Piet Geniet

Op pad, een nachtje …. Samen, herinneringen maken. Dierbaar en dankbaar dat het kan!! Ik verlangde hier zo naar, even onze tijd en dat pakt niemand van ons af.Ik heb eigenlijk nooit puf / energie om echt iets voor mezelf te doen, met vrienden of vriendinnen, daarom gebeurt het ook niet, nou ja bijna niet. Ja, met Lina erbij en dat is óók prima, want ik heb met haar ook écht veel plezier. Het is goed dat dit gebeurd, even echt tijd voor mezelf, met moeders!

De laatste maanden was ik vooral niet fit en nog steeds niet. Voor de zekerheid doe ik een thuistest en mama zei: “we gaan hoor Jeannette!” De eerste schoolweken hakken er in bij m’n kleine dame, maar óók bij mij. De juf had al aangegeven dat de eerste weken erg pittig is voor de kleintjes. Het ritme vind ik wel erg lekker, maar de verandering daarentegen moet ik aan wennen.

Twee weken geleden was Lina ook nog ziek van de pseudokroep aanvallen die ze had gehad en je raadt nooit wie daarna de Sjaak was? Ik!! Zei de gek. Op een ochtend werd ik wakker met een hese stem en keelpijn. Mijn weerstand is natuurlijk van lik me vestje door de afgelopen maanden.

Het nachtje weg was heel relaxed. Mijn moeder kent mij heel goed en zegt rustig “hou maar eens lekker je mond en pak je rust” 😂 Ik kan het hebben, van haar. Ik kwam tot rust, ik was even ontzien van zorgen, alhoewel er toch altijd een controlefreak in mijn hoofd zit, maar bij de uitvoering hoefde ik er even niet bij te zijn.

Even echt mijn tijd, samen met de dierbaarste vrouw in m’n leven: mijn moeder 💜 we lachen, we praten en we hoeven niets op te halen, want we weten, we weten wat er speelt bij beide. We kennen elkaar door en door. We genieten, van elkaar, in een langzamere versnelling. Mama kan niet anders, dus ik pak noodgedwongen deze versnelling óók.

Het is goed, het is fijn. Herinneringen maken, samen, even helemaal niets, behalve dat mijn hoofd vaak aanstaat. Ook het besef dat ik moet leren loslaten, want manlief en de moeders van school hebben zich ontfermd over Lina. Ik ben altijd bij haar, mijn kleine kruimel.

Het besef dat ik ook wat tijd voor m’n vrienden & vriendinnen wil maken, even een telefoontje, een rondje wandelen, een bakkie thee doen, samen wat eten etc. Het doet me namelijk goed, even geen moeder, maar de boel, de boel laten en … loslaten. Dat loslaten is nog wel een dingetje, maar het is een kwestie van oefenen, het wat vaker doen als er gelegenheid is.

Een vriendin van mij zei: “blij met je moeder, dat ze een goede keuze heeft gemaakt om te gaan … er is namelijk altijd wel wat.” Daar denk ik over na, ze heeft gelijk. Er is inderdaad altijd wat, waardoor ik dingen niet doe. Of gewoon bijna niet. Ik kijk altijd vooruit, omdat ik door een activiteit energie inlever, maar die energie krijg ik ook terug, door herinneringen te maken, even samen zijn, lachen met elkaar en als ik moe ben? Blik ik terug, op de foto’s of in gedachten en ik pak ‘m, ik incasseer het en weer door. Balans is en blijft de sleutel, uit handen (durven) geven, loslaten en genieten, keihard genieten wat wél kan!

Samen zijn ❤️

Prikkels, hoe voorkom je het?

De laatste blog die ik schreef, liet ik zien wat overprikkeling soms met me kan doen. Dat is een gegeven, maar wat doe je dan als je overprikkeld bent? Of hoe kan je het soms voor zijn?

Hier volgen een aantal tips die ik prettig vindt vanuit m’n eigen ervaring. Sommige tips heb ik ook weer van iemand anders gekregen. Zo help je elkaar een beetje.

Tips als je overprikkeld bent:

• ik zweer bij mijn Flowee spijkermat. Dit is een mat, als ik erop lig, ervaar ik rust. Mijn lijf tintelt alle kanten op in het begin. Daarna ervaar ik rust, ik lig met mijn hele blote rug op m’n spijkermat en daarna voel ik m’n energie weer stromen.

• Oortjes in / koptelefoon op en brainwaves op. Tegenwoordig heb ik ook baadt bij Schumann frequenties. Het is oefenen maar uiteindelijk word ik hier heel zen van. Ook fijn als je niet in slaap kan komen of hoofdpijn hebt.

• Een blokje om, wind door m’n haren en even niets. Alleen ik & buiten zijn.

• Af een toe een meditatie oefening en deze doe ik vooral als m’n hoofd vol zit voor het slapen.

Tips om overprikkeling tegen te gaan:

• ik draag oordopjes van Noizzez. Deze heeft verschillende filters en zorgt dat het geluid van buitenaf gedempt wordt in je hoofd. Dat betekent dus dat het geluid minder hard binnen komt en je brein iets minder hard hoeft te werken om dit allemaal te verwerken.

• Tegenwoordig heb ik ook noise canceling koptelefoon en deze is vooral prettig om je even af te sluiten. Bijv op bed maar je kan m ook prima dragen op een vliegveld, supermarkt, in de trein, pretpark etc.

• Jezelf even een rust moment te geven. En dat is voor mij even op de wc bril zitten.

• Afspreken dat je niet lang blijft of juist een eindtijd deelt met degene met wie je afgesproken hebt.

• Check in bij jezelf. En deze vergeet ik, vergeet ik in m’n hectiek. Mijn enthousiasme of dender ik er zomaar overheen. Ik wil soms gewoon mezelf zijn en dan hoor ik klein stemmetje in mijn hoofd: “je gaat te ver ….” En dan ben ik een kei in negeren. Deze laatste ga ik weer bewust mee aan de slag. Check in bij mezelf 💜

Tevens zit ik nu een proces “bril nodig” en daar loop ik bij een optometrist. Als dat klaar is, ga ik daar ook een blog overschrijven. Wat wel al duidelijk is, is dat mijn ogen niet samen werken. Dat is heel vermoeiend! Dus ik ben enthousiast dat daar iets aan gedaan kan worden.

Soms kies ik ervoor, kies ik voor het leukste en neem ik m’n overprikkeling voor lief. Dat is meemaken & incasseren. Dat plan ik wel, bijvoorbeeld als Lina uit logeren is of als manlief thuis is. Soms is het, het waard. Dan zijn er ook nog momenten dat overprikkeling mij totaal verrast, maar als ik me dan echt terug trek weer naar mijn basis, thuis, heb ik wel vaak achteraf “oh ja” momentje.

Wikken & wegen, maar ik geniet wat wél kan en ik kijk heel bewust wat mij energie kost en wat mij energie geeft. Daarover schrijf ik later weer. Voor nu is het, het laatste weekend van de zomervakantie. Dochter is uit logeren geweest vannacht en ik ga vandaag de schoolspulletjes bij elkaar sprokkelen. Morgen de laatste dag en daar wil ik optimaal van genieten, samen zijn met mijn gezin en opladen voor de nieuwe schoolweek. Ik heb er zin in!

Poppetjes van mijn ogen

Op een zelfde dag, foto’s gemaakt van mijn ogen en tussen deze foto’s zit 2,5 uur. Zie jij wat ik zie? Op de bovenste foto zie ik glinsterende, levendige pretogen en op de onderste foto zie ik doffe, wazig, maar vooral vermoeide ogen. Dit is wat overprikkeling kan doen, dit is wat hersenletsel kan doen. Door deze foto wordt het zichtbaar, de onzichtbare beperking van hersenletsel.

De afgelopen weken ben ik bij aan het komen. Klinkt gek toch? Je bent toch op vakantie geweest! Yep! De eerste week op onze vakantie heb ik mezelf totaal overschat of nee ik was gewoon mijzelf, zonder mijn NAH. Heerlijk! Ik de enthousiasteling, helemaal in m’n element! En onze dochter heeft zoveel plezier gehad. Het was fijn! De eerste week dus wan de 2de week stortte ik in, niet slapen, erg prikkelbaar en alles kwam te hard binnen.

Aan het einde van de tweede week werd ik ziek. Ik kreeg koorts, diarree, was misselijk en ik voelde me echt beroerd. Mijn lijf gaat stuiteren, ze gaat soms heftig protesteren en een goede vriendin zei laatst: “moet je eens kijken wat er allemaal vóór jullie vakantie is gebeurd.” Ze had gelijk.

Wat je duidelijk kan zien aan deze foto’s is mijn zichtbare hersenmist of hoe je het ook kan noemen is mijn hersenmoeheid. Dit is wat bijna niemand écht ziet, maar wel hoe ik me soms voel. Wat ik óók merk is dat het drukker is overal en dat m’n brein dit moet verwerken. Ik zei van de week tegen mijn begeleider dat ik het idee heb weer van vooraf aan te moeten beginnen. Zij bevestigde dat meteen, maar wel met een grote maar. Ik weet nu wat wel en niet kan. Ik weet ook dat ik meer bijkom tijd moet inlassen, om dingen weer op te bouwen. En toch overvalt het me nog steeds …..

Onze zomervakantie was één grote leerschool en volgend jaar gaan we het anders doen, het anders indelen. De rest van de zomervakantie heb ik het beter verdeeld. Ik plan weinig en als ik wat plan is dat in de ochtend en in de middag doen we lekker chill of gaan we naar buiten samen. Mijn kleuter uit laten razen in de speeltuin en ik op een bankje. Daar knap ik van op en daar laad ik van op.

Mijn lijf is helaas nog steeds aan het protesteren. Vorige week maar even naar de huisarts geweest en bleek dat ik een blaasontsteking heb. Dus ik ben aan de antibiotica waar ik ook verre van fit van ben.

De helft van de laatste week van de zomervakantie alweer en eerlijk?? Het vliegt onder m’n kont vandaan, ik wilde eigenlijk nog zoveel doen! En óók dat hoeft allemaal niet …. waar ik voor heb gezorgd om m’n energie te sparen zodat ik wel leuke dingen kan doen met m’n dochter. Zoveel mogelijk prikkels vermijden en eerlijk zijn. Eerlijk tegen mezelf, maar ook naar mijn gezin.

Geloof me, het viel me soms vies tegen. Ik voelde onmacht, verdriet en boosheid. Dat had ik dan een dagje of een momentje, omdat ik zo moet bijkomen van een activiteit. Nu is het natuurlijk niet te meten, want ik heb 3,5 week diarree gehad en liep daarbij dus óók met een blaasontsteking. Daar zou niemand fit van zijn 😉

Toch ben ik heel tevreden en ben ik blij dat de zomervakantie toch goed gelukt is. Onze dochter is dankbaar, dankbaar met de kleine dingen. Op de momenten dat het zwaar was keek ik foto’s of filmpjes van de vorige dag, want dat was het waard …. mijn hersenmist. 💜

Zoek de verschillen …

Mijn (on)zinnige weetjes & feitjes

⁃ stroke (en TIA) survivor

⁃ Moeder van een kleuter (2017)

⁃ Samen met manlief sinds 2010

⁃ Ik ben een hartige eter, maar op zijn tijd óók een zoetekauw

⁃ Zou graag meer tijd aan m’n vrienden/vriendinnen willen besteden

⁃ Ik ben sinds kort lid van de sportschool

⁃ Buiten functioneer ik het best

⁃ Ik vloek soms 🙈

⁃ Drink (alcohol) weinig, maar heel soms vlieg ik uit de bocht

⁃ Ik wil graag verzorgen

⁃ Ik ben enthousiast over nieuwe dingen maar maak het vrijwel nooit af

⁃ Lievelingsmensen zijn, buiten m’n gezin, mijn ouders

⁃ Ik probeer zo goed voor mezelf te zorgen

⁃ Bij overprikkeling kan ik soms niets, is mezelf douchen al teveel. Ik leef mijn dag op mijn wilskracht.

⁃ Ik kan niet goed tegen onrecht

⁃ Mijn motto: “kijk wat wél kan, i.p.v. wat niet kan”

⁃ Ik kan soms een vreselijke chaoot zijn

⁃ Hak op tak in mijn gesprekken

⁃ Ik blog al een jaar of twintig

⁃ Mijn flowee mat, koptelefoon, zonnebril en mijn oortjes zijn mijn beste matties

⁃ Tegenwoordig waardeer ik de stilte steeds meer, dan laad ik op

⁃ Ik ben nogal een overdenker

⁃ Lievelingskleur: groen

⁃ Vroeger was ik fan van Madonna

⁃ Ik ben een ochtendmens

⁃ Mijn mobiel gaat bijna altijd mee naar de wc

⁃ Goede sushi kan je me voor wakker maken.

⁃ Ik doe me soms beter voor als dat ik me voel

⁃ Rust in mijn kont ken ik niet, behalve als ik me terug trek op bed

⁃ Ik zie nog steeds figuren in wolken

⁃ Datum van mn CVA is 03.08.2007

⁃ Dan ben ik overigens geboren dus dubbel feest 🥳

⁃ Hiep hiep hoi!!! Ik ben gisteren 44 jaar geworden en dus 14 jaar hersenletsel met heel veel ervaring! Hiervoor ben ik heel dankbaar 💜

Ps hersenletsel hebben is uiteraard nooit een keuze geweest. Het overkwam mij en vele mensen meer. Hierdoor heb ik heel veel mensen leren kennen, vooral online, want die weet exact waar ik sta.

Door deze mensen krijg ik kracht, dat ik er niet alleen voor sta. Ik vraag adviezen, ik geef adviezen en er is altijd iemand met lieve woordjes.

Hoe vervelend me ik soms voel, de watten in m’n kop, de file in m’n hoofd onthou ik …. Het wordt weer beter 💜

Vakantie met hersenletsel

Hersenletsel, op vakantie gaan en iets te enthousiast zijn. Dat is er gebeurd, de 1ste week. Ik heb genoten van onze dochter, want die was zo blij. Ze is nog steeds blij. Ik wat minder, want de afgelopen dagen overviel bij mij de mist. De mist in m’n hoofd.

Als ik me goed voel, vergeet ik het gewoon. Ik vergeet dat ik hersenletsel heb en ik vergeet m’n rust momenten te nemen. Ik leef zo in het moment in de vakantie. De tweede week is begonnen en ik moet mezelf echt in acht nemen. Mezelf wat meer terug trekken, wat meer opladen in plaats van mezelf compleet leeg te trekken. Ik wil zo graag, ik vind het zo gezellig en ik kijk graag naar m’n blije kind.

Weer een mooie waarschuwing, misschien net weer wat te laat, maar hé liever te laat als nooit. Ik herken het in ieder geval. Hersenletsel neem je mee, overal, hersenletsel doet niet aan vakantie. Het aangeven aan m’n kind doet me nog het meest pijn. Gelukkig merkt ze er weinig van, want we hebben fantastische buurmeisjes hier en ik heb een liefdevolle man die even alleen met haar op pad gaat. Even adem halen, even bij mezelf komen en zorgen dat de laatste week van onze vakantie óók prettig verloopt.

Samen genieten, samen plezier maken, het samen zijn, want dat is voor mij het belangrijkste. De aandacht aan onze dochter, hoe klein dat ook soms is. Leuke dingen blijven doen maar ik … ik iets meer met mate 😉

Ons waterratje

Onvoorzien & onverwachts

Wat een weken … we vallen van het één naar het andere. Het was pittig, nee het is nog steeds pittig. Mijn hoofd is nog boven water, maar moet daar soms alle zeilen voor bijzetten. De ene week denk ik, het word wat rustiger, maar iedere week gebeurt er wel iets waardoor de planning in de water loopt.

Ik zal een opsomming maken, dan heb je een idee waarom dit gebeurt. Het continue schakelen door de onvoorziene situaties. Corona doet dat daar serieus nog een hele grote schep bovenop.

  • Mama heeft een paar hartinfarcten gehad, gelukkig overleefd, maar met 4 stents. Ze heeft daar een enorme terugval van gehad. We zijn zo dankbaar dat ze er nog is.
  • Lina heeft continu oorontstekingen en hierdoor is ze veel verkouden. Daardoor mag ze óók niet naar school. Wederom een bezoekje gehad bij de kno arts en ze mag over 3 weekjes voor nieuwe buisjes.
  • De werktijden van m’n man veranderen continu, eigenlijk bijna iedere week. Dit is voor hem overmacht, maar óók mijn planning gaat hierdoor in de war. Lees: schakelen.
  • De laatste schoolweken zijn pittig, ze gaan nog even dit doen of dat en nog een dansvoorstelling van haar dansen. Gelukkig heb ik dat goed voor elkaar en leg ik dingen klaar van te voren. En ik merk het aan Lina, het is écht tijd voor vakantie.
  • Manlief heeft bijna een week op bed gelegen met spit. Hij kon echt niets. Gelukkig gaat dit weer goed, alhoewel hij wel moet opletten met bepaalde bewegingen.
  • Mama haar ziekte gaat langzaam achteruit. Ze kookt en doet haar wasje. Ze ligt meer op bed en toch wil ze dingen die ze zelf kan doen, in haar hand houden. Mijn vader helpt haar en daar ben ik erg blij mee.

Dit is eigenlijk een opsomming van de afgelopen 7 weken. Kortom er is geen rust, ik creëer die overigens wel voor mezelf. En als klap op de vuurpijl moest ik donderdag Lina ophalen, want ze moet in quarantaine. Er is een medewerker van de BSO positief getest.

Daar stonden we dan, voor redelijke klote dilemma. Sorry voor mijn taalgebruik, maar je wordt wel een beetje onder druk gezet. Testen of niet testen? Ik wil dat niet, mijn man ook niet, maar nu ….

Ze kon 10 dagen thuisblijven of bij de GGD test doen vandaag. Nu wordt haar laatste week school door haar neus geboord, want ze mag pas volgende week vrijdag uit quarantaine. Ik heb dus vanmorgen vóór het eerst getest, ze gaf geen krimp en zei in de rij: “ik heb er zin in!” Overigens hoop ik dat we nooit meer voor zo’n beslissing komen te staan en dat ze lekker de laatste week school mee kan doen.

Het is veel en ik raak soms mijn overzicht kwijt. Dan loop ik een dag als een kip zonder kop rond, vergeet ik dingen en laat ik dingen uit mijn handen vallen. Maar hé ik sta er, nog steeds door al mijn eigen maatregelen in te zetten. 😉

Lieve mensen, maak er een fijne zomer vakantie van met iedereen die je lief is. Blijf gezond, maak het jezelf niet te moeilijk en zorg goed voor jezelf. Het blijft cliché, maar zo kan je er ook voor anderen zijn. En weet als je het even niet meer ziet zitten, het wordt weer beter. 💜

We did it! 💪🏻

De eerste weken school waren leuk, pittig & rommelig. Die laatste 2 gaan we fijn vergeten de komende vakantie, want we gaan chillen en leuke dingen doen.

De speeldates zijn aan op school! Hoe vond ik dat? Spannend! Maar vooral heel leuk. Mijn kind geniet, dus kind blij, mama óók. Ja het is soms pittig, maar dat is waar ik voor ga. Dus dan wijken andere dingen. Het contact met familie & vrienden is nihil, maar daarnaast krijg ik ook weer contacten op het schoolplein.

Hoe ga je ermee om? Met jouw energie? Geen flauw idee. Ik doe maar wat, maar ik weet wel dat daar de focus op ligt. School! En vooral voor mijzelf voor én na school. Ik probeer er zoveel mogelijk te zijn, voor haar. Het kletspraatje bij de thee waar nu al overigens wordt gezegd “mam, ik heb genoeg gekletst” dat blijft. Even je verhaal kwijt, of niet, maar het kan. Ik pak de tijd om daarna lekker ergens te gaan ravotten, te knutselen, lekker buiten te zijn of lekker onder een dekentje op de bank te liggen als ze moe is.

En nu? Nu is het vakantie. Mijn vuurdoop, nee de onze. Ik voel het, ik voel echt vakantie. Lina voelt ‘m ook, al kan ze het niet benoemen. Er staan wat speeldates op de planning, geen dag gepland, want ik wil lekker zien wanneer het kan. Even geen planning, even loslaten want daar gedij ik het beste op. Kijken hoe we ons voelen, waar we zin in hebben, hoe de pet staat.

Ik lig al in bed en bedenk me net dat ik 2 lege eierdozen mee moet geven met school. Nu niet, maandag ook niet, maar pas over 2 weken. Dag (ei)doos, school planning uit, vakantie modus aan 💪🏻

Fijn weekend lieve volgers!

Bewondering

In de stilte, zorgen dat mijn gedachten rustiger worden. De externe prikkels zijn veel, teveel om te verwerken. Dus ik moet kiezen, even stil, stil zijn in mijzelf. Zorgen dat ik positief blijf en dat het lijntje niet gespannen blijft, maar dat het er losjes bij hangt.

De dingen die gebeuren, heb ik geen invloed op. Mijn moeder die echt de positiefste persoon is in de hele wereld gaat achteruit. Zij gaat door, zegt ze. Je kent me toch? Ik ben een vechter zegt ze. Daar gaat ze, naar buiten achter een rollator. Ze vindt het vreselijk, nog erger als haar zuurstof slang in haar neus. Wat zijn de opties? Binnen blijven? Never nooit niet, dus ze gaat. Wat een bewondering heb ik voor mijn moeder. Van de week moest mams naar adem happen en staat mijn vader er machteloos naast. Dus ik vlak mijn vader óók niet uit. Ik heb gewoon sterke, lieve en altijd behulpzame ouders.

De gekke gezichten die mijn moeder en ik elkaar sturen via de app, klinkt gek maar geeft me moed. Het geeft me positieve energie. Daar gaan ze, mijn gedachten … maar wat als het sneller gaat? De achteruitgang? Of hoe lang heeft ze nog? Stop Jeannette, stop. Het is nu nog niet aan de hand dus blijf bij de feiten.

Ik maak me kwaad dat ze nog niet gevaccineerd is. Mijn moeder, 24 uur afhankelijk van zuurstof met ernstige longfibrose. En zij zegt: “meid maak je niet druk, ik wacht wel op mijn beurt.” Dus ik ga maar mee, met haar flow. Ik blijf nog even, even in mijn stilte. Even ontprikkelen, mijn hoofd wat leger maken met een meditatie, voordat ik mijn kleine meis weer ga ophalen.

Ciao lieve mensen, maak er wat van! En kijk vooral wat goed voelt én wat kan ❤️

De weg … oneindig 💜

“Ik” zei de gek ….

Laatst las ik een artikel over dat 2 op 10 mensen de lockdown wel prima vinden. Ik was vorige week aan het wandelen met een vriend van mij en gekscherend vertelde ik hem dat ik wel één van de twee was. Deze vriend heb ik vorig jaar zomer voor het laatst gezien, het is goed en we pakken de draad gewoon weer op.

Begrijp me niet verkeerd, ik, alleen ik (vast nog wel andere mensen) en niet alle horeca ondernemers waarbij het water tot hun lippen staat of de kleine winkeliers die het bijna of gewoon al niet trekken. Ik denk ook aan de jongeren, die vast zitten en die nergens naar toe kunnen. Het gaat gewoon om mijn leven in lockdown. Er zijn namelijk al genoeg prikkels om te verwerken en het continue schakelen van onvoorziene (plotselinge) situaties blijft een hekel punt. Dus ik heb genoeg aan deze lockdown, nogmaals ik spreek vanuit mijzelf.

Laat ik het je uitleggen wat ik precies bedoel. De lockdown is voor mij niet nieuw, alhoewel dan wél de hele wereld gewoon draaide, stond ik al een paar keer stil. Dat stilstaan heb ik geleerd, het stilstaan was vooral zonder prikkels. De prikkels die ik nu krijg, zijn vooral intern. Dat gaat dan over zorgen, de kwetsbaarheid van mensen om mij heen en hoe gaat het dit nu verder? Daarnaast heb ik kleuter die ruim een maand naar school gaat en zijn er wekelijks wel dingen die juist net niet op m’n planning stonden. Oh yeah….de onvoorziene situaties.

Lockdown voor mensen met hersenletsel is vaak niet nieuw en als ik vanuit mijzelf spreek, weet ik dat dit verdomde en rete moeilijk is. Je voelt je eenzaam en soms niet begrepen. Aan de andere kant is deze lockdown ook een proces. Een proces van verwerking, maar ook geeft het je een boost en zoek je naar dingen die wel kunnen. Je creatieve kant wordt ineens wakker en is een coffee to go en een wandeling eigenlijk wel heel leuk.

Of niet? Nee hè …. ik voel wat je voelt, maar pak de dingen die voor jou goed voelen. Ik heb geleerd, ik heb geleerd om een lockdown te leven, terwijl de wereld om mij heen doordraait. De wereld staat nu zo goed als stil, het is een zooitje, mensen worden tegen elkaar opgezet, want die vindt dit en die vindt dat. En ik? Ik heb ook een mening, maar na een goed en fijn telefoongesprek gisteren met een vriendin ben ik tot de conclusie gekomen dat iedereen wel een andere reden heeft om te leven zoals hij of zij wilt tijdens deze lockdown.

Mijn keuze in deze lockdown staat vast, nog steeds kom ik alleen bij mijn ouders. Mijn moeder is erg kwetsbaar met haar longfibrose en mijn vader heeft suikerziekte. Het is mijn taak, het is mijn verantwoordelijk en die wil ik graag pakken.

Manlief vroeg van de week in bed: ‘zie je er tegenop dat de maatschappij weer open gaat?” Mijn eerlijke antwoord is: “volmondig ja!!” Ja, ik zie daar erg tegenop. Het gevoel om weer vanaf vooraf aan te moeten beginnen, om het weer op te bouwen terwijl ik nu al soms zo weinig energie heb.

Geloof me en ik hoop echt van harte dat de lockdown straks mag opgeheven word straks. Dat er weer gezellige familie bijeenkomsten kunnen, samen eten, dat er een borrel gedronken kan worden met vrienden, dat de jongeren lekker hun feestjes kunnen aflopen en dat de oudere en eenzame mensen weer meer bezoek kunnen krijgen.

Laat mij maar … laat mij even wennen aan het gegeven dat er weer dingen kunnen. Laat mij wennen aan de “opening”, want net zoals voor jullie de lockdown jullie wereld op zijn kop heeft gezet, betekent dit voor mij de opening van de samenleving. Voor nu laat ik het, het is ook nog niet zo ver dat dit gaat gebeuren. Ik ga er wel over praten met mensen om mij heen en vooral zorgen dat ik niet ga verzuipen in de hectiek van de opening van de samenleving.

Toedels en maak er iets leuks van voor jezelf dit weekend!!! 💜

Het zijn de kleine dingen ….

Feitjes & weetjes

Hoi!!!!

In de afgelopen maanden heb ik veel nieuwe volgers gekregen dus hierbij wil ik mijzelf voorstellen met mijn feitjes & weetjes:

  • stroke survivor (2007, 2012 & 2019) 💪🏻
  • Altijd zenuw pijn (2001)
  • Trotse (bevoorrechte & dankbare) moeder van een 4-jarige kleuter
  • Mom-manager
  • Fulltime levensgenieter
  • Al bijna 11 jaar samen met manlief
  • Onzichtbaar, zichtbaar maken
  • Motiveren & stimuleren
  • Tikkeltje cynisch en een dosis zelfspot

Waar heb je last van?

  • Informatie verwerking is verstoord en kan vertraagd zijn. Dus (figuurlijk) file voor mijn hoofd
  • Licht last van woordvinding / idem voor schrijven
  • Energie beperkt
  • Neurofatigue (vermoeidheid mentaal en soms fysiek)
  • Schakelen en nee niet in een auto is nog vaak een dingetje
  • Onvoorziene dingen, onverwachtste situaties kan ik moeilijk handelen in m’n hoofd, dus dag spontaniteit.
  • Overprikkeling van licht en soms van geluid als ik weinig energie heb
  • Veel hoofdpijn bij overprikkeling
  • Altijd aan het proberen balans te vinden
  • Multitasken is lastig

Wat heb ik al wèl geleerd?

  • hersenletsel heb je en kom je helaas niet meer van af
  • Toegeven aan vermoeidheid en niet doorgaan tot ik er letterlijk bij neerval
  • Ik ben niet hersenletsel, ik heb hersenletsel
  • Genieten van de momenten waar wél dingen kunnen
  • dat appen/berichten mij het meest liggen, alhoewel ik in m’n hart je heel graag wilt zien of spreken
  • dat ik me soms eenzaam voel ondanks dat ik genoeg mensen om mij heen heb, maar het is goed, want zo blijf ik goed functioneren
  • ondertiteling op de tv kost mij meer moeite als Nederlandstalige programma’s
  • auto rijden een redelijke energie killer is
  • ik het best functioneer tijdens een vakantie (dus weg zijn) zonder planning
  • dat ik de stilte steeds meer waardeer
  • op tijd ingrijpen voordat ik over mijn grens ga
  • Bewust zijn wat ik graag wil doen op een dag, maar ook erachter komen dat ik dat niet kan. Opschrijven helpt mij!
  • dat ik heus leuke dingen kan doen maar dat moet gepland worden, dus de spontane acties zijn erg gering
  • Dat bijna al m’n vrienden zijn gebleven, we pakken de draad op. Sommige zie ik ze een jaar niet, maar het is altijd goed.
  • Dat koken met 3 pannen een energie killer is
  • Dat ik heel veel wil, maar bewust ben dat het niet allemaal kan

Vragen? Shoot!!
Tenslotte … super leuk dat jij hier bent 💜

Onzichtbaar … zichtbaar maken 🙏🏼