Mijn (on)zinnige weetjes & feitjes

⁃ stroke (en TIA) survivor

⁃ Moeder van een kleuter (2017)

⁃ Samen met manlief sinds 2010

⁃ Ik ben een hartige eter, maar op zijn tijd óók een zoetekauw

⁃ Zou graag meer tijd aan m’n vrienden/vriendinnen willen besteden

⁃ Ik ben sinds kort lid van de sportschool

⁃ Buiten functioneer ik het best

⁃ Ik vloek soms 🙈

⁃ Drink (alcohol) weinig, maar heel soms vlieg ik uit de bocht

⁃ Ik wil graag verzorgen

⁃ Ik ben enthousiast over nieuwe dingen maar maak het vrijwel nooit af

⁃ Lievelingsmensen zijn, buiten m’n gezin, mijn ouders

⁃ Ik probeer zo goed voor mezelf te zorgen

⁃ Bij overprikkeling kan ik soms niets, is mezelf douchen al teveel. Ik leef mijn dag op mijn wilskracht.

⁃ Ik kan niet goed tegen onrecht

⁃ Mijn motto: “kijk wat wél kan, i.p.v. wat niet kan”

⁃ Ik kan soms een vreselijke chaoot zijn

⁃ Hak op tak in mijn gesprekken

⁃ Ik blog al een jaar of twintig

⁃ Mijn flowee mat, koptelefoon, zonnebril en mijn oortjes zijn mijn beste matties

⁃ Tegenwoordig waardeer ik de stilte steeds meer, dan laad ik op

⁃ Ik ben nogal een overdenker

⁃ Lievelingskleur: groen

⁃ Vroeger was ik fan van Madonna

⁃ Ik ben een ochtendmens

⁃ Mijn mobiel gaat bijna altijd mee naar de wc

⁃ Goede sushi kan je me voor wakker maken.

⁃ Ik doe me soms beter voor als dat ik me voel

⁃ Rust in mijn kont ken ik niet, behalve als ik me terug trek op bed

⁃ Ik zie nog steeds figuren in wolken

⁃ Datum van mn CVA is 03.08.2007

⁃ Dan ben ik overigens geboren dus dubbel feest 🥳

⁃ Hiep hiep hoi!!! Ik ben gisteren 44 jaar geworden en dus 14 jaar hersenletsel met heel veel ervaring! Hiervoor ben ik heel dankbaar 💜

Ps hersenletsel hebben is uiteraard nooit een keuze geweest. Het overkwam mij en vele mensen meer. Hierdoor heb ik heel veel mensen leren kennen, vooral online, want die weet exact waar ik sta.

Door deze mensen krijg ik kracht, dat ik er niet alleen voor sta. Ik vraag adviezen, ik geef adviezen en er is altijd iemand met lieve woordjes.

Hoe vervelend me ik soms voel, de watten in m’n kop, de file in m’n hoofd onthou ik …. Het wordt weer beter 💜

Vakantie met hersenletsel

Hersenletsel, op vakantie gaan en iets te enthousiast zijn. Dat is er gebeurd, de 1ste week. Ik heb genoten van onze dochter, want die was zo blij. Ze is nog steeds blij. Ik wat minder, want de afgelopen dagen overviel bij mij de mist. De mist in m’n hoofd.

Als ik me goed voel, vergeet ik het gewoon. Ik vergeet dat ik hersenletsel heb en ik vergeet m’n rust momenten te nemen. Ik leef zo in het moment in de vakantie. De tweede week is begonnen en ik moet mezelf echt in acht nemen. Mezelf wat meer terug trekken, wat meer opladen in plaats van mezelf compleet leeg te trekken. Ik wil zo graag, ik vind het zo gezellig en ik kijk graag naar m’n blije kind.

Weer een mooie waarschuwing, misschien net weer wat te laat, maar hé liever te laat als nooit. Ik herken het in ieder geval. Hersenletsel neem je mee, overal, hersenletsel doet niet aan vakantie. Het aangeven aan m’n kind doet me nog het meest pijn. Gelukkig merkt ze er weinig van, want we hebben fantastische buurmeisjes hier en ik heb een liefdevolle man die even alleen met haar op pad gaat. Even adem halen, even bij mezelf komen en zorgen dat de laatste week van onze vakantie óók prettig verloopt.

Samen genieten, samen plezier maken, het samen zijn, want dat is voor mij het belangrijkste. De aandacht aan onze dochter, hoe klein dat ook soms is. Leuke dingen blijven doen maar ik … ik iets meer met mate 😉

Ons waterratje

Onvoorzien & onverwachts

Wat een weken … we vallen van het één naar het andere. Het was pittig, nee het is nog steeds pittig. Mijn hoofd is nog boven water, maar moet daar soms alle zeilen voor bijzetten. De ene week denk ik, het word wat rustiger, maar iedere week gebeurt er wel iets waardoor de planning in de water loopt.

Ik zal een opsomming maken, dan heb je een idee waarom dit gebeurt. Het continue schakelen door de onvoorziene situaties. Corona doet dat daar serieus nog een hele grote schep bovenop.

  • Mama heeft een paar hartinfarcten gehad, gelukkig overleefd, maar met 4 stents. Ze heeft daar een enorme terugval van gehad. We zijn zo dankbaar dat ze er nog is.
  • Lina heeft continu oorontstekingen en hierdoor is ze veel verkouden. Daardoor mag ze óók niet naar school. Wederom een bezoekje gehad bij de kno arts en ze mag over 3 weekjes voor nieuwe buisjes.
  • De werktijden van m’n man veranderen continu, eigenlijk bijna iedere week. Dit is voor hem overmacht, maar óók mijn planning gaat hierdoor in de war. Lees: schakelen.
  • De laatste schoolweken zijn pittig, ze gaan nog even dit doen of dat en nog een dansvoorstelling van haar dansen. Gelukkig heb ik dat goed voor elkaar en leg ik dingen klaar van te voren. En ik merk het aan Lina, het is écht tijd voor vakantie.
  • Manlief heeft bijna een week op bed gelegen met spit. Hij kon echt niets. Gelukkig gaat dit weer goed, alhoewel hij wel moet opletten met bepaalde bewegingen.
  • Mama haar ziekte gaat langzaam achteruit. Ze kookt en doet haar wasje. Ze ligt meer op bed en toch wil ze dingen die ze zelf kan doen, in haar hand houden. Mijn vader helpt haar en daar ben ik erg blij mee.

Dit is eigenlijk een opsomming van de afgelopen 7 weken. Kortom er is geen rust, ik creëer die overigens wel voor mezelf. En als klap op de vuurpijl moest ik donderdag Lina ophalen, want ze moet in quarantaine. Er is een medewerker van de BSO positief getest.

Daar stonden we dan, voor redelijke klote dilemma. Sorry voor mijn taalgebruik, maar je wordt wel een beetje onder druk gezet. Testen of niet testen? Ik wil dat niet, mijn man ook niet, maar nu ….

Ze kon 10 dagen thuisblijven of bij de GGD test doen vandaag. Nu wordt haar laatste week school door haar neus geboord, want ze mag pas volgende week vrijdag uit quarantaine. Ik heb dus vanmorgen vóór het eerst getest, ze gaf geen krimp en zei in de rij: “ik heb er zin in!” Overigens hoop ik dat we nooit meer voor zo’n beslissing komen te staan en dat ze lekker de laatste week school mee kan doen.

Het is veel en ik raak soms mijn overzicht kwijt. Dan loop ik een dag als een kip zonder kop rond, vergeet ik dingen en laat ik dingen uit mijn handen vallen. Maar hé ik sta er, nog steeds door al mijn eigen maatregelen in te zetten. 😉

Lieve mensen, maak er een fijne zomer vakantie van met iedereen die je lief is. Blijf gezond, maak het jezelf niet te moeilijk en zorg goed voor jezelf. Het blijft cliché, maar zo kan je er ook voor anderen zijn. En weet als je het even niet meer ziet zitten, het wordt weer beter. 💜

We did it! 💪🏻

De eerste weken school waren leuk, pittig & rommelig. Die laatste 2 gaan we fijn vergeten de komende vakantie, want we gaan chillen en leuke dingen doen.

De speeldates zijn aan op school! Hoe vond ik dat? Spannend! Maar vooral heel leuk. Mijn kind geniet, dus kind blij, mama óók. Ja het is soms pittig, maar dat is waar ik voor ga. Dus dan wijken andere dingen. Het contact met familie & vrienden is nihil, maar daarnaast krijg ik ook weer contacten op het schoolplein.

Hoe ga je ermee om? Met jouw energie? Geen flauw idee. Ik doe maar wat, maar ik weet wel dat daar de focus op ligt. School! En vooral voor mijzelf voor én na school. Ik probeer er zoveel mogelijk te zijn, voor haar. Het kletspraatje bij de thee waar nu al overigens wordt gezegd “mam, ik heb genoeg gekletst” dat blijft. Even je verhaal kwijt, of niet, maar het kan. Ik pak de tijd om daarna lekker ergens te gaan ravotten, te knutselen, lekker buiten te zijn of lekker onder een dekentje op de bank te liggen als ze moe is.

En nu? Nu is het vakantie. Mijn vuurdoop, nee de onze. Ik voel het, ik voel echt vakantie. Lina voelt ‘m ook, al kan ze het niet benoemen. Er staan wat speeldates op de planning, geen dag gepland, want ik wil lekker zien wanneer het kan. Even geen planning, even loslaten want daar gedij ik het beste op. Kijken hoe we ons voelen, waar we zin in hebben, hoe de pet staat.

Ik lig al in bed en bedenk me net dat ik 2 lege eierdozen mee moet geven met school. Nu niet, maandag ook niet, maar pas over 2 weken. Dag (ei)doos, school planning uit, vakantie modus aan 💪🏻

Fijn weekend lieve volgers!

Bewondering

In de stilte, zorgen dat mijn gedachten rustiger worden. De externe prikkels zijn veel, teveel om te verwerken. Dus ik moet kiezen, even stil, stil zijn in mijzelf. Zorgen dat ik positief blijf en dat het lijntje niet gespannen blijft, maar dat het er losjes bij hangt.

De dingen die gebeuren, heb ik geen invloed op. Mijn moeder die echt de positiefste persoon is in de hele wereld gaat achteruit. Zij gaat door, zegt ze. Je kent me toch? Ik ben een vechter zegt ze. Daar gaat ze, naar buiten achter een rollator. Ze vindt het vreselijk, nog erger als haar zuurstof slang in haar neus. Wat zijn de opties? Binnen blijven? Never nooit niet, dus ze gaat. Wat een bewondering heb ik voor mijn moeder. Van de week moest mams naar adem happen en staat mijn vader er machteloos naast. Dus ik vlak mijn vader óók niet uit. Ik heb gewoon sterke, lieve en altijd behulpzame ouders.

De gekke gezichten die mijn moeder en ik elkaar sturen via de app, klinkt gek maar geeft me moed. Het geeft me positieve energie. Daar gaan ze, mijn gedachten … maar wat als het sneller gaat? De achteruitgang? Of hoe lang heeft ze nog? Stop Jeannette, stop. Het is nu nog niet aan de hand dus blijf bij de feiten.

Ik maak me kwaad dat ze nog niet gevaccineerd is. Mijn moeder, 24 uur afhankelijk van zuurstof met ernstige longfibrose. En zij zegt: “meid maak je niet druk, ik wacht wel op mijn beurt.” Dus ik ga maar mee, met haar flow. Ik blijf nog even, even in mijn stilte. Even ontprikkelen, mijn hoofd wat leger maken met een meditatie, voordat ik mijn kleine meis weer ga ophalen.

Ciao lieve mensen, maak er wat van! En kijk vooral wat goed voelt én wat kan ❤️

De weg … oneindig 💜

“Ik” zei de gek ….

Laatst las ik een artikel over dat 2 op 10 mensen de lockdown wel prima vinden. Ik was vorige week aan het wandelen met een vriend van mij en gekscherend vertelde ik hem dat ik wel één van de twee was. Deze vriend heb ik vorig jaar zomer voor het laatst gezien, het is goed en we pakken de draad gewoon weer op.

Begrijp me niet verkeerd, ik, alleen ik (vast nog wel andere mensen) en niet alle horeca ondernemers waarbij het water tot hun lippen staat of de kleine winkeliers die het bijna of gewoon al niet trekken. Ik denk ook aan de jongeren, die vast zitten en die nergens naar toe kunnen. Het gaat gewoon om mijn leven in lockdown. Er zijn namelijk al genoeg prikkels om te verwerken en het continue schakelen van onvoorziene (plotselinge) situaties blijft een hekel punt. Dus ik heb genoeg aan deze lockdown, nogmaals ik spreek vanuit mijzelf.

Laat ik het je uitleggen wat ik precies bedoel. De lockdown is voor mij niet nieuw, alhoewel dan wél de hele wereld gewoon draaide, stond ik al een paar keer stil. Dat stilstaan heb ik geleerd, het stilstaan was vooral zonder prikkels. De prikkels die ik nu krijg, zijn vooral intern. Dat gaat dan over zorgen, de kwetsbaarheid van mensen om mij heen en hoe gaat het dit nu verder? Daarnaast heb ik kleuter die ruim een maand naar school gaat en zijn er wekelijks wel dingen die juist net niet op m’n planning stonden. Oh yeah….de onvoorziene situaties.

Lockdown voor mensen met hersenletsel is vaak niet nieuw en als ik vanuit mijzelf spreek, weet ik dat dit verdomde en rete moeilijk is. Je voelt je eenzaam en soms niet begrepen. Aan de andere kant is deze lockdown ook een proces. Een proces van verwerking, maar ook geeft het je een boost en zoek je naar dingen die wel kunnen. Je creatieve kant wordt ineens wakker en is een coffee to go en een wandeling eigenlijk wel heel leuk.

Of niet? Nee hè …. ik voel wat je voelt, maar pak de dingen die voor jou goed voelen. Ik heb geleerd, ik heb geleerd om een lockdown te leven, terwijl de wereld om mij heen doordraait. De wereld staat nu zo goed als stil, het is een zooitje, mensen worden tegen elkaar opgezet, want die vindt dit en die vindt dat. En ik? Ik heb ook een mening, maar na een goed en fijn telefoongesprek gisteren met een vriendin ben ik tot de conclusie gekomen dat iedereen wel een andere reden heeft om te leven zoals hij of zij wilt tijdens deze lockdown.

Mijn keuze in deze lockdown staat vast, nog steeds kom ik alleen bij mijn ouders. Mijn moeder is erg kwetsbaar met haar longfibrose en mijn vader heeft suikerziekte. Het is mijn taak, het is mijn verantwoordelijk en die wil ik graag pakken.

Manlief vroeg van de week in bed: ‘zie je er tegenop dat de maatschappij weer open gaat?” Mijn eerlijke antwoord is: “volmondig ja!!” Ja, ik zie daar erg tegenop. Het gevoel om weer vanaf vooraf aan te moeten beginnen, om het weer op te bouwen terwijl ik nu al soms zo weinig energie heb.

Geloof me en ik hoop echt van harte dat de lockdown straks mag opgeheven word straks. Dat er weer gezellige familie bijeenkomsten kunnen, samen eten, dat er een borrel gedronken kan worden met vrienden, dat de jongeren lekker hun feestjes kunnen aflopen en dat de oudere en eenzame mensen weer meer bezoek kunnen krijgen.

Laat mij maar … laat mij even wennen aan het gegeven dat er weer dingen kunnen. Laat mij wennen aan de “opening”, want net zoals voor jullie de lockdown jullie wereld op zijn kop heeft gezet, betekent dit voor mij de opening van de samenleving. Voor nu laat ik het, het is ook nog niet zo ver dat dit gaat gebeuren. Ik ga er wel over praten met mensen om mij heen en vooral zorgen dat ik niet ga verzuipen in de hectiek van de opening van de samenleving.

Toedels en maak er iets leuks van voor jezelf dit weekend!!! 💜

Het zijn de kleine dingen ….

Feitjes & weetjes

Hoi!!!!

In de afgelopen maanden heb ik veel nieuwe volgers gekregen dus hierbij wil ik mijzelf voorstellen met mijn feitjes & weetjes:

  • stroke survivor (2007, 2012 & 2019) 💪🏻
  • Altijd zenuw pijn (2001)
  • Trotse (bevoorrechte & dankbare) moeder van een 4-jarige kleuter
  • Mom-manager
  • Fulltime levensgenieter
  • Al bijna 11 jaar samen met manlief
  • Onzichtbaar, zichtbaar maken
  • Motiveren & stimuleren
  • Tikkeltje cynisch en een dosis zelfspot

Waar heb je last van?

  • Informatie verwerking is verstoord en kan vertraagd zijn. Dus (figuurlijk) file voor mijn hoofd
  • Licht last van woordvinding / idem voor schrijven
  • Energie beperkt
  • Neurofatigue (vermoeidheid mentaal en soms fysiek)
  • Schakelen en nee niet in een auto is nog vaak een dingetje
  • Onvoorziene dingen, onverwachtste situaties kan ik moeilijk handelen in m’n hoofd, dus dag spontaniteit.
  • Overprikkeling van licht en soms van geluid als ik weinig energie heb
  • Veel hoofdpijn bij overprikkeling
  • Altijd aan het proberen balans te vinden
  • Multitasken is lastig

Wat heb ik al wèl geleerd?

  • hersenletsel heb je en kom je helaas niet meer van af
  • Toegeven aan vermoeidheid en niet doorgaan tot ik er letterlijk bij neerval
  • Ik ben niet hersenletsel, ik heb hersenletsel
  • Genieten van de momenten waar wél dingen kunnen
  • dat appen/berichten mij het meest liggen, alhoewel ik in m’n hart je heel graag wilt zien of spreken
  • dat ik me soms eenzaam voel ondanks dat ik genoeg mensen om mij heen heb, maar het is goed, want zo blijf ik goed functioneren
  • ondertiteling op de tv kost mij meer moeite als Nederlandstalige programma’s
  • auto rijden een redelijke energie killer is
  • ik het best functioneer tijdens een vakantie (dus weg zijn) zonder planning
  • dat ik de stilte steeds meer waardeer
  • op tijd ingrijpen voordat ik over mijn grens ga
  • Bewust zijn wat ik graag wil doen op een dag, maar ook erachter komen dat ik dat niet kan. Opschrijven helpt mij!
  • dat ik heus leuke dingen kan doen maar dat moet gepland worden, dus de spontane acties zijn erg gering
  • Dat bijna al m’n vrienden zijn gebleven, we pakken de draad op. Sommige zie ik ze een jaar niet, maar het is altijd goed.
  • Dat koken met 3 pannen een energie killer is
  • Dat ik heel veel wil, maar bewust ben dat het niet allemaal kan

Vragen? Shoot!!
Tenslotte … super leuk dat jij hier bent 💜

Onzichtbaar … zichtbaar maken 🙏🏼

Pluk de dag

Waar is mijn energie?
Ik voel me echt leeg getrokken. Als ik stil sta of even stil zit, stroomt het niet. Mijn energie. Het is doodstil, stil in m’n lijf.

Ik leid mezelf af, door toch wat dingen te doen maar ik merk al op de helft van de dag, dat het op is, mijn energie.

Het komt óók deels doordat ik nog steeds niet fit ben, hoest nog en voel me belabberd en soms benauwd. Ik heb een antibiotica kuur gehad, maar ik ga morgen maar weer bellen naar de huisarts.

Pluk de dag, gisteren lekker 2 uurtjes naar het bos geweest, waar het lekker rustig was. Kind ravotten, ik op een bankje in de zon en dan denk ik: “wat een kadootje!” Toch maar weer in de pocket.

Voor nu ga ik mijn weekplanning maken, mijzelf voorbereiden op de nieuwe week in stilte. Man én dochterlief zijn de deur uit. Dus even mijn moment pakken om op te laden …. in de stilte.

Toedels & fijne zondag 💜

Brain Awareness Week

Aankomende week is het Brain Awareness Week. Deze week is er om meer erkenning te vragen voor de onzichtbare gevolgen voor mensen met een hersenaandoening. Deze week staat vooral in het teken van de onzichtbare gevolgen. Puur omdat je het niet kan zien, is het soms wél heel ingrijpend

En hiervoor schrijf ik! De erkenning, de herkenning van andere lotgenoten. Zij lopen exact tegen dezelfde dingen aan. En geloof me, voor mezelf is het soms ook nog steeds rete lastig te begrijpen. Ik weet nu wél hoe ik ermee om wil (of eigenlijk moet) gaan om mezelf staande te houden. En juist dat laatste doe ik absoluut niet alleen voor mezelf, maar voor mijn gezin en de dierbaren die er om heen staan.

De Brain Awareness Week vindt plaats van 15 t/m 21 maart. Via de De hersenstichting kun je hun programma zien als je interesse hebt. Ik ga in ieder geval meedoen met een heerlijke online yoga les. Nu al zin in 😊

Een heel compact plaatje waar eigenlijk alles in staat wat onzichtbare gevolgen betekenen. Dank je wel hersenletsel-uitleg voor deze duidelijke uitleg 🙏🏼