“Ik” zei de gek ….

Laatst las ik een artikel over dat 2 op 10 mensen de lockdown wel prima vinden. Ik was vorige week aan het wandelen met een vriend van mij en gekscherend vertelde ik hem dat ik wel één van de twee was. Deze vriend heb ik vorig jaar zomer voor het laatst gezien, het is goed en we pakken de draad gewoon weer op.

Begrijp me niet verkeerd, ik, alleen ik (vast nog wel andere mensen) en niet alle horeca ondernemers waarbij het water tot hun lippen staat of de kleine winkeliers die het bijna of gewoon al niet trekken. Ik denk ook aan de jongeren, die vast zitten en die nergens naar toe kunnen. Het gaat gewoon om mijn leven in lockdown. Er zijn namelijk al genoeg prikkels om te verwerken en het continue schakelen van onvoorziene (plotselinge) situaties blijft een hekel punt. Dus ik heb genoeg aan deze lockdown, nogmaals ik spreek vanuit mijzelf.

Laat ik het je uitleggen wat ik precies bedoel. De lockdown is voor mij niet nieuw, alhoewel dan wél de hele wereld gewoon draaide, stond ik al een paar keer stil. Dat stilstaan heb ik geleerd, het stilstaan was vooral zonder prikkels. De prikkels die ik nu krijg, zijn vooral intern. Dat gaat dan over zorgen, de kwetsbaarheid van mensen om mij heen en hoe gaat het dit nu verder? Daarnaast heb ik kleuter die ruim een maand naar school gaat en zijn er wekelijks wel dingen die juist net niet op m’n planning stonden. Oh yeah….de onvoorziene situaties.

Lockdown voor mensen met hersenletsel is vaak niet nieuw en als ik vanuit mijzelf spreek, weet ik dat dit verdomde en rete moeilijk is. Je voelt je eenzaam en soms niet begrepen. Aan de andere kant is deze lockdown ook een proces. Een proces van verwerking, maar ook geeft het je een boost en zoek je naar dingen die wel kunnen. Je creatieve kant wordt ineens wakker en is een coffee to go en een wandeling eigenlijk wel heel leuk.

Of niet? Nee hè …. ik voel wat je voelt, maar pak de dingen die voor jou goed voelen. Ik heb geleerd, ik heb geleerd om een lockdown te leven, terwijl de wereld om mij heen doordraait. De wereld staat nu zo goed als stil, het is een zooitje, mensen worden tegen elkaar opgezet, want die vindt dit en die vindt dat. En ik? Ik heb ook een mening, maar na een goed en fijn telefoongesprek gisteren met een vriendin ben ik tot de conclusie gekomen dat iedereen wel een andere reden heeft om te leven zoals hij of zij wilt tijdens deze lockdown.

Mijn keuze in deze lockdown staat vast, nog steeds kom ik alleen bij mijn ouders. Mijn moeder is erg kwetsbaar met haar longfibrose en mijn vader heeft suikerziekte. Het is mijn taak, het is mijn verantwoordelijk en die wil ik graag pakken.

Manlief vroeg van de week in bed: ‘zie je er tegenop dat de maatschappij weer open gaat?” Mijn eerlijke antwoord is: “volmondig ja!!” Ja, ik zie daar erg tegenop. Het gevoel om weer vanaf vooraf aan te moeten beginnen, om het weer op te bouwen terwijl ik nu al soms zo weinig energie heb.

Geloof me en ik hoop echt van harte dat de lockdown straks mag opgeheven word straks. Dat er weer gezellige familie bijeenkomsten kunnen, samen eten, dat er een borrel gedronken kan worden met vrienden, dat de jongeren lekker hun feestjes kunnen aflopen en dat de oudere en eenzame mensen weer meer bezoek kunnen krijgen.

Laat mij maar … laat mij even wennen aan het gegeven dat er weer dingen kunnen. Laat mij wennen aan de “opening”, want net zoals voor jullie de lockdown jullie wereld op zijn kop heeft gezet, betekent dit voor mij de opening van de samenleving. Voor nu laat ik het, het is ook nog niet zo ver dat dit gaat gebeuren. Ik ga er wel over praten met mensen om mij heen en vooral zorgen dat ik niet ga verzuipen in de hectiek van de opening van de samenleving.

Toedels en maak er iets leuks van voor jezelf dit weekend!!! 💜

Het zijn de kleine dingen ….

Feitjes & weetjes

Hoi!!!!

In de afgelopen maanden heb ik veel nieuwe volgers gekregen dus hierbij wil ik mijzelf voorstellen met mijn feitjes & weetjes:

  • stroke survivor (2007, 2012 & 2019) 💪🏻
  • Altijd zenuw pijn (2001)
  • Trotse (bevoorrechte & dankbare) moeder van een 4-jarige kleuter
  • Mom-manager
  • Fulltime levensgenieter
  • Al bijna 11 jaar samen met manlief
  • Onzichtbaar, zichtbaar maken
  • Motiveren & stimuleren
  • Tikkeltje cynisch en een dosis zelfspot

Waar heb je last van?

  • Informatie verwerking is verstoord en kan vertraagd zijn. Dus (figuurlijk) file voor mijn hoofd
  • Licht last van woordvinding / idem voor schrijven
  • Energie beperkt
  • Neurofatigue (vermoeidheid mentaal en soms fysiek)
  • Schakelen en nee niet in een auto is nog vaak een dingetje
  • Onvoorziene dingen, onverwachtste situaties kan ik moeilijk handelen in m’n hoofd, dus dag spontaniteit.
  • Overprikkeling van licht en soms van geluid als ik weinig energie heb
  • Veel hoofdpijn bij overprikkeling
  • Altijd aan het proberen balans te vinden
  • Multitasken is lastig

Wat heb ik al wèl geleerd?

  • hersenletsel heb je en kom je helaas niet meer van af
  • Toegeven aan vermoeidheid en niet doorgaan tot ik er letterlijk bij neerval
  • Ik ben niet hersenletsel, ik heb hersenletsel
  • Genieten van de momenten waar wél dingen kunnen
  • dat appen/berichten mij het meest liggen, alhoewel ik in m’n hart je heel graag wilt zien of spreken
  • dat ik me soms eenzaam voel ondanks dat ik genoeg mensen om mij heen heb, maar het is goed, want zo blijf ik goed functioneren
  • ondertiteling op de tv kost mij meer moeite als Nederlandstalige programma’s
  • auto rijden een redelijke energie killer is
  • ik het best functioneer tijdens een vakantie (dus weg zijn) zonder planning
  • dat ik de stilte steeds meer waardeer
  • op tijd ingrijpen voordat ik over mijn grens ga
  • Bewust zijn wat ik graag wil doen op een dag, maar ook erachter komen dat ik dat niet kan. Opschrijven helpt mij!
  • dat ik heus leuke dingen kan doen maar dat moet gepland worden, dus de spontane acties zijn erg gering
  • Dat bijna al m’n vrienden zijn gebleven, we pakken de draad op. Sommige zie ik ze een jaar niet, maar het is altijd goed.
  • Dat koken met 3 pannen een energie killer is
  • Dat ik heel veel wil, maar bewust ben dat het niet allemaal kan

Vragen? Shoot!!
Tenslotte … super leuk dat jij hier bent 💜

Onzichtbaar … zichtbaar maken 🙏🏼

Pluk de dag

Waar is mijn energie?
Ik voel me echt leeg getrokken. Als ik stil sta of even stil zit, stroomt het niet. Mijn energie. Het is doodstil, stil in m’n lijf.

Ik leid mezelf af, door toch wat dingen te doen maar ik merk al op de helft van de dag, dat het op is, mijn energie.

Het komt óók deels doordat ik nog steeds niet fit ben, hoest nog en voel me belabberd en soms benauwd. Ik heb een antibiotica kuur gehad, maar ik ga morgen maar weer bellen naar de huisarts.

Pluk de dag, gisteren lekker 2 uurtjes naar het bos geweest, waar het lekker rustig was. Kind ravotten, ik op een bankje in de zon en dan denk ik: “wat een kadootje!” Toch maar weer in de pocket.

Voor nu ga ik mijn weekplanning maken, mijzelf voorbereiden op de nieuwe week in stilte. Man én dochterlief zijn de deur uit. Dus even mijn moment pakken om op te laden …. in de stilte.

Toedels & fijne zondag 💜

Bennie gek … of wel??

Eindelijk goed onderzocht!
Bedankt Hersenletsel-uitleg. Hierbij de LINK naar het artikel.

Je kan fysiek ziek worden van overprikkeling.
Dat ondervinden mensen met hersenletsel al jaren. Ik zeg altijd: “mijn lijf geeft heel goed aan als ik overprikkeld ben.”

Soms wordt je overprikkeld van allerlei externe factoren, de zogenaamde onvoorziene dingen waar je dus géén controle over hebt. Dat laatste is vaak hetgeen wat bij mij de das omdoet.

Belangrijk voor mij is puur bij mijn basis te blijven en dat is thuis. Hoe saai dit ook klinkt, maar daar functioneer ik het best bij. En thuis is ook lekker naar buiten, maar soms lukt dat zelfs niet als ik erg overprikkeld ben.

Ik ben blij in ieder geval blij dat dit goed ondergezocht is! Dan ben ik niet gek …. alhoewel 😂

Uitdagen & aanpassen

Slaap .. wat heb ik je gemist. We hadden alles geprobeerd met ons dochtertje, vroeg naar bed, laat naar bed, tussen ons in laten liggen of juist met onze slaapdronken kop weer terug te brengen naar haar eigen bed. Het was 6 van de 7 nachten raak, daar knap je niet van op, niemand trouwens. We liepen met wallen tot onze ballen en in mijn hoofd was het vaak mist. Mist van de moeheid, een soort kater, maar dan zonder drank.

Ik heb er veel over zitten lezen, adviezen gehoord en er wat mee gedaan of niet. Op een gegeven moment stond er ergens: “geen IPad geven in de ochtend, want dan gaan ze daarop slapen.” En dat deden we wél. Wij loederouders gaven haar de IPad, niet om 4 uur in de nacht, maar wel om 6 uur!!! Dus na een streng en rechtvaardig gesprek met onze bijna kleuter, gingen we aan de gang. Geen iPad meer in bed. En verdraaid één ochtend heeft ze erom gevraagd, maar nu ligt mevrouw braaf in bed te wachten tot haar konijntje wakker is. Dan loopt ze vol trots onze slaapkamer binnen: “Nijntje is wakker.” Briljant!!

Nu weer terug naar de kern, waar deze blog over gaat. Ik schrijf niet over opvoeden, maar over het leven met hersenletsel. Sowieso is slaap belangrijk, maar met hersenletsel, met toch al wat minder belastbaarheid, is het nog belangrijker. Oh ja: “gelukkig nieuw jaar nog!” Of kan ik zeggen: “gelukkig nieuw haar” met ieder die hun haar aan het sparen is voor een echt corona kapsel. En voor degene die net iets te enthousiast zijn geweest met de schaar of tondeuse hebben nu een heuse corona coupe. Jeannette, je dwaalt weer af.

Dus mijn nieuwe hobby is slapen geworden. Ik pak waar ik het pakken kan en ik geef er meer aan toe. Dat laatste is best knap van mezelf, want ik kon ook doorgaan, maar ik weet nu redelijk op de rem te trappen. Wel vaak nog iets te laat, maar ik doe het en uiteindelijk blijk ik toch net op tijd te zijn. Ik deed het vroeger gewoonweg niet, ik denderde maar door, een sneltrein was er niets bij. 

Wat doet slecht slapen met mij? Ik was een zombie, het lontje was niet te kort, maar die was er gewoonweg niet en mijn tranen kwamen continue. Het is een kwestie van volhouden, nog meer je eigen leven erop aanpassen, zoals vroeg het licht uit. Je aanpassen aan je kind. Ik doe overigens (nog steeds) mijn lamp uit om ongeveer 22.00 uur, want stel je voor dat het weer begint, dan heb ik in ieder genoeg gerust.

Twee weken geleden was ik even vol zelfmedelijden, de kreten: “ik hou dit niet vol,” of “je kan me straks weer oprapen” vlogen bij mijn man(lief) om zijn oren. Ik ben moe, ik probeer de kar te trekken, maar het lukt me niet in mijn eentje. En dat kwetsbaar opstellen vind ik me toch een partijtje moeilijk. Samen komen we er wel en dat is prettig. Ik moet hierover meer communiceren, i.p.v. als een kip zonder kop rondjes lopen in mijn huis. 

Deze tijd is voor heel veel mensen lastig en ik geef mezelf dan een schop onder mijn hol en probeer mijn gedachten te sturen. Juist mijn gedachten zijn hoe ik me voel op het moment, op een dag. Ik weet dat iedereen dit kan, je gedachten sturen en juist naar het positieve. Wat denk je dan Jeannette? Wat zeg je dan tegen jezelf? Wat doe je dan? Nou daar komt ie:

– kijken naar wat wél kan i.p.v. wat niet kan (daar ben ik natuurlijk al jaren over bezig, dus ik ben stiekem een beetje getraind voor de COVID periode ;-))

– genieten van de dingen, die heel klein zijn, maar door deze periode het heel groot maken

– ik ga (nog) meer naar buiten, speeltuintjes opzoeken, naar het bos kabouters zoeken, buitenbingo etc. Wat uitdagingen voor onze kleine. Ik spreek af met mijn moeder, halen een coffee to go en de laatste weken loop ik wat meer over de markt. 

– Het is fijn dat er mensen willen helpen, alleen deze gedachte is super prettig, maar we redden het. En zo niet, kan ik een beroep op hun doen ❤️

– Als ik mensen kan helpen door bijvoorbeeld een boodschapje te halen of mee te bestellen dan doe ik dat. Net als tekeningen en kaartjes maken of koekjes bakken voor opa’s en oma’s. Dat geeft mij een goed gevoel, als het kan, doe ik het en geven we het af of doen we het in de brievenbus. 

– Het letterlijk opschrijven van “de beren op de weg” die ik zie. Groot in m’n hoofd, maar uiteindelijk met schrijven is het veel kleiner op papier.

– Contact blijven houden, ook al is het soms per app, met mijn familie /vrienden / vriendinnen. Ze zeggen soms net iets wat me nog meer kan helpen.

– Kijken naar wat ik wel heb: een dak boven mijn hoofd, onze ouders zijn er nog, ik ben bevoorrecht om moeder te zijn, mijn man heeft zijn werk, dus geen kopzorgen over geld

Onze dochter wordt bijna 4 jaar, maar zonder het te weten, trekt zij mij door moeilijke periodes. En ja ze is bijna 4 jaar, dat zorgt voor veranderingen. Zij gaat naar school en als het zo blijft lopen, kunnen we er vanuit gaan dat zij per 1 maart eruit vliegt … naar de basisschool welteverstaan. Op de achtergrond ben ik al lekker bezig om voor mijzelf mij voor te bereiden. Hoe dan? Daar kom ik nog op terug in een volgende blog. 

Ik dartel lekker mee op haar ritme en ja ik vind het ook spannend, maar ik heb er bovenal zin in. Iedere weekdag wordt hetzelfde, de structuur, het ritme en ik kijk er naar uit. Het zal vast wel wennen zijn, maar daar gun ik Lina én mezelf de tijd voor. Nog een maand en deze maand ga ik nog meer bewust genieten van de tijd samen. Zij en ik, want wat waren de afgelopen jaren bijzonder. Bijzonder leuk, soms pittig, maar wat een lekker temperamentvol meisje hebben wij op de wereld gezet. Net d’r moeder 😉 kortom wij hebben er zin in!!

Ho ho ho …

De afgelopen maanden beleef ik een beetje in een roes. De dagen vliegen voorbij en ik huppel er een beetje achteraan. Ho ho ho … of moet ik zeggen hè hè … het jaar is bijna klaar. Het jaar dat we even bij stilstaan, het jaar van de vertraging.

Het jaar wat niet in de boeken kan, maar wat een jaar is het geweest. Ik hou het bij mezelf, want jeetje wat is het een jaar van bezinning geweest. Volledig terug geworpen worden op je basis, thuis.

Door de dingen die ik heb meegemaakt, waardeer ik dingen wat meer. Dat was stiekem een beetje weggeëbd, maar dat is dit jaar keihard terug gekomen. Misschien nog meer als ooit. Het is een jaar geweest van pijn en verdriet, maar geen verlies.

Het is het jaar geweest van beproevingen, omdenken en kijken wat juist wél kan. Wat ik heel erg heb gemerkt dat ik, maar een kleine stap heb moeten maken in m’n sociale leven. Dus ik weet hoe het voelt, de grote stap dat ik alles ineens, plotseling stilstaat. Uit het niets.

Het is het jaar geweest waar ik nóg dichterbij bepaalde mensen ben gegroeid. Het voelen van onvoorwaardelijke liefde of vriendschap houdt me op de been. Maar ook de aanvaarding, de berusting met betrekking tot mijn hersenletsel. Ik kan steeds vaker denken: “het is zoals het is.”

Wat een dooddoener hè? Ik heb het vaak gedacht, maar afgelopen jaar heb ik het gevoeld. Heel erg gevoeld. Plat lag het, mijn sociale leven maar door COVID en de situatie met m’n moeder nog platter. Het jaar 2020, heeft vele onmogelijke momenten gehad, maar ook vele geniet momentjes. En ik wil afsluiten met, dat we gaan … we gaan ervoor dat het jaar 2021 beter wordt.

🎄 fijne Kerst lieve volgers 🎄

Leer leven i.p.v. overleven

Alweer 1 december, potjandikkie wat gaat 2020 weer retesnel! Het is niet een jaar geweest van “time flies when you having fun” toch? Het gekke is dat ik hier best goed op functioneer, om niet te hoeven na denken over de afzeggingen die ik moet maken.

Dit weegt wél weer op tegen het continue schakelen van situaties in het gezin zoals: man verkouden, Corona testen, dochter verkouden dus niet naar opa’s en oma’s, man thuiswerken of nee toch maar niet. Deze situaties kosten energie, het schakelen, het omschakelen van iets wat in je hoofd zó gaat, maar uiteindeljk anders wordt.

Ik moet zeggen dat dit ook een beetje in m’n aard is, maar sinds m’n hersenletsel is dit een stuk erger geworden. Ik krijg soms een error in m’n hoofd en daar kan ik niets aan doen. Toch? Ik heb gedeeltelijk gelijk, maar toch kan ik mij voorbereiden omdat deze situaties de afgelopen maanden teveel naar voren komen.

Hoe dan?? Ik zorg dat er een plan B voor handen is. Plan A gaat niet door, dus we gaan door naar plan B. Dit is natuurlijk niet altijd uit te voeren, maar ik merk dat de gedachten dat ik plan B kan uitvoeren dat ik meer op m’n gemak ben. Dus dat is een veel prettiger gevoel als continue de Piet Paniek in mezelf voelen.

Gisteren heb ik een pijnblokkade gehad voor m’n rug want de zenuwpijn was soms niet te harden. De zenuwpijn is weg en heb napijn. Manlief vroeg vanmorgen: “en? Valt het mee of tegen?” Mijn antwoord daarop was: “het valt mee want ik had hier rekening mee gehouden.” Dus plan A is: “ik heb helemaal geen pijn” en plan B is: “de kans dat ik napijn heb is aanwezig.”

Deze gedachten, maken het zachter, maken het meer behapbaar. En dan ben ik dankbaar voor mijn coach van NAH professionals die mij toch iedere keer iets leert. Ik ben bereid om beter te worden, niet van m’n hersenletsel, maar om er nog beter mee om te gaan. Er zijn kleine foefjes wat het leven wat makkelijker maakt, dat het gaat over mijn leven en niet overleven. Balans, dat is de focus in mijn leven, maar ook om het even los te laten soms en het dan weer stevig vast te pakken. Zo blijf ik, zo leef ik en het is goed zoals het is ❤️

Haal het moeten uit je dag

De afgelopen jaren heb ik best wat therapieën gevolgd voor mijn hersenletsel, maar ik merk dat ik de afgelopen jaren heb gekozen voor wat bij mij past. Dus niet een planning van uur tot uur invullen en juist sommige dagen “vrij” houden qua planning. Dit werkt namelijk voor mij het beste. Ik kies steeds vaker voor mijzelf: “hoe voel ik me?” “Wat heb ik nodig?” Wat geeft me energie?” “Wat kost me energie?” En vooral: “wat levert het me op?” En dat bedoel ik niet in geld, maar puur of ik niet helemaal leeg getrokken wordt van een bepaalde activiteit, dus wat brengt me.

Sinds dat de ziekte van mijn moeder erger is geworden, word ik terug gegooid, een soort “throwback.” Hoe ik mij heb gevoeld na mijn infarct. Ik was euforisch, ik kon alles weer, ik had een tweede kans gekregen dus ik pakte wat ik pakken kon. Dat ging even goed, maar daarna kwam het weer. Het diepe dal waar het veel lastiger was om er uit te komen. Vooral qua tijd, want het duurde erg lang voordat ik weer op m’n oude niveau zat. Dat wil ik niet meer en kies ik veel meer bewust.

En nu? Nu pak ik de momenten, maar veel bewuster. Deze momenten zijn korter zodat ik er niet zo erg van bij moet komen. En daarbij is mijn gevoel soms óók euforisch. Ik ben gelukkig, gelukkig omdat ik veel beter weet, wat ik aan kan en wat juist niet. De keuzes die ik maak, de keuze om juist zo goed mogelijk te blijven functioneren, maak ik met mijn hart, maar ook met mijn hoofd. Een soort afweging. Dus mijn gevoel wordt steeds fijner en meer milder naar mijzelf toe. Ik sta achter hoe ik dingen doe, omdat dit de manier is, die bij mij past. Juist de manier met de beperkingen die ik heb. En of ik soms meer wil? Oh yeah baby!!! Maar ik weet mezelf steeds meer te koesteren, wat ik wél allemaal (aan) kan.

Het is meer het “laten” van dingen, het “moeten” uit de dag halen en mijn schouders ophalen en denken: “morgen is er weer een dag!” Soms maak ik het mezelf nog moeilijk of lastig. Dit gebeurd vooral als ik overprikkeld ben, maar ook daar kan ik steeds beter mee omgaan. Ik wil mezelf niet meer in de weg zitten en proberen te leven i.p.v. te “overleven.”

Kortom: haal het moeten uit je dag, leef je leven op de manier welke het beste bij jou past en vallen? Vallen hoort erbij …. en moet je kijken hoeveel keer ik weer ben opgestaan. Iedere keer een stukje sterker, iedere keer met meer kracht en iedere keer voel ik me wat wijzer. Het leven is één grote leerschool en zoals mijn oma altijd zei: “kind, ik leer nog iedere dag.” En zo is dat!

Haal het “moeten” uit je dag ❤️

Rust in de onrust

Balanceren … rust creëren in de onrust. De onrust van de dingen die het leven op dit moment behoorlijk beheersen. Wat kies ik? Waar wil ik mee bezig zijn? Mijn moeder gaat achteruit en ik heb het gevoel dat ze soms iedere dag iets moet inleveren. Ik kijk, ik staar, ik sta op de zijlijn. Ik kan niets, het enige wat ik kan doen en wat ik vooral wil is “pak de momenten.”

Zondagavond barste ik in tranen uit, want ik wil veel meer, ik wil er meer voor mijn moeder zijn, maar tegelijkertijd besef ik dat ik moet blijf zorgen voor mezelf, voor mijn gezin en daarnaast zorg ik ook voor mijn moeder.

En dan de Corona, die de hele wereld bezig houdt, al maanden. Mensen worden geraakt,mensen die heel ziek worden of zelfs mensen die overlijden. Ik hou me keurig aan de regels en ik ben extra voorzichtig, omdat ik graag naar mijn moeder wil.

De huisarts belde mij en ze vroeg hoe het ging. Ik gaf aan dat ik alleen buiten afspreek, behalve bij dingen die gaan over m’n gezondheid. Zij gaf aan dat dit heel goed is, juist richting mijn moeder, maar ze zei direct er achteraan dat het wel heel beperkt is. “Dat klopt” gaf ik aan, “maar het is goed zo.”

Mijn fysiotherapeut zei twee weken geleden tegen mij: “ik heb het idee dat je beter functioneert met de Corona maatregelen.” Ik beaamde dat, maar de reden is absoluut niet leuk. Ik hoef over weinig dingen na te denken. De keuze maken of ik naar een verjaardag kan of uit eten. Ik moet altijd bedenken of het überhaupt kan en past. En als het al wel kan weet ik dat ik er dingen voor moet laten. Dat gaat 90/95% niet. Dus puur hiermee bezig te moeten zijn, valt van me af. Dat geeft me rust, in de onrust. De onrust van het leven wat we op dit moment leiden.

Kortom … er verandert niet veel, niet in mijn dagelijkse bezigheden. Ik spreek af in een speeltuin, ik doe een wandeling of ik ga een stuk fietsen. En ook dat gebeurt niet veel, maar dat is het. Dit is wat werkt, wat werkt voor mij, om mezelf staande te houden in deze roerige, maar ook intense en tegelijkertijd mooie tijd.

Wat kom ik tot meer bezinning ….. de kleinste dingen zijn nu nog groter. Ze zijn me nog meer dierbaar. Wat ik leer en wat ik mee krijg is, pak het moment, pluk de dag, kijk wat wél kan, zorg goed voor jezelf want hoe cliché ook, zo kan je er ook zijn voor andere mensen. ❤️

In onze achtertuin .. ❤️❤️❤️

Persevereren

Say what?? Persevereren … ik ben er achter gekomen waarom ik sommige dingen gewoon niet los kan laten. Ik wil wel, maar het lukt me gewoon niet. Ik snap dat dit voor mijn omgeving soms erg vervelend is, maar óók voor mijzelf. Ik probeerde juist de afgelopen jaren een modus te vinden om dingen los te laten en eigenlijk valt er nu een last van mijn schouders. Een soort berusting.

Persevereren is letterlijk: “voortzetten.” Dus in herhaling vallen, continue. Ik heb een artikel gelezen waarin staat dat je persevereren vaak oploopt bij hersenletsel aan de frontaalkwab. Ik las het artikel op “hersenletsel uitleg” en ik dacht: “dit ben ik!!” Ruim 13 jaar geleden heb ik dus een infarct gehad in m’n frontaalkwab (links.)

Er is een verklaring waarom ik bepaalde dingen niet los kan laten.Het is soms echt frustrerend, want ja ik wil dingen wel heel graag loslaten, maar mijn brein kan het gewoon niet. Dat stukje is beschadigd, het is dood weefsel. Dit is één stuk van de (letterlijke) tekst uit het artikel:

Het is een beetje te vergelijken met het verschijnsel van een liedje dat maar niet uit je hoofd wil gaan. Soms gaat dat liedje zelfs door in je dromen. Iemand die persevereert door hersenletsel kan dezelfde constante hinder, en vaak nog erger, ervaren. Mensen ervaren het als akelig.

En nu? Loslaten dat ik het niet kan? Of wil ik mezelf hierin gaan verdiepen? Dus ik laat los wat niet los te laten valt 😁 Ik ben dus zeer nieuwsgierig of mijn collega’s (lotgenoten) hier ook tegen aan lopen of is het herkenbaar voor je? Er staan óók leuke tips om er mee om te gaan in het artikel, maar heb jij nog een tip?

Ik zeg maar zo: “sharing is caring.”

Fijne avond en toedels!!

Ps: ben je benieuwd naar het artikel? Dit kan je hier vinden: https://www.hersenletsel-uitleg.nl/gevolgen/niet-zichtbare-gevolgen/emoties-gedrag-relaties/persevereren

Of toch niet??