Onvoorzien & onverwachts

Wat een weken … we vallen van het één naar het andere. Het was pittig, nee het is nog steeds pittig. Mijn hoofd is nog boven water, maar moet daar soms alle zeilen voor bijzetten. De ene week denk ik, het word wat rustiger, maar iedere week gebeurt er wel iets waardoor de planning in de water loopt.

Ik zal een opsomming maken, dan heb je een idee waarom dit gebeurt. Het continue schakelen door de onvoorziene situaties. Corona doet dat daar serieus nog een hele grote schep bovenop.

  • Mama heeft een paar hartinfarcten gehad, gelukkig overleefd, maar met 4 stents. Ze heeft daar een enorme terugval van gehad. We zijn zo dankbaar dat ze er nog is.
  • Lina heeft continu oorontstekingen en hierdoor is ze veel verkouden. Daardoor mag ze óók niet naar school. Wederom een bezoekje gehad bij de kno arts en ze mag over 3 weekjes voor nieuwe buisjes.
  • De werktijden van m’n man veranderen continu, eigenlijk bijna iedere week. Dit is voor hem overmacht, maar óók mijn planning gaat hierdoor in de war. Lees: schakelen.
  • De laatste schoolweken zijn pittig, ze gaan nog even dit doen of dat en nog een dansvoorstelling van haar dansen. Gelukkig heb ik dat goed voor elkaar en leg ik dingen klaar van te voren. En ik merk het aan Lina, het is écht tijd voor vakantie.
  • Manlief heeft bijna een week op bed gelegen met spit. Hij kon echt niets. Gelukkig gaat dit weer goed, alhoewel hij wel moet opletten met bepaalde bewegingen.
  • Mama haar ziekte gaat langzaam achteruit. Ze kookt en doet haar wasje. Ze ligt meer op bed en toch wil ze dingen die ze zelf kan doen, in haar hand houden. Mijn vader helpt haar en daar ben ik erg blij mee.

Dit is eigenlijk een opsomming van de afgelopen 7 weken. Kortom er is geen rust, ik creëer die overigens wel voor mezelf. En als klap op de vuurpijl moest ik donderdag Lina ophalen, want ze moet in quarantaine. Er is een medewerker van de BSO positief getest.

Daar stonden we dan, voor redelijke klote dilemma. Sorry voor mijn taalgebruik, maar je wordt wel een beetje onder druk gezet. Testen of niet testen? Ik wil dat niet, mijn man ook niet, maar nu ….

Ze kon 10 dagen thuisblijven of bij de GGD test doen vandaag. Nu wordt haar laatste week school door haar neus geboord, want ze mag pas volgende week vrijdag uit quarantaine. Ik heb dus vanmorgen vóór het eerst getest, ze gaf geen krimp en zei in de rij: “ik heb er zin in!” Overigens hoop ik dat we nooit meer voor zo’n beslissing komen te staan en dat ze lekker de laatste week school mee kan doen.

Het is veel en ik raak soms mijn overzicht kwijt. Dan loop ik een dag als een kip zonder kop rond, vergeet ik dingen en laat ik dingen uit mijn handen vallen. Maar hé ik sta er, nog steeds door al mijn eigen maatregelen in te zetten. 😉

Lieve mensen, maak er een fijne zomer vakantie van met iedereen die je lief is. Blijf gezond, maak het jezelf niet te moeilijk en zorg goed voor jezelf. Het blijft cliché, maar zo kan je er ook voor anderen zijn. En weet als je het even niet meer ziet zitten, het wordt weer beter. 💜

Bewondering

In de stilte, zorgen dat mijn gedachten rustiger worden. De externe prikkels zijn veel, teveel om te verwerken. Dus ik moet kiezen, even stil, stil zijn in mijzelf. Zorgen dat ik positief blijf en dat het lijntje niet gespannen blijft, maar dat het er losjes bij hangt.

De dingen die gebeuren, heb ik geen invloed op. Mijn moeder die echt de positiefste persoon is in de hele wereld gaat achteruit. Zij gaat door, zegt ze. Je kent me toch? Ik ben een vechter zegt ze. Daar gaat ze, naar buiten achter een rollator. Ze vindt het vreselijk, nog erger als haar zuurstof slang in haar neus. Wat zijn de opties? Binnen blijven? Never nooit niet, dus ze gaat. Wat een bewondering heb ik voor mijn moeder. Van de week moest mams naar adem happen en staat mijn vader er machteloos naast. Dus ik vlak mijn vader óók niet uit. Ik heb gewoon sterke, lieve en altijd behulpzame ouders.

De gekke gezichten die mijn moeder en ik elkaar sturen via de app, klinkt gek maar geeft me moed. Het geeft me positieve energie. Daar gaan ze, mijn gedachten … maar wat als het sneller gaat? De achteruitgang? Of hoe lang heeft ze nog? Stop Jeannette, stop. Het is nu nog niet aan de hand dus blijf bij de feiten.

Ik maak me kwaad dat ze nog niet gevaccineerd is. Mijn moeder, 24 uur afhankelijk van zuurstof met ernstige longfibrose. En zij zegt: “meid maak je niet druk, ik wacht wel op mijn beurt.” Dus ik ga maar mee, met haar flow. Ik blijf nog even, even in mijn stilte. Even ontprikkelen, mijn hoofd wat leger maken met een meditatie, voordat ik mijn kleine meis weer ga ophalen.

Ciao lieve mensen, maak er wat van! En kijk vooral wat goed voelt én wat kan ❤️

De weg … oneindig 💜

Feitjes & weetjes

Hoi!!!!

In de afgelopen maanden heb ik veel nieuwe volgers gekregen dus hierbij wil ik mijzelf voorstellen met mijn feitjes & weetjes:

  • stroke survivor (2007, 2012 & 2019) 💪🏻
  • Altijd zenuw pijn (2001)
  • Trotse (bevoorrechte & dankbare) moeder van een 4-jarige kleuter
  • Mom-manager
  • Fulltime levensgenieter
  • Al bijna 11 jaar samen met manlief
  • Onzichtbaar, zichtbaar maken
  • Motiveren & stimuleren
  • Tikkeltje cynisch en een dosis zelfspot

Waar heb je last van?

  • Informatie verwerking is verstoord en kan vertraagd zijn. Dus (figuurlijk) file voor mijn hoofd
  • Licht last van woordvinding / idem voor schrijven
  • Energie beperkt
  • Neurofatigue (vermoeidheid mentaal en soms fysiek)
  • Schakelen en nee niet in een auto is nog vaak een dingetje
  • Onvoorziene dingen, onverwachtste situaties kan ik moeilijk handelen in m’n hoofd, dus dag spontaniteit.
  • Overprikkeling van licht en soms van geluid als ik weinig energie heb
  • Veel hoofdpijn bij overprikkeling
  • Altijd aan het proberen balans te vinden
  • Multitasken is lastig

Wat heb ik al wèl geleerd?

  • hersenletsel heb je en kom je helaas niet meer van af
  • Toegeven aan vermoeidheid en niet doorgaan tot ik er letterlijk bij neerval
  • Ik ben niet hersenletsel, ik heb hersenletsel
  • Genieten van de momenten waar wél dingen kunnen
  • dat appen/berichten mij het meest liggen, alhoewel ik in m’n hart je heel graag wilt zien of spreken
  • dat ik me soms eenzaam voel ondanks dat ik genoeg mensen om mij heen heb, maar het is goed, want zo blijf ik goed functioneren
  • ondertiteling op de tv kost mij meer moeite als Nederlandstalige programma’s
  • auto rijden een redelijke energie killer is
  • ik het best functioneer tijdens een vakantie (dus weg zijn) zonder planning
  • dat ik de stilte steeds meer waardeer
  • op tijd ingrijpen voordat ik over mijn grens ga
  • Bewust zijn wat ik graag wil doen op een dag, maar ook erachter komen dat ik dat niet kan. Opschrijven helpt mij!
  • dat ik heus leuke dingen kan doen maar dat moet gepland worden, dus de spontane acties zijn erg gering
  • Dat bijna al m’n vrienden zijn gebleven, we pakken de draad op. Sommige zie ik ze een jaar niet, maar het is altijd goed.
  • Dat koken met 3 pannen een energie killer is
  • Dat ik heel veel wil, maar bewust ben dat het niet allemaal kan

Vragen? Shoot!!
Tenslotte … super leuk dat jij hier bent 💜

Onzichtbaar … zichtbaar maken 🙏🏼

Pluk de dag

Waar is mijn energie?
Ik voel me echt leeg getrokken. Als ik stil sta of even stil zit, stroomt het niet. Mijn energie. Het is doodstil, stil in m’n lijf.

Ik leid mezelf af, door toch wat dingen te doen maar ik merk al op de helft van de dag, dat het op is, mijn energie.

Het komt óók deels doordat ik nog steeds niet fit ben, hoest nog en voel me belabberd en soms benauwd. Ik heb een antibiotica kuur gehad, maar ik ga morgen maar weer bellen naar de huisarts.

Pluk de dag, gisteren lekker 2 uurtjes naar het bos geweest, waar het lekker rustig was. Kind ravotten, ik op een bankje in de zon en dan denk ik: “wat een kadootje!” Toch maar weer in de pocket.

Voor nu ga ik mijn weekplanning maken, mijzelf voorbereiden op de nieuwe week in stilte. Man én dochterlief zijn de deur uit. Dus even mijn moment pakken om op te laden …. in de stilte.

Toedels & fijne zondag 💜

Brain Awareness Week

Aankomende week is het Brain Awareness Week. Deze week is er om meer erkenning te vragen voor de onzichtbare gevolgen voor mensen met een hersenaandoening. Deze week staat vooral in het teken van de onzichtbare gevolgen. Puur omdat je het niet kan zien, is het soms wél heel ingrijpend

En hiervoor schrijf ik! De erkenning, de herkenning van andere lotgenoten. Zij lopen exact tegen dezelfde dingen aan. En geloof me, voor mezelf is het soms ook nog steeds rete lastig te begrijpen. Ik weet nu wél hoe ik ermee om wil (of eigenlijk moet) gaan om mezelf staande te houden. En juist dat laatste doe ik absoluut niet alleen voor mezelf, maar voor mijn gezin en de dierbaren die er om heen staan.

De Brain Awareness Week vindt plaats van 15 t/m 21 maart. Via de De hersenstichting kun je hun programma zien als je interesse hebt. Ik ga in ieder geval meedoen met een heerlijke online yoga les. Nu al zin in 😊

Een heel compact plaatje waar eigenlijk alles in staat wat onzichtbare gevolgen betekenen. Dank je wel hersenletsel-uitleg voor deze duidelijke uitleg 🙏🏼

Ho ho ho …

De afgelopen maanden beleef ik een beetje in een roes. De dagen vliegen voorbij en ik huppel er een beetje achteraan. Ho ho ho … of moet ik zeggen hè hè … het jaar is bijna klaar. Het jaar dat we even bij stilstaan, het jaar van de vertraging.

Het jaar wat niet in de boeken kan, maar wat een jaar is het geweest. Ik hou het bij mezelf, want jeetje wat is het een jaar van bezinning geweest. Volledig terug geworpen worden op je basis, thuis.

Door de dingen die ik heb meegemaakt, waardeer ik dingen wat meer. Dat was stiekem een beetje weggeëbd, maar dat is dit jaar keihard terug gekomen. Misschien nog meer als ooit. Het is een jaar geweest van pijn en verdriet, maar geen verlies.

Het is het jaar geweest van beproevingen, omdenken en kijken wat juist wél kan. Wat ik heel erg heb gemerkt dat ik, maar een kleine stap heb moeten maken in m’n sociale leven. Dus ik weet hoe het voelt, de grote stap dat ik alles ineens, plotseling stilstaat. Uit het niets.

Het is het jaar geweest waar ik nóg dichterbij bepaalde mensen ben gegroeid. Het voelen van onvoorwaardelijke liefde of vriendschap houdt me op de been. Maar ook de aanvaarding, de berusting met betrekking tot mijn hersenletsel. Ik kan steeds vaker denken: “het is zoals het is.”

Wat een dooddoener hè? Ik heb het vaak gedacht, maar afgelopen jaar heb ik het gevoeld. Heel erg gevoeld. Plat lag het, mijn sociale leven maar door COVID en de situatie met m’n moeder nog platter. Het jaar 2020, heeft vele onmogelijke momenten gehad, maar ook vele geniet momentjes. En ik wil afsluiten met, dat we gaan … we gaan ervoor dat het jaar 2021 beter wordt.

🎄 fijne Kerst lieve volgers 🎄

Tadaaaaaa ….

Een nieuwe en frisse lay-out van mijn hersenspinsels. De naam is veranderd, er is wat veranderd (aargh … veranderingen, dus kijk op je gemakje rond) en voor de rest blijft mijn schrijfstijl hetzelfde.

Dus ik blijf mijn ervaringen delen, ik de moeder met hersenletsel, maar ook een vrouw, partner, vriendin, dochter, schoondochter etc. maar met hersenletsel. Mijn blogs staan voor herkenning en erkenning. Ik ben soms een beetje gek, ik schrijf met een dosis zelfspot, maar laat ook soms mijn verdriet aan jullie lezen. Daarnaast staat deze site vol met genietmomentjes en wil ik laten zien dat ik heel veel kan. Op mijn eigen unieke manier!

En wat vindt je van mijn nieuwe lay-out?

Liefs,

Jeannette

Quote – 02.01.19

Lieve volger,

Ik wil jou een fantastisch 2019 wensen en dat al je wensen uit mogen komen, je zorgen minder worden, je gezondheid stabiel blijft of zelfs verbeterd en probeer jezelf met veel liefde te omringen.

Ik kreeg een mooie “dagelijkse gedachte” vanmorgen in mijn mailbox. Leuk om een keer over na te denken.

Gezonde voeding voedt mij op dit moment. Alle alcoholische versnaperingen, kaas, taart en nootjes hebben geen positieve bijdrage geleverd aan mijn energie.

Ik ben nog rustig aan het bijkomen van alle feestdagen, wat super leuk is geweest. Punt. Geen komma dit keer…..ik doe wat me te doen staat 😉

Fijn weekend allen!

Liefs,

Jeannette

De laatste …

En daar staan we weer, met één been in 2018 en het andere been bijna in 2019. Ik zie veel blogs op het internet rondgaan die over het “jaar overdenken” en “de goede voornemens voor 2019” gaan. Zal ik? Mijn goede voornemens overpeinzen? Of toch mijn jaar overdenken? Ik weet het niet zo goed. Ik deed net mijn laatste was in de machine en heb vanmorgen mijn laatste havermoutpap op. Het laatste … van 2018. 

Dit jaar was op sommige momenten heftig, maar vooral erg leuk! Het accepteren van mezelf gaat een beetje beter en ik zie echt de voordelen om niet te werken. En soms ben ik er juist even verdrietig van. En ja, dat mag. Overal ben ik een “gelukkige huisvrouw” en zogenaamde “thuismoeder” óók al is het gedwongen, maar ik geniet erg veel van mijn kleine meid.

Ik hou zo van de feestdagen, de Kerst gezellig met familie, lekker eten en drinken, verwend worden door cadeautjes, maar de prijs, de prijs die ik moet betalen, blijf ik soms lastig vinden. Altijd maar rekening houden met … rekening houden met NAH. Als ik dit ga doen, dan moet ik die dag en er dag erna niets hebben staan. Het spontane is er voor het grootste gedeelte van af, maar als het dan wel een keer kan, dan geniet ik met volle teugen. 

Ga ik voor de goede voornemens in 2019? Of voor het jaaroverzicht van 2018? Of combineer ik dat? Ik heb besloten om wat punten te delen met jullie, wat 2018 voor mij heeft betekend. Daar gaat ie. 

  • Het jaar dat Lina loopt, precies 14 maanden was ze, toen ze ineens opstond op ons terras en zo naar de deur liep.
  • Het jaar van wat gezondheidsproblemen bij mijn ouders. Dan besef je, dat ze echt een dagje ouder worden en dat ze geen 100 worden. Ik probeer zoveel mogelijk van ze te genieten, zolang het kan, op mijn eigen manier.
  • Het jaar waar ouders zijn begraven, die al óf een lange tijd ziek waren óf dat het plots heel snel is gegaan. Mijn gedachten zijn bij jullie en wat heb ik een geluk dat ik ze allebei nog heb. 
  • Het jaar waar mijn schoonouders hebben besloten om dichterbij te komen wonen. En jawel in onze woonplaats en dezelfde wijk. Heel fijn, dag lange stukken rijden en hallo voor een bakkie koffie. Daarnaast zullen ze hun kleindochter vaker gaan zien.
  • Het jaar van toch weer bezig zijn met een therapie traject. En ik ben er bijna over uit, dat ik alles al wel een beetje weet. Tijd voor iets anders, maar dat staat even geparkeerd in de koelkast.
  • Het jaar waar NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) steeds meer een gezicht krijgt. Het boek van Martine Bijl – rinkeldekinkel, de aandacht bij De wereld draait door en een grote campagne van de Hersenstichting met Danny in de hoofdrol. 
  • Het jaar van het afvallen, want ik weeg maar liefst 4 kilo minder als vorig jaar. Ik zeg dit natuurlijk vol sarcasme, maar ach het zijn er wel 4.
  • Het jaar van “op vakantie gaan” want we zijn maar liefst 3 keer in het buitenland geweest. Het kleine madammeke heeft al 3 keer gevlogen. Het was fijn en het ging allemaal goed. 
  • Het jaar van sporten .. oh nee .. het jaar van het niet sporten. Het ging heel goed, Pilates, de lente en zomer weer aardig gewandeld en in de herfst had ik geen idee waar ik de puf vandaan moest halen, door ziekte van Lina. 
  • Het jaar van vriendschappen, wat ben ik blij om een paar goede vrienden/dinnen in mijn kring te hebben zitten. Als we elkaar zien of spreken is het goed en dat is waar voor mij vriendschap voor staat. 
  • Het jaar van alle hoogtepunten met betrekking tot Lina. Ik vind het fantastisch om mee te maken en voel me bevoorrecht om moeder te zijn van zo’n klein mensje. Zij, maakt mijn dag en ja .. soms .. soms breekt ze ook mijn dag, maar dat is ook goed. 

Zo maar even een greep, wat mij in 2018 bezig heeft gehouden. En ja er zullen nog veel meer dingen zijn, maar dit zijn toch wel de belangrijkste. Hier nog de slotzin van mijn blog van 28 december 2017, de laatste van vorig jaar:

Ps. eerst zaaien .. dan oogsten! Laat 2018 een topjaar voor je worden!

En? Was een topjaar voor je? Zat dit jaar vol hoogtepunten i.p.v. dieptepunten? Kan je het jaar positief afsluiten? Kan 2018 de boeken in? Of kruip je heel diep onder je dekentje en denk: “laat het maar snel 2019 worden!”

Lieve volgers, lieve mensen, onwijs bedankt voor het volgen en lezen van mijn blog in 2018. Ik hoop nog veel te gaan schrijven in 2019 en mensen te motiveren en stimuleren. Mijn goede voornemen is om goed voor mezelf te zorgen en toch eens kijken of wij, ik & mijn hersenletsel … vriendjes van elkaar kunnen worden in 2019. Ik vermoed dat ik het dan een stuk makkelijker maak voor mezelf.

Maak er samen, met je geliefde, alleen, met vrienden of familie een fijne laatste avond van. Laat 2018 achter en neem mee wat je hebt geleerd naar 2019. Dit was de laatste blog van 2018 … maar zeker niet … mijn laatste. Tot 2019 lieve volgertjes! 

Liefs,

Jeannette

 

 

Quote – 27.12.18

Ik heb echt, echt, echt hele gezellige kerstdagen gehad. Heerlijk gegeten, verwend door cadeautjes, gezellig met de familie en … ik hoefde alleen aan te schuiven. Relaxt toch?

Ja dat sowieso! Erg fijn om geen voorbereidingen te treffen, alleen maar er zijn. Het “er zijn” is best een dingetje, 2 dagen achter elkaar. Twee nachten slecht geslapen waardoor ik me nu voel, alsof ik door een trein ben overreden.

Ik kijk naar mijn kleine moppie, zij

is niet weg te slaan bij haar nieuwe keukentje die ze gehad heeft voor kerst. Voor haar? Voor haar hoef ik niets, zij wil alleen maar spelen. En ik? Ik ga in de relaxmodus, in de prikkels vermijdende modus, aan de oplader en even zo veel mogelijk de boel, de boel laten.

Fijne 3de kerstdag 🎄🙈