De opsomming

De paprika’s … de rode, de oranje en de gele. Ik snijd ze in reepjes en m’n tranen biggelen over m’n wangen. Ik heb een paar slechte nachten gehad en ik voel dat ik op m’n laatste energie blokje zit van mijn oranje kleur. Nee niet van mijn paprika, maar van mijn stoplicht. Groen betekent dat het goed met me gaat, bij oranje ben ik (erg)overprikkeld en bij rood moeten alle zeilen bijgezet worden om te blijven functioneren.

“Alle zeilen …. “ maar alle zeilen vallen weg in deze tijd. Ik wil eruit, naar buiten. Eenmaal buiten is het teveel. Teveel prikkels, mensen die buiten lopen of fietsen. De oranje kleur van de plastic bak kijkt me schreeuwend aan en de lucht is, ondanks mijn goede zonnebril, veel te fel. Ook de vurige pijn in m’n rug helpt niet mee. Ik wil terug” zeg ik tegen manlief. Mijn kop stroomt over, ik voel dat mijn hoofd langzaam gevuld wordt met mist en dat er watten ontstaan in m’n hoofd.

Er viel wat van me af, het is een pittige week geweest met wisselend nieuws. De uitslag van de mri is er. In het telefonisch consult met m’n neuroloog vertelt hij, dat m’n hernia weer op z’n retour is, maar dat er wel artrose zit. BAM! En juist deze BAM … omdat er weinig aan te doen is. Bij mijn moeder is dit óók op “jonge” leeftijd geconstateerd. Alhoewel zij totaal geen overgewicht heeft en ik wel. Dat laatste ben ik mee aan de slag, maar óók dat wordt steeds bemoeilijkt door iedere keer tegenslag. Ik probeer het positief te draaien en goed voor mezelf te zorgen. Dat lukt gelukkig de afgelopen 2 weken weer en dit is een goede stok achter de deur om er lekker mee door te gaan.

Hoe kom ik in godsnaam de week door? “Terug naar de basis” staat er als oplossing bij mijn oranje/rode licht. Ik kijk naar het papier en ik moet mezelf meer terugtrekken. Vorige week hebben we contact opgenomen met de kinderopvang en Lina was van harte welkom. Mede door m’n medische indicatie. Ik heb stilletjes bedankt, maar wel aangegeven dat het vrij pittig is. Dinsdagmiddag hebben we de knoop doorgehakt en Lina is donderdag naar de opvang geweest.

Dus voorlopig slik ik medicatie, heb ik straks een poli bezoek en kom ik in aanmerking voor een wortelblokkade. Deze heb ik in het verleden vaker gehad en dat hielp dus ik heb daarin goede hoop. Tot die tijd zing ik het uit. Dat doe ik al 4 maanden dus ook dit kan ik. Ik loop al vanaf 2002 met rugproblemen dus hé we tikken bijna de 20 jaar aan. Party!

Baal je? Ja! Ik heb m’n ogen uit m’n kop gejankt! Ik kan nu wat meer rusten, omdat Lina 2 dagen naar de opvang is. Ik moet meer gaan liggen zei de fysiotherapeut, activiteit doen en even liggen. Dat schema komt me bekend voor uit mijn revalidatie tijd in 2002/2003.

Desondanks ben ik er op tijd bij. De gecreëerde tijd die ik heb, kan ik nu benutten aan mijn mentale, maar ook mijn lichamelijke, herstel. Ik besef óók, dat dit weer een poosje gaat duren voordat ik weer op m’n oude niveau ben. Mentaal gezien dan. Lichamelijk? Ook dit komt goed. Weer een kwestie van wennen aan de pijn en bezig blijven om mijn lijf zo sterk mogelijk te maken. Rust roest. Daarnaast zo goed mogelijk zorgen dat ik goede voeding naar binnen krijg. Ik ben begonnen met kurkuma, de gouden pasta, gouden melk. Dat zou kunnen helpen tegen artrose. En het heeft meer voordelen en dat sprak me aan. Baat het niet schaadt het niet. Wish me luck! Voor jou … blijf gezond en hou vol in deze bizarre tijd 💜

Kurkuma pasta (gouden pasta)

De druk is eraf

BAM! Week 4 is voorbij of kan ik zeggen week 8? Ik zat al binnen doordat Lina ziek werd en daarna was ik zelf Sjaak. Verveel je, je? Nee! Absoluut niet. Ik heb veel plezier met Lina, ik kijk genietend naar haar rollenspel met haar knuffels. Wat een fantasie heeft het kind, wat ik erg bijzonder vind. Ze maakt van alles een “spelletje” en wat is ze flexibel. Hoe fijn, om zo flexibel te zijn.

En ik? Flexibel? Nou bij lange na niet … juist is dit de beperking door mijn hersenletsel. Toch voel ik me nu, soms meer flexibel. Dat is fijn, het is fijn dat ik hierdoor meer ruimte ervaar. De externe afspraken vallen allemaal weg, alhoewel ik wel iedere week een FaceTime gesprek heb met mijn begeleider van NAH professionals. Dit gesprek ervaar ik overigens als heel prettig. Zij geeft mij weer wat eye openers, de reminders en zij is er om even tegen aan te lullen. Dit geeft me rust, inzicht en nog meer ruimte.

Ik ervaar de afgelopen weken als een hele grote leerschool, de situatie waar we inzitten, raakt de hele wereld. Ik spreek voor mezelf, als ik schrijf: “hele grote leerschool.” Ik heb sinds mijn hersenletsel altijd wel het idee gehad dat niets vanzelfsprekend is en dat je altijd iets kan overkomen. Ik was tenslotte nog maar 30 jaar met mijn herseninfarct. Ik merk nu dat de schaarse contacten die ik had, mij nog meer dierbaar zijn. Ik mis ze en zij missen mij. Lina is wel waar al mijn energie naar toe gaat. Dat is goed. Ik doe het met alle liefde.

Ik ervaar dat ik gewoon de moeder kan zijn, voor 24/7 en ik denk ook dat als mijn hernia mij niet in de weg had gezeten dat ik het gewoon nog beter zou trekken. Maar let op: “zonder alle poespas erbij.” Zonder het bakkie bij mijn ouders, zonder de afspraak bij de fysiotherapie, de kapper of de pedicure. Dus óók zonder een broodje te eten bij onze ouders, een bakkie koffie bij een vriendin, een telefoongesprek of het meer kunnen schrijven voor mijn blog. Of ik nu gelukkig ben? Ja!! De druk is eraf en dat bedoel ik absoluut niet negatief.

Het hoeft allemaal niet … nee sterker nog het mag allemaal niet. Nou niet alles, een telefoontje mag, maar mijn energie trekt dat niet. Ondertussen FaceTimen we wél met mijn ouders, opa die dan Lina voorleest en fietsen we langs de balkons van opa’s en oma’s die daarop staan te zwaaien. Genieten we van ons terras, de zon & de krijt tekeningen van dochterlief. En oh en het contact via de app, die voor mij nog waardevoller is. En dat alles? Dat is alles, dat is genoeg om heel gelukkig te zijn. ❤️

Blijf gezond lieve mensen!

Het vervolg ….

Van de thuis blijf lijst voor dummies 😉 heb je al iets leuks gedaan het weekend? Misschien zelfs al iets van mijn lijst! Nee? Dan heb hieronder nog wat ideeën! Maak er voor de rest een fijn weekend van, blijf vooral binnen en blijf bovenal gezond.

Je gaat er een ouderwets bioscoop middag/avond van maken. Pak een zak popcorn of heel old skool “bak zelf popcorn.” Ik weet nog van vroeger dat ik dat reuze interessant vond dat de maïskorrels uit elkaar tikte deze deksel van de pan. Doe je gordijnen dicht en zet een leuke film op. Tadaaa .. je eigen thuis bioscoop.

Doe een thuis fuif! Haal je dansschoenen uit het vet, zet je favoriete muziek op, dans door je huiskamer en doe dat met je favoriete drankje. Heb je kinderen? Maak er een pyjama disco van met een leuke alcoholvrije cocktail. Hoe cool! Of wederom … dans met je vriendin of oma via FaceTime. Een “op afstand blijf thuis fuif!”

Creëer je eigen spa. Hoe dan? Heb je een bad, neem een uitgebreide badsessie. Geen bad?geen probleem, want je kan ook heel bewust douchen. Je hoofd onder de douche, je ogen dicht en al je zorgen (visualiseren) door het doucheputje even te laten verdwijnen. Smeer je daarna in van top tot teen met een fijne bodylotion of huidolie. En vergeet niet een lekker masker te maken of pak een voetbadje. Heb je een huisgenoot? Masseer elkaars voeten en droom weg tijdens de inwerktijd van je masker op meditatie muziek. Die kan je vinden op YouTube of op een (fijne) meditatie app als “insight timer.”

Doe een borrel met vrienden, familie of collega’s. Huh? Dat mag toch niet … ja dat mag! Maar wel op deze manier. Pak een drankje, zet iets lekkers op tafel, zet je computer, laptop of iPad aan en ga Skypen, FaceTimen of videobellen via Whatsapp. Tadaa, jullie eigen VrijMiBo (vrijdagmiddag borrel) kan gewoon doorgaan, wel op afstand maar dat maakt het niet minder leuk. Weet je dat je ook meerdere mensen kan toevoegen videobellen via de Whatsapp? Je maandelijkse vriendinnen borrel kan dus gewoon doorgaan.

Doe een ouderwets bordspelletje. Je kan ook meerdere bordspellen doen, bijv op een regenachtige zondagmiddag. Maak er een competitie of een spelletjes middag van.

Maak samen een pot met activiteiten. Ik snap heel goed dat je hoofd soms overstroomt, je wordt (soms) overvraagd. Je werk gaat door, maar er wordt ook verwacht dat je lessen gaat geven aan je kinderen. De was die doordraait en doordat iedereen thuis moet vast de stofzuiger vaker tevoorschijn komen. Zo’n activiteitenpot is dus handig. Laat alle gezinsleden 5 activiteiten (die je thuis kan doen) op een briefje zetten, vouw het op en pak 1 of 2 keer per week een activiteit uit de pot. Hoe leuk?! Voorbeeld van activiteiten zijn: speel verstoppertje in het donker, doe een kleine CrossFit les (denk aan squaten of opdrukken), maak een puzzel, doe samen een dansje of zing. Je kan talloze dingen verzinnen, maar Dr. Google kan je óók helpen.

Dit was het tot dusver .. fijn weekend, laadt op voor de nieuwe week, lach en dans voor nieuwe energie en als je toch naar buiten wilt …. denk dan aan de afstand! Niet alleen voor jezelf, maar misschien juist voor de ander. Blijf gezond💜

De thuis blijf lijst voor dummies 😉

Thuis blijven? Hoe doe je dat? Nu kan ik mijn ervaringsdeskundige hart laten spreken. Ik kan iets doen, ik kan iets doen voor de samenleving. Ik kan mijn vrienden, kennissen, familieleden en de online vriendjes helpen aan een mooie lijst. Ik kan namelijk heel goed begrijpen dat het leven ineens anders is. Je kan niet meer naar je werk of de sportschool. Je mist de borrel met familie of vrienden en oh ja het middagje naar de sauna.

Tadaaa …. ik ga de komende weken wat leuke activiteiten met jullie delen, zodat je deze bizarre tijd ook leuk en nuttig kan maken door er een beetje creatief mee om te gaan. Ik introduceer je de komende weken de thuis blijf lijst voor dummies 😉

Speel een restaurant thuis. Kook een lekker maaltijd of laat je kinderen (de oudere dan) een keertje kokkerellen. Dek de tafel netjes en doe de kaarsjes aan. Wat nog mooier is en je hebt het geld. Laat de ondernemers in je stad, die een restaurant runnen, eten laten bezorgen. Jij kan heerlijk achterover leunen en er staat een voortreffelijke maaltijd op de mat.

Maak een sportparcours tip: je kan ook gewicht heffen met lege flessen die je vult met water, denk aan blikjes/potjes voor een slalom parcours, klauter met je peuter (of juist de puber die zicht ontzettend verveeld) onder de tafel en over de bank. Er zijn talloze beweeg video’s te vinden op YouTube en je lokale sportschool geeft misschien nu online les.

Ga oude foto’s bekijken en als je alleen woont, hoe leuk is het dan om video te bellen met een familielid of een vriendin. Bekijk zo samen de foto’s en dan hoor je vanzelf wel: “oh ja, dat was toen en toen” of “jeetje wat had jij dikke wangen toen je klein was!”

Maak post voor de oudere mensen die geen bezoek mogen ontvangen. En vergeet ook de jongere mensen niet die zorg nodig hebben of alleen zijn. Laten we met zijn alle ervoor zorgen dat iedereen zich minder eenzaam voelt. Dat kan door een brief, een kaart, een tekening, een knutselwerkje etc.

Kijk of je een je half uurtje vrij kan maken voor te bellen met een oudere. Zij vinden het fantastisch om even tegen je aan te kunnen kletsen. Ben je gezond? Misschien hebben ze ook nog een boodschap nodig. In Woerden is er een organisatie waar je, je bij aan kan melden. Geef je op via coordinator@thuishuiswoerden.nl of bel 06-83405125

Nieuwsgierig naar meer? Volg “Mijn hersenspinsels” want er komt nog meer. Ik ben dolenthousiast, want ik ben eigenlijk wel de kampioen geworden van thuis zitten de afgelopen jaren. In het weekend komt er meer. Laat je weten of er iets leuks voor je bij zit?

Knutselen voor eenzame mensen

Endorfine

Het zijn spannende tijden en voor sommige mensen ook heftig, emotioneel met veel verdriet. Dan denk ik vooral aan de mensen die hun geliefde verliezen aan dit afschuwelijke virus. Dit virus grijpt om zich heen en niemand heeft hier grip op.

Ik wijs op mijn laatste zinnetje … we hebben er geen grip op, dus geen invloed. Geen invloed betekent dat dit gaat zoals het gaat. Onze taak is vooral binnen blijven en ons zo min mogelijk zorgen maken. Dat heb ik wel gedaan en soms komt er nog weleens een gedachte van: “wat als…?”

Ik verzet m’n zinnen, ik FaceTime met oma om daar een dansje mee te doen met onze kleine meid. Dan voelen we én ons vrolijk en én hebben we weer lekker bewogen. Dus mensen dans, beweeg, dat zorgt voor het fijne stofje in je hersenen. Niet om het virus dood te zwijgen, wel ervan bewust te zijn, maar niet dat het je hele dag regeert. Dans je mee vandaag?

De sociale onthouding

De rust, weinig auto’s, minder mensen op straat … ik fiets er doorheen, ik hoor de vogeltjes fluiten en ik kan ademen. Vrijuit ademen. De zonnebril wél op tegen de scherpe lucht, want ja of ik overprikkeld ben? Zeker te weten!

Dit is waar mensen met hersenletsel niet zo goed mee om kunnen gaan. Verandering, onvoorzien situaties, het schakelen … ik vind het allemaal vrij logisch dat het gebeurd hoor, laat me dat voorop stellen. Het is super erg als je opa, oma, vader, moeder of iemand die toch al ziek is overlijdt Laat mij dan maar thuis zitten, soms doen we een ommetje met de fiets of lopen, met z’n tweetjes.

De sociale onthouding, ik hoor het aan, ik pik de geluiden op, ik zie de appjes en laat het gaan. De sociale onthouding is voor mij eigenlijk al een tikkeltje makkelijker … ik ging al weinig de deur uit. Ik ging wel naar de fysiotherapie of ik had een doktersbezoek. Het loopje naar het kinderdagverblijf of een bakkie bij opa en oma valt wel weg. Bij uitzondering een verjaardag, een etentje. Maar that’s it. Ik leefde al volgens de 80/20% regeling en dat is oké, omdat ik daar het beste bij functioneer.

Nu is het wel op mijn tanden bijten, manlief is nodig op zijn werk omdat er veel afwezig zijn door ziekte of mensen die geen opvang hebben. Hij krijgt straks de mogelijkheid om een klein deel thuis te werken en zijn calamiteiten verlof te verdelen over een aantal dagen. Dus we hopen dat het volgende week anders gaat lopen. Het is mijn hersenletsel, maar ook de zenuwpijn van de hernia die in de weg zit. Aan het eind van de dag kan nauwelijks lopen van de pijn. De afleiding met Lina maakt het wel een stuk dragelijker voor me.

Ze zit wat meer op de iPad, boeien. We gaan af en toe een luchtje scheppen en we hebben geluk met een prachtig buiten achter ons huis. Het is niet leuk wat er gebeurd, maar het gebeurd toch. Ik hoop en dat vermoed ik ook, dat hier ook mooie dingen uit gaan komen. Meer begrip, meer respect voor elkaar en de hulpacties die nu op touw worden gezet dat we deze doortrekken in het leven na het Corona. Ik denk ook aan de schonere lucht, voor alle mensen die soms snakken naar adem vanwege longproblemen en de natuur gaat toch zijn gang, die kunnen we niet sturen.

Belangrijk is, wees extra lief voor elkaar, heb begrip, hou contact, met de ouderen, maar ook met de jongere generatie waarvan bijv de dagbesteding wegvalt of juist het bezoek waar je de hele week naar toeleeft. De bejaardentehuizen maar ook de woongroepen waar bezoek uitvalt. Zorg voor elkaar en dat kan ook op afstand, zwaai naar opa’s en oma’s die op het balkon staan, FaceTime wat meer of stuur een kaart. De techniek is er allemaal.

Zorg goed voor elkaar, maar vooral voor jezelf zodat je staande blijft. Ze hebben je nodig, ze hebben jou ook nodig. Take care 💜

Vitamine C & Co

Alles komt in drieën toch? Tenminste vaak als er 3 dingen, nare dingen gebeuren ben je er weer een poosje vanaf. Toch? Eens? Ik had van de week een beginnende longontsteking, antibiotica gehad en ik kan je zeggen dat hoesten met een hernia geen pretje is. Alhoewel manlief en ik ook diverse keren hebben gelachen (tot huilend aan toe) dat dit ook niet bevordelijk is. 😉 maar hé wat is leuker? Lachen of hoesten.

Wat heb ik gemist? Welke signalen?? Dat mijn lijf nu zo heftig protesteert? Is het domweg pech of heeft dit mij iets te vertellen? Ik schrijf en schiet vol, ik wil zo graag. Aan de andere kant vraag ik mezelf af “wat wil je dan?” Ik heb het aardig goed voor elkaar. Huisje, boompje, beestje is wel dood, maar wel een kindje. De dingen die mij overkomen, zie ik weer leerprocessen. Klinkt zweverig maar ach zo ben ik en zo ben ik een beetje geworden. Misschien juist om het mezelf iets comfortabeler te maken. Dit geeft mij meer tijd, meer ruimte om na te denken en niet omdat het kan, want het moet.

Hoe doe je dat? Met mijn mindere energie. Wat ik mij heb laten vertellen, betekent dat “neurofatique,” dus hersenmoeheid. Daarnaast met zenuwpijn wat nog meer energie kost en dan nog er bovenop … een longontsteking. Ik voel me net een oud wijf, gelukkig ben ik niet meer zo buiten adem als van de week. Ik kon niet eens lullen of er kwam al een hoestbui. En ja als ik niet meer goed kan kletsen dan ben ik ziek.

Mijn tips, uit mijn eigen ervaring bewandel ik mijn week op deze manier en óók om zo min mogelijk afhankelijk te zijn.

1. Boodschappen worden bezorgd

2. Een kruimelduif aangeschaft met een lange steel

3. Afspraken allemaal geannuleerd … fysio en mijn begeleiding van NAH professionals óók, eerst letterlijk op adem komen

4. Koken = zo simpel mogelijk, maar wel met veel groente (ik heb veel snack groente in huis, waardoor ik goed aan mijn, ons portie groente kom)

5. Naar buiten, zoveel mogelijk. Goed voor mijn hoofd en lijf. Kleine stukjes lopen maakt uiteindelijk ook een lange wandeling.

Op dit moment ben ik natuurlijk wel afhankelijk, want ik mag geen auto rijden met mijn medicatie. De einde wandelen kan ik op mijn buik schrijven dus ik maak kortere stukjes. Nu kunnen we wel lekker tussen de buien door dus dat is prima. Mijn hulp was ziek en kort daarna belde de vrouw van mijn neef en die zei: “ik kom eraan!” Geen discussie, ze kwam schoonmaken. En tsja vorige week … ik was echt ziek, manlief was 2 dagen thuis gebleven en is Lina 3 dagen naar mijn ouders geweest.

Schuldig? Ja, ik voel me soms erg schuldig, maar ik weet dat ik Lina niets te kort doe. Ik mis haar onwijs op deze dagen, maar ze is in goede handen. En ook de hulp van buitenaf, ik kan het niet terug doen, daardoor vind ik het ook lastig om te vragen. Ik ben dankbaar en flink minder afhankelijk door de dingen die we kunnen inzetten. Ik haat afhankelijk maar goed het is zoals het is en ik probeer het om te draaien. Als ik iets voor iemand kan doen, geeft mij dat een goed gevoel, dus dat … dat hou ik maar vast. ❤️

Onverwoestbaar

Wat een graftakken weer hebben we de afgelopen week gehad … dit hoorde precies bij het “nieuws” wat ik van de week te horen kreeg. “Je reflexen doen het niet!” “Dat dacht ik al” zei ik zachtjes. Tranen schieten in mijn ogen, er zit weer een hernia. Mijn gedachten razen heen en weer, vol in paniek. Een hernia, met een peuter .. hoe ga ik dat in godsnaam doen?

Tevens gingen we op vakantie over 2 weken met ma en Lina, een echte meisjes vakantie. We hadden ons er erg op verheugd en het is natuurlijk een luxe probleem, maar de vakantie is geannuleerd. Maar hé elk nadeel heeft zijn voordeel….ik heb namelijk al 4 hernia’s gehad waar eentje tot een incomplete dwarslaesie is gekomen.

Ik weet hoe ik ermee om moet gaan: zo weinig mogelijk zitten, bewegen, bewegingen vermijden die veel pijn doen en wat kortere rust momenten pakken. Slapen is namelijk niet echt denderend met een hernia. Ik heb aardig zenuwpijn en ik ben een beetje high van de Tramadol.

Maar of het balen is? Ja, ik vind het ongelooflijk kut, als ik mezelf op z’n Hollands kan uiten. Kut met peren en óók dat is niet lekker. Dus we doen wat we kunnen, ik laat de zware dingen zoveel mogelijk liggen, maar ik kom er niet onderuit om mijn peuter soms even op te tillen.

En ja … ook de gedachten: “dat heb ik weer!” Die zijn de afgelopen week wel 100 keer door mijn kop gegaan, van een TIA naar een gaatje in het hart, waar ik eigenlijk net pas 2 maanden geleden volledig hersteld was … staat dit weer voor de deur. Adem in, adem uit … we gaan weer voor volledig herstel en hopen zonder operatie. Ik hou er ook rekening mee dat het herstel misschien iets langzamer gaat, omdat ik te maken heb met een meisje van 3 jaar.

En dat meisje? Die kreeg weer pseudokroep aanvallen vrijdag en is nu ziek. Dat kan er ook nog wel bij….dus niet naar de opvang deze week en even goed uitzieken. We hebben wel een verwijzing gehad naar de kinderarts want 4x pseudokroep aanvallen in 6 weken is te gortig. Ik zei gisteren tegen Lina: “zullen we morgen een pyjama dag houden?” Waarop haar antwoord eigenlijk altijd enthousiast is, keek ze nu beteuterd en bedenkelijk. Toen zij ze blij: “nee mama, morgen doen we mooie jurken dag!”

Zij is mijn afleiding, het zal pittig worden de aankomende tijd. Ik weet dat ik het kan, samen, ik heb er het volste vertrouwen in dat het weer goed komt. De weg met hobbels en bobbels, de weg, mijn leven, ons leven. Het maakt het spannend en we maken er maar weer het beste van, samen en dat is voor mij het belangrijkste wat telt ❤️

NAHgenieten

The day after .. kinderverjaardag gehad van onze kleine Lina. Wat een feest, kind door het dolle heen, mama ook 😂

De verjaardag begon niet lekker omdat ik last heb van zenuwpijn. Wat behoorlijk kut is, want dit overheerst mijn dag. Manlief zei in de ochtend: “is het wel slim om door te laten gaan?” Ik zei meteen: “ik wil dat het doorgaat!”

Ik heb iedere keer wat gedaan, de weken voor haar verjaardag: lijstje mensen, booodchappen, wie doet wat, soepje van te voren gemaakt dus alles was op tijd klaar, onder controle. Ik de controlfreak, ik functioneer hier gewoon het beste bij en zeker nu.

Controle over mijn lijf heb ik niet, tenminste niet wat qua pijn betreft. Dat is er en nu toevallig in hele hevigheid. Dus daarom ben ik blij, dat ik een controlfreak ben, hierdoor kon ik gisterenmiddag lekker 2 uur mijn bed induiken.

Ik kijk naar haar en denk aan gisteren. Haar rode blos op haar wangen, haar plezier, haar lach, de lieve mensen om ons heen, de hulp die we hebben gehad……hiervoor doe ik het, hiervoor doe ik mijn leven. En dat ik nu extra verrot ben? Dat neem ik voor lief. We maken we er een pyjama dag van, beetje op bed, beetje spelen, beetje tv kijken en vooral flink NAHgenieten 😉❤️

Week 6 …

Ja, ik ben erbij! Een van de gelukkigen die mee mag doen met de griepgolf of de epidemie of whatever. Ik heb bijna een week met flinke koorts op bed gelegen, kon niets, lag echt plat met overal pijn. Deze week plat is mede mogelijk gemaakt door het kinderdagverblijf, mijn ouders & manlief. Ik was echt ziek.

Het gaat gelukkig beter, maar ik heb nog steeds iedere keer wat verhoging en ik trek de dag door met paracetamol. Vanmorgen toch even de huisarts bezocht want mijn gezicht, kaak en oog blijft dik. Ik heb een ontstekingsremmende neusspray gekregen, omdat al mijn holtes ontstoken zijn.

Week 6 gaan we in … van loopoor, naar pseudokroep, van snotverkouden naar griep. Wat doet dat met je? Voor iedereen is dit een aanslag op je lijf, voor mij dan iets extra’s. Ik merk dat mijn energie level laag is. Ik schrap dingen, want zaterdag is het feest! Onze dochter wordt 3 jaar. Ik bereid me voor, schrap mijn afspraken, maak lijstjes, overleg en we krijgen hulp aangeboden. Top!

De versiering is binnen en de traktaties van Lina zijn bijna af, dat kan ik afstrepen en het afstrepen geeft me rust. Lina gaat donderdag logeren zodat ik vrijdagochtend nog even rustig kan voorbereiden en een beetje voor kan rusten. En dat is nu helemaal broodnodig. Ik kan gelukkig wel weer naar buiten, ik doe mijn wandelschoenen aan en hap echt letterlijk de frisse lucht.

Het lijf fluit me terug, ho stop …. en ik ben niet eens bewust over mijn grenzen gegaan, maar door de gebroken nachten, ziek zijn van Lina en een verkouden man naast me, dan is het niet zo gek. Dan ben ik de Sjaak. “Goed uitzieken” zei de dokter. Sporten doe ik deze week ook nog maar niet, eerst op orde komen, langzaam aan naar Lina haar verjaardag leven, zorgen dat ik het goed verdeel en uitrust.

Het blijft wikken en het blijft wegen. Er worden weer dingen afgezegd waar we zin in hadden maar ja, that’s life … ons leven. Het maakt me soms verdrietig en zeker als ik dan extra moe ben, lijkt het nog harder aan te komen. Dus ik geniet extra van de dingen die wel kunnen, ik kijk uit naar de verjaardag, daar laat ik heel graag dingen voor. Ik ben dankbaar met & om mijn dochter en ben dankbaar dat wij met elkaar haar 3de verjaardag kunnen vieren. En óók dat … kan helaas niet iedereen zeggen.❤️