Uitdagen & aanpassen

Slaap .. wat heb ik je gemist. We hadden alles geprobeerd met ons dochtertje, vroeg naar bed, laat naar bed, tussen ons in laten liggen of juist met onze slaapdronken kop weer terug te brengen naar haar eigen bed. Het was 6 van de 7 nachten raak, daar knap je niet van op, niemand trouwens. We liepen met wallen tot onze ballen en in mijn hoofd was het vaak mist. Mist van de moeheid, een soort kater, maar dan zonder drank.

Ik heb er veel over zitten lezen, adviezen gehoord en er wat mee gedaan of niet. Op een gegeven moment stond er ergens: “geen IPad geven in de ochtend, want dan gaan ze daarop slapen.” En dat deden we wél. Wij loederouders gaven haar de IPad, niet om 4 uur in de nacht, maar wel om 6 uur!!! Dus na een streng en rechtvaardig gesprek met onze bijna kleuter, gingen we aan de gang. Geen iPad meer in bed. En verdraaid één ochtend heeft ze erom gevraagd, maar nu ligt mevrouw braaf in bed te wachten tot haar konijntje wakker is. Dan loopt ze vol trots onze slaapkamer binnen: “Nijntje is wakker.” Briljant!!

Nu weer terug naar de kern, waar deze blog over gaat. Ik schrijf niet over opvoeden, maar over het leven met hersenletsel. Sowieso is slaap belangrijk, maar met hersenletsel, met toch al wat minder belastbaarheid, is het nog belangrijker. Oh ja: “gelukkig nieuw jaar nog!” Of kan ik zeggen: “gelukkig nieuw haar” met ieder die hun haar aan het sparen is voor een echt corona kapsel. En voor degene die net iets te enthousiast zijn geweest met de schaar of tondeuse hebben nu een heuse corona coupe. Jeannette, je dwaalt weer af.

Dus mijn nieuwe hobby is slapen geworden. Ik pak waar ik het pakken kan en ik geef er meer aan toe. Dat laatste is best knap van mezelf, want ik kon ook doorgaan, maar ik weet nu redelijk op de rem te trappen. Wel vaak nog iets te laat, maar ik doe het en uiteindelijk blijk ik toch net op tijd te zijn. Ik deed het vroeger gewoonweg niet, ik denderde maar door, een sneltrein was er niets bij. 

Wat doet slecht slapen met mij? Ik was een zombie, het lontje was niet te kort, maar die was er gewoonweg niet en mijn tranen kwamen continue. Het is een kwestie van volhouden, nog meer je eigen leven erop aanpassen, zoals vroeg het licht uit. Je aanpassen aan je kind. Ik doe overigens (nog steeds) mijn lamp uit om ongeveer 22.00 uur, want stel je voor dat het weer begint, dan heb ik in ieder genoeg gerust.

Twee weken geleden was ik even vol zelfmedelijden, de kreten: “ik hou dit niet vol,” of “je kan me straks weer oprapen” vlogen bij mijn man(lief) om zijn oren. Ik ben moe, ik probeer de kar te trekken, maar het lukt me niet in mijn eentje. En dat kwetsbaar opstellen vind ik me toch een partijtje moeilijk. Samen komen we er wel en dat is prettig. Ik moet hierover meer communiceren, i.p.v. als een kip zonder kop rondjes lopen in mijn huis. 

Deze tijd is voor heel veel mensen lastig en ik geef mezelf dan een schop onder mijn hol en probeer mijn gedachten te sturen. Juist mijn gedachten zijn hoe ik me voel op het moment, op een dag. Ik weet dat iedereen dit kan, je gedachten sturen en juist naar het positieve. Wat denk je dan Jeannette? Wat zeg je dan tegen jezelf? Wat doe je dan? Nou daar komt ie:

– kijken naar wat wél kan i.p.v. wat niet kan (daar ben ik natuurlijk al jaren over bezig, dus ik ben stiekem een beetje getraind voor de COVID periode ;-))

– genieten van de dingen, die heel klein zijn, maar door deze periode het heel groot maken

– ik ga (nog) meer naar buiten, speeltuintjes opzoeken, naar het bos kabouters zoeken, buitenbingo etc. Wat uitdagingen voor onze kleine. Ik spreek af met mijn moeder, halen een coffee to go en de laatste weken loop ik wat meer over de markt. 

– Het is fijn dat er mensen willen helpen, alleen deze gedachte is super prettig, maar we redden het. En zo niet, kan ik een beroep op hun doen ❤️

– Als ik mensen kan helpen door bijvoorbeeld een boodschapje te halen of mee te bestellen dan doe ik dat. Net als tekeningen en kaartjes maken of koekjes bakken voor opa’s en oma’s. Dat geeft mij een goed gevoel, als het kan, doe ik het en geven we het af of doen we het in de brievenbus. 

– Het letterlijk opschrijven van “de beren op de weg” die ik zie. Groot in m’n hoofd, maar uiteindelijk met schrijven is het veel kleiner op papier.

– Contact blijven houden, ook al is het soms per app, met mijn familie /vrienden / vriendinnen. Ze zeggen soms net iets wat me nog meer kan helpen.

– Kijken naar wat ik wel heb: een dak boven mijn hoofd, onze ouders zijn er nog, ik ben bevoorrecht om moeder te zijn, mijn man heeft zijn werk, dus geen kopzorgen over geld

Onze dochter wordt bijna 4 jaar, maar zonder het te weten, trekt zij mij door moeilijke periodes. En ja ze is bijna 4 jaar, dat zorgt voor veranderingen. Zij gaat naar school en als het zo blijft lopen, kunnen we er vanuit gaan dat zij per 1 maart eruit vliegt … naar de basisschool welteverstaan. Op de achtergrond ben ik al lekker bezig om voor mijzelf mij voor te bereiden. Hoe dan? Daar kom ik nog op terug in een volgende blog. 

Ik dartel lekker mee op haar ritme en ja ik vind het ook spannend, maar ik heb er bovenal zin in. Iedere weekdag wordt hetzelfde, de structuur, het ritme en ik kijk er naar uit. Het zal vast wel wennen zijn, maar daar gun ik Lina én mezelf de tijd voor. Nog een maand en deze maand ga ik nog meer bewust genieten van de tijd samen. Zij en ik, want wat waren de afgelopen jaren bijzonder. Bijzonder leuk, soms pittig, maar wat een lekker temperamentvol meisje hebben wij op de wereld gezet. Net d’r moeder 😉 kortom wij hebben er zin in!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s