Make a december to remember

Helloooooooo …. december. Voor de Seinfeld fans weet je hoe “helloooooo” wordt uitgesproken. O waar zal ik beginnen? December, ik heb met deze maand een echte haat/liefde verhouding. Ik zal het proberen uit te leggen.

Mijn karakter denkt: “leuk feest!!” En mijn hersenletsel zegt: “oh nee!!” Contrast hè? Juist, daarom mijn haat/liefde verhouding met deze maand. Er staat best wat op de planning, maar ook in deze maand staat er een weekend met “niets plannen.” Dat doen we heel bewust, iedere maand. Het is een soort. pilot geweest en het bevalt ons prima. In dat weekend zien we wel waar we zin in hebben. En juist in deze maand is dit oh zo belangrijk om juist even niets op de planning te hebben.

Mensen die mij kennen, weten dat ik van gezelligheid hou, maar als ze mee goed kennen weten ze óók welke consequenties hieraan vast zitten. Het is niet zomaar een borrel doen of eten bij iemand. Ik moet de nodige voorbereidingen treffen voor ervoor en daarna.

Een voorbeeld: vandaag vieren we Sinterklaas. We vieren het klein, met de opa’s en oma’s zodat het te behappen is. Ik ben al maanden bezig met de voorbereidingen, ik maak een lijstje wat er moet gebeuren en doe dit in stukjes. Dat geeft me rust, afvinken en rustig de dag in. Ik wil graag zelf ook genieten van zo’n middag, dus daarom bereid ik voor zodat ik niet de helft van de tijd in de keuken moet gaan staan.

December, je wordt me er eentje! Sinterklaas, een nieuwe knie voor mijn schoonmoeder, verjaardag man (die hij gelukkig niet viert … pfiewwww), trouwfeest ouders, Kerst en Oud & Nieuw. Tussendoor lopen gewoon mijn vaste afspraken zoals fysiotherapie en dinsdag start mijn begeleiding met NAH Professionals.

December, je gaat me niet breken, ik ga je maken, met al de handvaten die ik heb geleerd. Hallo december, de laatste, de laatste maand. December maak er een mooie van, de mooiste en laatste maand van 2019. Ik heb er zin in! Jij ook???

Niets is vanzelfsprekend

Joehoe ik ben er weer … terug van vakantie. Hoe was het? Wat zal ik zeggen om niet als ondankbare of verwend kreng over te komen. We hebben elkaar afgewisseld met ziek zijn, dus dat was ruk. Mijn energielevel is erg laag, ik ben moe en verre van fit en ik hoest de longen uit mijn lijf. Maar hé … we hebben wel een unieke ervaring gehad.

Heb je wel genoten? Jazeker!!! Van mijn kleine, lieve lulijzer die vaak erg vrolijk is. Ze zingt en ze kletst de hele dag door. Mijn moeder zei dat ze net zo is als mij vroeger. Daarnaast heb ik genoten van het samen zijn, mijn ouders ook waren mee. Dus dit heeft veel voor me betekent, de meerdere handjes, maar vooral het met elkaar zijn. We heb het samen gedaan, ondanks dat we niet fit waren.

Ik heb boottocht gemaakt met mijn moeder en heel veel dolfijnen gezien. Erg bijzonder, wat is de natuur mooi. Genoten van het landschap met velen soorten cactussen en de prachtige zonsondergang. Daarnaast genoten van het strand en het zwembad. Genoten van het lekkere eten, de vis, de tapas, de sangria en de wijn.

De vakantie heeft niet de uitkomst gehad van wat ik ervan verwacht had, dus het is een leer punt geweest om de volgende keer geen verwachtingen te hebben. Niets is vanzelfsprekend. Mijn favoriete zin trouwens. Het puntje hulp vragen blijft een dingetje, want deze controlfreak wil alles in haar hand houden. Mijn ouders hebben me nu ook weer van dichtbij meegemaakt, we zaten in een huis. Mijn moeder ziet wat er verkeerd gaat, paniek slaat bij me toe en ik plan teveel in te weinig tijd. Totaal geen rust ertussen door.

De nachten waren slecht en hoe meer moe ik word, hoe meer hyper ik word. Ik raak vergeetachtig en alles gaat door elkaar. Er komt dan een grote error in mijn hoofd en mijn tranen kan ik dan niet stoppen. Daarnaast worstel ik, ik worstel nog steeds met het feit om de gezelligheid niet te missen. Een bakkie op een terras, een wijntje op het balkon, spelen in het water met onze kleine etc.

De begeleiding van NAH professionals gaat volgende week van start en er zijn echt nog wat aandachtspunten waar ik winst in kan behalen. Afgelopen jaar is een rollercoaster geweest met mijn gezondheid. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn gezin en ouders. Ik kan nog niet zeggen of het gaatje dichten effect heeft op mijn vermoeidheid. Thuis voelde ik het wel, ik had meer energie maar nu is het even niet te meten. Ik laat het gaan, kijken wat het doet de komende maanden en dan hoop ik, ik verwacht niets, dat het afgelopen jaar toch iets positiefs gaat brengen. Ik ga duimen voor iets meer energie, duim je mee?

Wie ben ik?

Ik werd getriggerd om een blog te schrijven n.a.v. een plaatje van Breinbazen. De tekst op het plaatje was het volgende: “wist je dat: breinbazen achter de schermen vaak veel moeten doen en laten om de persoon te kunnen zijn die jij in het openbaar ziet?”

Die kwam binnen … het is spijker op de kop, van hoe het werkt bij mij. Een avond uit eten betekent op de dag niets plannen en de volgende dag ook niet. Een middagje naar een verjaardag betekent rustig aan van te voren en de dag daarna weinig plannen. Ook de dagen dat Lina er niet is plan ik maximaal 2 afspraken met genoeg tijd er tussen. Ik rust en ik lig. Ik wandel en ik rommel. Ik heb tegenwoordig brainwaves ontdekt en de floweemat. Laten we zeggen dat het hulpmiddelen zijn. Het helpt me ontprikkelen, tot rust te komen en weer op te laden.

Als ik heel goed gemutst ben, kan ik een keer naar een festival, maar dat is echt een energie vreter. De lol, het dansen en het even los kunnen gaan, vind ik heerlijk. Even nergens aan denken. Als ik het goed organiseer inclusief een logeerpartij bij opa & oma lukt het … een festival is mijn guilty pleasure. Of het verstandig is? Nee, maar ik leef en ik pak mijn verlies daarna. Gebeurt overigens niet meer als 1 a 2 keer per jaar.

En nu, nu gaan we op vakantie. Even samen bijkomen van het roerige jaar. Het jaar goed afsluiten in de zon met een glas sangria. Klinkt goed hè? Ik ben vrij relaxt voor deze vakantie, ik ben op tijd bezig gegaan met mijn lijstjes. Wat moet erin gepakt worden? Wat moet er nog gekocht worden? Wat moet er geregeld worden? Elke dag streepte ik wat af …. de koffers zijn vrijwel gepakt.

Ik ga voor het eerst gebruik maken van assistentie, hallooooo zet jij even je trots opzij. Dit overigen op aanraden van mijn collega’s die NAH hebben. Ik ben gelukkig weer wat opgeladen en ik doe mijn nieuwe gekochte noise cancelling koptelefoon op. Die had ik eerder moeten hebben, maar dit is een kwestie van “gierig zijn voor mezelf.” Niet meer doen dus Jeannette.

Daar gaat ze, bijna … het plan is om dingen af te kunnen sluiten, plezier maken en vooral de modus aan “alles mag en niets moet.” Ik heb er zin in!!!! Toedeloe allemaal 💜

Paniek

Vanmorgen, ging ik met frisse moed, vooral tegenmoed, naar de fysio. Ik deed de deur open en zag mensen, heel veel mensen in de zaal die ineens zo klein leek.

Ik stond met de deurklink in mijn hand en twijfelde, twijfelde om rechtsomkeer te maken. “Nee!!” dacht ik en ik stapte vastberaden naar binnen. Ik probeerde mijn tranen in bedwang te houden. Dat lukt, voor even.

Ik stap de kleedkamer binnen en neem een diepe zucht. De jas is uit, mijn sportschoenen zijn aan en ik ga, ik ga de drukke zaal in. Na 2 apparaten komt de fysiotherapeut naar me toe en neemt me mee naar haar kamer en dan mag ik, dan kan ik …. tranen over mijn wangen en ik besef dat het teveel is.

Het is teveel de afgelopen weken, de ingreep, het herstel van mijn ingreep, de complicatie van zenuwpijn en een zieke kat waar ik vanmiddag een beslissing over kan nemen. Adem in en adem uit Jeannette. De fysiotherapeut die tegenover me zit zegt: “het is ook niet niets wat je voor je kiezen krijgt.” Hierdoor voel ik de vrijheid om mijn tranen nog meer de vrije loop te laten.

Het was goed, het is goed en ik mag slaan. Boksen, mijn frustratie eruit en dat voelt goed, dat voelt lekker. Ik doe mijn jas aan, loop naar de deur. Ik loop glimlachend de ruimte en ik denk bij mezelf: “ik heb het toch geflikt!” Ik ben zowaar een beetje trots op mezelf.

Lang leve de liefde

Na mijn ingreep kreeg ik steeds meer pijn en wel verstaan: zenuwpijn. Kak, daag energie, daag halfvol batterij. Het is een complicatie wat niet veel voorkomt en waardoor de huisarts ook zei: “dat heb jij weer!!”

Zo voelde het óók, de afgelopen 1,5 week. Ik heb me aardig klote gevoelt. Ik ging even onbewust in mijn slachtofferrol zitten en bedacht: “waarom ik?” Ik moet ook wel zeggen dat ik er vaak bij ben, vaak bij de paar minimale percentages waar het weer anders loopt. Ik ben er bij.

Ik besef dat ik mag balen, maar ik besef ook heel goed dat het geen zin heeft om een hoekje te gaan kniezen. Ik doe wat wél kan en kijk hier vooral naar. Morgen is er in onze stad Koeiemart. Heel leuk, gezellig, allemaal beestjes, de bier tent staat al en de kermis is al van start.

Ik heb mezelf gisteren een schop onder mijn hol gegeven en ja dit is gewoonweg weer domme pech, maar ik wil er niet in blijven hangen. Het is zoals het is en ik pak morfine wanneer het nodig is. Daarnaast niet mezelf troosten met producten vol van suiker, dat helpt al helemaal niet.

Door de zenuwpijn, de medicatie en het nog herstellen van mijn ingreep is mijn energie level laag. Ik ben ook meer vergeetachtig. Gewoon omdat weer veel te veel is. Ik liep gisteren met verschillende oorbellen in. Stond ik voor lul óf ben ik juist de nieuwe trendsetter.

Morgenochtend gaan we samen naar de Koeiemart. We gaan de geitjes aaien, koeien kijken en een beetje rond slenteren. Ik heb er zin in, zin om mijn lieve, kleine, blije Lina te zien lopen tussen de diertjes. Ze houdt er zo van!

Ik ben dankbaar voor alle lieve berichtjes, kaartjes en bloemen. Ik ben super dankbaar dat mijn ouders en manlief de zorg over Lina hebben overgenomen. Ik wil kijken wat ik heb en wat ik om me heen heb. Dat zijn mensen die van ons houden. Daar draait het om, het leven…lang leve de liefde!

Lief lijf

Het weekend is vooral druilerig. Het regent, het miezert en ik? Ik heb vooral op bed gelegen de afgelopen dagen. Ik ben afgelopen woensdag geholpen aan een gaatje in mijn hart. Deze is ontdekt met onderzoeken nadat ik een tia heb gehad afgelopen maart.

De afgelopen maanden waren stressvol, want tsja vaak is een tia een voorbode van een herseninfarct. Als klap op de vuurpijl werd er dus nu wél een reden gevonden. “Dit zou een reeële oorzaak kunnen zijn” zei de cardioloog die mij heeft geholpen. Het idee dat door het gaatje een bloedpropje naar mijn hoofd zou kunnen gaan, hield mij bezig. Heel erg bezig.

Ik was altijd een beetje laconiek, want ik slikte toch bloedverdunners dus dat overkomt mij niet. Later ben ik pas gaan beseffen, dat ik toch mee kans heb op infarct als iemand die nooit een herseninfarct heeft gehad. Nu, nu heb ik een dochter en allerlei gedachten vlogen afgelopen maanden door mijn kop. Zoals: “als het maar niet gebeurd als zij er bij is” of “ze moet haar moeder voorlopig nog houden” of “als ik een infarct eroverheen krijg, kom ik er veel slechter uit of dan ben ik er niet meer.”

Fijne, opbeurende gedachtes hè? Al deze gedachten en gevoelens hebben continue door mijn kop gespeeld, bewust en onbewust ben ik ermee bezig geweest. Als ik het zo teruglees was het absoluut niet fijn en was ik totaal uit mijn comfort zone.

Tot woensdag. Ik was echt stik zenuwachtig, maar ze waren allemaal stuk voor stuk erg lief. Ik kreeg uitleg, geruststellende woorden en valium! Ik werd rustiger en steeds meer opgelucht, want het gaatje, het gaatje is dicht. Nu maar hopen dat het zich gaat hechten. Er zit nu een zogenaamd parapluutje in en ze kunnen over een half jaar zeggen dat het definitief gelukt is. Het zag er nu allemaal mooi uit, via de echo en hartfilmpje dus daar hou ik me aan vast.

De angst is voorbij, ik voel dat er gerommeld is in mijn lijf, mijn hart geeft soms krampen, mijn hart slaat soms ineens wat sneller en dat is een naar gevoel. Het hoort erbij, hebben we ons laten vertellen. Ik mag vandaag weer wat opbouwen qua mijn dagelijkse activiteiten.

Ik ben moe, ik ben blij en maar óók emotioneel. Het is maandenlang het gespreksthema geweest, het onderwerp van mijn gedachten, de angst en de totaal geen controle over mijn eigen emoties heeft me genekt. Voor nu, voor de toekomst weer stap voor stap, vertrouwen krijgen, wéér vertrouwen krijgen in mijn lijf die me in de steek liet. Hou van mij, lief lijf, dan doe ik het ook. ❤️

Dus toch acceptatie ?

Herken je het? Slechte nachten? Door allerlei omstandigheden?? Als je alle omstandigheden in één pakketje mag pakken, mag je het overprikkeling noemen. Overprikkeling is zo breed … ik wil het uitleggen wat het mij doet. Ik heb hersenletsel vanaf 2007 door een groot herseninfarct aan de linkerkant. In 2012 en 2019 heb ik wederom een klap gehad in mijn bovenkamer door een TIA.

Ik ben er van overtuigd dat dit weer een stap terug is geweest. Terug in mijn functioneren als mens. Alsof je een beschadiging weer even wakker maakt. Het is een kwestie van keihard teruggefloten te worden op deze manier. Soms denk ik echt: “wat heb ik vredesnaam gedaan waarom wij (we doen het samen) deze dingen moeten meemaken?” Ik zal wel een seriemoordenaar geweest zijn in mijn vorige leven 😉

Terug te komen over overprikkeling en wat dit bij mij betekend. Bij mij is overprikkeling dat ik in de ochtend wakker wordt en het voelt alsof er een vrachtauto over me heen is gereden. Dat ik alle symptomen heb van een kater. Een kater van de drank, maar dan zonder de drank. Volg je me nog? Of ik word wakker en heb het idee dat ik pas net sliep … ik sta vaak al 10-0 achter op de dag als ik op deze manier wakker wordt.

Ik sta op en ik heb geen kracht om überhaupt iets te doen, alles voelt zwaar en soms heb ik nog een portie zenuwpijn erbij. Gratis en niets. Ik grinnik in mijzelf, ik ben het een soort gewend maar doordat ik echt steeds meer voel hoe het met mijn lijf gaat, is dit de conclusie. Laat ik het even voorop stellen, dit is absoluut niet elke ochtend, maar kan wel zeggen dat dit minimaal 6 à 7 keer gebeurt van de 10 keer opstaan.

Dan denk ik verder en juist om te denken hoe dingen moeten. Bijvoorbeeld de volgorde van thee zetten. Appeltje eitje toch? De waterkoker pakken, de kraan aan doen, water in de waterkoker doen, de waterkoker weer op z’n plek zetten, aandoen, theeglas pakken, theezakje erin en het water ik het glas doen, als de waterkoker klaar is. Ik word al duizelig als ik al deze handelingen lees. Klinkt voor jou misschien als peanuts, maar voor mij werkt het soms niet. Teveel … ik doe het, heb wat “foefjes” zoals dingen de dag ervoor klaar zetten zodat er minder handelingen over blijven, dus het in stukjes hakken helpt bij mij.

Op twee dagen gaat ons kind naar het kinderdagverblijf en manlief gaat 5 of 6 dagen naar het werk en daar loop ik. Ik loop soms als een kip zonder kop, kris kras door het huis, alles kost meer tijd en juist omdat de energie soms ontbreekt. Ook hier heb ik trucjes voor, eerst opschrijven wat in mijn hoofd zit, wat ik graag gedaan wil hebben. En daarnaast of dat allemaal haalbaar is op de dag.

Ik ben soms boos of verdrietig uit het niets, omdat ik mijn emoties niet onder controle heb. De informatie die jij me verteld komt niet binnen of soms half en later verwerk ik het. Vaak kom ik ergens op terug, midden in een ander verhaal en zegt manlief: “waar heb je het over?” Euh …. ik kom even terug op een uurtje geleden. We lachen, we praten en we beseffen erg goed dat mijn interne prikkels ook een grote rol spelen.

Interne prikkels?? Wasda?? Interne prikkels zijn mijn eigen gedachten, mijn eigen gevoelens, bijvoorbeeld me zorgen maken of angstig zijn. Of zenuwachtig, nerveus zijn of juist euforisch. Deze prikkels kosten namelijk ook energie en ik zeg weleens gekscherend dat ik mezelf soms naar de rand van de overprikkeling drijf.

Hoe doe je het dan? Hoe blijf je functioneren? Zonder in hysterie te leven? Of juist zwaarmoedig of depressief te worden? En om te zorgen dat het hysterische mens in mij niet iedere keer aanslaat? Ik kijk vooral wat wél werkt en niet wat niet werkt. What else zou George Clooney zeggen? Niets, dit is het … dit is waar ik het voor doe. Ik probeer positief te blijven en dat lukt me de ene keer beter als een andere keer.

Ik probeer me hoe ik me voel voor lief nemen, genieten van de kleine dingen in mijn leven en ik haal veel positiviteit uit mijn dochter omdat ze bijna altijd blij is. Ik zie mezelf, mezelf vroeger en ik heb nog steeds mijn momenten. Ik ben van nature een blij en vrolijk persoon en ja óók met mijn nukken. Net als onze dochter.

Ik breek soms ook. Dan vind ik de hele wereld oneerlijk, snap ik geen snars van het leven en huil ik met een liedje van de film een “Star is Born” (een aanrader als je verdriet hebt en het er niet uitkomt). Maar hé … ik leef, kijk naar wat ik wél heb en dat is veel, onze dochter en dat is puur geluk.

Puur geluk zit óók in mensen. Mensen om mij heen, vooral René en mijn ouders die mij veel meemaken. Gelukkig dwarrelen er meer mensen om mij heen. Ik ben een gelukkig mens, een mens met hersenletsel en ik kan met recht zeggen dat ik een fijn leven heb, ook al is soms klein en eenzaam. Het is goed, het wordt beter…..doordat ik mij er steeds meer bij neer kan leggen. Heet dit nou acceptatie? Geen idee, ik geef steeds meer mijn vechtmodus op en dat voelt geeft voldoening. Stukje bij beetje, stap voor stap neem ik je mee in mijn leven. En waarschijnlijk herken je veel of een beetje, hoe het in jouw leven óók gaat. Jouw leven, jouw leven met hersenletsel. Lang leve de (h)erkenning 💜

Computer versus hoofd

Maandag, een grauwe en regenachtige dag. Tijd om mijn kast uit te mesten en daar bedoel ik mee: “opruimen en weggooien.” Zou dat in je hoofd ook kunnen? Ik visualiseer een prullenmand, net als die je hebt op de computer. Ik klik op dingen die niet meer van toepassing zijn en sleep ze, ik sleep ze naar de prullenmand.

Ik denk dat een hoofd hetzelfde werkt als een computer, de termen “crashen” of “CTRL+ALT+DELETE” werken óók zo in je hoofd. Het eerste is dat je, jezelf zo hebt afgepeigerd, dat je zo opgebrand ben en dan crash je. Je begint weer van vooraf aan en drukt op of “CTRL+ALT+DELETE.” Even terug naar het beginscherm van de computer en wat voor een mens geldt; terug naar de basis en vanuit daar weer opnieuw en vooral langzaam opbouwen.

Zo werkt het, voor mensen met hersenletsel. En waarschijnlijk ook mensen met andere beperkingen. Het is soms lastig te begrijpen, omdat het vaak onzichtbaar is. Daarentegen heb ik plezier, veel plezier. Toch voel ik me soms best eenzaam. Het feit om na te denken: “als ik dit doe, kan ik dat niet doen.” Dus ik ben vaak alleen en dat is goed, maar soms óók verdrietig. Ik weet dat dit het beste is. Ik geniet dus extra als het wel kan, 80% kan niet maar de andere 20% wel.

Stel ik mensen weleens teleur? Ja, dat denk ik wel. Als ik mensen niet teleurstel, dan ben ik niet trouw aan mezelf. Trouw naar mijn eigen kunnen, niet naar mijn willen, want de wil, de wil is er wel. Het kunnen laat zich vaak afweten. Ik leer wel steeds meer om wat los te laten, stukje bij beetje. Aan de andere kant is er ook weleens paniek, zie ik hele hoge bergen en zie ik door de bomen het bos niet meer. C’est la vie, het is zoals het is … zo is het leven ❤️

De spaarstand

De verwachting, de hoge lat …. mensen willen helpen en uiteindelijk zelf in de knoop komen. Het blijft een dingetje. Gisteren had ik mijn laatste therapie sessie met de ergotherapeut. Ik zei: “ik kan mijn NAH uitzetten” ik voelde de tranen over mijn wangen lopen. Dit is natuurlijk klinkklare onzin.

Ik kan het wel, maar tegen welke prijs? Keihard op mijn bek gaan? Het lijf wat protesteert? Alles staat strak, de geluiden vanuit de zaal van de fysiotherapie komen dubbel en dwars binnen. Ben duizelig, misselijk … het is teveel, het is teveel geweest.

De afgelopen maanden heb ik weer wat opgepakt, wat sociale dingen, uit eten, een feestje, een verjaardag. Door mijn enthousiasme gedreven, want dat kan toch allemaal wel? De valkuil, de valkuil is het negeren van mijn NAH. Soms is het er gewoon even niet. Niet?? Natuurlijk wel Jeannette! NAH is bij je. Altijd, vanaf 3 augustus 2007. De conclusie is: kak!!!

Ik ben er op tijd bij, pak mijn rust wat meer, ben bewust dat ik niet verder moet gaan. Ho, stop…ik maak het kleiner, ik maak het simpeler voor mezelf. Een bakje thee met een vriendin kan, maar om in een restaurant te gaan zitten vol met kakkelende, lachende mensen kan niet, even niet.

Ik ben toch niet de enige die zo is. Toch? Of ben jij met je hersenletsel er altijd op tijd bij? Of mijdt je de drukke, sociale dingen gewoon? Of kom je er later achter dat je over je grens bent gegaan? Of heb op dat moment “het is niet slim, maar doe het toch” houding?

Er staat wat “spannends” op de planning. Dat horen jullie vast een keer, óók daar gaat mijn energie naar toe. Nu is het de kunst om mijn energie te sparen. Ik ga, net als een mobiele telefoon, op de spaarstand. Even wat minder energie eruit, besparen zodat ik (en mijn telefoon) het weer langer volhoudt. Ik maak een mooie deal, ik … ik en mijn NAH.

De lamp, de telefoon … en ik 😌

Het is goed zoals het is

Ons dochtertje is 2,5 jaar met een lengte van 99 cm lijkt het alsof ze 4 jaar is. Ze is wijs, grappig maar ook nog zo klein. De afgelopen maanden presteerde ze het om iedere avond een paar keer uit bed te komen. Met de “gebruikelijke” smoesjes zoals: “een heel klein slokje drinken” of “nog één knuffel” of “even kriebelen mama?”

Wat doe jij dan als nieuwbakken ouder? Je trapt erin, zij vraagt, wij draaien. Een week of 2 geleden hadden we afgesproken om haar terug in bed te leggen en haar vraagstelling compleet de negeren. Alleen de woorden: “lekker slapen schat” of “welterusten mop.” De aanhouder wint, want woensdag bleef ze voor het eerst in bed! Jihoe, hebben we toch mooi geflikt manlief. Het duurde soms een uur of anderhalf dat ze uiteindelijk sliep. Het zijn fases, ja ja … volgens mij gaat ieder mens door fases. Niet alleen een kind 😉

Wat wordt ze leuk, ze heeft meer aandacht voor een activiteit i.p.v. na 5 minuten zeggen: “iets anders doen.” Terwijl ik net alle kwasten, papier en verf op de tafel had uitgestald. Ik kreeg van de week nog een complimentje van een vriendin dat Lina zo’n vrolijk en blij kind is. Dat doet mijn moederhart groeien.

Gisteren was ik met haar aan het fietsen en we reden langs een schoolplein met kinderen. En Lina zegt: “kindjes mama, kindjes.” Ik zeg tegen haar “nog 1,5 jaar schat, dan mag je ook naar school.” Ik verzink in gedachten op de fiets en bedenk dat de afgelopen 2,5 jaar zo retesnel is gegaan dus voor je het weet staat de kleuterklas voor de deur. Woensdag en vrijdag, die zijn van ons, saampjes. We gaan fietsen, knutselen, lachen, dansen, soms doen we ergens een bakkie. Ik geniet steeds meer en meer van haar. Het wordt leuker!

Mijn kleine, grote en vooral lange meid. Wat ben ik dankbaar dat ik jouw moeder mag zijn. Je maakt mijn dag, tovert een lach op mijn gezicht als ik het even niet zie en je zegt met je ondeugende blik: “mama vergeten” en lacht hier hard bij. Ik vergeet nog weleens wat dus dan lachen we er maar samen om.

Zij ligt naast me, ze is niet fit. Ik heb last van de weerovergang. Mijn zenuwpijn heeft helaas de afgelopen dagen de overhand. Het geeft niets, we doen gewoon lekker weinig. We kijken een filmpje, ze hangt lekker tegen me aan, manlief regelt het vandaag, we doen onze oogjes dicht en we zijn extra lief voor elkaar. Deze dagen, de reden is niet leuk, maar ik koester ze. Even goed zorgen voor elkaar, het kritische stemmetje in me negeer ik .. het is goed, het is goed zoals het nu is.