meest pijn. Gelukkig merkt ze er weinig van, want we hebben fantastische buurmeisjes hier en ik heb een liefdevolle man die even alleen met haar op pad gaat. Even adem halen, even bij mezelf komen en zorgen dat de laatste week van onze vakantie óók prettig verloopt.

Samen genieten, samen plezier maken, het samen zijn, want dat is voor mij het belangrijkste. De aandacht aan onze dochter, hoe klein dat ook soms is. Leuke dingen blijven doen maar ik … ik iets meer met mate 😉

Ons waterratje

Onvoorzien & onverwachts

Wat een weken … we vallen van het één naar het andere. Het was pittig, nee het is nog steeds pittig. Mijn hoofd is nog boven water, maar moet daar soms alle zeilen voor bijzetten. De ene week denk ik, het word wat rustiger, maar iedere week gebeurt er wel iets waardoor de planning in de water loopt.

Ik zal een opsomming maken, dan heb je een idee waarom dit gebeurt. Het continue schakelen door de onvoorziene situaties. Corona doet dat daar serieus nog een hele grote schep bovenop.

  • Mama heeft een paar hartinfarcten gehad, gelukkig overleefd, maar met 4 stents. Ze heeft daar een enorme terugval van gehad. We zijn zo dankbaar dat ze er nog is.
  • Lina heeft continu oorontstekingen en hierdoor is ze veel verkouden. Daardoor mag ze óók niet naar school. Wederom een bezoekje gehad bij de kno arts en ze mag over 3 weekjes voor nieuwe buisjes.
  • De werktijden van m’n man veranderen continu, eigenlijk bijna iedere week. Dit is voor hem overmacht, maar óók mijn planning gaat hierdoor in de war. Lees: schakelen.
  • De laatste schoolweken zijn pittig, ze gaan nog even dit doen of dat en nog een dansvoorstelling van haar dansen. Gelukkig heb ik dat goed voor elkaar en leg ik dingen klaar van te voren. En ik merk het aan Lina, het is écht tijd voor vakantie.
  • Manlief heeft bijna een week op bed gelegen met spit. Hij kon echt niets. Gelukkig gaat dit weer goed, alhoewel hij wel moet opletten met bepaalde bewegingen.
  • Mama haar ziekte gaat langzaam achteruit. Ze kookt en doet haar wasje. Ze ligt meer op bed en toch wil ze dingen die ze zelf kan doen, in haar hand houden. Mijn vader helpt haar en daar ben ik erg blij mee.

Dit is eigenlijk een opsomming van de afgelopen 7 weken. Kortom er is geen rust, ik creëer die overigens wel voor mezelf. En als klap op de vuurpijl moest ik donderdag Lina ophalen, want ze moet in quarantaine. Er is een medewerker van de BSO positief getest.

Daar stonden we dan, voor redelijke klote dilemma. Sorry voor mijn taalgebruik, maar je wordt wel een beetje onder druk gezet. Testen of niet testen? Ik wil dat niet, mijn man ook niet, maar nu ….

Ze kon 10 dagen thuisblijven of bij de GGD test doen vandaag. Nu wordt haar laatste week school door haar neus geboord, want ze mag pas volgende week vrijdag uit quarantaine. Ik heb dus vanmorgen vóór het eerst getest, ze gaf geen krimp en zei in de rij: “ik heb er zin in!” Overigens hoop ik dat we nooit meer voor zo’n beslissing komen te staan en dat ze lekker de laatste week school mee kan doen.

Het is veel en ik raak soms mijn overzicht kwijt. Dan loop ik een dag als een kip zonder kop rond, vergeet ik dingen en laat ik dingen uit mijn handen vallen. Maar hé ik sta er, nog steeds door al mijn eigen maatregelen in te zetten. 😉

Lieve mensen, maak er een fijne zomer vakantie van met iedereen die je lief is. Blijf gezond, maak het jezelf niet te moeilijk en zorg goed voor jezelf. Het blijft cliché, maar zo kan je er ook voor anderen zijn. En weet als je het even niet meer ziet zitten, het wordt weer beter. 💜

We did it! 💪🏻

De eerste weken school waren leuk, pittig & rommelig. Die laatste 2 gaan we fijn vergeten de komende vakantie, want we gaan chillen en leuke dingen doen.

De speeldates zijn aan op school! Hoe vond ik dat? Spannend! Maar vooral heel leuk. Mijn kind geniet, dus kind blij, mama óók. Ja het is soms pittig, maar dat is waar ik voor ga. Dus dan wijken andere dingen. Het contact met familie & vrienden is nihil, maar daarnaast krijg ik ook weer contacten op het schoolplein.

Hoe ga je ermee om? Met jouw energie? Geen flauw idee. Ik doe maar wat, maar ik weet wel dat daar de focus op ligt. School! En vooral voor mijzelf voor én na school. Ik probeer er zoveel mogelijk te zijn, voor haar. Het kletspraatje bij de thee waar nu al overigens wordt gezegd “mam, ik heb genoeg gekletst” dat blijft. Even je verhaal kwijt, of niet, maar het kan. Ik pak de tijd om daarna lekker ergens te gaan ravotten, te knutselen, lekker buiten te zijn of lekker onder een dekentje op de bank te liggen als ze moe is.

En nu? Nu is het vakantie. Mijn vuurdoop, nee de onze. Ik voel het, ik voel echt vakantie. Lina voelt ‘m ook, al kan ze het niet benoemen. Er staan wat speeldates op de planning, geen dag gepland, want ik wil lekker zien wanneer het kan. Even geen planning, even loslaten want daar gedij ik het beste op. Kijken hoe we ons voelen, waar we zin in hebben, hoe de pet staat.

Ik lig al in bed en bedenk me net dat ik 2 lege eierdozen mee moet geven met school. Nu niet, maandag ook niet, maar pas over 2 weken. Dag (ei)doos, school planning uit, vakantie modus aan 💪🏻

Fijn weekend lieve volgers!

Bewondering

In de stilte, zorgen dat mijn gedachten rustiger worden. De externe prikkels zijn veel, teveel om te verwerken. Dus ik moet kiezen, even stil, stil zijn in mijzelf. Zorgen dat ik positief blijf en dat het lijntje niet gespannen blijft, maar dat het er losjes bij hangt.

De dingen die gebeuren, heb ik geen invloed op. Mijn moeder die echt de positiefste persoon is in de hele wereld gaat achteruit. Zij gaat door, zegt ze. Je kent me toch? Ik ben een vechter zegt ze. Daar gaat ze, naar buiten achter een rollator. Ze vindt het vreselijk, nog erger als haar zuurstof slang in haar neus. Wat zijn de opties? Binnen blijven? Never nooit niet, dus ze gaat. Wat een bewondering heb ik voor mijn moeder. Van de week moest mams naar adem happen en staat mijn vader er machteloos naast. Dus ik vlak mijn vader óók niet uit. Ik heb gewoon sterke, lieve en altijd behulpzame ouders.

De gekke gezichten die mijn moeder en ik elkaar sturen via de app, klinkt gek maar geeft me moed. Het geeft me positieve energie. Daar gaan ze, mijn gedachten … maar wat als het sneller gaat? De achteruitgang? Of hoe lang heeft ze nog? Stop Jeannette, stop. Het is nu nog niet aan de hand dus blijf bij de feiten.

Ik maak me kwaad dat ze nog niet gevaccineerd is. Mijn moeder, 24 uur afhankelijk van zuurstof met ernstige longfibrose. En zij zegt: “meid maak je niet druk, ik wacht wel op mijn beurt.” Dus ik ga maar mee, met haar flow. Ik blijf nog even, even in mijn stilte. Even ontprikkelen, mijn hoofd wat leger maken met een meditatie, voordat ik mijn kleine meis weer ga ophalen.

Ciao lieve mensen, maak er wat van! En kijk vooral wat goed voelt én wat kan ❤️

De weg … oneindig 💜