Mama is ziek

Mama is ziek. Mama is ál 7 jaar ziek, maar ze is nu dusdanig verslechterd dat ze continue aan het zuurstof moet om haar dag door te komen. Twee dagen na Moederdag (12 mei) kreeg zij het nieuws te horen dat haar ziekte (longfibrose) progressief is geworden. Alhoewel we wisten dat dit moment een keer zou komen, sloeg dit in als een bom.

Juist nu, juist nu in de fucking Corona tijd. Ik heb m’n ogen uit mijn kop gejankt, ik kon alleen maar huilen. Het is een beetje geland en mama heeft haar weg een beetje gevonden. Ook voor mijn vader en René (manlief) was het een klap.

Dat is de voornaamste reden of eigenlijk dé reden dat het hier stil is geweest. Mijn moeder. Mijn moeder en ik. Wij kunnen met elkaar lezen en schrijven, we lachen om onze eigen grapjes en zij hoeft maar naar mij te kijken en ze weet exact hoe het met mij gaat.

Ze is soms erg ziek van de medicatie en vooral in de nacht. Ik heb erg veel bewonder voor haar. Ze lacht, ze is vrolijk en ze is positief. We lachen en huilen soms samen. Ze gaat naar fysiotherapie en ze doet er alles aan om haar conditie omhoog te schroeven, om zo sterk mogelijk te blijven. Ze leest Lina voor en knutselt met haar via de iPad. Gelukkig mag er weer fysiek contact zijn tussen Lina en oma. “Dat is mijn beste medicijn” zegt ze. We zijn en blijven voorzichtig.

Ik geniet echt wel en vaak dubbel op, óók al zitten dingen niet mee. Het afgelopen half jaar of zeg maar 1,5 jaar zijn pittig geweest … de tia, het gaatje in mijn hart, Lina haar continue pseudo-kroep aanvallen, de ingreep in mijn hart, de hernia, een longontsteking, de Corona er bovenop, de zenuwblokkade in mijn rug en daarnaast het rot nieuws van mijn moeder.

Het is allemaal veel te veel geweest. Het is nu weer wat rustiger en dan komen er dingen uit. Ik weet hoe het werkt. Wat een vriendin laatst zei tegen me: “jij moet het altijd zo incasseren.” Yep, klopt, story of my life oftewel het kan nooit normaal 😂

Ik snak naar een uitje met mijn gezin, een keertje met manlief samen iets doen, mijn familie, vrienden of vriendinnen zien of bellen, maar de energie ontbreekt. Dus we maken het leuk, thuis. We gaan naar buiten, bezoeken een speeltuin of doen een rondje fietsen. We spelen met duplo, knutselen en kijken een filmpje. En doe ik er alles aan dat ik naar mijn moeder kan en dat is zo weinig mogelijk binnen afspreken met mensen binnen. Elk nadeel, heeft zijn voordeel want de energie is er toch niet 😉

Nu gaan we het weekend in met een hangende, snotverkouden peuter .. heb ik opvliegers van het medicijn wat ze in hebben gespoten en voel ik nog wat branderige napijn. Dus het weekend wordt verplicht even rust en dat is goed. Beetje rommelen, een frisse neus halen, energie sparen & besparen door lekker de boel de boel te laten. En dat? Dat is al een hele uitdaging ❤️

Piet paniek

Ea ea ea ea …. error … het wordt anders, het wordt wéér anders. We mogen weer, we mogen weer naar de kapper, naar de fysiotherapeut, naar de pedicure of naar de holistische masseur. Ik zet nu de beroepen neer waar ik vóór het Corona virus zelf naar toe ging.

Super fijn dat het weer mag en ik weet zeker dat het gros van de mensen er blij mee is. De ondernemers staan te popelen om te beginnen, soms met de nodige maatregelen, maar ze mogen weer. Na de persconferentie van afgelopen woensdag voelde ik zoveel onrust in mijn lijf. Ik ben bezig om uit een dal te klimmen, rustig van rood via oranje naar groen . Zoals van de week mijn begeleidster van NAH professionals zei: “geef jezelf de tijd, want dan ben je er het snelste weer bij.” Ze heeft gelijk. En de woorden manlief: “jij bepaald schat!” Ja, ik bepaal wat kan, wat ik aankan, wat past en wat haalbaar is. De Piet paniek stand zakte langzaam weer wat af.

Ik ga eerst beginnen met fysiotherapie en dat is vorige week begonnen. Dit is belangrijk voor mijn lijf, want ik merk dat mijn lijf wat strammer is als voor de Corona. Daarnaast veranderen de structuren continue. Dat gaat om voor veel mensen om kleine dingen, maar voor mij is dat groot. Manlief in eerste instantie veel meer aan het werk, in het begin van de Corona crisis en daarna is hij toch weer een paar uur vrij. Dat is schakelen voor me, patronen veranderen en het is toch een kwestie van aanpassen? Uiteindelijk kan ik dat, maar ik heb daar wat langer de tijd voor nodig. Dan ben ik net gewend en veranderd er weer wat. Mijn hele structuur stort dan in elkaar.

Het was schipperen de afgelopen maanden tussen ziek zijn, ziek kind, mijn energie, mijn pijn en moeder zijn. Het was zoeken naar “hoe kom ik in vredesnaam de week door?” Ik vind weer wat rust doordat Lina naar de opvang gaat, althans dat zou ik moeten voelen. Ik vind het, maar voel het nog niet. Dat komt wel. Ik merk (manlief ook .. sorry schat) dat ik soms buiten portie kan reageren. Ineens huilen of ineens boos worden en dat is iets wat ik zo niet ben, maar de rem is eraf.

Mijn lijf heeft op standje overleven gestaan en het lukt me met mijn rugpijn om wat meer te wandelen. Dat is fijn, dat is goed, mijn lijf kan wat loslaten, vol met spanning is ie. Stukje bij beetje, stapje voor stapje .. ik weet het. Ik weet hoe het werkt. Positief denken, dingen doen waar ik blij van word en het is niet erg, ik heb de tijd en ik pak ‘m ook. Jij ook? 💜

De vrijheid

De stilte op straat, uit respect voor onze ouderen, die op dit moment niet in vrijheid leven. Ze blijven vooral thuis. Al kan je het niet met een oorlog vergelijken, is het toch een stukje vrijheid wat mensen missen. Voor mij geldt een stukje bezinning en dankbaarheid wat we hebben.

75 jaar vrijheid en ik bedenk me wat een lucky bastard ik ben. Ik heb me eigenlijk nooit “onveilig” gevoeld. Niet thuis, niet op straat of op een sportclub. Niet bij familie, niet bij vrienden … nergens. Wel in onzekerheid en wat beperkt, maar dat is totaal niet te vergelijken wat voor gevoel mensen 75 jaar geleden hebben gevoeld.

Onze vrijheid vandaag. Is het beperkt? Of is het een tijd van bezinning? Omdat we alles maar “gewoon” vonden. Opa’s en oma’s die oppasten, vallen weg. Het bakkie koffie en een boterham eten. Nu ben ik nog meer dankbaar en een portie bewust. Ook dankbaar dat ze er nog zijn. We zien ze even niet, alhoewel we aardig creatief zijn met FaceTime, raamvisite en Lina danst voor het balkon en we zwaaien.

Andere familie of vrienden? Die zien we gewoon niet. We blijven vooral thuis. We gaan wel naar buiten, ik ben gelukkig zelf wat relaxter, want schakelen en plotselinge veranderingen kan ik gewoon niet handelen. Daarnaast is er stiekem wat meer energie afgesnoept in de afgelopen maanden. Het ziek zijn, hernia, artrose … en daarnaast blijf ik functioneren in de rol als moeder.

Het is echt doorbijten op bepaalde momenten, dat kan ik en is het de kunst om andere mensen even los te laten om ze daarna weer stevig vast te kunnen pakken. Juist, op deze manier. Mis je ze? Ja! Ik ben vanmorgen voor het eerst weer met een vriendin naar het bos geweest, op gepaste afstand. De kindjes speelde in de speeltuin en we hebben genoten van elkaars aanwezigheid. Het is goed, het is fijn…het is fijn om te weten dat je gewoon de draad weer oppakt.

Ik ben voor vandaag klaar, gesloopt maar er stroomt ook zoveel nieuwe energie in mij. Even wat anders, de zorgen die ik heb over onze ouders, de last die mijn man draagt, die toch de afgelopen maanden 2 tandjes harder moet lopen zodat het thuis blijft lopen en de zorg “hoe hou ik mijzelf staande.”

Het lukt, op deze manier en het geeft me ook een portie zelfvertrouwen. Ik moet er overigens niet aan denken dat alles weer gaat lopen, want dan beginnen bij mij weer de afzeggingen. Het rood, moet naar oranje en langzaam weer naar groen. De basis, is nu heel basic maar het is goed. Ik ben ervan overtuigd dat het goed is hoe we het doen, het is goed dat we achter en naast elkaar blijven staan en elkaar helpen wat mogelijk is én waar nodig is.

Ondertussen blijven we zwaaien, bakken we koekjes en sturen soms een kaart. We kleuren tekeningen, spelen buiten op het terras en fietsen lekker in de natuur. We kijken naar de jonge lammetjes en eendjes, brengen een bloemetje bij mensen die het even nodig hebben en genieten van de zon die onder gaat. Wat is het fijn, wat is het heerlijk …. om in vrijheid te leven. 💜

De kleine dingen

Het zijn op dit moment de kleine dingen die het groot maken. FaceTime met m’n ouders, appen met een vriendin, schrijven voor m’n blog maar nog een stuk kleiner…kijk om je heen. De mooie heldere blauwe lucht die schoner is als ooit, de bloemen, alles komt zo mooi uit. Kijkend naar m’n peuter die geconcentreerd haar rollenspel aan het spelen is met de knuffels en ik bedenk iedere dag “wat ben ik blij dat iedereen om mij heen nog gezond is.”

Vijf weken geleden vroeg de Hersenstichting mij om een blog te schrijven dus ik klom in de pen. 😉 Je kan ‘m HIER lezen.

Het gaat nu net wat anders … zoals jullie van de week in m’n blog hebben gelezen. Overprikkeld, kop halfvol met mist en watten maar hé ik heb wel vaker met dit bijltje gehakt. Ik kom eruit en dat zeg ik standvastig met een grote blij op m’n gezicht ❤️

Dit dus ….

De opsomming

De paprika’s … de rode, de oranje en de gele. Ik snijd ze in reepjes en m’n tranen biggelen over m’n wangen. Ik heb een paar slechte nachten gehad en ik voel dat ik op m’n laatste energie blokje zit van mijn oranje kleur. Nee niet van mijn paprika, maar van mijn stoplicht. Groen betekent dat het goed met me gaat, bij oranje ben ik (erg)overprikkeld en bij rood moeten alle zeilen bijgezet worden om te blijven functioneren.

“Alle zeilen …. “ maar alle zeilen vallen weg in deze tijd. Ik wil eruit, naar buiten. Eenmaal buiten is het teveel. Teveel prikkels, mensen die buiten lopen of fietsen. De oranje kleur van de plastic bak kijkt me schreeuwend aan en de lucht is, ondanks mijn goede zonnebril, veel te fel. Ook de vurige pijn in m’n rug helpt niet mee. Ik wil terug” zeg ik tegen manlief. Mijn kop stroomt over, ik voel dat mijn hoofd langzaam gevuld wordt met mist en dat er watten ontstaan in m’n hoofd.

Er viel wat van me af, het is een pittige week geweest met wisselend nieuws. De uitslag van de mri is er. In het telefonisch consult met m’n neuroloog vertelt hij, dat m’n hernia weer op z’n retour is, maar dat er wel artrose zit. BAM! En juist deze BAM … omdat er weinig aan te doen is. Bij mijn moeder is dit óók op “jonge” leeftijd geconstateerd. Alhoewel zij totaal geen overgewicht heeft en ik wel. Dat laatste ben ik mee aan de slag, maar óók dat wordt steeds bemoeilijkt door iedere keer tegenslag. Ik probeer het positief te draaien en goed voor mezelf te zorgen. Dat lukt gelukkig de afgelopen 2 weken weer en dit is een goede stok achter de deur om er lekker mee door te gaan.

Hoe kom ik in godsnaam de week door? “Terug naar de basis” staat er als oplossing bij mijn oranje/rode licht. Ik kijk naar het papier en ik moet mezelf meer terugtrekken. Vorige week hebben we contact opgenomen met de kinderopvang en Lina was van harte welkom. Mede door m’n medische indicatie. Ik heb stilletjes bedankt, maar wel aangegeven dat het vrij pittig is. Dinsdagmiddag hebben we de knoop doorgehakt en Lina is donderdag naar de opvang geweest.

Dus voorlopig slik ik medicatie, heb ik straks een poli bezoek en kom ik in aanmerking voor een wortelblokkade. Deze heb ik in het verleden vaker gehad en dat hielp dus ik heb daarin goede hoop. Tot die tijd zing ik het uit. Dat doe ik al 4 maanden dus ook dit kan ik. Ik loop al vanaf 2002 met rugproblemen dus hé we tikken bijna de 20 jaar aan. Party!

Baal je? Ja! Ik heb m’n ogen uit m’n kop gejankt! Ik kan nu wat meer rusten, omdat Lina 2 dagen naar de opvang is. Ik moet meer gaan liggen zei de fysiotherapeut, activiteit doen en even liggen. Dat schema komt me bekend voor uit mijn revalidatie tijd in 2002/2003.

Desondanks ben ik er op tijd bij. De gecreëerde tijd die ik heb, kan ik nu benutten aan mijn mentale, maar ook mijn lichamelijke, herstel. Ik besef óók, dat dit weer een poosje gaat duren voordat ik weer op m’n oude niveau ben. Mentaal gezien dan. Lichamelijk? Ook dit komt goed. Weer een kwestie van wennen aan de pijn en bezig blijven om mijn lijf zo sterk mogelijk te maken. Rust roest. Daarnaast zo goed mogelijk zorgen dat ik goede voeding naar binnen krijg. Ik ben begonnen met kurkuma, de gouden pasta, gouden melk. Dat zou kunnen helpen tegen artrose. En het heeft meer voordelen en dat sprak me aan. Baat het niet schaadt het niet. Wish me luck! Voor jou … blijf gezond en hou vol in deze bizarre tijd 💜

Kurkuma pasta (gouden pasta)

De druk is eraf

BAM! Week 4 is voorbij of kan ik zeggen week 8? Ik zat al binnen doordat Lina ziek werd en daarna was ik zelf Sjaak. Verveel je, je? Nee! Absoluut niet. Ik heb veel plezier met Lina, ik kijk genietend naar haar rollenspel met haar knuffels. Wat een fantasie heeft het kind, wat ik erg bijzonder vind. Ze maakt van alles een “spelletje” en wat is ze flexibel. Hoe fijn, om zo flexibel te zijn.

En ik? Flexibel? Nou bij lange na niet … juist is dit de beperking door mijn hersenletsel. Toch voel ik me nu, soms meer flexibel. Dat is fijn, het is fijn dat ik hierdoor meer ruimte ervaar. De externe afspraken vallen allemaal weg, alhoewel ik wel iedere week een FaceTime gesprek heb met mijn begeleider van NAH professionals. Dit gesprek ervaar ik overigens als heel prettig. Zij geeft mij weer wat eye openers, de reminders en zij is er om even tegen aan te lullen. Dit geeft me rust, inzicht en nog meer ruimte.

Ik ervaar de afgelopen weken als een hele grote leerschool, de situatie waar we inzitten, raakt de hele wereld. Ik spreek voor mezelf, als ik schrijf: “hele grote leerschool.” Ik heb sinds mijn hersenletsel altijd wel het idee gehad dat niets vanzelfsprekend is en dat je altijd iets kan overkomen. Ik was tenslotte nog maar 30 jaar met mijn herseninfarct. Ik merk nu dat de schaarse contacten die ik had, mij nog meer dierbaar zijn. Ik mis ze en zij missen mij. Lina is wel waar al mijn energie naar toe gaat. Dat is goed. Ik doe het met alle liefde.

Ik ervaar dat ik gewoon de moeder kan zijn, voor 24/7 en ik denk ook dat als mijn hernia mij niet in de weg had gezeten dat ik het gewoon nog beter zou trekken. Maar let op: “zonder alle poespas erbij.” Zonder het bakkie bij mijn ouders, zonder de afspraak bij de fysiotherapie, de kapper of de pedicure. Dus óók zonder een broodje te eten bij onze ouders, een bakkie koffie bij een vriendin, een telefoongesprek of het meer kunnen schrijven voor mijn blog. Of ik nu gelukkig ben? Ja!! De druk is eraf en dat bedoel ik absoluut niet negatief.

Het hoeft allemaal niet … nee sterker nog het mag allemaal niet. Nou niet alles, een telefoontje mag, maar mijn energie trekt dat niet. Ondertussen FaceTimen we wél met mijn ouders, opa die dan Lina voorleest en fietsen we langs de balkons van opa’s en oma’s die daarop staan te zwaaien. Genieten we van ons terras, de zon & de krijt tekeningen van dochterlief. En oh en het contact via de app, die voor mij nog waardevoller is. En dat alles? Dat is alles, dat is genoeg om heel gelukkig te zijn. ❤️

Blijf gezond lieve mensen!

Het vervolg ….

Van de thuis blijf lijst voor dummies 😉 heb je al iets leuks gedaan het weekend? Misschien zelfs al iets van mijn lijst! Nee? Dan heb hieronder nog wat ideeën! Maak er voor de rest een fijn weekend van, blijf vooral binnen en blijf bovenal gezond.

Je gaat er een ouderwets bioscoop middag/avond van maken. Pak een zak popcorn of heel old skool “bak zelf popcorn.” Ik weet nog van vroeger dat ik dat reuze interessant vond dat de maïskorrels uit elkaar tikte deze deksel van de pan. Doe je gordijnen dicht en zet een leuke film op. Tadaaa .. je eigen thuis bioscoop.

Doe een thuis fuif! Haal je dansschoenen uit het vet, zet je favoriete muziek op, dans door je huiskamer en doe dat met je favoriete drankje. Heb je kinderen? Maak er een pyjama disco van met een leuke alcoholvrije cocktail. Hoe cool! Of wederom … dans met je vriendin of oma via FaceTime. Een “op afstand blijf thuis fuif!”

Creëer je eigen spa. Hoe dan? Heb je een bad, neem een uitgebreide badsessie. Geen bad?geen probleem, want je kan ook heel bewust douchen. Je hoofd onder de douche, je ogen dicht en al je zorgen (visualiseren) door het doucheputje even te laten verdwijnen. Smeer je daarna in van top tot teen met een fijne bodylotion of huidolie. En vergeet niet een lekker masker te maken of pak een voetbadje. Heb je een huisgenoot? Masseer elkaars voeten en droom weg tijdens de inwerktijd van je masker op meditatie muziek. Die kan je vinden op YouTube of op een (fijne) meditatie app als “insight timer.”

Doe een borrel met vrienden, familie of collega’s. Huh? Dat mag toch niet … ja dat mag! Maar wel op deze manier. Pak een drankje, zet iets lekkers op tafel, zet je computer, laptop of iPad aan en ga Skypen, FaceTimen of videobellen via Whatsapp. Tadaa, jullie eigen VrijMiBo (vrijdagmiddag borrel) kan gewoon doorgaan, wel op afstand maar dat maakt het niet minder leuk. Weet je dat je ook meerdere mensen kan toevoegen videobellen via de Whatsapp? Je maandelijkse vriendinnen borrel kan dus gewoon doorgaan.

Doe een ouderwets bordspelletje. Je kan ook meerdere bordspellen doen, bijv op een regenachtige zondagmiddag. Maak er een competitie of een spelletjes middag van.

Maak samen een pot met activiteiten. Ik snap heel goed dat je hoofd soms overstroomt, je wordt (soms) overvraagd. Je werk gaat door, maar er wordt ook verwacht dat je lessen gaat geven aan je kinderen. De was die doordraait en doordat iedereen thuis moet vast de stofzuiger vaker tevoorschijn komen. Zo’n activiteitenpot is dus handig. Laat alle gezinsleden 5 activiteiten (die je thuis kan doen) op een briefje zetten, vouw het op en pak 1 of 2 keer per week een activiteit uit de pot. Hoe leuk?! Voorbeeld van activiteiten zijn: speel verstoppertje in het donker, doe een kleine CrossFit les (denk aan squaten of opdrukken), maak een puzzel, doe samen een dansje of zing. Je kan talloze dingen verzinnen, maar Dr. Google kan je óók helpen.

Dit was het tot dusver .. fijn weekend, laadt op voor de nieuwe week, lach en dans voor nieuwe energie en als je toch naar buiten wilt …. denk dan aan de afstand! Niet alleen voor jezelf, maar misschien juist voor de ander. Blijf gezond💜

De thuis blijf lijst voor dummies 😉

Thuis blijven? Hoe doe je dat? Nu kan ik mijn ervaringsdeskundige hart laten spreken. Ik kan iets doen, ik kan iets doen voor de samenleving. Ik kan mijn vrienden, kennissen, familieleden en de online vriendjes helpen aan een mooie lijst. Ik kan namelijk heel goed begrijpen dat het leven ineens anders is. Je kan niet meer naar je werk of de sportschool. Je mist de borrel met familie of vrienden en oh ja het middagje naar de sauna.

Tadaaa …. ik ga de komende weken wat leuke activiteiten met jullie delen, zodat je deze bizarre tijd ook leuk en nuttig kan maken door er een beetje creatief mee om te gaan. Ik introduceer je de komende weken de thuis blijf lijst voor dummies 😉

Speel een restaurant thuis. Kook een lekker maaltijd of laat je kinderen (de oudere dan) een keertje kokkerellen. Dek de tafel netjes en doe de kaarsjes aan. Wat nog mooier is en je hebt het geld. Laat de ondernemers in je stad, die een restaurant runnen, eten laten bezorgen. Jij kan heerlijk achterover leunen en er staat een voortreffelijke maaltijd op de mat.

Maak een sportparcours tip: je kan ook gewicht heffen met lege flessen die je vult met water, denk aan blikjes/potjes voor een slalom parcours, klauter met je peuter (of juist de puber die zicht ontzettend verveeld) onder de tafel en over de bank. Er zijn talloze beweeg video’s te vinden op YouTube en je lokale sportschool geeft misschien nu online les.

Ga oude foto’s bekijken en als je alleen woont, hoe leuk is het dan om video te bellen met een familielid of een vriendin. Bekijk zo samen de foto’s en dan hoor je vanzelf wel: “oh ja, dat was toen en toen” of “jeetje wat had jij dikke wangen toen je klein was!”

Maak post voor de oudere mensen die geen bezoek mogen ontvangen. En vergeet ook de jongere mensen niet die zorg nodig hebben of alleen zijn. Laten we met zijn alle ervoor zorgen dat iedereen zich minder eenzaam voelt. Dat kan door een brief, een kaart, een tekening, een knutselwerkje etc.

Kijk of je een je half uurtje vrij kan maken voor te bellen met een oudere. Zij vinden het fantastisch om even tegen je aan te kunnen kletsen. Ben je gezond? Misschien hebben ze ook nog een boodschap nodig. In Woerden is er een organisatie waar je, je bij aan kan melden. Geef je op via coordinator@thuishuiswoerden.nl of bel 06-83405125

Nieuwsgierig naar meer? Volg “Mijn hersenspinsels” want er komt nog meer. Ik ben dolenthousiast, want ik ben eigenlijk wel de kampioen geworden van thuis zitten de afgelopen jaren. In het weekend komt er meer. Laat je weten of er iets leuks voor je bij zit?

Knutselen voor eenzame mensen

Endorfine

Het zijn spannende tijden en voor sommige mensen ook heftig, emotioneel met veel verdriet. Dan denk ik vooral aan de mensen die hun geliefde verliezen aan dit afschuwelijke virus. Dit virus grijpt om zich heen en niemand heeft hier grip op.

Ik wijs op mijn laatste zinnetje … we hebben er geen grip op, dus geen invloed. Geen invloed betekent dat dit gaat zoals het gaat. Onze taak is vooral binnen blijven en ons zo min mogelijk zorgen maken. Dat heb ik wel gedaan en soms komt er nog weleens een gedachte van: “wat als…?”

Ik verzet m’n zinnen, ik FaceTime met oma om daar een dansje mee te doen met onze kleine meid. Dan voelen we én ons vrolijk en én hebben we weer lekker bewogen. Dus mensen dans, beweeg, dat zorgt voor het fijne stofje in je hersenen. Niet om het virus dood te zwijgen, wel ervan bewust te zijn, maar niet dat het je hele dag regeert. Dans je mee vandaag?

De sociale onthouding

De rust, weinig auto’s, minder mensen op straat … ik fiets er doorheen, ik hoor de vogeltjes fluiten en ik kan ademen. Vrijuit ademen. De zonnebril wél op tegen de scherpe lucht, want ja of ik overprikkeld ben? Zeker te weten!

Dit is waar mensen met hersenletsel niet zo goed mee om kunnen gaan. Verandering, onvoorzien situaties, het schakelen … ik vind het allemaal vrij logisch dat het gebeurd hoor, laat me dat voorop stellen. Het is super erg als je opa, oma, vader, moeder of iemand die toch al ziek is overlijdt Laat mij dan maar thuis zitten, soms doen we een ommetje met de fiets of lopen, met z’n tweetjes.

De sociale onthouding, ik hoor het aan, ik pik de geluiden op, ik zie de appjes en laat het gaan. De sociale onthouding is voor mij eigenlijk al een tikkeltje makkelijker … ik ging al weinig de deur uit. Ik ging wel naar de fysiotherapie of ik had een doktersbezoek. Het loopje naar het kinderdagverblijf of een bakkie bij opa en oma valt wel weg. Bij uitzondering een verjaardag, een etentje. Maar that’s it. Ik leefde al volgens de 80/20% regeling en dat is oké, omdat ik daar het beste bij functioneer.

Nu is het wel op mijn tanden bijten, manlief is nodig op zijn werk omdat er veel afwezig zijn door ziekte of mensen die geen opvang hebben. Hij krijgt straks de mogelijkheid om een klein deel thuis te werken en zijn calamiteiten verlof te verdelen over een aantal dagen. Dus we hopen dat het volgende week anders gaat lopen. Het is mijn hersenletsel, maar ook de zenuwpijn van de hernia die in de weg zit. Aan het eind van de dag kan nauwelijks lopen van de pijn. De afleiding met Lina maakt het wel een stuk dragelijker voor me.

Ze zit wat meer op de iPad, boeien. We gaan af en toe een luchtje scheppen en we hebben geluk met een prachtig buiten achter ons huis. Het is niet leuk wat er gebeurd, maar het gebeurd toch. Ik hoop en dat vermoed ik ook, dat hier ook mooie dingen uit gaan komen. Meer begrip, meer respect voor elkaar en de hulpacties die nu op touw worden gezet dat we deze doortrekken in het leven na het Corona. Ik denk ook aan de schonere lucht, voor alle mensen die soms snakken naar adem vanwege longproblemen en de natuur gaat toch zijn gang, die kunnen we niet sturen.

Belangrijk is, wees extra lief voor elkaar, heb begrip, hou contact, met de ouderen, maar ook met de jongere generatie waarvan bijv de dagbesteding wegvalt of juist het bezoek waar je de hele week naar toeleeft. De bejaardentehuizen maar ook de woongroepen waar bezoek uitvalt. Zorg voor elkaar en dat kan ook op afstand, zwaai naar opa’s en oma’s die op het balkon staan, FaceTime wat meer of stuur een kaart. De techniek is er allemaal.

Zorg goed voor elkaar, maar vooral voor jezelf zodat je staande blijft. Ze hebben je nodig, ze hebben jou ook nodig. Take care 💜