De stilte …. mijn stilte

Daar zit ik dan, aan de tafel, met mijn laptop voor me en een kopje thee. De stilte, alleen het tikken van de regen op tuintegels van ons terras. Niemand in de buurt, alleen de poes die ligt te knorren in haar mandje. Ze heeft het fijn! En ik? Ik voel me dubbel. Dubbel? Dubbel is toch geen gevoel? Ik ervaar rust, geen zorgen en even echt tijd voor mezelf. Daarnaast het gevoel: “doe ik het goed als moeder?” Ik breng tenslotte mijn kind weg, terwijl ik thuis ben.

Dat gevoel …. het gevoel of je er goed aan doet.  En ja … het is en het gaat een win-win situatie worden voor Lina, manlief en ikzelf. Ik kan opladen, even echt tijd voor mezelf te pakken, te schrijven, te zwemmen, te koken … alles waar ik energie van krijg. Ons kind, ons moppie hebben we vanmorgen voor het eerst naar het kinderdagverblijf gebracht. Daag controle, hallo loslaten!! Ik ben er daarnaast van overtuigd dat dit ons heel goed gaat doen. Mama opladen, Lina spelen, mama een leukere moeder, Lina & manlief blij. We gaan het ervaren. Een dag even niets plannen en kijken wat ik nodig heb.

Moeder zijn is een echte fulltime job en ik ben ervan overtuigd dat het meer als een fulltime job. Na 1,5 jaar moeder zijn, kan ik dit echt toegeven, door mijn ervaring. Moeder met NAH is nog zwaarder, want wij hebben een lagere belastbaarheid en hierdoor ook meer tijd nodig om bij te komen.  Mijn leven bestaat nu vooral uit “moeder zijn” en daarnaast ben ik nog volop bezig met therapie. Het moeder zijn, vind ik echt heel, leuk maar het is ook retezwaar op bepaalde momenten. Ik ben gaan zoeken, want voor mij als “thuisblijvende” moeder (WAO) heb je geen recht op kinderopvangtoeslag. Het heeft me heel veel energie gekost, maar ik heb nu dezelfde regeling gekregen als een werkende moeder onder de noemer: “Sociaal Medische Indicatie.” 

Vanmorgen bij het kinderdagverblijf had ik stiekem gehoopt op veel drama van mijn kind, die natuurlijk absoluut niet wilde dat we weggingen. In tegendeel, madam was meteen zo druk aan het spelen, dat we bijna moesten smeken voor een kus om gedag te zeggen.  Ik liep naar buiten en manlief vroeg: “gaat ie …. ” Mijn antwoord was: “ik vind het toch een beetje lastig.” Ik slikte mijn tranen even weg en bedacht “het is goed, voor ons, voor ons alle drie.” Gelukkig was ik snel afgeleid, want ik wilde mee doen met aquarobic, dus hiervoor moest me een beetje haasten. Het heeft geholpen, want daar heb ik even mijn frustratie eruit  kunnen kicken.

Echt even de tijd voor mezelf, geen therapie, geen bijzondere afspraken … alles mag en niets moet. Er wordt niets gepland die dag en kijk hoe ik me voel en waar ik behoefte aan heb. Wat ik er wel in wil gaan houden, is dat ene uurtje zwemmen. Belastend, maar niet mentaal, energie opdoen en even alles eruit gooien om daarna weer op te kunnen laden. Ik kijk op mijn telefoon, geen bericht, geen nieuwe telefoontjes, kind heeft het naar haar zin. Gelukkig, even mijn tijd, mijn tijd om ongedwongen te schrijven, zonder gestoord te worden. Met op de achtergrond de tikkende regen tegen het raam en het knorrende poest. Hoe fijn, hoe fijn dat het echt even mijn tijd mag zijn.

Liefs,

Jeannette
img_8757

Ik ben twee …. en ik zeg nee!!!

Ach als je onze dochter kent, weet je dat ze een vrolijk en lief meisje is. Dat is ze nog steeds, maar er zijn momenten dat ik haar even niet herken. Ondeugend? Ja! En ja dat vind ik leuk, een beetje uitproberen, dingen doen waarvan ze weet dat het niet mag. Mijn vraag is dan: “mag dat Lina?” En dan zegt ze steevast: “nee!” Maar dingen zeggen en het toch gewoon doen. Ik schrijf en zit gniffelend in mezelf te bedenken naar hoe ik zelf was. Alhoewel ik natuurlijk niet meer zo vroeg terug kan kijken, maar ik was lief en vrolijk, maar daarnaast óók echt een deugniet. Ik zag geen gevaar…..

Daarnaast hebben wij een geweldige schone slaper op de wereld gezet. Ze slaapt soms uit tot 0930 uur. Ik snap dat dit voor de meeste moeders jaloersmakend is, maar troost je: “de nachtbraker is gearriveerd!” En dan maar hopen ….. dat het werkelijk een fase is.

Voor ieder nieuwbakken moeder is het lastig en ja ik kan er nu over meepraten, dat het echt pittig is. In de ochtend om 0530 uur met je slaapdronken kop voor de tv zitten en Nijntje kijken…is niet grappig. Iedere fase is herkennen, meebuigen en zorgen dat jezelf in het gareel blijft. Daarnaast kan ze gillen en krijsen, echt een meisje, die haar zin niet krijgt.  Herken je dat? Het zal er bij horen, de driftbuien en het vroege wakker zijn, moeders met wallen tot haar knieën. Thank god dat we hiervoor wallen wegwerker hebben 😉

Hoe ga je daarmee om als je hersenletsel (NAH) hebt? Het is echt soms op je tanden bijten, positief blijven en niet uit je slof schieten. Dat laatste deed ik afgelopen week en ik zei: “verdorie, nu is het afgelopen.” Waarop ik een klein, zacht stemmetje hoorde: “dorie, dorie.” Dat was de kleine meid en toen dacht ik, even oppassen, adem in en adem uit want dit gaat weer over en zorgen dat ik ergens mijn rust kan vinden overdag. Dat vind ik lastig, want ik merk dat ik toch soms weer ga op de automatische piloot.

Ik vind het soms retelastig om met veranderingen om te gaan. Tadaaa, we zetten een gezond kind (gelukkig) op de wereld en zie hier: “de GROOTSTE uitdaging van leven.” De grootste beproeving, het tarten van het lot wat “overprikkeling” heet en naast je kind leren kennen, óók weer jezelf leren kennen. Hoe dan? De boel, de boel laten is nog steeds een dingetje, want je veranderd niet zomaar het aard van het beestje. De dagen dat Lina niet in haar hummetje is, zijn we vaak samen, want dat is genoeg, voor mij en ik vermoed ook voor haar. Ze krijgt dan de volle aandacht, kusjes, knuffeltjes en ze kan even gillen & schreeuwen, zonder dat ik me opgelaten voel in gezelschap.

Hoe pak je dan je rust? Ik leer iedere dag wel iets en dat is goed. Maar hoe pak je de mentale rust als dat kleine meisje om je heen dartelt? Dat zij tegenwoordig zegt: “Lina weglopen” en gewoon in een fase zit waarin ze niet luistert. Nou niet altijd, maar wel heel vaak. Is dit nu al het uitproberen?  Ik vind het pittig, het schakelen en óók de ogen in mijn achterhoofd maken overuren. Haar kleine armpjes om mij heen en haar natte mond tegen de mijne aan en zegt: “mwaaah.” Een kus, een kus van je kind, maakt heel veel goed. Ik hou ontzettend veel van haar.

Ik kijk naar haar en zie zoveel van mezelf in haar terug. Een kind is je spiegelbeeld zeggen ze weleens en nu snap ik het. Zij ziet geen gevaar, ze zit boven op de glijbaan en gaat ineens staan. Deze mama krijgt het dan even aan haar hart en handelt meteen door haar op te vangen. Moederinstinct vermoed ik 😉

Ons kleine meisje, onze kletskous (tja dat heeft niet van een vreemde) en onze ondeugd. Het is een fase en in iedere fase probeer ik zo goed als ik kan mee te buigen, haar te begrijpen en met haar mee te denken. Daarnaast zeg ik ook weleens dat mama even moe is en dan maakt ze snurkgeluiden en legt ze haar hoofd op de tafel. Onze schat, mijn grootste uitdaging op dit moment, hoe blijf ik in mijn “groene zone” en hoe zorg ik dat ik een leuke moeder ben en blijf?

Het antwoord is: “goed voor mezelf zorgen.” In september gaat ze 1 dag naar het kinderdagverblijf, dat vind ik een hele stap, want ik ben toch thuis. Daarnaast kan ik heel snel denken “ik ben niet voor niets thuis.” Ik ben erg benieuwd hoe ik dit ga vinden en over Lina? Over Lina maak ik me geen zorgen, ze vindt het super leuk om met andere kindjes te spelen. Ik ga de laatste tijd veel naar de speeltuin en loopt ze meteen op kindjes af. Win, win situatie toch? Ik ga het ervaren, mijn kleine, lieve, ondeugende dreumes, wat wordt je groot. En deze mama? Ik geniet, fulltime … óók van mijn kind.

Liefs,

Jeannette

Plan, geniet & incasseer

Gisterenavond werd ik getriggerd door mijn NAH collega’s én omdat het gisteren ook de dag was van “de overprikkeling” met hersenletsel. Oh ja … daarnaast was ik gewoon wakker. Dus … overprikkeld! Op de dag van … en er zullen nog vele dagen volgen, schrijf ik gekscherend.

Is je leven afgelopen nadat je NAH hebt opgelopen? Nee! Is het anders? Ja! Ik wil het eigenlijk schrijven met dikgedrukte vette letter. Als je net NAH hebt opgelopen, ga je het eerst ontkennen, er tegen vechten en wil je gewoon je leven weer oppakken. Dit is voor mij het “standje overleven” geweest, het gevoel om alles uit het leven te willen halen, omdat ik ook weleens dood had kunnen zijn.

Nu weet ik, na bijna 11 jaar NAH, dat ik heus niet achter de geraniums hoeft te gaan zitten. Daarnaast is mijn karakter wel iets veranderd, maar ik snak soms juist naar de gezelligheid, met vrienden & vriendinnen, een happie te eten, even lallen op André Hazes of even dansen op een house plaat. Kan dat dan niet meer? Nee, niet zoals vroeger. Ik heb er trouwens ook veel minder behoefte aan, want ik word wat ouder, heb een ander leven met een kindje erbij maar toch…..soms verlang ik naar een verzetje. Het verzetje wat mij ook weer even mijn “oude ik” laat voelen.

Het verzetje kost uiteraard energie, maar het plezier, het lachen, de gesprekken geven mij ook weer energie. Een borreltje, een hapje, de ongedwongen sfeer. Ik heb een tijd gehad dat ik niets hoefde te plannen, toen bekeek ik hoe ik mij voelde, want had geen verplichtingen. Nu plan ik meer, juist plan ik meer om balans te krijgen & te hebben in mij als moeder zijn. Daarnaast zijn óók manlief en ik niet alleen ouders van onze dochter, maar ook partners. Daarnaast heb ik een bups vrienden, vriendinnen en probeer ik zoveel mogelijk tijd vrij te maken voor de familie.

Door mijn enthousiasme, weet ik dat ik hier heel voorzichtig in moet zijn. Ik ben en blijf een doorbijtertje en voel soms mijn eigen grenzen niet. Ik word bewust als een vriend, een vriendin, mijn ouders, mijn partner of juist ik zelf er even van bewust wordt om er juist bij stil te staan.

Hoe plan je een uitje? (Of hoe plan ik een uitje! Dit gaat over etentje met familie, vrienden, dagje uit etc.)

  • Zorg ervoor dat je de dag ervoor en de dag erna geen (belangrijke) afspraken hebt.
  • Zorg dat je de boodschapjes in huis hebt of besteed het uit aan één van je gezinsleden.
  • Zorg dat je dag na het uitje, makkelijk te eten hebt….een zak soep, patatje uit de oven of gewoon een ordinaire pizza is óók weleens lekker.
  • Zorg dat je backup hebt voor je kind/kinderen. Bijv. mijn ouders passen op en onze dochter blijft daar slapen. Gegarandeerd = geen “moet” activiteiten in de ochtend. Of wij kiezen dat ik mag blijven liggen en manlief eruit gaat.
  • Kies bewust, maak vooral veel plezier en neem je kater voor lief. De kater is niet (altijd) van de drank maar gewoon de dag of de avond waar je de activiteit hebt kunnen doen 😉
  • Na een drukke activiteit kan je merken om moeilijk in slaap te kunnen komen. Ik zet vaak een slaap meditatie op en maak me niet druk om dag van morgen, want de volgende dag is voor mij: “alles mag en niets moet!”

Voor mij geldt het dat het vooral plannen is, genieten en daarna incasseren. En het óók kunnen incasseren. Dat heb ik geleerd, niet te druk maken om de dag van morgen maar leven in het hier en nu.  Daarnaast vind ik het leuk om even te blijven na te genieten en stil te staan wat voor leuke dag/avond ik heb gehad. Soms heb ik er zelf een paar dagen last van en tsja … nu weet ik bij sommige activiteiten: “ik heb het ervoor over!” Daarnaast heb ik nog een gelukje, want opa & oma staan vaak te springen om een logeerpartijtje van mijn dochter.

Ik ben dankbaar, dat er nog zoveel te leren is. Ik ben dankbaar dat ik goede keuzes maakt, óók al staat het soms averechts tegenover mijn NAH. De grote club mensen om ons heen, soms zie ik ze maar 2x per jaar en weet je wat voor mij het belangrijkste is? Het is goed, als we elkaar zien en pakken de draad gewoon weer op. Ik krijg hier een warm gevoel bij en gewoon weten dat ze er altijd zullen zijn. Dus ik plan, ik geniet … en ik incasseer!

Fijne zondag allemaal enne .. vergeet niet na te genieten.

Liefs,

Jeannette

De omweg met NAH

De winter is voorbij, alhoewel de temperaturen nog een beetje moeten wennen aan het lente gevoel, maar de voorjaarstemperaturen komen eraan.  In de winter zien wij vaak minder mensen, alsof iedereen onder een steen heeft gelegen … kom er maar weer onder vandaan mensen, de lente is in het land. Het zonnetje komt voorzichtig achter de wolken vandaan, onze vitamine D bol is in zicht en we kunnen meer naar buiten.

Als je NAH hebt, liggen depressies op de loer. Waarom eigenlijk? Een depressie is iets wat in je brein ontstaat en deze worden aangewakkerd door overprikkeling, dus “jezelf overvragen.” Als je NAH hebt, is een stuk van je hersenen beschadigd, die zijn kapot. Deze kapotte hersenen staan allemaal voor een functie, denk maar aan: praten, ruiken, je emoties niet onder controle hebben, maar denk ook aan concentratie problemen, plannen, dingen organiseren etc.

Ik ben altijd een kind geweest van “praktisch” en een tiener die je geen theorie moest laten leren uit een boek, alhoewel ik wel na mijn CVA een HBO opleiding heb gevolgd voor juridisch secretaresse. Ik moest en ik kon, ik ging met mijn hakken over de sloot en haalde hiervoor het cijfer zes. Geslaagd!! Na mijn CVA ben ik een vrouw geworden van tekeningen, om dingen nog beter te kunnen begrijpen.

Let niet op mijn tekenkunst, maar deze kwam van de week langs bij therapie en deze is erg duidelijk. Voor mensen die NAH hebben, maar óók om het mensen uit te leggen. Ik heb mijn CVA aan de linkerkant gehad en dat betekende in het begin van de CVA dat  mijn rechterkant verlamd was. Een verlamd been, een verlamde arm en een scheef gezicht. Als dat alles was …. helaas, want daarna werden de “cognitieve beperkingen” zichtbaar. Ik had afasie, ik kon niet schrijven en mijn enige woorden waren in het begin: “papa” en “hallo.”

Al de bovenstaande dingen zijn bijna opgelost, ik praat weer als een malle, ik kan goed schrijven en mijzelf juist goed uiten tijdens het schrijven. Dus dan heb je toch nergens geen last meer van??? Waarom ben je nou zo moe met NAH? Ik kan het uitleggen, in Jip en Janneke taal en ik geloof dat dit voor iedereen duidelijk is.

Mijn hersenen willen praten dus moeten eigenlijk van A naar B .. helaas lukt dat niet meer, omdat daar een deel van mijn hersenen kapot is. Je ziet het in het plaatje als “een ongeluk.” Maar waarom praat je dan toch? Onze hersenen zijn zo slim, om dit op te pakken, vooral bij mensen die op jonge leeftijd een CVA hebben gehad of een ander ongeluk hebben meegemaakt. Onze jonge hersenen, zijn slim, want ze gaan van A, naar C, naar D, naar E .. en hop naar B.

Daar is de praatfunctie en kan ik erop los babbelen. Dit plaatje geldt voor al de acties die je hersenen moeten maken. Door deze omweg, dus de weg duurt langer, je bent langer onderweg en daardoor ontstaat de vermoeidheid. De mentale vermoeidheid, de mentale belastbaarheid van een mens, de mens met NAH.

 

 

img_7024
Bron: Vesalius

 

Ik vind dit plaatje erg duidelijk, het geeft mij meer inzicht wat er nou gebeurd in mijn koppie. En nu is het helemaal niet gek dat je dus moe kan zijn met NAH. Kan je dan helemaal niets meer? Juist wel, alleen het gaat anders, het moet anders, om goed in balans te blijven. Je denkt er alleen meer over na, als je bijvoorbeeld een leuke activiteit heb in het weekend zoals een etentje, een borrel met vriendinnen, een feestje, een ochtendje stad of een middagje kinderboerderij. Noem het maar op, mensen met NAH moeten dit plannen. Gelukkig is mijn naam ook “mevrouw Plan” en kan dat ik meestal goed.

Een duidelijk plaatje, als mensen niet precies weten hoe het werkt, misschien jijzelf of mensen in je omgeving. Dit plaatje geeft inzichten en besef. Bij mij gaf het vooral besef, het is duidelijk, het was al duidelijk maar het is inzichtelijk. Dus probeer rond je grens te blijven en als je er een keertje overheen gaat? Dat kan, zo is het leven, bewust of onbewust, maar maak dan wijze concessies. Pak je rust, ga lekker naar buiten, pak die vitamine D en zorg goed voor jezelf, want niemand anders kan dit voor je doen.

Liefs,

Jeannette

Ik ga op vakantie en ik neem mee …

Wat carnavalskrakers & een (buik)virus!! Het eerste heeft mijn vakantie goed gemaakt, ik was weer even ik, eventjes weer mijzelf. Het laatste, tsja … was een domper. Echt een domper omdat we de vakantie zo nodig hadden. Even rust van het “normale” leven met huishouden & de verplichte afspraken.

Even iets leuks, quality time met z’n drietjes, met het gezin. Lekker zwemmen, wandelen en leuke dingen doen … dit viel wel een beetje in het water.  Diarree, overgeven, keelpijn & flinke snotneuzen en als je daarnaast de slapeloze nachten erbij optelt was het hele feest compleet.

Ik ben zo aan het vechten om terug te komen uit mijn terugval en aan de andere kant heb ik soms geen kracht om te vechten. Het is een tijd geweest van pure overvraging van mezelf, dan de totale uitputting, de mentale klap wat een zogenaamde “burn-out” heet. Het grote gevolg en de eeuwige strijd met mijn NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) én vergeet niet met mezelf. Ik heb een positieve vechtersmentaliteit, zo van “niet lullen, maar poetsen.” Het is mijn karakter en tel daar mijn NAH bij op, dan is uitkomst probeer binnen je grens te blijven.

De verwachting van een weekje vakantie, was om een beetje tot rust te komen. Ik heb met manlief een gesprek gehad en de vraag: “was mijn verwachting te hoog?” Je neemt het mee, hoe je, je thuis voelt, neem je ook mee ergens anders naar toe. We hebben gewoon dikke, vette pech gehad. Het zijn vooral de onvoorziene dingen, wat nog niet in mijn energiebalans past. We hebben er uiteindelijk wel iets van gemaakt. Hoe dan? Dat lees je hieronder.

Daar staat je dan op zaterdagmiddag, midden in Overijssel. De eerste carnavalsoptocht in Nederland. Daar sta je dan, helemaal in je sas, te dansen op straat, rondom de kinderwagen. De liedjes als “liever te dik in mijn kist, als een feestje gemist” en “hallo allemaal, wat fijn dat je er bent” vliegen om je oren.

Eventjes ben je er weer, eventjes weer voel je, je weer de oude, met in de ene hand een flugel en in de andere hand een ratel. Het duurde ongeveer 30 minuten, even een half uurtje uit je dak. Lina vond het prachtig….genoten van ons meisje, de uitbundige verklede mensen en de carnavalkrakers.

Ik was kapot, ik was moe daarna en uiteindelijk werd ik helemaal niet lekker. Mmm…zal het dan toch wéér teveel van het goede zijn geweest? Nee! Manlief kreeg er óók last van. Als ik zeg “buikvirus” hoef ik niet vertellen in welk klein kamertje van de bungalow we hebben vertoefd toch? Mooi zo! De eerste paar dagen waren “shit,” letterlijk, ook bij onze kleine meid. Wij waren deze week dé hoofdsponsor van “Pampers” en daarnaast kwam er een snotneus, een zeer oor & keelpijn te pas bij Lina & manlief.

Oké … en nu dan? Dat vraag je, je af. Om je eerlijk te zeggen, wilde ik naar huis. Thuis ziek zijn, tussen mijn eigen spulletjes in mijn eigen bed. Aan de andere kant wilde ik er toch iets van maken met mijn gezin. Uiteindelijk zijn een paar uurtjes Deventer, Almelo & in het bos geweest. Deventer een aanrader! Super mooie stad! We hadden natuurlijk prachtig weer, koud, maar mooi.

Mijn volgende blog wilde ik schrijven op “vakantie met een baby.” Het is niet de week geweest wat in een perfect voorbeeld valt, maar het kan wel realistische zijn. Je kan natuurlijk overal ziek worden dus óók op vakantie. Ik had een lijstje gemaakt, wat ik mee zou nemen en een portemonnee, want als we iets niet bij ons hadden, kan je het altijd weer kopen.

Wat waren de voordelen van een weekje weg?

  • ieder zijn eigen slaapkamer, Lina & wij.
  • huisje had luxe zoals een bad, een sauna & een zonnehemel
  • zwembad bij het park (zijn wij helaas niet geweest)
  • de bedden waren opgemaakt
  • geen verplichte afspraken … alleen “wij”
  • veel in de relaxstand gezeten/gelegen
  • Lina heeft veel uitgeslapen, zodat wij ook een uurtje langer konden blijven liggen

Over het nadeel wil ik niet teveel uitweiden want dat was puur dat we alle drie in de lappenmand hebben gezeten. We zijn een dagje eerder weggegaan, maar dat was goed in de omstandigheden waar we inzaten. En oh ja…de enorme was na een hele week vakantie, (waar ik tegenop zag), viel reuze mee. We hebben vooral in de joggingbroek of pyjamabroek gezeten. Een heel groot voordeel.

We hebben er maar dit weekend aan vast geplakt, in de relaxstand, aan de oplader, voorbereiden op volgende (werk)week en bijkomen …. van de vakantie.

Fijn weekend allen!

Liefs,

Jeannette

Ps. een “pittig” restaurant in Deventer … 😉

Hoofd versus hart

Verstand versus gevoel … herkennen jullie dit? Hoofd versus hart! Je hoofd zegt: “dit is verstandig!” “Dit is juist nodig om bij te kunnen tanken.” “Dit is sterk van je. “Het is een dappere keuze.” “Het is goed dat je toe geeft, dat je het wilt toegeven en dat je het durft toe te geven.” “Het is goed waar ze nu is.” “Jij kan opladen, bijtanken, jij kan bijkomen, je rust pakken en slapen.”

Mijn hoofd is best verstandig! Toch? Ja zeker .. maar daarentegen huilt mijn hart, huilt mijn moederhart zoals ze dat tegenwoordig noemen. Mijn hart huilt als ik mijn dochter achterlaat bij opa & oma. Ik weet dat ik er goed aan doe en hou mezelf voor ogen dat het niet voor altijd is. Het is tijdelijk, het is een tijdelijke en tegelijkertijd óók een hele fijne oplossing. Ze heeft het goed, ze is blij, ze is enthousiast, ze doet haar ding, net zoals thuis. Mijn ouders vinden het fantastisch om wat meer op te passen en ze krijgen energie van dat meisje.

Dan mijn hart .. hart versus hoofd. Mijn moederhart huilt. Faal ik als moeder zijnde? Is mijn schuldgevoel terecht? Moet ik mezelf eigenlijk schuldig voelen? En het meest pijnlijkste gevoel is: “hier hebben ze me voor gewaarschuwd.” Mijn hoofd antwoord op mijn “hart-vragen.” Mijn hoofd antwoord: “nee meissie, je faalt niet, het ziet je nu gewoon even niet mee.”

Mijn hoofd heeft gelijk, mijn hoofd zegt: “het is zoals het is!” “Het is nu zoals het is .. en niet voor altijd.” Leven in het nu, leven op het moment, leven per dag, misschien nu wel per moment, per uur en niet te ver vooruit kijken. Hart versus hoofd. Hart wil meer, het hart wil veel meer .. maar mijn hoofd zegt: “stop!”

Het is goed, het is fijn, nee het is superfijn dat het zo kan. Ik kan op de dagen dat zij bij opa & oma is én opladen én aan “ons” werken. Wat bedoel je met ons? Dat vraag jij jezelf af….ik ben aan het werk, aan het werk om het weer op de rit te krijgen. En óók dat gaat niet snel genoeg voor me, maar ik gun mezelf de tijd en de rust, wat ik echt niet makkelijk vindt.

Het weekend voor Kerst, wat ga je dan doen? Wat ik ga doen? Hier wat tips die ik gebruik voor mijn eigen “pre party” voor de kerst:

  • Je plant de dagen niet vol en eigenlijk is het verstandig om deze dagen gewoon “leeg” te laten. Zeker als je beide Kerstdagen iets op de planning hebt. Meestal is er én een familie én een schoonfamilie. Ik heb dus niets en hou me rustig!
  • Zorg voor een “lege mind” dus een leeg hoofd .. ga wandelen of stap op de fiets. Ik heb een heerlijk eind gefietst met mijn dochter.
  • Zorg dat je de voorbereidingen aan iemand anders kan overlaten of zorg voor hulp. De voorbereidingen heb ik zelf aan iedereen overgelaten ..
  • Veel kinderen om je heen? Pak die lange douche .. en juist die extra lange douche. Zeep je extra eng, neem een masker en laat al je stress in het doucheputje stromen.
  • Is je Kerstoutfit schoon en gestreken? Hang deze dan al vast klaar .. en ook voor je kids. Enne .. ook de schoenen & accessoires.
  •  Maak afspraken met je partner en vooral met jezelf. Hoe laat zijn we aanwezig? Hoe laat gaan we weg? Dus de duur, de tijd van je activiteit. Kijk goed hoe je, je voelt op beide kerstdagen.
  • Maak concessies voor jezelf .. laat de was voor wat hij is en bedenk goed: “wat is belangrijk voor mij & mijn gezin?”

Als ik met beide Kerstdagen erbij wilt zijn, wat ik graag wil, moet ik ergens concessies doen. We gaan naar mijn schoonfamilie & naar mijn ouders. De tijd, de duur, de duur van de Kerst korten we in. Alhoewel de dag nog steeds 24 uur telt, korten wij de “feestelijkheden” in.

Daarnaast blijft Lina op maandag, dus op 1ste kerstdag, slapen bij mijn ouders. Een grote concessie, hart versus hoofd, gevoel tegen verstand. Een grote huilbui, twijfels en daarna de vastberadenheid. Zo gaan we het doen, zo kunnen we proberen om erbij te zijn, zo vergroot ik mijn kansen… maar ja … dat hart ….. ik probeer het een positieve draai te geven. Manlief & ik gaan weer een keertje samen ontbijten. Ik denk dat ik een fles koud ga leggen voor een champagne ontbijt.

Ik wens jullie fijne kerstdagen, met een hapje, drankje maar bovenal met balans, balans van jouw activiteit en zorg voor wat meer rust. Zorg dat er een kamertje is waar jij je even kan terugtrekken. En ja .. er is altijd wel een kamertje .. maar doe het .. het is echt even lekker om een beetje bij te tanken. Enne .. denk aan de Kerstman: “ho ho ho!” 

Liefs,

Jeannette

Laat het los …

Laat je hersenletsel, je NAH los. Ik speel vaak met de gedachten, laat het los, laat je NAH los. Loslaten is liefde voor jezelf, jezelf niet pijnigen met de gedachten van iets, jezelf vrij voelen door wat meer lucht te krijgen. Wat een vraagstelling, maar ik ga graag op onderzoek uit bij mezelf. Kan ik NAH loslaten?

Hierbij mijn antwoord en dat is helaas niet een geijkte “ja” of “nee!” Het is een verhaaltje hoe ik het zie en ik ben natuurlijk super benieuwd naar jullie ervaringen of andere visies zodat ik er misschien een andere kijk op kan nemen.

NAH loslaten …. ja het ongeval, bloeding, een CVA etc. de dag dat het is gebeurt, kan je proberen los te laten, kan je aanvaarden of zelfs accepteren. Ik heb mijn CVA op 3 augustus 2007 gehad, die dag staat natuurlijk in mijn geheugen gegrift maar wat er is gebeurd, is gebeurd. De dag van de CVA en mijn lange traject van revalidatie heb ik losgelaten. Het is zoals het is en ik ben ervan overtuigd dat je krijgt wat je aankan.

En dan nu komt de “nee” op mijn vraag. Kan ik NAH loslaten? Nee, het is er namelijk altijd. Het is niet te scheiden van mij, het hoort bij me, het is helaas een onderdeel van mijzelf geworden en het hangt samen met mijn “hele zijn!” Het is absoluut niet iets wat dagelijks speelt bij me, maar ik moet er wel dagelijks rekening mee houden. NAH is een feit, NAH is er en NAH is er altijd.

Loslaten van NAH is een groot woord, misschien ook een beladen woord, maar ook wat voor bevrijding kan zorgen. Helaas kan ik NAH niet loslaten, soms denk ik: “Yes, ik heb het onder de knie!” Maar een paar weken of zelfs een paar dagen later is de confrontatie er weer, dan komt NAH weer keihard om de hoek zeilen en wordt je geconfronteerd dat het helemaal niet kan, zoals je het graag wilt.

De periode waar ik nu in zit, is de periode van “mijzelf overvragen”, de periode waar de emoties van hot naar her gaan, dan juist, dan is juist de grote confrontatie met NAH. Ik wil graag en bij mensen met NAH gaat het spreekwoord niet op: “waar een wil is, is een weg.” Maar ik bekijk het graag positief, want er is óók een “wil” om zo stabiel mogelijk te leven, om je leven in balans te houden.

Wat dan kan je doen als je in een “terugval” zit? Dat je in een periode de lat veel hoger heb neergelegd dan wat je aankan? Een periode vol overvraging van jezelf en er graag bij willen horen? En dat jij nu …. met de gebakken peren zit? Waar heb je behoefte aan? Wat zijn de dingen welke nu belangrijk zijn? Juist! JIJ! Jij en je gezin.

Geloof me …. leuk is het niet, maar je weet dat je er weer uitkomt. Hetgeen waar je nu mee moet dealen, is gewoon niet tof, is gewoon absoluut niet jij. We moeten, we moeten om er weer bovenop te komen. Wat gaan we dan doen? Dan ga je weer terug naar je basis. Je basis om weer terug te komen op je oude niveau. De basis betekent voor mij: mijn dochtertje & ik overdag en manlief in de avond. Daarnaast heb ik extra hulp van mijn ouders. Wandelen, fietsen … zoek de buitenlucht op. Van de buitenlucht krijg je ook energie enne is er ooit iemand dood gegaan aan een bui regen? Nee toch? Lekker je laarzen aan en stampen in de plassen en voelen dat je leeft.

Laat het, laat het los, accepteer de hulp. Het is goed voor jou, voor je gezin en gisteren kreeg een hele fijn bericht waar in stond: “Een goede moeder is ook, herkennen dat je even pas op de plaats moet nemen!” Daarnaast heb ik ook veel fijne adviezen, tips en super lieve woorden gekregen van mijn collega’s “moeders met NAH.” Dat is mijn contact, soms een appje naar een vriendin, een belletje naar mijn ouders en contact met soortgelijken. Daar voel ik me prettig bij, voor nu.

Accepteren? Misschien .. ik aanvaard het, ik aanvaard waar ik mee moet dealen en dat ik soms retelastig. Mijn karakter zegt zoiets anders als NAH voorschrijft. Ik denk dat heel veel mensen deze blog wel gaan herkennen. Je strijdt, je plannen hoe je het voor je ziet, je kunt, je wilt …. maar het lukt niet. Wat mij erg troost, ik ben niet alleen, alhoewel het soms echt eenzaam voelt. Ik heb contact met mijn soortgenoten, contact met mensen die in hetzelfde schuitje zitten. Ben jij benieuwd? Klik hier dan kan je lezen wat ik bedoel.

Fijne woensdag allemaal!

Liefs,

Jeannette

Daar gaan we (bijna) …

Sint is bijna uit het land en dan gaan we naar het volgende festijn … Kerstmis! Wat is het altijd gezellig, mooie glinsterende ballen, warme lichtjes, mooie takken met blitse kerstlampjes of er word zelfs een heuse kerststal wat van de zolder getoverd. We gaan naar de kerstsfeer!

Het belangrijkste is, maak het leuk voor jezelf, verwacht niet teveel van jezelf, leg de lat iets lager .. juist vooral in december. In principe is het natuurlijk altijd goed om de lat iets lager te leggen. Ik wil jullie wat tips geven over hoe je het aan kan pakken.

Wat wil je doen in huis en/of tuin?

Dan bedoel ik of je alleen een kerstboom wil optuigen of óók bijvoorbeeld een kerststuk maken of een schaal opmaken? Of wil je zelfs én een kerstboom binnen én een kerstboom buiten? Wat tips:

  • zorg dat je hulp hebt, een partner, een moeder, een vader, kind(eren) of zelfs een vriendin
  • bedenk wat je wilt en breek het in stukken. Eerst beginnen aan iets en dan beginnen aan iets anders. Zo hou je het overzichtelijk voor jezelf
  • is het de bedoeling dat de kerstsfeer in één dag wordt gerealiseerd? NEE!! Een grote dikke nee … je kan het in fases doen, maak een mini planning. Zo van: eerst de kerstboom halen of de kunstkerstboom schikken in je kamer. Zorg voor een leuke pot en doe de lampjes erin. De volgende dag ga je versieren, de ballen, de slingers, de piek etc. De dag erna maak je die ene mooie vaas op en als je nog energie hebt óók nog die schaal.
  • zorg voor dat er geen (drukke) afspraken staan rondom het versieren, want het kost best energie.
  • zorg dat je eten klaar hebt voor de avond. Denk aan een pan soep of een pan pasta, maak het je makkelijk of je eet een keer brood met een lekker eitje.
  • pak tussendoor even een frisse neus, opladen, nieuwe energie opdoen
  • óf …. ga even lekker rusten tussendoor. Op bed, op de bank met een kop thee of gewoon even de stilte opzoeken, want voor iedereen betekent een “rustmomentje” iets anders.

Zet zachtjes kerstmuziek op, kom een beetje in de Kerst sferen, maak het gezellig, drink kop warme chocolademelk … kortom maak het gezellig met elkaar als je wilt. Het kan ook zo zijn dat je niets hebt met Kerst, dan kan je deze blog lekker overslaan 😉

Fijne week mensen!

Liefs,

Jeannette

Kerst sfeer in ons huis 🎄

Even bijkomen ..

Even bijkomen en (helaas) niet van het lachen. Ik heb een behoorlijke terugval en loop achter de feiten aan. Had ik het etentje met de meiden niet moeten doen? Niet naar de verjaardag van mijn moeder moeten gaan? Kopje thee bij een vriendin laten schieten? Ieni minie gym voor Lina laten zitten? Ja had misschien allemaal slim geweest maar ik leef, wil leven. En ja ik weet dat het niet kan, zoals ik graag zou willen, maar dat kleine beetje, dat moet toch wel kunnen?

Onze kleine meid is ziek geweest, bijna 40 graden koorts en schrik je toch als ouder. Het was ook de eerste keer voor ons, haar waterige oogjes, hangen tegen mama, huilen, de hazenslaapjes….gisteren was ze koortsvrij en merk dat ze vandaag weer in haar goede hum zit.

Onvoorzien, een kind is best onvoorzien en zij leidt. Zij leidt mij de dag door, we hebben vaak lol & plezier maar de afgelopen week was het minder. Nu is deze mama ook grieperig en doodmoe. Wat doe je dan??

De afgelopen dagen weinig gedaan, alleen het noodzakelijke. Wasje draaien, eten koken, boodschappen laten bezorgen, veel thee drinken, onder een dekentje op de bank en mee liggen. Als de kleine op bed is, lig ik ook.

Mijn pa kwam gisteren langs en maakte zich zorgen, ik zie er inderdaad niet echt florisant uit. Manlief zei gister: “je ziet er afgepeigerd uit.” Zo voel ik me óók, doodmoe…de kleine meid is gisterenmiddag naar mijn ouders gegaan, zodat ik even kan bijtanken, een nacht & een dag. Voel ik me schuldig? Heel eventjes, maar de moeheid wint. Vannacht wederom geen goede nacht gehad. Ben ik nou zo overprikkeld? Kan wel janken van de moeheid.

Ik moet bijtanken, bijkomen … dat gaat me natuurlijk niet lukken in één dag. Maar wel even lucht, even slapen, voor slapen, bijslapen, gewoon rust. Het weekend ook niets, naast de dagelijkse dingen. Het is genoeg, dat is genoeg.

Gelukkig vinden opa en oma het leuk dat Lina komt logeren, ik word er een leukere persoon van als ik even kan toegeven aan mijn moeheid. Dat hou ik voor ogen, voor ons & voor mijzelf. Geen schuldgevoel, geen “ik doe haar tekort” … alleen heb ik dat stiekem toch. Zal wel “moeders” eigen zijn 😉

Liefs,

Jeannette

Mama mist je .. kleine ❤️

De (december) grens

Grenzeloos … dat was ik en dat kan ik nog steeds zijn, maar echt stukken minder als vroeger. De welbekende grens voor NAH. Wanneer bereik je deze? Of wanneer ga je er écht overheen? Het “over je grens gaan” ontstaat niet ineens. Er zijn dingen, signalen die vooraf gebeuren bijvoorbeeld een drukke periode, dingen die onvoorzien zijn, te weinig rustmomenten pakken etc.

Voordat wij over de grens gaan, gebeuren er óók dingen in je lijf, je lijf uit eigenlijk al voordat je over je mentale grens gaat. Je wordt duizelig, misselijk, je ziet wazig, je hoort dingen veel scherper, je krijgt pijn ergens etc.  Jij denkt? Wat? Hoe dan? Het klinkt nog een beetje vaag maar ik ga het uitleggen.

De weg naar de grens is eerst groen, dan oranje en over je grens is deze echt rood en gaat naar knalrood. En dat … dat moeten we niet hebben. Overigens moet niemand dat hebben, maar ik schrijf dit speciaal voor mensen met NAH. De grens overschrijden moeten we zeker niet hebben in de december maand, want die staat bijna voor de deur.

Ik heb geleerd om signalen te herkennen voordat ik over mijn grens ga. Dit is een kwestie van heel goed opletten, zelfreflectie en bewustwording waar je de mist in gaat. Niemand wil over die grens gaan, want voor ons als NAH-ers is het zo rete-lastig om hier weer bovenop te komen. Het duurt, het duurt lang dus dat willen we eigenlijk voorkomen. Voorkomen is nog steeds beter als genezen 😉

Hierbij mijn rijtje van signalen waar ik op moet letten:

  • Niet uit mijn woorden komen
  • Dingen meer uit mijn handen laten vallen
  • Ongeduldig worden
  • Beren op de weg zien – dus onrealistisch denken
  • Minder in balans met mijn lijf (omvallen maar kan me corrigeren)
  • Minder goed slapen
  • Mijn lijf gaat zeer doen, vaak mijn rug wat meer pijn doet

Tsja? En dan? Je herkent uiteindelijk de signalen, ga je door of stop je? Stoppen is niet resoluut je leven op “stop” zetten. Nee het is pas op de plaats, gas terug nemen, goed voor jezelf zorgen, lief zijn voor jezelf en jezelf de vraag stellen: “wat heb ik nu nodig?”

Als ik niet luister naar de bovenstaande signalen, wordt het van kwaad tot erger….dus bijvoorbeeld niet of nauwelijks slapen, last krijgen van mijn lijf, watten voelen in mijn hoofd etc. Dan ben ik … dan ben ik echt over mijn grens gegaan en goed ook.

Hierbij een rijtje met andere signalen en misschien herken je ze of ga je ze herkennen:

  • Ongeordend zijn of juist geordend
  • Heel druk zijn of juist stiller
  • Boos zijn om bijna niets
  • Nog minder flexibel
  • Emotioneler
  • Licht is ineens feller
  • Geluiden komen harder binnen etc.

Als jij je signalen gaat herkennen, help je jezelf maar óók je omgeving. Je partner, kind(eren), ouders, vrienden etc. Als jij op de been blijft, dus niet over jouw grens gaat, is het fijn, fijn om met jezelf te leven zoals je bent. NAH hoort er eenmaal bij, hoe lastig, hoe verdrietig en hoe vervelend  het is. We dealen ermee, we moeten ermee dealen en laten we dat doen op een liefdevolle manier tegenover onszelf.

Wat zou je kunnen doen, als je de signalen voelt?

  • Extra rustmomenten inplannen
  • Mindfullnes oefening doen (“3 minuten ademruimte” –  YouTube)
  • Tekenen of kleuren
  • Iets bakken of koken
  • Wandelen of zelfs sporten
  • Let ook eens op je telefoon gebruik, al deze prikkels: licht, berichtjes, mailen etc veroorzaken ook veel prikkels.
  • Extra lange douche nemen, je ogen dicht doen onder de douche en al je moeheid in het doucheputje laten glijden
  • Zorgen dat je energie uit je voeding haalt…vaak snakken we naar “snelle energie” maar uiteindelijk wordt je daar óók weer moe van.
  • Maskertje nemen & ogen dicht op bed laten inwerken
  • Een boek of tijdschrift lezen
  • Een serie kijken etc.

Voor iedereen is ontspanning anders…de één ontspant van een boek lezen en de ander van bijv. wandelen.

Ik ben natuurlijk nieuwsgierig of je nog een aanvulling hebt in jouw signalen. Ik leer graag, ik wil het vaak ook van een andere kant zien. Iemand anders met NAH met goeie tips? Of mensen zonder NAH ….. jullie tips zijn ook méér als welkom.

Deze blog is een spiegel, een blog die ik iedere dag aan mijzelf kan voorlezen, want deze “ezel” stootte zich wederom tegen de spreekwoordelijke steen. Menselijk? Ja! Handig? Nee! Als je, je goed voelt, ga je door en vergeet je, je NAH en daarbij óók je rustmomenten.

plaatje - over de grens copy

Gisteren zei iemand tegen mij: “je poets toch ook je tanden om gaatjes te voorkomen?” Juist, deze is raak …. deze zit nu in mijn geheugen gegrift. Dus zorgen voor jezelf, je lijf & je hoofd is toch niet zo gek. Hiermee kan je overbelasting voorkomen. Pak je het met mij op? “Dan gaan we samen fluitend de december maand door” schrijf ik met een big smile op mijn gezicht.

Liefs,

Jeannette