Je bent altijd welkom 

Dat meen ik, iedereen is altijd welkom, maar ja wanneer? De zin spookt al een paar weken in mijn hoofd. Dit ben ik, zonder NAH. “Je bent altijd welkom!” Ik hou van mensen, ik hou van gezelligheid, maar de afgelopen jaren zit ik steeds meer op mezelf. Nu kan ik zeggen “op onszelf” want Lina is er altijd.

Welkom, welkom op mijn blog, waar ik kan schrijven wanneer ik energie heb. Welkom in mijn huis, ons huis, dat maakt het lastiger. Het maakt me verdrietig, want o wat wou ik graag dat mensen gewoon kunnen bellen & langs kunnen komen. Het kan niet, het gaat niet. Het is eigenlijk zo niet mij.

Ik geniet van de dingen die wel kan want ik besef dat veel mensen veel minder kunnen als mij. Ik geniet van mijn gezin en van ons samen zijn, want dat vind ik ook belangrijk. Gewoon even met z’n drietjes, keutelen, poedelen, rommelen, wandelen .. heerlijk!

Het is een week geweest met wat watten in mijn hoofd, gisteren had ik zelfs keelpijn maar dat is gelukkig weg. Ik heb een goede nacht gehad en daarbij Lina ook, ze heeft geslapen tot 08.20 uur. Vermoeidheid geeft ook mindere weerstand, maar ik zorg in ieder geval dat we genoeg vitamientjes krijgen via de voeding. We eten wat in het seizoen is, want daar zitten de vitaminen in die we nodig hebben.

Het weekend  viert mijn mams haar verjaardag. Ze heeft een respectabele leeftijd van 65 jaar gehaald, dus dat moet gevierd worden. Dat is mijn weekend, de rest is rustig, thuis, rondom huis, wandelingetje en de dingen die gedaan moeten worden. Het is een pittige tijd, maar weet dat ik er uit komt, het gaat alleen te langzaam en óók daar deal ik mee, moet ik mee dealen. O wat zou ik graag dat ik minder hoef na te denken, wat zou ik graag weer even mijzelf willen zijn, zoals ik ben zonder NAH.

Ondertussen geniet ik van de stilte, het tikken van de letters op mijn laptop, mijn verhaal kwijt raken, schrijven, want dat houdt mij ook op de been. Ik ben gezegend dat ik nog kan schrijven, dat ik mij goed kan verwoorden, ook al is het soms met spelfouten. Boeien, want zo ben ik .. zo ga ik door, stap voor stap. Fijn weekend allemaal!

Liefs,
Sjanie

Stil in mij …

Hoe gaat het? vraag je … het gaat, ben helaas nog niet op mijn oude niveau en daar baal ik van. Ik baal dat het niet sneller gaat, dat het niet tastbaar is, van als je dit doet, is het over. Over .. over is het nooit. Het zou altijd de story worden of my life. Balans, balans zoeken in mijn leven en gewoon weer een paar keer op mijn bek gaan. Ik wil zoveel, ik wil lekker bezig zijn met mijn blog, ik wil lekker koken, ik wil dat mijn huis er opgeruimd uit ziet, ik wil leuke dingen doen met mijn dochter etc. Dat laatste is natuurlijk het belangrijkste en dat is mijn prioriteit. Ik krijg daar ook energie van als ik haar vrolijke snoetje zie in de auto, haar gekir in haar wandelwagen bij het eten geven van eendjes en vooral haar energie. Heerlijk!!

En toch voel ik me ook rot, ik ben moe .. en nee niet moe van een avond stappen, en nee niet moe van een nacht niet slapen maar moe met betrekking tot mijn NAH. En als ik daarover nadenk word ik nog moeier. Ik probeer mijn leven weer op de rails krijgen, nee, mijn leven is op de rails, maar de balans. De trein moet blijven rijden, het woordje moeten, ik hekel het woord moeten, maar wij draaien door, ons leventje draait door.

De dingen die ik zou doen deze week, heb ik al 2 dingen van geschrapt. Ik trek al de mensen niet, teveel mensen in één ruimte, teveel geroezemoes, teveel geluid. Ik heb het rustig gehouden tot nu toe. Ik laad niet echt op want na een goede nacht ben ik doodmoe. Ik kruip lekker terug met mijn dochter en dochterlief gaat lekker zingen. Ik doe mijn ogen dicht en pak haar beet in mijn armen. Wrijf haar over haar armpjes en ze wordt rustiger. We doen even onze ogen dicht. Het slaapje heb ik nodig, het extra slaapje en soms weleens 2, daaruit maak ik zelf op dat ik niet de oude ben.

Er zijn zoveel dingen die ik wil doen, maar er komt niets uit. Er zijn zoveel gedachten in mijn hoofd, maar ook pure leegte. Het is veel, ik ben gelukkig, maar even niet mijzelf. Het komt wel, geef het de tijd, ga niet te snel, want dat wil ik, dat verlang ik van mijzelf. Het is stil .. even stil in mij.

Liefs,

Sjanie

Bakken vol …

Een bak energie heeft de avond met vriendinnen gekost maar oh wat was het weer leuk. Ik ben dan ook ik, ben mezelf, kan mezelf zijn. Het gaat met een lach & vaak met een traan want we gaan ver terug. 

Gisteren over de periode gehad van mijn infarct, wat de vriendinnen deden toen ze het hoorden. Het is al 10 jaar geleden maar toch lijkt het op de dag van gisteren. Het is fijn om óók dat te kunnen delen ipv van mannen, wijn & piemels 😂

Er staan wat dingen op de planning deze week dus vandaag rust, rust in mijn pyjama, in & om bed. Mijn mama is jarig en ze geeft zaterdag een feest, ze wordt 65. We gaan op haar verjaardag even gezellig eten. Kapper, lesje Pilates, Ieni mini gym, gezellig lunchen met mijn schoonouders, feestje ma en hapje eten. De week is goed verdeeld en ik ga er niets meer bij doen. 

Vanmorgen met manlief gekletst en dat ik zei: “het is ook niet niks voor jou om iedere keer rekening te houden met dingen doen.” Hij zei, heel lief: “dat is niet nodig want ik vind het voor jou het ergste.” Het is iets, dat ik altijd iedereen “tot last ben.” Het moet soms gaan op een manier wat eigenlijk helemaal niet bij me past….maar ik moet. Ik moet dingen aanpassen om te blijven functioneren en zorgdragen voor onze kleine meid. 

Ik voel me iig beter als 3 weken geleden, maar ik ben nog niet op mijn oude level. Het geeft niet, ik geef het de tijd…tijd om tot rust te komen, tijd om na te denken “hoe verder” want zei vanmorgen tegen manlief dat ik me eigenlijk niet meer zo wil voelen als de afgelopen weken. Tenminste de dingen die ik in hand heb. 

Verschillende emoties zijn aan bod gekomen de afgelopen weken van boosheid naar blijheid, van verdriet naar intens gelukkig zijn. Het is veel maar ik ben blij dat ik dit mee mag maken, met strubbelingen wellicht, daar deal ik mee & daar dealen wij mee. Ik ben niet alleen….je hebt het samen. 

Ik ben een dolgelukkige moeder, een gelukkig mens met een hele fijne kring om mij heen. Ze laten me, ze laten me in mijn waarde om wie ik ben. Nu ik nog, nu ik nog vrede sluiten met mijzelf. Met een moeder met NAH, die het net even iets anders moet gaan doen. Een uitdaging, ik hou van uitdagingen. 

Fijne zondag!

Liefs,

Sjanie

Liefde!!!! ❤️

De dag … na Lina dag

Ik heb echt Off day gehad woensdag en dit komt gewoon door vermoeidheid. Zie dingen niet realistisch, beren op de weg, zoals je het ook kan noemen. De dingen niet helder kunnen zien, wordt boos om iets waar ik normaal niet boos om wordt, ook verdrietig. Dus de emoties niet onder controle. Dat is kut….oeps een scheldwoord. Over scheldwoorden gesproken, óók dat doe ik vaker als oververmoeid ben. Het gevoel dat “niets lukt” of “alles laten vallen.”

De Lina dag, dus de dag “zonder Lina” is wel beter gegaan. Ik heb wat meer vrije tijd in kunnen vullen voor mezelf. De regels voor een leven met balans zitten in mijn hoofd, schrijf het nu en dan op dus straks ga ik het uitwerken. Daarnaast is het gevoel, mijn gevoel dat ik nooit meer de oude wordt. Dat maakt me verdrietig, omdat ik graag wil en misschien te graag wil. Te snel wil, veel wil…”waar een wil, is een weg” geldt niet helemaal voor NAH-ers. 

Toch wil ik deze uitspraak positief gaan belichten. Want wil ik? Ik wil graag een leven met balans. Ik wil graag dingen doen waar ik energie van krijg, ook al kost het  energie. Ik wil graag een evenwichtige vrouw blijven en ja daar is ie weer: “balans!” Balans tussen rust & activiteiten. Deze balans mag ik weer uit gaan vinden, want wat werkt nu in ons gezin. 

Het is verdrietig om iedere keer weer met de neus op de feiten worden gedrukt. Het doet pijn, maakt me soms boos, maar ik wil…ik wil verder op wéér andere manier. Een andere manier van leven, waar de hoofdmoot is: “wees niet te streng voor jezelf.” Ik kom er wel uit, samen met manlief. Ik heb veel steun aan hem, óók aan mijn ouders & wat vriendinnen.

Vandaag is een betere dag, die heb ik in ieder geval in de pocket. Het blijft zoeken, zoeken in wéér een andere fase van mijn leven, naar “hoe dan?” Hoe pak je het aan? Hoe pak ik het aan? Het gaat gelukkig beter als 2,5 week geleden….ik ben er nog niet. Ik heb gewoon een goede terugval, een terugval die helaas vaker voorkomt en nog voor gaat komen. Leer je ermee leven? Nee! Het komt vaak onverwachts! Ik deal ermee, ik deal met NAH en meer niet. 

Liefs,

Sjanie 

Lina dag 

Lina dag, betekent dat dinsdag  mijn ouders oppassen op Lina. Vorige week veel te druk geweest op de dinsdag dus ga het anders doen! Gisterenavond al de aardappels geschild en we eten makkelijk, spinazie met 2 eitjes erbij. 

Juist de dinsdag, moet ik meer pakken voor uitrusten & ontspannen. Toevallig gisteren een tip gekregen van een moeder met NAH, doe dingen wat energie kost maar tegelijk ook energie van krijgt. Een goede en ga hier over nadenken & proberen. 

Een paar dingen die ik weet, maar die ik soms toch “aan mijn laars lap!” Bijvoorbeeld bezoekjes of bezoek ontvangen kost me energie, maar daar krijg ik ook energie van. Wat belangrijk is, de duur, dus de tijd van bezoekjes kost me meer energie als dat ik ervoor terug krijg. Dus daar moet ik meer op gaan letten.

Daarnaast hoe gezellig ik het soms ook vind, laat naar bed gaan, een gezellige avond hebben, het geeft mij energie maar het laat naar bed gaan, kost mij meer energie dan dat ik ervoor krijg. Dus ook daar meer opletten. 

Je ziet niks, het komt later, de man met de hamer. Het is dus vooral heel consequent leven….met soms een keer een uitglijder. Dat wil ik, soms ook nodig maar belangrijk is dat ik deze kan incalculeren. Een activiteiten, uit eten, een verjaardag, een feestje…om een keer van de regels af te wijken moet ik dat regelen. Zorgen dat manlief thuis is, die me kan helpen.

Vandaag, dinsdag…”alles mag & niets moet” dag. Ik heb alleen een afspraak bij de podoloog. Laat jullie later weten of deze dag beter is verlopen als de vorige dinsdagen. 

Liefs,

Sjanie 

Hocus pocus ….

“Pilates” pas! Morgenmiddag ga ik een proefles Pilates volgen. Ik wil graag wat sterker in mijn lijf komen. Mijn vader of moeder komen dan even op Lina passen. “Waarom geen les in de avond?” vraag je, je misschien af. De kans is groot dat ik door sport overprikkeld raakt, een keer overprikkeld is niet erg maar als ik het kan voorkomen, is dat natuurlijk beter. Pilates zorgt er ook voor in balans en meer in evenwicht te komen. Pilates is goed voor mij, om op een rustige manier mijn spieren op te bouwen en krachtiger in mijn lijf te komen. En als ik het leuk vindt, komen mijn ouders altijd even 2 uurtjes oppassen op maandagmiddag! Erg fijn ❤️

Deze week gaat het gelukkig iets beter, wat voelde ik me weer slecht vorige week. Eem goed gesprek met manlief & mijn ouders hierover gehad en tot de conclusie gekomen dat ik het anders aan moet pakken. Heb al wat verandert in mijn dagelijkse activiteit, bijv. maar 1 was draaien ipv 3 en de volgende dag niets. Tevens ben ik bewust dat ik veel te veel doe in een kort tijdsbestek. Hierdoor ben ik in de middag bekaf. Ga het meer verdelen, wil het meer verdelen, gewoon omdat dit beter is voor mij en uiteindelijk ook voor mijn gezin. 

Vorige week was echt kak….KAK met hoofdletters! Ik vertrouw erop dat dit weer goed komt, want dat komt het ook. Niet zo snel als dat ik dat graag zelf wil. Het is er langzaam ingeslopen en zal gewoon weer even tijdje duren voordat ik weer op mijn “oude niveau”‘ zit. Het belangrijkste is 1 ding in het weekend, want dat heeft me genekt de afgelopen periode. Gewoon teveel, teveel gezelligheid wat uiteindelijk uitmondt op dit. En dit, deze overbelasting, deze overprikkeling, wil ik voorlopig niet.

Er staan de komende 2 maanden weer genoeg leuke dingen op de planning. Mijn moeder is jarig en viert het de 18de, daar wil ik bij zijn. De 11de gaan we uit eten met de meiden en óók daar wil ik bij zijn. Dat laatste is gewoon eten en niet meer daarna naar kroeg gaan om een afzakkertje over 2, 3, 4 te halen :-)) manlief is bijna jarig, kerst etc. 

Ik ga het plannen, ik moet het plannen om de dag ervoor en de dag erna niets te hebben. Alleen Lina & ik en dat is genoeg. Onze kleine mop vreet gelukkig geen energie, ik krijg energie van haar, maar het kost me ook energie. Is niet erg, hebben we voor gekozen en ik kom er wel weer. Nu even op de bank, me Lina & manlief. Een glaasje wijn en lekker kneuterig Nijntje kijken. Ik hou er zoveel van & zielsveel van mijn gezinnetje ❤️ geniet van het leven, want het gaat veel te hard.

Liefs,

Sjanie 

Ik hou van jou 💞

Ieni mini

Ja, je leest het goed….wij hadden vanmorgen Ieni mini gym. Was wel in twijfels om te gaan, want mijn nacht was met één woord: “ruk!” Toch de stoute (sport) schoenen aangetrokken en mijn oordopjes in de tas gedaan.

Er waren ong 7 kindjes, met vader & moeders. Wat kan ik genieten van het zingen met de kleine, wat hebben we lol als we samen dansen, wat een feest! Feest, vooral voor Lina, voor mama ook een beetje. 

Het feestje duurt 1 uurtje en hebben daarna nog koffie gedronken met de andere moeders. Lina sliep daarna wel een hele 3 kwartier. Mijn energie, mijn energie is laag…het gaat beter maar een slechte nacht voelt weer terug bij af. 

Ik weet dat het goed komt, ik weet dat even een “hersenspinsels” zijn die inderdaad niet berusten op waarheid. Ik laat de boel, ik laat de boel de boel. Ik stop met schrijven en ga mee. Ik ga mee met onze Ieni mini! 

Liefs, 

Sjanie 

Lina & ik toen deze leeftijd had

Jij & ik en ik & jij

Dat is het geweest…deze week. Lina & ik en dat was genoeg. De jaarlijks terugkerend Koeiemart heb ik overgeslagen of nee hebben wij overgeslagen. Manlief was vrij maar we hebben toch een kopje snert gegeten bij moeders. Het was genoeg.

Ben je bijgekomen? Nee…helaas en ik laat het maar gebeuren. Iedere ochtend als ik wakker wordt van het gekraai van de kleine ben ik doodmoe. Gelukkig slaap ik goed maar mijn hoofd is moe, er kan niets meer bij. Hoe doe je dat Sjanie? Hoe maak je, je hoofd weer leeg?

Het is een kwestie van alles skippen, alle afspraken die stonden afzeggen want anders loop ik nog achter de feiten aan. Mijn kop moet leeg, rust in mijn hoofd en proberen geen nieuwe info te verschaffen. Alles kan ik niet realistisch zien, zie beren op de weg en dat is een teken van overbelasting.

Hoe ga je dat voorkomen? Het spookt in mijn hoofd en moet nog strenger zijn voor mezelf want ik draag niet alleen zorg voor mezelf maar ook voor onze kleine meid. Zij is afhankelijk van mij overdag. Dat is mijn grootste prioriteit. Gisteren nog zitten geinen met mijn NAH vriendinnetje want tsja wij zijn thuis moeders, de moeders die in de linkerhand een glas sherry hebben om op te drinken en in de rechterhand een bak chips om op te knagen.

Het is niet zo, het is nu zoals het is en moet ermee dealen. Tegelijkertijd ben ik dingen op papier aan het zetten om mijn dagelijkse ritme een beetje om te gooien. Voorzichtig, omdat ik op dit moment niet alles helder zie. De verzorging van onze kleine meid gaat goed, krijg hier ook energie van maar ja het kost ook energie. De rand afspraken moeten korter en ook maar 1 afspraak in het weekend. In het weekend heb ik juist tijd om op te laden want manlief is dan thuis.

Ik ben regels op papier aan het zetten om een “leukere moeder te worden & vooral te blijven!” Stapje voor stapje…..met pure bewustwording, wat absoluut niet leuk is, wat zo niet “mij” is. Maar het moet en ik wil het, tot rust komen, straks dingen oppakken met mate en het voor zijn. Hoe rete moeilijk is dit proces iedere keer, iedere keer denk ik: “ik ben er, ik heb het onder de knie” maar het blijkt dus zo te werken, iedere fase van je leven is er eentje waardoor je, je programma toch weer aan moet passen.

Aankomend weekend heb ik een reünie van de basisschool, maar ik ga het niet doen, ook al had ik heel veel zin in. Ik moet er niet aandenken, de drukte, het geroezemoes, de prikkels etc. Nee, dit weekend staat voor rust & quality time met het gezinnetje. Een uurtje of misschien wel 2 slapen overdag en ik hoop op lekker loopweer. Misschien kunnen we naar het bos, de dennengeur opsnuiven, de mooie kleuren bewonderen, saampjes, saampjes met mijn gezin. Fijn weekend allen!

Liefs,

Sjanie

Ongelukkig gelukkig 

Ik zie wat je denkt …. wat een rare titel. Ik zal het je uitleggen. In mijn vorige blog heb ik uitgelegd dat ik naast NAH óók een pijnsyndroom heb aan mijn rug en benen. Dit uit zich in zenuwpijn en ik zal je zeggen dat dit geen prettige pijn is. Ooit kiespijn gehad? Ja? Dat is de pijn die ik voel in mijn benen & rug. 

Maar Sjanie, dat heeft toch niets te maken met je NAH? Jazeker heeft dat weerslag op mijn NAH. Pijn is een energie vreter en juist deze energie heeft weerslag op mijn NAH. Het vervelende is, dat als ik veel pijn heb, dat hierdoor ook weer signalen komen van “over de grens gaan.” Dus wat moet je dan doen? Juist, terug naar de basis….terug naar alleen even “wij” want “me, myself & I” gaat niet meer op. Lina is er, Lina is naast mijzelf een grote prioriteit. Zij moet verzorgd worden. Daarnaast wil ik energie overhouden voor manlief. Is genoeg, genoeg voor nu. 

Daarnaast heb ik ook een peesontsteking in mijn knie te pakken. Hoe dan??? Hoe kom je er vanaf kan je beter denken. Weinig belasten, ijzen & omhoog. Het gaat gelukkig al beter, maar val weer van het één naar het ander. Daarnaast is het teken, een teken van mijn lijf wat ik eigenlijk heb genegeerd maar waar ik nu achterkom. 

Deze tekst had ik vorige week al geschreven, ik voelde het, ik was moe, ik ben moe…..

Ik ben kapot, mijn energie level is 0% en het is teveel geweest. Ik dacht het goed ingedeeld te hebben, overal maar kort gebleven maar klapte gisteren in elkaar. Manlief zei: “je emmer is vol hè?” Ja, mijn emmer is vol én overstroomt. Het klote is, ja even het woord klote, het komt altijd achteraf, achteraf krijg ik de klap en dacht toch dat het best goed ging. Zeker met de dingen die ik heb geleerd de afgelopen jaren. Met een kind…zal het toch weer een tikkeltje anders zijn. 

Gisterenavond boodschappen gedaan en ik stond in de rij bij de kassa. Een vader met jochie stond voor me en dat jochie legt een inmens grote pompoen op de band. Ik zeg: “zo, waar heb je die vandaan?” Het jochie kijkt me aan en zegt: “daar mevrouw, wilt u het ook? Ik loop wel even mee!” Super enthousiast, daar hou ik van. Hemelsbreed 20 stappen van de kassa, pak ik de pompoen en draai me om en zie dat mijn karretje is verzet. Er waren mensen voorgekropen…

Ineens hoorde we “kassa 1 gaat voor u open!” De man met het jochie moest lachen en kijken elkaar aan en ik dacht “karma!!!” Dus ik zet alle boodschappen op de band en als laatste de eieren, maar niet op de band maar ernaast. BAM….12 eieren over de grond, kapot. Met tranen in mijn ogen zeg ik tegen de kassa medewerkster: “sorry, ik wil ze gewoon betalen.” Het meisje reageert lief en zegt: “het kan gebeuren mevrouw … het zijn maar eieren.”

Dat was de druppel…die focking eieren. Maar ook een druppel van bewust zijn want hoe belangrijk zijn kapotte eieren? Ik ga nu mijn rust pakken en naast voor Lina zorgen, even niets plannen. Even weer op orde komen en dan kijken wat ik anders moet gaan doen. Ik kan onmogelijk in de modus “me, myself & I” en geloof me … dat wil ik niet. Toevallig vorige week met manlief een gesprek hierover gehad, want terug naar de basis was altijd ook eenzaam. Dat ben ik niet en zal ik ooit voorlopig niet worden. De gulle glimlach, haar lieve koppie, haar komische fratsen….onze Lina zorgt hiervoor. 

Het komt goed, dat weet ik….maar moet toch weer dingen anders gaan doen. Weer een andere modus? Ja! Dat kan niet anders, toch weer dingen afzeggen, activiteiten verkorten, want mijn hersenen draaien overuren, teveel belasting geweest de afgelopen maand….teveel dingen tegelijk in een weekend en ik dacht er goed aan te doen om het zo te doen. Nu eerst rust, rust om bij te komen, rust om weer op mijn energielevel te komen. Alles wat staat, vervalt even….leven op het moment, in het hier & nu en kijken of ik energie heb om naar bepaalde dingen te gaan. De accu moet weer volgeladen worden…..voor nu “CTRL-ALT-DELETE!!!” 

Liefs, 

Sjanie 

De leukste ….

De leukste is even logeren, de leukste is naar opa & oma, de leukste….wat mis ik je…leukste! Ik was al een paar weken moe, maar goh wie niet in Nederland. Het schijnt echt bij de tijd van het jaar te horen. De overgang van zomer naar herfst. Minder licht, dus minder vitamine D en dat doet een mens altijd goed.

Ik steef er naar om iedere dag naar buiten te gaan, dat lukt me aardig. De vitamine D zit namelijk ook achter de wolken. Het is voor mijzelf goed maar ik wil ook graag dat onze dochter een frisse neus haalt. En ze vindt buiten leuk! Ze heeft ogen te kort in haar legergroene kinderwagen, want net als haar moeder is ze rete-nieuwsgierig. 

Ik begon eindelijk een beetje bij te trekken, had wat meer energie en voelde me weer wat beter. Ineens komt mijn rug om de hoek kijken…ik heb ook chronisch pijn ten gevolge van een Cauda Syndroom. Ik heb altijd pijn, pijn in mijn benen en rug maar daar heb ik mee leren leven. Dit is al sinds 2001. Soms is het erg, waar het aanligt? Geen idee…het is er gewoon. Ik mag in mijn handjes knijpen want het is heel lang niet zo erg geweest. Kon maandag wel even janken van de pijn.

Ik kan voor Lina zorgen, maar even in een andere versnelling, óók even niet samen spelen op het kleed en tillen niet doen als het niet nodig is. Mijn ouders waren toch even de “reddende engels” want Lina heeft daar 2 nachtjes kunnen slapen. Door mijn rug lig ik niet lekker, want van slapen, komt er bar weinig. En dat raakt mijn NAH weer, weinig slaap! Gelukkig vinden mijn ouders het een feestje als ze komt logeren…en ik kan even mijn rust pakken. Gelukkig vannacht een goede ruk gemaakt, mede mogelijk gemaakt door een goede “cocktail” met pijnstillers 😉

Ik heb gisteren middag mijn fiets gepakt, stukje gefietst en lekker de fles kunnen geven bij mijn ouders. Super fijn, dat het kan, dat mijn ouders dit willen & kunnen doen. Deze mama gaat haar kleine vanmiddag lekker ophalen want ja, ik mis “de leukste” in het huis. Mis haar lach, haar pretoogjes en óók mijn medicijn, want van haar, van haar krijg ik ook energie. Positieve energie, haar blije energie … ons kadootje!

Liefs,

Sjanie