Koud hè? ;-)

Goedemorgen lieve volgers,

Zijn jullie een beetje bijgekomen van de warmte? Er zijn dingen (vooral huishoudelijk) blijven liggen door ziekte en door de warmte. De strijkplank staat al 3 dagen in de kamer en iedere keer doe ik wat. Dus niet als een razende ridder tekeer gaan, stampend door het huis met een portie moetisme, want alles moet vandaag af.

Nee, ik krijg wat rust, dan maar wat meer rommel in huis wat ik aan de kant kan schuiven. Lina had nog wat inhaaldagen van het kinderdagverblijf en daar maak ik nu gretig gebruik van. Ik geef jullie een gedicht mee, maak er een zo prettige dag voor jezelf van. Je bent de baas van je eigen gedachten en dat kan je dag een stuk makkelijker maken. Fijne dag vandaag!

World Brain Day

Van de week deelde ik op Facebook en Instagram deze foto:

Brain Life Goals

Wat zou je wensen? Een lotgenoot attendeerde me erop om zo te benaderen: “wat wil je en wat KAN je?” Overigens kijk ik vaak naar wat ik wel heb of kan en niet naar wat ik niet heb of kan. Ze heeft wel gelijk, ik wil veel, maar ik kan best veel …. maar vaak met een omweg. Een omweg van mijn hersenen. En wil je dat nog wel? Wil je daar de prijs voor betalen? Ja soms wel, maar steeds vaker doe ik het niet. Het kost me soms teveel. 

Vandaag is het Brain World Day, een dag waar aandacht wordt gevraagd voor hersenletsel. Dus ik dacht .. ik schrijf een blog over NAH, over Niet Aangeboren Hersenletsel wat vaak onzichtbaar is. Ik schrijf, omdat ik het onzichtbare, zichtbaar wil maken.  Ik zei van de week tegen iemand: “ik geniet en ben dankbaar voor alle welletjes en de nietjes verdwijnen dan in het niet.” Dus alles wat lukt, werkt…..en alles wat niet werkt is er óók, maar daar hoef ik niets mee te doen. 

Lekker makkelijk lullen .. ja lullen … want het is soms niet makkelijk. Mijn gedachten gaan weleens met me aan de loop, ik fluit ze meestal terug, want ik heb de skills, ik heb geleerd hoe ik dat doe. Het lukt me vaak, maar soms niet. Hersenletsel is topsport! Je doet dingen met minder capaciteit, minder capaciteit van je hersenen.

Iedere dag is er weer eentje … echt, ik besef dat erg goed, maar soms is een dag gewoon al afgeschreven voordat je opstaat. Morgen weer een dag, denk ik maar. Het is vandaag een perfecte dag om stil te staan bij World Brain Day, want zo is het, zo is het soms om te zijn wie ik ben en wie ik ben geworden.

De grens & de timing

Mijn leven met hersenletsel is óók ons leven. Wij, als gezin, wij met familie of vrienden. De afgelopen maanden waren soms roerig, daar zal ik in een latere blog meer over vertellen.

Vorige week, op zaterdagmorgen werd manlief gebeld dat hij nodig was op zijn werk. Ik raak dan in paniek, want de dingen lopen niet zoals ik het voor ogen had. Het onvoorzien, het onvoorspelbare, ik kan er erg slecht tegen sinds ik hersenletsel heb.

De kleine lag op bed en ik analyseer wat er nou daadwerkelijk gebeurt. Er komen weer langzaam seintjes en ik zit inmiddels wel in de oranje zone. Het feit dat ik vorige week mijn hele tas overhoop haal om mijn zonnebril te zoeken en deze zit gewoon op mijn hoofd, dat is een signaal. Net als ik mijn telefoon aan het zoeken ben en ik deze gewoon in mijn hand heb. Ook een signaal.

Ik gniffel er nu om, maar op dat moment kan ik er wel om janken. Dat gebeurt op dit moment. Tijd om weer meer bewust te zijn, meer mijn rust te pakken, meer aan anderen over te laten of het gewoon te laten liggen, mijn agenda nakijken en afspraken skippen. Dat laatste … is niet leuk, maar ik krijg er steeds meer rust mee, meer vrede.

De grens, de bewaakte grens die in mijn goede doen soms zo onbewaakt lijkt te zijn. Het onverwachte, de onvoorziene dingen en de dingen die je onzeker maken. Ik ben op tijd, ik hoop een goede timing, voor mij en mijn gezin. Hallo plaats, hallo pas, welkom terug, ik ga je weer rocken!

Wat doe jij als je over je grens gaat?

Multitasken

Multitasken bij hersenletsel …. ik kan het, nee ik probeer het, maar ik kan het niet. Heel veel delen van mijn hersenen moeten hieraan meewerken. En wat krijg je dan? Jezelf overvragen, jezelf uitputten en vooral heel vermoeid raken.

Dus ik (probeer) mezelf een plezier te doen, activiteit na activiteit, een stukje rust in brengen om mijn activiteiten te wisselen van mentaal naar lichamelijk. De ene dag lukt het en de andere dag niet. Vaak door mijn enthousiasme, maar ook door externe prikkels, de onvoorziene situaties.

Adem in, adem uit …. iedere dag mag ik. Ik geniet, ik zwoeg, ik heb plezier en ik leef.

Wat vindt je van dit plaatje??? Dit kan jij vast ook! Jij met … jij met je hersenletsel 😉

Moederdag

Moederdag … dat was toch 2 weken geleden Jeannette? Ik kan gekscherend zeggen: “ja sorry, iets kapot in mijn hoofd, dus vergeten” maar dat is het niet. Ik besef heel goed dat het voor mij iedere dag Moederdag is. Ik ben ruim 2 jaar geleden de moeder geworden van Lina. Een gezond en vrolijk meisje. En zij? Zij is alles voor me.

Door mijn hersenletsel ben ik net even een andere moeder als een moeder, die gezond is óf iemand die geen andere beperkingen heeft. Geef ik dan te weinig aan mijn kind? Ik heb heel lang getwijfeld of ik wel een goede moeder ben en soms doe ik dat nog steeds. De liefde die ik voor dat meisje voel, is de liefde die ik aan haar overbreng en dat doe ik wel goed.

De tijd, de aandacht die ze krijgt van mij, van ons, van haar familie. Op het kinderdagverblijf zeiden ze vandaag dat ze heel sociaal was. Dat doet me goed, want tsja … dat zijn wij ook, alleen voor mij geldt het een beetje met mate haha. Het liefst zie ik mijn vriendinnen elke week of pak ik geregeld een feestje of een verjaardag mee, nee dat lukt niet, maar het lukt me wel om aandacht en liefde te geven aan onze kleine meid. En dat is voor mij erg belangrijk.

Ik ben super dankbaar dat ik mijzelf een moeder kan noemen, want ik ben er eentje en ja “ik ben me er óók eentje.” De moeder met onzekerheden, de moeder met wat beperkingen, maar ook de moeder met aandacht, tijd en liefde …. liefde voor ons kind. Het arbeidsongeschikt zijn, klinkt dan een stuk minder zwaar. Ik ben moeder.

Ik ben vooral bezig met dingen die werken i.p.v. dingen die niet werken. Dit betekent dus een positieve vibe wat meer energie geeft. Het is logisch dat je ziet, dat je bepaalde dingen niet meer kan of anders moet doen als je leeftijdsgenoten. Het vergelijken, hij of zij kan dat wel. Ik heb het losgelaten. Ik ben ik en ik? Ik ben goed zoals ik ben.

Vergelijk jij jezelf weleens met anderen?

Ge-not-en

In de auto op weg naar huis. We zijn afgelopen week bij Landal Vennenbos geweest. Het was in één woord geweldig. Ik functioneer echt het beste om niet te plannen en zien wat de dag brengt. Het geeft me rust, geen druk, een paar nachten slecht slapen, is dan ineens niet erg. Ik moet niets….ik mag.

Hoe hou ik dat in godsnaam vast? Iedere dag doen alsof het vakantie is? Dat lukt en kan gewoonweg niet. Er zijn wekelijkse afspraken en mijn hoofd doel is het gezin draaiende houden. Mijn functie is mom-manager.

Manlief zegt altijd gekscherend: “op vakantie ben je altijd normaal.” Ik vat het op als een compliment en ik ga kijken of ik ergens een lijn, een vakantiemodus aan kan zetten. Ook doet het buitenleven me goed en dat komt mooi uit, want we hebben een groot terras waar Lina kan spelen en deze mama kan genieten van de buitenlucht.

Hoe kan ik de vakantiemodus een beetje vast houden? Het weekend 1 activiteit en 1 dag quality time met het gezin bevalt ons prima dus dat blijft erin. De dagen met Lina, dus als ze niet naar opvang gaat, ga ik ook geen dingen plannen en kijken wat de dag brengt. Dat geeft me rust, geen druk, geen verplichtingen. Hebben we zin om de hele dag in onze pyjama te lopen? Of juist zin om eruit te gaan? Dat kan, dat mag, niets moet op deze dagen.

Vakantiemodus kan dus minimaal 3 dagen aan, dus ongeveer helft van de week “vier” ik een beetje vakantie. Een korte midweek, een lang weekend …. wat een vooruitzicht, een fijne verwachting. Ik heb er zin in, zin in om iedere week een mini vakantie in te lassen. Joepie!

Zou jij ook het vakantie gevoel willen vasthouden?

Mijn liefdes ❤️

Interne prikkels

Het feit dat je moe bent óf juist heel moe ben, betekend (helaas) niet dat je kan slapen. Dit heet overprikkeld. Overprikkeld komt door teveel impulsen van buitenaf, maar ook zeker van binnen. Van binnen bedoel ik: “in jezelf.”

Ze noemen het interne prikkels of inwendige prikkels. Dit zijn vooral je gedachten en hier naar handelen of juist niet. De twijfels, zal ik wel of zal ik niet. Of je emoties, die flink uit de hand kunnen lopen als je hersenletsel hebt. Je kan ontploffen, driftig worden, dus totaal je woede niet kan beheersen. Je verdriet, de chronische rouw en dan de eeuwige vermoeidheid waar je altijd rekening mee dient te houden.

Nou genoeg ellende en gezeik want de interne prikkels komen namelijk ook van blijheid, je enthousiasme, je drijfveer en je bent uitgelaten van iets waar je zin in hebt. Een soort vlinders in je lijf, je lijf barst van de leuke spanning want ja….ik heb zoveel zin in onze vakantie.

En daar lag je dan gisterenavond, woelen van de één naar de andere zij. Wel een slaapmasker op of juist niet, want de elastiekjes irriteren mateloos op mijn huis. Alles staat op hoogspanning, geluid komt harder binnen, het licht is verduisterend en mijn huid is overgevoelig zodat ik er niets op kan hebben.

Vandaag, een nieuwe dag, de eerste echte vakantiedag. Er is hier een super gaaf zwembad, ik ben een waterrat en hoe graag ik ook wil, wint (gelukkig) mijn verstand. Vandaag maar niet tussen tientallen kinderen zitten, het schateren van plezier of alleen maar aan het janken zijn in het al hol geluid van een zwembad.

We gaan lekker naar buiten, het is hier prachtig, de kleuren van de bomen en de geur van de dennenbomen. Beetje verkennen, dochter lekker buiten spelen en wij genieten …. de zon komt lekker door dus het belooft een mooie dag te worden.

Wat doe jij als je overprikkeld bent?

De agenda van …

Ik schrijf al een poosje voor de 𝘾𝙡𝙪𝙗 𝙫𝙖𝙣 𝙢𝙤𝙚𝙙𝙚𝙧𝙨 𝙢𝙚𝙩 𝙝𝙚𝙧𝙨𝙚𝙣𝙡𝙚𝙩𝙨𝙚𝙡. Deze site is voor alle moeders die hersenletsel hebben. De bloggers delen uit eigen ervaring hun verhaal.

Vandaag is mijn agenda online gekomen! Ben je nieuwsgierig geworden als moeder met hersenletsel? Schrijf je dan in. Er is tevens ook een Facebook pagina waar je lid van kan worden.

Voor iedereen die géén hersenletsel heeft, is uiteraard welkom als lezer van deze site. Het is het kijkje echt waard

Hierbij de link: de agenda van Jeannette

Mens, doe een rustig

Dat krijg ik te horen van mijn therapeut: “mens, doe eens rustig.” Ik heb het door, omdat ik stil word gezet, ik voel mijn tranen achter mijn ogen prikken en denk: “poeh dit was me weer een pittige week.” Juist …. juist omdat onze dochter weer ziek is geweest.

Ik heb de dagen wél kunnen laten, mezelf het simpeler kunnen maken, met haar naar buiten waar het kon, frisse lucht, kop leeg laten waaien en de boel, de boel te laten. Dus me erin kunnen berusten, afspraken afgezegd en er zijn, er zijn voor mijn dochter.

Nu, aan het einde van de week, merk ik dat ik paniek ga schieten. Er zijn natuurlijk dingen blijven liggen dus als een kip zonder kop loop ik door het huis. Wat heb ik uiteindelijk gedaan? Veel, teveel en doordat het overzicht volledig kwijt is, doe ik het niet op een tactische manier.

Ho, stop … ik grinnik in mezelf en spreek mezelf toe: “mens, doe een rustig, je was net zo lekker bezig.” Ik maak een grote kop koffie, een verwenbakkie met geschuimde melk erin. Ik ga zitten, ik schrijf en deel.

Ik lees het gedicht van Rumi nog eens rustig na. Het onrustige, het paniekerige gevoel, dat is er, maar moet ik er wat mee doen? Nee, zeg ik volmondig hardop. Er is nog een boel te leren, ik ben bewust, maar om het echt toe te passen lukt me soms. En dat soms …. is al beter als nooit

Ik wil het gedicht met jullie delen. Herken je, jezelf daarin? Ik ben benieuwd. Ik wens je een fijn weekend toe.

De herberg

Dit mens-zijn is een soort herberg elke ochtend weer een nieuw bezoek. Een vreugde, een depressie, een benauwdheid, een flits van inzicht komt als een onverwachte gast.

Verwelkom ze, ontvang ze allemaal gastvrij! Zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.

Behandel dan toch elke gast met eerbied, misschien komt hij de boel ontruimen voor extase…De donkere gedachte, de schaamte, het venijn, ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns en vraag ze om erbij te komen zitten.

Wees blij met iedereen die langskomt. De hemel heeft ze stuk voor stuk gestuurd om jou als raadgever te dienen.

Ik ben ik …

En jij bent jij. Dit is een kinderliedje wat op dit moment vaak voorbij komt bij ons thuis. Ik denk er alleen iets dieper over na. Zoals ik vanmiddag aan de telefoon zei, met een gekke bek, tegen een vriendin: “ik filosofeer.” Ik ben ik en jij bent jij.

De verwachtingen van mijzelf projecteer ik soms op anderen. Wat ik niet kan of goed gezegd niet aankan, omdat het teveel van me vergt, projecteer ik  óók op anderen. De gedachten schieten dan door mijn hoofd, soms vol verbazing. Hij kan dit wel of zij kan dit veel sneller.

Boeien! Zou je misschien denken. Iedereen is verschillend, in ieder huisje hangt een kruisje en velen hebben een rugzak. En ik? Ik leef met een onzichtbare beperking, genaamd Niet Aangeboren Hersenletsel. Ik noem deze beperking een “zij.”

Zij, die altijd bij me is. Zij, die mij nooit in de steek laat en laat haarzelf even goed voelen als ik haar even vergeet. Ik ben ik en zij is zij. Saampjes op pad, saampjes de weg met hobbels betreden en vooral saampjes het beste ervan maken. Wij saampjes gaan ‘m rocken … nee we rocken ‘m al.

Ik, de grenzeloze, pittige tante en zij, is degene die rust geeft, die de rust moet geven in mijn soms ongestructureerde leven. De chronische vermoeidheid steekt net wat vaker de kop op, sinds we onze dochter hebben. Maar zij, zij maakt mijn dag en ja zij breekt ‘m soms ook af.

Ik ben ik, zij is zij …  er zijn geen mogelijke verbeteringen in het hebben van hersenletsel. En verbeteringen bedoel ik, er is iets kapot in mijn bovenkamer en ik deal ermee. Ik moet, het is me overkomen, als ik het voor het kiezen heb en het kan? Hell yeah, dan heb ik haar liever niet, maar ja, het is en blijft een stuk van mij.

Ik en mijn hersenletsel. Ik en zij. Zij en ik. Ik probeer voorzichtig weer meer te genieten, want zij, zij kan niet mijn hele zijn veranderen. Ik ben nog steeds ik. Ik de levensgenieter, ik degene die zo van gezelligheid en mensen houdt. En zij? Zij houdt me soms tegen en soms … negeer haar even, want ik? Ik wil leven en de dagen “vermoed zijn” heb ik er voor over, soms, als het kan en zeker als het thuis kan, bij mijn gezin.

Ik ga vanmiddag lekker aan een wijntje en vier het leven. Mijn leven is mij veel te lief en vaak? Vaak moet ik haar aanhoren, maar vandaag? Vandaag luister ik lekker een keertje naar mezelf en maar een beetje naar haar. Vrolijk Pasen lieve mensen!

Liefs,

Jeannette