Paniek

Vanmorgen, ging ik met frisse moed, vooral tegenmoed, naar de fysio. Ik deed de deur open en zag mensen, heel veel mensen in de zaal die ineens zo klein leek.

Ik stond met de deurklink in mijn hand en twijfelde, twijfelde om rechtsomkeer te maken. “Nee!!” dacht ik en ik stapte vastberaden naar binnen. Ik probeerde mijn tranen in bedwang te houden. Dat lukt, voor even.

Ik stap de kleedkamer binnen en neem een diepe zucht. De jas is uit, mijn sportschoenen zijn aan en ik ga, ik ga de drukke zaal in. Na 2 apparaten komt de fysiotherapeut naar me toe en neemt me mee naar haar kamer en dan mag ik, dan kan ik …. tranen over mijn wangen en ik besef dat het teveel is.

Het is teveel de afgelopen weken, de ingreep, het herstel van mijn ingreep, de complicatie van zenuwpijn en een zieke kat waar ik vanmiddag een beslissing over kan nemen. Adem in en adem uit Jeannette. De fysiotherapeut die tegenover me zit zegt: “het is ook niet niets wat je voor je kiezen krijgt.” Hierdoor voel ik de vrijheid om mijn tranen nog meer de vrije loop te laten.

Het was goed, het is goed en ik mag slaan. Boksen, mijn frustratie eruit en dat voelt goed, dat voelt lekker. Ik doe mijn jas aan, loop naar de deur. Ik loop glimlachend de ruimte en ik denk bij mezelf: “ik heb het toch geflikt!” Ik ben zowaar een beetje trots op mezelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s