Ik ben ik …

En jij bent jij. Dit is een kinderliedje wat op dit moment vaak voorbij komt bij ons thuis. Ik denk er alleen iets dieper over na. Zoals ik vanmiddag aan de telefoon zei, met een gekke bek, tegen een vriendin: “ik filosofeer.” Ik ben ik en jij bent jij.

De verwachtingen van mijzelf projecteer ik soms op anderen. Wat ik niet kan of goed gezegd niet aankan, omdat het teveel van me vergt, projecteer ik  óók op anderen. De gedachten schieten dan door mijn hoofd, soms vol verbazing. Hij kan dit wel of zij kan dit veel sneller.

Boeien! Zou je misschien denken. Iedereen is verschillend, in ieder huisje hangt een kruisje en velen hebben een rugzak. En ik? Ik leef met een onzichtbare beperking, genaamd Niet Aangeboren Hersenletsel. Ik noem deze beperking een “zij.”

Zij, die altijd bij me is. Zij, die mij nooit in de steek laat en laat haarzelf even goed voelen als ik haar even vergeet. Ik ben ik en zij is zij. Saampjes op pad, saampjes de weg met hobbels betreden en vooral saampjes het beste ervan maken. Wij saampjes gaan ‘m rocken … nee we rocken ‘m al.

Ik, de grenzeloze, pittige tante en zij, is degene die rust geeft, die de rust moet geven in mijn soms ongestructureerde leven. De chronische vermoeidheid steekt net wat vaker de kop op, sinds we onze dochter hebben. Maar zij, zij maakt mijn dag en ja zij breekt ‘m soms ook af.

Ik ben ik, zij is zij …  er zijn geen mogelijke verbeteringen in het hebben van hersenletsel. En verbeteringen bedoel ik, er is iets kapot in mijn bovenkamer en ik deal ermee. Ik moet, het is me overkomen, als ik het voor het kiezen heb en het kan? Hell yeah, dan heb ik haar liever niet, maar ja, het is en blijft een stuk van mij.

Ik en mijn hersenletsel. Ik en zij. Zij en ik. Ik probeer voorzichtig weer meer te genieten, want zij, zij kan niet mijn hele zijn veranderen. Ik ben nog steeds ik. Ik de levensgenieter, ik degene die zo van gezelligheid en mensen houdt. En zij? Zij houdt me soms tegen en soms … negeer haar even, want ik? Ik wil leven en de dagen “vermoed zijn” heb ik er voor over, soms, als het kan en zeker als het thuis kan, bij mijn gezin.

Ik ga vanmiddag lekker aan een wijntje en vier het leven. Mijn leven is mij veel te lief en vaak? Vaak moet ik haar aanhoren, maar vandaag? Vandaag luister ik lekker een keertje naar mezelf en maar een beetje naar haar. Vrolijk Pasen lieve mensen!

Liefs,

Jeannette

De pauw en de aap

Zo trots als een pauw…of een aap met zeven lullen. Whatever, ik ben gewoon trots waar ik sta, waar we staan. De bewuste keuzes die ik maak komen die ten goede komen aan het gezin. Thuis is waar het allemaal omdraait.

De keuzes die ik maak of die ik moet maken, werpen zijn vruchten af. Het gaat beter, ondanks dat ik er soms rukmomenten tussen heb zitten.

Ik ben niet mijn NAH, ik ben Jeannette en ik ga steeds meer achter mijn keuzes staan. Ik vind het soms echt lastig, maar ik ben wie ik ben en ik kan er zelf niets aan veranderen. Alleen mijn eigen gedrag, daar heb ik invloed op. Dus ik deal ermee, ik deal met degene die ik ben. En dat is goed genoeg.

Vanmorgen gaat manlief met de kleine op pad, paaseieren zoeken, gezamenlijk met beide opa’s & oma’s. Ik blijf thuis, bewust, want er komen vanavond goede vrienden eten. Dus het is óf dit óf dat. Steekt het? Ja, soms wel. Doet het je, je verdriet? Ja, soms wel. Maakt het je boos? Ja, soms wel.

Ik draai het om, want ik zorg op deze manier goed voor mezelf en uiteindelijk voor mijn gezin. Nadat manlief en dochterlief de deur uit zijn, pak ik een bak koffie en en mijn laptop erbij. Even mijn tijd, even mijn genietmomentje, samen met mijn bakkie leut, deze prachtige foto en het schrijven.

Ik geniet en mijn verdrietige gevoel? Die mag er zijn….maar ik doe er lekker niets mee. Lekker puh!

Ben jij soms óók zo trots als een pauw?

Uit de comfortzone

Zon-dag …. met recht dat je zo heet, want wat was het fijn weer gisteren. Wat stond er op de planning? Een kinderverjaardag. De afgelopen maanden ben ik nergens geweest, maar zo is het nou eenmaal. Soms .. soms wil ik voelen dat ik leef. En niet aan allerlei regeltjes houden. Soms wil ik de gezelligheid opzoeken.

Gisterenochtend in  grote twijfel zal ik wel of zal ik niet? Ik zei tegen Lina: “vanmiddag ga je naar een verjaardag…” Haar antwoord trok mij over de streep: “mama óók mee.” Lina is vaak alleen met papa onderweg alhoewel dit de laatste maanden ook, maar weinig is gebeurd door het ziek zijn constant.

Wat ben ik blij, dat zij me even over de streep heeft getrokken. Even een andere omgeving, andere praat, mijn zonnebril op tegen het felle licht, mijn oordopjes in mijn oor wat het geluid een beetje filtert en een glas witte wijn in mijn hand. Na mijn 2de glas, vroeg manlief, zeg jij maar als je naar huis wilt…ik kijk hem aan en zeg: “je weet het hè? Met een glas wijn blijf ik altijd hangen, vervagen mijn grenzen, heb ik naar me zin en vergeet dan de consequenties”

“Hoi, hé, jemig lang geleden zeg meis …” Ik dacht nog: “we moeten zo gaan, dat is beter!” Maar mijn verlangen om even niet aan morgen te denken, is groter en ik zeg  tegen manlief: “ik schenk nog één wijntje in schat.”  Even weer, even weer nergens aan denken, niet nadenken over plannen, niet nadenken over  “hoe zou het morgen gaan” want dat weet niemand. Alhoewel ik het best kan inschatten na zo’n middag.

En nu zit ik, achter mijn laptop, in de stilte en we hebben een rotnacht gehad. Ons moppie was bijna ieder kwartier wakker, kind was volgens gewoon overprikkeld en ze had niet geslapen in de middag. Ik voelde me even een slechte moeder, de loedermoeder die het slaapje van haar kind had afgepakt. De hele nacht: “mama knuffelen, mama vasthouden ….” ze heeft uiteindelijk lekker tussen ons ingelegen. Ze is later naar de crèche gegaan, want ze was bloedchagrijnig vanmorgen. Net als ik en ik stierde door het huis en zei: “het kan gewoon niet, ze is helemaal uit haar doen, ik heb nauwelijks geslapen … bla bla bla.”

De keus die ik heb gemaakt, heb ik zelf gemaakt, wel met twijfels en ik weet gewoon dat onze mop niet zonder haar middagslaapje kan. Dat hebben we nu geprobeerd, maar ze is nog te klein. En ik? Ik kan het natuurlijk niet goed meten, hoe het was gegaan als zij wél had doorgeslapen. Iets van niet of wel permitteren. Ik heb het gedaan, ik sluit mijn ogen en ik denk: “de gezellige middag hebben we toch in de pocket.” Nu over naar de orde van dag, fijne maandag allen!

Liefs,

Jeannette

Blij ei

Blij ei is de titel van deze blog, eigenlijk moet het zijn “blije eieren!” Manlief, onze kleine muppet en ik … zei de gek. Zondag, gewoon zondag, niets bijzonders maar het maakt het wel bijzonder. Onze kleine meid is inmiddels bijna 2 weken geleden geopereerd.

Het was pittig, óók door wat gezondheidsproblemen met mijzelf. Het was hectisch, met weinig slaap, vooral in de nacht en onze wallen waren tot onze ballen en manlief zei: “ik zie eruit als 100.” Dus dan weet je de staat. 😉 Vandaag, juist vandaag, op een zonnige zondag, zijn we er weer. Althans dat denk ik.

Door een aardige nacht en gisterenmiddag 2,5 uur te hebben geslapen, slaat mijn enthousiasme weer aan. Dat is leuk, dat is lekker en vooral fijn. Het is maar één nacht, dus ik pak juist wel even mijn rust met mijn meditatie moment. Ik merk dat ik vol plannen zit, even eten bij die, even daar langs gaan, even dat op gaan ruimen/uitzoeken ….. ho stop, op de rem.

Even flink afremmen en mijn fladderende, enthousiaste karakter, het grenzeloos zijn, even remmen. Juist nu! Het is nu, dus ik geniet van vandaag, van mijn eigenwijze, vrolijke meisje en plan zo weinig mogelijk. Morgen of overmorgen kan het gerust weer anders zijn. Belangrijk is, de basis, goed te functioneren in mijn basis en daar neem (moet) ik de tijd voor.

Herken jij dat? Bij één goede dag dat je weer vol plannen zit of werkt het voor jou anders?

Spreuk: https://www.omdenken.nl

Energiebesparingmodus

Ken je de instelling op je telefoon? Op de iPhone kan je naar je batterij gaan en daar kan je de energiebesparingmodus aanvinken. Zou het ook bij mensen kunnen? Juist, voor mensen met hersenletsel? Het zomaar kunnen aanvinken? Nope! Dat moeten we zelf doen, zelf in actie of juist in minder actie komen.

Energiebesparingmodus betekent dat de achtergrond verminderd werkt. Perfect! Op aanraden van mijn therapeuten zit ik daar al een poosje in. Om zo weer uit het bankroet te komen. Of het helpt? Op dit moment nog even niet. Er komen onvoorziene dingen tussendoor (lees: ziek kind)

Het is goed dat de energiebesparingmodus bestaat. Als je overloopt, het water aan je lippen staat, een gevalletje van “dweilen met de kraan open” of dat je, je grens ver overheen bent gegaan. Hoe pak je dit dan aan? Hoe richt je dat in? Hierbij mijn tips:

  • Zorg voor makkelijk eten. Niet dat je iedere keer naar de patatboer hoeft te gaan, alhoewel dat óók weleens lekker is. Maak een pan verse soep, pasta of een rijst gerecht en vries het in.
  • Laat je boodschappen bezorgen of haal ze op bij een pick-up punt. Dit scheelt én energie én nog eens geld, want ja wie neemt altijd meer mij als wat op je lijstje staat. Ik wel in ieder geval.
  • Maak het huishouden wat simpeler. Wat ik zeg op de “luie wijven manier.” Laat de stofzuiger niet iedere dag zijn werk doen, maar pak een kruimeldief of een bezem om zo even met de Franse slag de zichtbare kruimels weg te vegen of zuigen. Morgen weer een dag. Deze manier kan je toepassen op bijna je hele huishouden.
  • Schakel hulp in. Een beetje ondersteuning. Welk kind wil er nou niet logeren bij opa en oma? Een win-win situatie, want jij kan even op adem komen.
  • Schrap alle afspraken. Het moet! Het moet om weer in het groen te komen. Verjaardagen, etentjes, lunchen met vriendinnen, een feestje etc. Dit kost allemaal energie wat je gewoonweg niet hebt. Maak het kleiner voor jezelf, maak thuis extra tijd voor het gezin met je weinige energie.
  • Meer kleine rustpauzes. Ik heb tegenwoordig baat bij de Flowee mat (spijkermat) waardoor ik even uit mijn hoofd ga en bij mijn lijf ben.
  • Zorg voor wat meer regelmaat, zodat je brein weet waar ie aan toe is.
  • Beweeg iets meer en juist in de buitenlucht. Een frisse wind door je haren is absoluut geen oplossing, maar kan soms wel zorgen voor een reset in je brein.
  • Wees een beetje lief en niet te streng voor jezelf. Het is namelijk niet jouw schuld om je zo te moeten terugtrekken. Wees mild en koester jezelf. Je bent goed zoals je doet!!

Wat is jouw ultieme tip om weer in het “groen” te komen?

Liefs,

Jeannette

Supersonisch chronisch

Ai, ai, ai … de pittige maanden gaan me niet in de koude kleren zitten. Iedere keer als onze mop ziek (geweest), lever ik wat energie in en ik kan het gewoonweg niet bijtanken. Dan gaat ze, mijn lichaam, mijn lijf die gaat tegensputteren.

Hoe dan? Ik weet het gewoon, ik kan er de klok op gelijk zetten. Als de energie op is of noem het bankroet of noem het opgebrand. De zenuwpijn giert dan door mijn rug en mijn benen spelen op. Ik heb al 3x een keelontsteking gehad en vorige week met een emmer op het toilet gezeten.

Hoe the fuck kan je bijkomen? Mensen met hersenletsel moeten ook weer langer bijkomen van “ziek” zijn. Hello cirkel, daag uitgang! Ik zoek ‘m, de uitgang. Alle hoop ligt in de handen van de kno arts. Hij gaat Lina opereren aan neus & keelamandelen verwijderen en buisjes plaatsen. Het arme meisje, maar ik hoop dat het veel gaat oplossen.

Afgelopen dagen waren pittig. Zondag de verjaardag van dochterlief gevierd en dat heeft me genekt. Met de weinige energie die ik heb, heb ik toch weer veel energie gegeven, dan ga je scheef. Mijn lijf zegt dan: “ho madammeke!” Ik heb een keelontsteking en hoge koorts gehad.

Vandaag, gelukkig, ik voel me iets beter. Onze dochter wordt liefdevol verzorgd door mijn ouders. Ook zij kreeg koorts en dan wil je als moeder, bij haar zijn, haar vertroetelen en haar warme lijfje tegen je aanvoelen. Dat zijn mijn gedachten en heel even om de hoek kwam mijn schuldgevoel kijken. Deze heb ik weg kunnen wuiven. Daag schuldgevoel, ik kan hier niets aan doen. Daarnaast ben ik super dankbaar dat het zo is, zoals het is.

Door deze situatie, de verjaardag kunnen vieren, het ziek zijn, de liefdevolle opvang kon ik wel slapen overdag, waardoor ik wat op ben geknapt. Had ik de verjaardag niet moeten vieren? Als het mijn eigen verjaardag was had ik volmondig ja gezegd. De verjaardag was fijn, ongedwongen, fijne mensen, we hebben hulp gehad dus nee, de verjaardag van mijn dochter zou ik zo weer vieren. Maar nu even niet …. ons appartement wordt dit weekend benoemt tot: “knuffel paradijs.”

Hebben jullie weleens iets gevierd waarbij je eigenlijk wist dat je niet goed in je energie zat? Ik ben benieuwd!

Liefs,

Jeannette

Feestje??

En dan is ze ineens … 2!!! In één maand, in één dag, in één moment en in één flits. Gisteren is onze dochter 2 jaar geworden. Ik kan wel heel cliché gaan vertellen, dat het voelde als de dag van gisteren dat ze geboren werd. En eigenlijk wil ik dat ook schrijven, maar ik hou mezelf tegen. De meeste moeders weten waar ik het over heb, maken hun bevalling nog een keertje mee en rollen nog even door haar emoties van die dag.

Ik slik mijn tranen weg, van geluk en oh ja .. ook een beetje van de moeheid. Mijn emoties komen gewoon wat harder aan als ik moe ben, maar ja bij wie niet die moe is. Daarnaast zijn mijn emoties iets heftiger en soms oncontroleerbaar. Terugkomen op gisteren, onze dochter heeft de dag van haar leven gehad. Alweer? Ja, alweer! Of hebben wij, als ouders, zo kunnen genieten en projecteren we dat op ons kind? Geen idee, maar zo voelt het.

Een feestje, een verjaardag, een bezoekje vergt wat meer energie van mij. De afgelopen maanden kan ik me weinig permitteren, omdat dochterlief bijna iedere week ziek is geweest. Daarnaast is het voor iedere ouder tropenjaren in het begin. Dat besef ik me goed, maar voor mensen met hersenletsel lopen al achter in hun in energie. Dan is het dweilen met de kraan open en proberen je hoofd boven water te houden. Gisteren was een uitzondering, want ze wordt maar één keer 2 jaar!

Hoe dan? Hoe vier je een verjaardag als je minder energie hebt? 

Ik heb het vooral in stapjes gedaan, in stukjes. Iedere ouder is vaak druk met zo’n grote dag. Je bent meer bezig met de voorbereiding als dat de uurtjes van de verjaardag duren. We hebben de boodschappen besteld, 2 grote pannen groentesoep gemaakt, kant en klare hapjes voor in de oven en voor de kinderen kant en klare poffertjes. En we hadden fijne hulp op de dag zelf!

Daarnaast hadden we opvang voor dochterlief geregeld. Een nachtje slapen bij opa en oma zodat wij ons handen vrij hadden om dingen voor te bereiden. En wat heel belangrijk is geweest, dat ik dit in alle rust kon doen. Dus ik kon óók mijn rust pakken in plaats van mijn aandacht moeten verdelen aan een vrolijke dreumes. Daag dubbeltaken! 

Een dag na een feest, betekent voor mij rust, maar voor vandaag heb ik een kleine uitzondering gemaakt. Ze mocht namelijk trakteren bij de kinderdagopvang en wij mochten daarbij zijn. De traktaties had ik, samen met mijn moeder, 3 weken geleden al gemaakt. Het trakteren duurde totaal 20 minuten. Ik stapte gewapend met mijn oordopjes en een wazig hoofd het lokaal binnen. Met mijn grootste glimlach op mijn gezicht heb ik echt genoten van onze meid.

Vanmiddag wordt ze opgehaald door opa & oma. Goed gepland, om voor mij de rust om een beetje bij te komen. Ik heb 2 aardige onrustige nachten gehad. Wat ga ik doen vandaag? Ik ga vooral mentaal ontspannen. Vooral in stilte. Beetje koken, beetje wassen, beetje buiten bezig zijn, dus gewoon lekker rommelen. Ik hou ervan, klinkt gek hè? Op mijn eigen manier ga ik ontspannen. Tussendoor een bammetje, een kopje thee en ik heb er zin in. Zin om even alleen te zijn. Te ontprikkelen en na te genieten van een fantastische dag. 

Heb jij nog tips voor een verjaardag vieren?

Liefs,

Jeannette

Dan is ze .. ineens 2 jaar

Afas-nie

Je hebt er weleens van gehoord: “afasie.” Mensen die hersenletsel oplopen kunnen met afasie te maken krijgen. Ik kan je uit eigen ervaring zeggen: “het is buitengewoon frustrerend, kost meer energie om de juiste woorden te bedenken en het dan ook nog eens goed uit te spreken of te schrijven.”

Als ik in goede doen ben, kan ik de oren van je kop af lullen behalve als ik overprikkeld ben. Juist dan, is praten lastiger, het is onsamenhangend, de gesprekken gaan van de hak op de tak en mijn woorden komen anders uit mijn mond, als wat ik bedoel.

Een blog schrijven, kost moeite en je vraagt je af “waarom doe je het dan” Mijn hart luchten op papier blijft bij mij een opluchting en ja ik doe er langer over. Dat is niet erg, want het geeft geen druk. Op dit moment ben ik opgebrand, uitgeput, het water staat tot mijn lippen … je kent het wel.

Wat houdt dat nu eigenlijk in? Het overprikkeld zijn. Je raakt overprikkeld door bewuste en onbewuste informatie die binnenkomt. Daarnaast heeft ieder mens te maken met externe prikkels, maar juist ook de interne prikkels. Interne prikkels?? Ja juist, je interne prikkels. Dat zijn vooral je gedachten en uiteindelijk hoe je, je hierbij voelt en over je gevoel, komen dan ook weer gedachten.

Ook in mijn hoofd, de zogenaamde omwegen (zie plaatje), die mijn hoofd moet maken om op een punt te komen. Waar een gezond brein er al lang is. Ik kom terug op afasie. Ik heb absoluut geen zware afasie, want anders had ik nooit blogs kunnen schrijven, maar ik heb het wel. En dat komt juist naar voren als ik overprikkeld bent.

Het moeilijk op mijn woorden komen, over mijn woorden struikelen, de woorden anders uitspreken of opschrijven. Dit allemaal kost mijn brein moeite en soms erg veel moeite. En dan kom ik weer op ik, ik de moeder met hersenletsel. Die zijn kind graag duidelijkheid wil verschaffen, maar ja ik zeg tegen mijn kind: “ga maar op het ophoginkje zitten” of “ga maar op de plank zitten” terwijl het een klein trappetje is, dan weet mijn kind niet wat ik bedoel.

Daarnaast vraag ik aan mijn kind “wil je die roze pakken?” En ik bedoel haar beker … ik hoor wat ik zeg maar ik denk anders of ik kom gewoon niet op het woord. Zoals ik het nu opschrijf, wordt het wat luchtiger, wordt het op de één of andere manier nog grappig, maar op het moment zelf frustreert het me enorm. Ik heb het gelukkig vaker niet als wel. En om er tegen te vechten? Nee … want dit is het en hier moet ik het mee doen. 

Liefs,

Jeannette

Ps. Iemand nog tips voor het communiceren (moeder met lichte afastie) met een kind van bijna 2?

Bron: Vesalius

Mijn alles is de basis

De basis, mijn thuis en de thuisbasis. Hier voel ik me fijn, hier voel ik me veilig. Veilig, zonder teveel “buitenaf” prikkels, veilig zonder “anderen verhalen” om mij heen.

In stilte, alleen zacht hoor ik Winnie the Pooh. Dochterlief is een paar dagen ziek en ja … alweer. Het is meer wel, dan niet en ze is wel één keer per week de Sjaak vanaf half september.

Ons moppie, ik merk dat ze het zat is, ze huilt wat meer, maar hé wie zou dat niet zijn? Weer een antibiotica kuur en nu wordt er geopperd om haar neusamandelen te laten knippen. Ik verdiep me erin en ja … ja ze valt perfect in dat plaatje.

Het zachtjes gesnurk, het veld kwijlen (ik dacht tandjes), pijn in haar oortjes en haar volle neus. Ik leg de hoop in de handen van de KNO arts waar we volgende week al terecht kunnen. Super fijn!

Alleen de gedachten, dat kleine lijfje, onder narcose moet ik nog even niet aandenken. Blijf erbij , hier en nu, geen beren op de weg zien en het komt goed. Dat zeg ik tegen mezelf, in gedachten.

Zieke kinderen zijn altijd pittig, óók voor gezonde ouders. Ik besef dat erg goed. Voor moeders (of vaders) met hersenletsel betekent dit: “weg structuur, dag ritme, bye bye regelmaat en hallo chaos in het hoofd.” Dus ja de basis, mijn thuisfront. Dat is het….en dat is mijn alles.

Het gevoel van falen, maar het verstand zegt: “je doet het goed.” Je maakt even een keuze wat niet leuk is, maar om even bij te tanken. Dochterlief bivakkeert een nachtje bij mijn ouders. En ik? Ik doe even niets, ik lig in bed. Ik dommel wat weg en schrijf en dommel weer weg ….

Liefs,

Jeannette

Ps. heel toevallig heb ik een blog geschreven en die wordt zaterdag gepubliceerd op “Club van moeders met hersenletsel.”

Lees jij al mee??