Persevereren

Say what?? Persevereren … ik ben er achter gekomen waarom ik sommige dingen gewoon niet los kan laten. Ik wil wel, maar het lukt me gewoon niet. Ik snap dat dit voor mijn omgeving soms erg vervelend is, maar óók voor mijzelf. Ik probeerde juist de afgelopen jaren een modus te vinden om dingen los te laten en eigenlijk valt er nu een last van mijn schouders. Een soort berusting.

Persevereren is letterlijk: “voortzetten.” Dus in herhaling vallen, continue. Ik heb een artikel gelezen waarin staat dat je persevereren vaak oploopt bij hersenletsel aan de frontaalkwab. Ik las het artikel op “hersenletsel uitleg” en ik dacht: “dit ben ik!!” Ruim 13 jaar geleden heb ik dus een infarct gehad in m’n frontaalkwab (links.)

Er is een verklaring waarom ik bepaalde dingen niet los kan laten.Het is soms echt frustrerend, want ja ik wil dingen wel heel graag loslaten, maar mijn brein kan het gewoon niet. Dat stukje is beschadigd, het is dood weefsel. Dit is één stuk van de (letterlijke) tekst uit het artikel:

Het is een beetje te vergelijken met het verschijnsel van een liedje dat maar niet uit je hoofd wil gaan. Soms gaat dat liedje zelfs door in je dromen. Iemand die persevereert door hersenletsel kan dezelfde constante hinder, en vaak nog erger, ervaren. Mensen ervaren het als akelig.

En nu? Loslaten dat ik het niet kan? Of wil ik mezelf hierin gaan verdiepen? Dus ik laat los wat niet los te laten valt 😁 Ik ben dus zeer nieuwsgierig of mijn collega’s (lotgenoten) hier ook tegen aan lopen of is het herkenbaar voor je? Er staan óók leuke tips om er mee om te gaan in het artikel, maar heb jij nog een tip?

Ik zeg maar zo: “sharing is caring.”

Fijne avond en toedels!!

Ps: ben je benieuwd naar het artikel? Dit kan je hier vinden: https://www.hersenletsel-uitleg.nl/gevolgen/niet-zichtbare-gevolgen/emoties-gedrag-relaties/persevereren

Of toch niet??

De dag door (of niet)

Herken je dit? Dat je te moe bent om jezelf aan te kleden of überhaupt te douchen? Dat je energie al op is rond 9 uur in de ochtend? Het continue moeten schakelen kost me veel energie. De afgelopen weken heb ik me zo gevoeld of misschien wel maanden We vallen van het één naar het ander. . Het is veel … het is teveel PUNT.

De klap op de vuurpijl is dat ik twee weken geleden met gierende sirenes op de spoedeisende hulp ben beland. Ik werd ineens heel duizelig, alles draaide. Het zweet brak me uit en ik was erg misselijk. Ik dacht er gebeurt wat in mijn kop, want het trok namelijk niet weg. Om een lang verhaal kort te maken: “er was niets veranderd op de scan, maar er is wel iets met mijn evenwicht.” Dit is gelukkig onschuldig, maar wel vervelend. Het belemmerd me namelijk wéér in mijn dagelijkse bezigheden. Je evenwicht is een soort waterpas, wat bij mij nu scheef staat. Het gaat gelukkig al een stuk beter als 2 weken geleden.

Waar ik nu voor aan het zorgen ben, is dat het thuis weer gaat lopen. Ik kon Lina nog niet de hele dag hebben, omdat de duizeligheid ook weer mijn batterij leeg trekt en omdat ik soms wankel op mijn benen sta. Vorige week had ik haar halve dagen en morgen ga ik het een hele dag proberen. En dat gaat me ook gewoon lukken. Al mijn externe afspraken staan op een laag pitje. Ook omdat ik nog niet zelf kan rijden of fietsen met het evenwicht wat ik nu heb. Het komt wel, eerst dit, eerste prioriteit is dat het thuis weer gaat lopen.

Ik besef heel goed dat ik in een cirkeltje zit, waarvan ik wél weet dat ik er weer uitkomt. Dat is een hele fijne gedachten. Helaas heeft dit weer tijd nodig en kost het weer een dosis geduld. Het afgelopen jaar gebeurt er veel, het continue ziek zijn van Lina, de ziekte van mijn moeder, m’n hernia en een longontsteking, de twee pijnbehandelingen waar ik veel last van heb gehad en nu mijn opname in het ziekenhuis. Alles in krap 9 maanden dus ik zou erg graag rust willen creëren. Ik hoop van harte dat we ruimte krijgen.

Het feit dat ik met één been in de rode zone sta is er. Gelukkig zijn het er geen twee, omdat ik veel bewuster ben met hoe het met me gaat. Leuk? Absoluut niet! Schiet je weleens in vlekken? Weleens? Nee, op dit moment heel vaak. Mijn emoties gaan van hot naar her en ik denk weleens dat ik weer een hele pief ben, maar dan valt dat toch weer tegen. Vertrouwen blijven houden, mijn vader zei: “hou alsjeblieft vertrouwen in je lijf.” Je snapt dat dit soms heel lastig is, omdat mijn lijf mij continue in de steek laat. Maar ja, ik vertrouw erop dat het weer goed komt. Wanneer? Dat weet ik niet. Ik gun mezelf alle tijd om in rust, maar óók tijdens de hectiek van het opvoeden van 3,5 jarige peuter, bij te komen. Het komt goed … ergens. 💜

Toch wel handig … mijn eigen loopfiets voor volwassen 😂

Dweilen met de kraan open

Dweilen met de kraan open, dat is een beetje mijn leven de afgelopen maanden. Gelukkig dweil ik en laat ik niet de boel overstromen. Wat dit betekent? Ik zie bijna niemand en dat voelt soms echt eenzaam. Aan de ene kant ben ik trots dat ik deze keuze nu wél maak, in plaats van door te gaan en mezelf helemaal uit te putten keer op keer. Aan de andere kant zijn er wel besef momentjes dat het zo is, zoals het is. En door …

Ik heb 2 weken geleden 2 Corona testen laten afnemen. Ik was aan het hoesten en had keelpijn. De huisarts zei met een teleurstelling in haar stem: “je moet met deze klachten wél thuis blijven.” En mijn antwoord daarop was “oh, dat ben ik wel gewend.” Op dat moment overviel mij een gevoel van verdriet. Ik weet dat het óók weer beter gaat worden, alleen nu nog even niet.

Manlief heeft bijna vakantie dus ik zou dan graag iets meer waard zijn als dat ik nu ben. Vorige maandag een dubbele pijnbehandeling gehad en dit heeft zijn naweeën. En vooral in de nacht, waarin je hoort te slapen, loop ik ijsberend door de huiskamer en ben ik blij dat het weer ochtend is.

De afspraken die met familie en vrienden stonden zijn gecanceld en ik probeer bij te tanken. We hebben besloten een weekje weg te gaan, lekker op een camping. De natuur in, beetje opladen, buiten zijn. Er staan een zandbad en een glijbaan voor de deur dus Lina kan haar lol op … dus wij ook.

Ik pak m’n momenten, met mijn gezin, maar ook met mijn moeder. We praten, we lachen, we huilen. Ik pakte deze week mams haar hand. Ze deinsde eerst terug, maar toen ik zei dat dit kan, pakte ze me hand beet. Ze is heel sterk, maar ze heeft het soms ook moeilijk. Ik heb gezegd dat dit er ook mag zijn en dat ze niet altijd sterk hoeft te zijn. Daarna wasten we onze handjes en dat was goed en vooral fijn. Contact, samen, alsof dingen nog meer binnen dringen.

Natuurlijk mis ik soms een borrel met een vriendin of een kopje thee. En natuurlijk vind ik het leuk om over iets anders te praten als telkens in de narigheid te blijven zitten. Het is er niet, de ruimte, de ruimte is er gewoon weg niet. Ik sta er steeds meer en meer achter. De dingen zijn zoals ze zijn, ik ben gestopt met vechten en dat geeft rust. Nu nog wat meer balans zoeken en dat … dat óók gaat lukken.

💜

Double trouble

Jippie !!! Ik was jarig maandag !! Ik tikte de 43 jaar aan. Hoera! Dit blijft een dubbele dag, want 13 jaar geleden kreeg ik op mijn 30ste verjaardag een herseninfarct. Dit jaar was het voor het eerst dat ik geen gemengde gevoelens of een onbestemd gevoel had vóór mijn verjaardag. Het was altijd zo’n lading, alsof ik precies deze dag nóg een infarct zou krijgen.

We hebben geleerd, één herseninfarct en twee tia’s later. Ik aanvaard het, ik kan er mee omgaan, alhoewel ik dit soms weleens in mijn enthousiasme vergeet. Zondag nog, toch nog even onverwacht een borreltje drinken terwijl ik al best een drukke dag had gehad. Uitkomst: “migraine.” Dus ik heb er weer wat van geleerd, het kan gewoon niet. De onverwachtse dingen én een te drukke dag gaat gewoon niet samen met mijn letsel.

Nu zit ik hier, achter mijn laptop. Er is veel gebeurd dit jaar. Vooral met de gezondheid. Juist niet eens van mezelf, alhoewel ik wat voor me kiezen heb gehad. Het gaat om gezondheid van mijn moeder. Mijn moeder is continu ziek, diarree en ze moest nu stoppen met haar remmers. Om even tot rust te komen, voor haar lijf en haar mentale gezondheid. Het is dubbel want de remmers, slik je natuurlijk om je ziekte te remmen. Ze moet, ze kan niet anders.

Ik heb erg veel respect voor de positiviteit die mijn moeder heeft. Haar kracht, haar lach en een potje doorzettingsvermogen waar je eng van wordt. Ze kijkt uit naar bezoek van mij maar nog meer naar haar kleindochter. Het doet me pijn om te horen wat ze aan de telefoon zegt tegen de huisarts. Lina komt logeren, maar ze zou het zelf niet meer alleen kunnen. Mijn moeder is 10 stappen achteruit gegaan en die 10 stappen krijgt ze nooit meer terug.

Dus ik koester mijn momenten met haar, ik zorg dat Lina daar 1x per week logeert omdat ze daar energie van krijgt en ik luister. En ik besef heel goed als ik 10 stappen achteruit ga, dat ik deze stappen weer terug krijg, met de tijd & een portie geduld. Dus ja dat is een heel groot besef moment, een geluksmoment. Ik doe de dingen goed, op mijn manier.

Het wordt warm de komende dagen, dus ik hou mezelf wat meer koest. De warmte is iets waar ik wat slechter tegen kan, dat weet ik dus bereid ik mezelf nog méér voor. In de ochtend iets doen en in de middag chillen. Er staat een badje voor de kleine meid en ik plons er zelf ook in. Afkoelen, opwarmen en … repeat!

Geniet van wat er is, het zijn de kleine dingen, die het uiteindelijk groot maken. Wees lief voor jezelf de komende dagen, hou je hoofd koel, drink voldoende en hou een siësta waar mogelijk is. Ik geniet nog even door 💜

Gewoon achter ons huis 🥰

Inzichten & rust

Klaar ervoor

Klaar ermee

Dag weekend

Hallo nieuwe week

Ik merk dat ik wat minder heb kunnen plannen afgelopen week. Hierdoor ontstaat er wat ruimte voor de onvoorziene dingen. Deze zijn er, ze zijn er altijd, maar met een “volle planning” + onvoorziene dingen betekent dit dat ik langzaamaan mijn energie aan het opsnoepen ben.

Deze week hou ik het ook rustig, het bevalt me wel. Ik rommel wat, ik wandel, ik fiets. Ik kook wat voor en hierdoor hou ik wat tijd en energie over. Of juist als het niet lekker gaat, dat ik me er wat makkelijker aan over kan geven.

Nieuwe week, nieuwe kansen. Oude week, meer inzichten. De kortere afspraken én de afspraken buiten zijn fijn. Hierdoor hou ik het vol. Mijn lijf vertelt het me, mijn lijf vertelt als het teveel is. Ik kamp met veel hoofdpijn. Eigenlijk is dat erger geworden na de tia die ik vorig jaar heb gehad. En nu komt er óók een beetje spanning los en mijn lijf fluit zich vanzelf terug.

Ik weet hoe het werkt. Vroeger was ik de ster in het “negeren.” Ik voelde het niet, nee ik had geen zin om het te voelen dus ik denderde maar door. Op de sneltrein. En nu? Nu stop ik, sta ik wat meer stil en voel. Ik voel mijn lijf en hoofd en die zeggen me wat ik het beste kan doen. Het feit is dat ik steeds meer leer luisteren en dat ik mijn hersenletsel veel beter kan aanvaarden.

Het is wat het is. Ik vind rust en voel me sterker. Ik sta achter de keuzes die ik maak, omdat het mij helpt om te blijven functioneren. Het feit dat ik weleens over de grens ga, is er best nog wel, maar ik kan mezelf daarin beter corrigeren en ik kies vaak bewust om dingen juist niet te doen.

Soms niet leuk, niet leuk voor mijn partner of kind of voor mezelf. Uiteindelijk maak ik de keuze wat het beste voor ons is. De keuze waar ik overeind blijf staan, de keuze die uiteindelijk iedereen raakt in mijn gezin en daar ben ik stiekem best trots op.

We naderen mijn jubileum .. 3 augustus word ik 43 én heb ik 13 jaar hersenletsel. De week daarvoor voel ik me altijd een beetje onstuimig, een beetje gek, beetje gejaagd en of dat ooit weggaat? Geen idee, ik deal ermee en ik vier … ik vier dat ik weer een jaartje ouder word! 💜

Ik kan het ..

Hè hè, ik weet het, ik weet dat ik kan, dealen met wat er is. Dealen met mijn hersenletsel. Wij zijn bijna 13 jaar verder. Het gegeven is dat ik dingen moet laten. Juist te laten om te blijven functioneren is. En ja dat zijn veel dingen en dat raakt niet alleen mijzelf, maar óók ons gezin.

Familieleden, vrienden en vriendinnen die staan op laag pitje. Ik weet dat het goed is, goed is als we elkaar weer zien. Mijn prioriteiten liggen thuis, bij mezelf en bij mijn moeder (ouders). Dus dingen laten, bewuste keuzes maken, keuzes maken met wat ik heb geleerd, maar vooral keuzes maken waar ik zelf achtersta.

Vanavond stond er een drankje en hapje met vriendinnen. Ik zeg: “proost meiden” vanuit mijn bed. Het is goed, het is en blijft soms jammer, maar het is wat het is. Er komt wat rust dus óók ruimte voor emoties, maar ook slapeloze nachten door allerlei redenen. Kortom er worden stukjes bij beetje energie afgehaald dus ik moet dingen laten.

Waar heb ik geleerd? En waar ben ik achtergekomen de afgelopen jaren? En juist misschien herken je dingen of komt ie nu binnen. Zo van “dat heb ik ook … slik.”

⁃ Alcohol is echt voor mij een demper. Alcohol dempt je prikkels en daarin kon ik mezelf zijn … of juist niet. Uiteindelijk kwam het de dag erna dubbel en dwars terug. En soms zelfs 2 of 3 dagen daarna. Ik drink echt nog weleens glaasje en spring veel minder uit de bocht. Daar voel ik me prettig bij.

⁃ De duur van een afspraak, kan ook een killer zijn. Dus de tijd dat ik ergens ben. Ik merk steeds meer dat het “net te lang was” en wil gaan experimenteren met de korte afspraken en kijken hoe ik er dan uit kom. Zonder hoofdpijn en zonder mist in m’n kop.

⁃ De herkenning van signalen van wanneer ik in het groen, oranje of rood zit. Het welbekende stoplicht. Soms ben ik te laat, maar dat gebeurt eigenlijk door de “onvoorziene” dingen die er tussendoor komen. Ook hier kan winst ingemaakt worden. Sparen, je energie sparen voor juist de onvoorziene situaties.

⁃ De ballen hoog houden en ja dan óók alle ballen omhoog willen houden. Dat kan niet, zeker niet als je leven veranderd. Ik ben er achtergekomen dat de ballen laag op de grond houden ze het ook goed doen 😉

⁃ Prioriteiten stellen … dat is hetgeen wat ik soms tegen mijn gevoel gaat, maar mijn verstand het steeds meer wint. Prioriteiten is de basis, mijn basis en dat is thuis.

⁃ Mijn hulpmiddelen gebruiken en dat zijn: mijn oordopjes, koptelefoon, maar ook m’n Flowee mat en de app “brainwaves.” Het scheelt echt met bovenstaanden dat de externe prikkels tegen worden houden.

Het zijn pittige tijden, ieder heeft zijn verhaal en ik tel ze … ik tel mijn zegeningen, want ik weet dat mijn vrienden er voor mij zijn, no matter what. Ik besef goed dat ik moeder ben geworden en dat het voor velen een wens is, maar dat die wens nooit is uitgekomen. Mijn lieve man, manlief, we kunnen elkaar echt weleens achter het behang plakken, maar hij staat er. We liggen niet wakker over geldzorgen of de angst dat manlief zijn baan verliest. En ik heb ze nog, mijn ouders en er zijn er zoveel die het zonder moeten doen.

Count your blessings en kijk wat kan. Geef niet op, maar geef toe. Geef toe aan wat je lijf je wilt vertellen. Het is een reis, een hele ontdekkingsreis, maar ik heb ‘m door. Ik kan het!!

Mama is ziek

Mama is ziek. Mama is ál 7 jaar ziek, maar ze is nu dusdanig verslechterd dat ze continue aan het zuurstof moet om haar dag door te komen. Twee dagen na Moederdag (12 mei) kreeg zij het nieuws te horen dat haar ziekte (longfibrose) progressief is geworden. Alhoewel we wisten dat dit moment een keer zou komen, sloeg dit in als een bom.

Juist nu, juist nu in de fucking Corona tijd. Ik heb m’n ogen uit mijn kop gejankt, ik kon alleen maar huilen. Het is een beetje geland en mama heeft haar weg een beetje gevonden. Ook voor mijn vader en René (manlief) was het een klap.

Dat is de voornaamste reden of eigenlijk dé reden dat het hier stil is geweest. Mijn moeder. Mijn moeder en ik. Wij kunnen met elkaar lezen en schrijven, we lachen om onze eigen grapjes en zij hoeft maar naar mij te kijken en ze weet exact hoe het met mij gaat.

Ze is soms erg ziek van de medicatie en vooral in de nacht. Ik heb erg veel bewonder voor haar. Ze lacht, ze is vrolijk en ze is positief. We lachen en huilen soms samen. Ze gaat naar fysiotherapie en ze doet er alles aan om haar conditie omhoog te schroeven, om zo sterk mogelijk te blijven. Ze leest Lina voor en knutselt met haar via de iPad. Gelukkig mag er weer fysiek contact zijn tussen Lina en oma. “Dat is mijn beste medicijn” zegt ze. We zijn en blijven voorzichtig.

Ik geniet echt wel en vaak dubbel op, óók al zitten dingen niet mee. Het afgelopen half jaar of zeg maar 1,5 jaar zijn pittig geweest … de tia, het gaatje in mijn hart, Lina haar continue pseudo-kroep aanvallen, de ingreep in mijn hart, de hernia, een longontsteking, de Corona er bovenop, de zenuwblokkade in mijn rug en daarnaast het rot nieuws van mijn moeder.

Het is allemaal veel te veel geweest. Het is nu weer wat rustiger en dan komen er dingen uit. Ik weet hoe het werkt. Wat een vriendin laatst zei tegen me: “jij moet het altijd zo incasseren.” Yep, klopt, story of my life oftewel het kan nooit normaal 😂

Ik snak naar een uitje met mijn gezin, een keertje met manlief samen iets doen, mijn familie, vrienden of vriendinnen zien of bellen, maar de energie ontbreekt. Dus we maken het leuk, thuis. We gaan naar buiten, bezoeken een speeltuin of doen een rondje fietsen. We spelen met duplo, knutselen en kijken een filmpje. En doe ik er alles aan dat ik naar mijn moeder kan en dat is zo weinig mogelijk binnen afspreken met mensen binnen. Elk nadeel, heeft zijn voordeel want de energie is er toch niet 😉

Nu gaan we het weekend in met een hangende, snotverkouden peuter .. heb ik opvliegers van het medicijn wat ze in hebben gespoten en voel ik nog wat branderige napijn. Dus het weekend wordt verplicht even rust en dat is goed. Beetje rommelen, een frisse neus halen, energie sparen & besparen door lekker de boel de boel te laten. En dat? Dat is al een hele uitdaging ❤️

Piet paniek

Ea ea ea ea …. error … het wordt anders, het wordt wéér anders. We mogen weer, we mogen weer naar de kapper, naar de fysiotherapeut, naar de pedicure of naar de holistische masseur. Ik zet nu de beroepen neer waar ik vóór het Corona virus zelf naar toe ging.

Super fijn dat het weer mag en ik weet zeker dat het gros van de mensen er blij mee is. De ondernemers staan te popelen om te beginnen, soms met de nodige maatregelen, maar ze mogen weer. Na de persconferentie van afgelopen woensdag voelde ik zoveel onrust in mijn lijf. Ik ben bezig om uit een dal te klimmen, rustig van rood via oranje naar groen . Zoals van de week mijn begeleidster van NAH professionals zei: “geef jezelf de tijd, want dan ben je er het snelste weer bij.” Ze heeft gelijk. En de woorden manlief: “jij bepaald schat!” Ja, ik bepaal wat kan, wat ik aankan, wat past en wat haalbaar is. De Piet paniek stand zakte langzaam weer wat af.

Ik ga eerst beginnen met fysiotherapie en dat is vorige week begonnen. Dit is belangrijk voor mijn lijf, want ik merk dat mijn lijf wat strammer is als voor de Corona. Daarnaast veranderen de structuren continue. Dat gaat om voor veel mensen om kleine dingen, maar voor mij is dat groot. Manlief in eerste instantie veel meer aan het werk, in het begin van de Corona crisis en daarna is hij toch weer een paar uur vrij. Dat is schakelen voor me, patronen veranderen en het is toch een kwestie van aanpassen? Uiteindelijk kan ik dat, maar ik heb daar wat langer de tijd voor nodig. Dan ben ik net gewend en veranderd er weer wat. Mijn hele structuur stort dan in elkaar.

Het was schipperen de afgelopen maanden tussen ziek zijn, ziek kind, mijn energie, mijn pijn en moeder zijn. Het was zoeken naar “hoe kom ik in vredesnaam de week door?” Ik vind weer wat rust doordat Lina naar de opvang gaat, althans dat zou ik moeten voelen. Ik vind het, maar voel het nog niet. Dat komt wel. Ik merk (manlief ook .. sorry schat) dat ik soms buiten portie kan reageren. Ineens huilen of ineens boos worden en dat is iets wat ik zo niet ben, maar de rem is eraf.

Mijn lijf heeft op standje overleven gestaan en het lukt me met mijn rugpijn om wat meer te wandelen. Dat is fijn, dat is goed, mijn lijf kan wat loslaten, vol met spanning is ie. Stukje bij beetje, stapje voor stapje .. ik weet het. Ik weet hoe het werkt. Positief denken, dingen doen waar ik blij van word en het is niet erg, ik heb de tijd en ik pak ‘m ook. Jij ook? 💜

De vrijheid

De stilte op straat, uit respect voor onze ouderen, die op dit moment niet in vrijheid leven. Ze blijven vooral thuis. Al kan je het niet met een oorlog vergelijken, is het toch een stukje vrijheid wat mensen missen. Voor mij geldt een stukje bezinning en dankbaarheid wat we hebben.

75 jaar vrijheid en ik bedenk me wat een lucky bastard ik ben. Ik heb me eigenlijk nooit “onveilig” gevoeld. Niet thuis, niet op straat of op een sportclub. Niet bij familie, niet bij vrienden … nergens. Wel in onzekerheid en wat beperkt, maar dat is totaal niet te vergelijken wat voor gevoel mensen 75 jaar geleden hebben gevoeld.

Onze vrijheid vandaag. Is het beperkt? Of is het een tijd van bezinning? Omdat we alles maar “gewoon” vonden. Opa’s en oma’s die oppasten, vallen weg. Het bakkie koffie en een boterham eten. Nu ben ik nog meer dankbaar en een portie bewust. Ook dankbaar dat ze er nog zijn. We zien ze even niet, alhoewel we aardig creatief zijn met FaceTime, raamvisite en Lina danst voor het balkon en we zwaaien.

Andere familie of vrienden? Die zien we gewoon niet. We blijven vooral thuis. We gaan wel naar buiten, ik ben gelukkig zelf wat relaxter, want schakelen en plotselinge veranderingen kan ik gewoon niet handelen. Daarnaast is er stiekem wat meer energie afgesnoept in de afgelopen maanden. Het ziek zijn, hernia, artrose … en daarnaast blijf ik functioneren in de rol als moeder.

Het is echt doorbijten op bepaalde momenten, dat kan ik en is het de kunst om andere mensen even los te laten om ze daarna weer stevig vast te kunnen pakken. Juist, op deze manier. Mis je ze? Ja! Ik ben vanmorgen voor het eerst weer met een vriendin naar het bos geweest, op gepaste afstand. De kindjes speelde in de speeltuin en we hebben genoten van elkaars aanwezigheid. Het is goed, het is fijn…het is fijn om te weten dat je gewoon de draad weer oppakt.

Ik ben voor vandaag klaar, gesloopt maar er stroomt ook zoveel nieuwe energie in mij. Even wat anders, de zorgen die ik heb over onze ouders, de last die mijn man draagt, die toch de afgelopen maanden 2 tandjes harder moet lopen zodat het thuis blijft lopen en de zorg “hoe hou ik mijzelf staande.”

Het lukt, op deze manier en het geeft me ook een portie zelfvertrouwen. Ik moet er overigens niet aan denken dat alles weer gaat lopen, want dan beginnen bij mij weer de afzeggingen. Het rood, moet naar oranje en langzaam weer naar groen. De basis, is nu heel basic maar het is goed. Ik ben ervan overtuigd dat het goed is hoe we het doen, het is goed dat we achter en naast elkaar blijven staan en elkaar helpen wat mogelijk is én waar nodig is.

Ondertussen blijven we zwaaien, bakken we koekjes en sturen soms een kaart. We kleuren tekeningen, spelen buiten op het terras en fietsen lekker in de natuur. We kijken naar de jonge lammetjes en eendjes, brengen een bloemetje bij mensen die het even nodig hebben en genieten van de zon die onder gaat. Wat is het fijn, wat is het heerlijk …. om in vrijheid te leven. 💜

De kleine dingen

Het zijn op dit moment de kleine dingen die het groot maken. FaceTime met m’n ouders, appen met een vriendin, schrijven voor m’n blog maar nog een stuk kleiner…kijk om je heen. De mooie heldere blauwe lucht die schoner is als ooit, de bloemen, alles komt zo mooi uit. Kijkend naar m’n peuter die geconcentreerd haar rollenspel aan het spelen is met de knuffels en ik bedenk iedere dag “wat ben ik blij dat iedereen om mij heen nog gezond is.”

Vijf weken geleden vroeg de Hersenstichting mij om een blog te schrijven dus ik klom in de pen. 😉 Je kan ‘m HIER lezen.

Het gaat nu net wat anders … zoals jullie van de week in m’n blog hebben gelezen. Overprikkeld, kop halfvol met mist en watten maar hé ik heb wel vaker met dit bijltje gehakt. Ik kom eruit en dat zeg ik standvastig met een grote blij op m’n gezicht ❤️

Dit dus ….