Bennie gek … of wel??

Eindelijk goed onderzocht!
Bedankt Hersenletsel-uitleg. Hierbij de LINK naar het artikel.

Je kan fysiek ziek worden van overprikkeling.
Dat ondervinden mensen met hersenletsel al jaren. Ik zeg altijd: “mijn lijf geeft heel goed aan als ik overprikkeld ben.”

Soms wordt je overprikkeld van allerlei externe factoren, de zogenaamde onvoorziene dingen waar je dus géén controle over hebt. Dat laatste is vaak hetgeen wat bij mij de das omdoet.

Belangrijk voor mij is puur bij mijn basis te blijven en dat is thuis. Hoe saai dit ook klinkt, maar daar functioneer ik het best bij. En thuis is ook lekker naar buiten, maar soms lukt dat zelfs niet als ik erg overprikkeld ben.

Ik ben blij in ieder geval blij dat dit goed ondergezocht is! Dan ben ik niet gek …. alhoewel 😂

Uitdagen & aanpassen

Slaap .. wat heb ik je gemist. We hadden alles geprobeerd met ons dochtertje, vroeg naar bed, laat naar bed, tussen ons in laten liggen of juist met onze slaapdronken kop weer terug te brengen naar haar eigen bed. Het was 6 van de 7 nachten raak, daar knap je niet van op, niemand trouwens. We liepen met wallen tot onze ballen en in mijn hoofd was het vaak mist. Mist van de moeheid, een soort kater, maar dan zonder drank.

Ik heb er veel over zitten lezen, adviezen gehoord en er wat mee gedaan of niet. Op een gegeven moment stond er ergens: “geen IPad geven in de ochtend, want dan gaan ze daarop slapen.” En dat deden we wél. Wij loederouders gaven haar de IPad, niet om 4 uur in de nacht, maar wel om 6 uur!!! Dus na een streng en rechtvaardig gesprek met onze bijna kleuter, gingen we aan de gang. Geen iPad meer in bed. En verdraaid één ochtend heeft ze erom gevraagd, maar nu ligt mevrouw braaf in bed te wachten tot haar konijntje wakker is. Dan loopt ze vol trots onze slaapkamer binnen: “Nijntje is wakker.” Briljant!!

Nu weer terug naar de kern, waar deze blog over gaat. Ik schrijf niet over opvoeden, maar over het leven met hersenletsel. Sowieso is slaap belangrijk, maar met hersenletsel, met toch al wat minder belastbaarheid, is het nog belangrijker. Oh ja: “gelukkig nieuw jaar nog!” Of kan ik zeggen: “gelukkig nieuw haar” met ieder die hun haar aan het sparen is voor een echt corona kapsel. En voor degene die net iets te enthousiast zijn geweest met de schaar of tondeuse hebben nu een heuse corona coupe. Jeannette, je dwaalt weer af.

Dus mijn nieuwe hobby is slapen geworden. Ik pak waar ik het pakken kan en ik geef er meer aan toe. Dat laatste is best knap van mezelf, want ik kon ook doorgaan, maar ik weet nu redelijk op de rem te trappen. Wel vaak nog iets te laat, maar ik doe het en uiteindelijk blijk ik toch net op tijd te zijn. Ik deed het vroeger gewoonweg niet, ik denderde maar door, een sneltrein was er niets bij. 

Wat doet slecht slapen met mij? Ik was een zombie, het lontje was niet te kort, maar die was er gewoonweg niet en mijn tranen kwamen continue. Het is een kwestie van volhouden, nog meer je eigen leven erop aanpassen, zoals vroeg het licht uit. Je aanpassen aan je kind. Ik doe overigens (nog steeds) mijn lamp uit om ongeveer 22.00 uur, want stel je voor dat het weer begint, dan heb ik in ieder genoeg gerust.

Twee weken geleden was ik even vol zelfmedelijden, de kreten: “ik hou dit niet vol,” of “je kan me straks weer oprapen” vlogen bij mijn man(lief) om zijn oren. Ik ben moe, ik probeer de kar te trekken, maar het lukt me niet in mijn eentje. En dat kwetsbaar opstellen vind ik me toch een partijtje moeilijk. Samen komen we er wel en dat is prettig. Ik moet hierover meer communiceren, i.p.v. als een kip zonder kop rondjes lopen in mijn huis. 

Deze tijd is voor heel veel mensen lastig en ik geef mezelf dan een schop onder mijn hol en probeer mijn gedachten te sturen. Juist mijn gedachten zijn hoe ik me voel op het moment, op een dag. Ik weet dat iedereen dit kan, je gedachten sturen en juist naar het positieve. Wat denk je dan Jeannette? Wat zeg je dan tegen jezelf? Wat doe je dan? Nou daar komt ie:

– kijken naar wat wél kan i.p.v. wat niet kan (daar ben ik natuurlijk al jaren over bezig, dus ik ben stiekem een beetje getraind voor de COVID periode ;-))

– genieten van de dingen, die heel klein zijn, maar door deze periode het heel groot maken

– ik ga (nog) meer naar buiten, speeltuintjes opzoeken, naar het bos kabouters zoeken, buitenbingo etc. Wat uitdagingen voor onze kleine. Ik spreek af met mijn moeder, halen een coffee to go en de laatste weken loop ik wat meer over de markt. 

– Het is fijn dat er mensen willen helpen, alleen deze gedachte is super prettig, maar we redden het. En zo niet, kan ik een beroep op hun doen ❤️

– Als ik mensen kan helpen door bijvoorbeeld een boodschapje te halen of mee te bestellen dan doe ik dat. Net als tekeningen en kaartjes maken of koekjes bakken voor opa’s en oma’s. Dat geeft mij een goed gevoel, als het kan, doe ik het en geven we het af of doen we het in de brievenbus. 

– Het letterlijk opschrijven van “de beren op de weg” die ik zie. Groot in m’n hoofd, maar uiteindelijk met schrijven is het veel kleiner op papier.

– Contact blijven houden, ook al is het soms per app, met mijn familie /vrienden / vriendinnen. Ze zeggen soms net iets wat me nog meer kan helpen.

– Kijken naar wat ik wel heb: een dak boven mijn hoofd, onze ouders zijn er nog, ik ben bevoorrecht om moeder te zijn, mijn man heeft zijn werk, dus geen kopzorgen over geld

Onze dochter wordt bijna 4 jaar, maar zonder het te weten, trekt zij mij door moeilijke periodes. En ja ze is bijna 4 jaar, dat zorgt voor veranderingen. Zij gaat naar school en als het zo blijft lopen, kunnen we er vanuit gaan dat zij per 1 maart eruit vliegt … naar de basisschool welteverstaan. Op de achtergrond ben ik al lekker bezig om voor mijzelf mij voor te bereiden. Hoe dan? Daar kom ik nog op terug in een volgende blog. 

Ik dartel lekker mee op haar ritme en ja ik vind het ook spannend, maar ik heb er bovenal zin in. Iedere weekdag wordt hetzelfde, de structuur, het ritme en ik kijk er naar uit. Het zal vast wel wennen zijn, maar daar gun ik Lina én mezelf de tijd voor. Nog een maand en deze maand ga ik nog meer bewust genieten van de tijd samen. Zij en ik, want wat waren de afgelopen jaren bijzonder. Bijzonder leuk, soms pittig, maar wat een lekker temperamentvol meisje hebben wij op de wereld gezet. Net d’r moeder 😉 kortom wij hebben er zin in!!

Ho ho ho …

De afgelopen maanden beleef ik een beetje in een roes. De dagen vliegen voorbij en ik huppel er een beetje achteraan. Ho ho ho … of moet ik zeggen hè hè … het jaar is bijna klaar. Het jaar dat we even bij stilstaan, het jaar van de vertraging.

Het jaar wat niet in de boeken kan, maar wat een jaar is het geweest. Ik hou het bij mezelf, want jeetje wat is het een jaar van bezinning geweest. Volledig terug geworpen worden op je basis, thuis.

Door de dingen die ik heb meegemaakt, waardeer ik dingen wat meer. Dat was stiekem een beetje weggeëbd, maar dat is dit jaar keihard terug gekomen. Misschien nog meer als ooit. Het is een jaar geweest van pijn en verdriet, maar geen verlies.

Het is het jaar geweest van beproevingen, omdenken en kijken wat juist wél kan. Wat ik heel erg heb gemerkt dat ik, maar een kleine stap heb moeten maken in m’n sociale leven. Dus ik weet hoe het voelt, de grote stap dat ik alles ineens, plotseling stilstaat. Uit het niets.

Het is het jaar geweest waar ik nóg dichterbij bepaalde mensen ben gegroeid. Het voelen van onvoorwaardelijke liefde of vriendschap houdt me op de been. Maar ook de aanvaarding, de berusting met betrekking tot mijn hersenletsel. Ik kan steeds vaker denken: “het is zoals het is.”

Wat een dooddoener hè? Ik heb het vaak gedacht, maar afgelopen jaar heb ik het gevoeld. Heel erg gevoeld. Plat lag het, mijn sociale leven maar door COVID en de situatie met m’n moeder nog platter. Het jaar 2020, heeft vele onmogelijke momenten gehad, maar ook vele geniet momentjes. En ik wil afsluiten met, dat we gaan … we gaan ervoor dat het jaar 2021 beter wordt.

🎄 fijne Kerst lieve volgers 🎄

Leer leven i.p.v. overleven

Alweer 1 december, potjandikkie wat gaat 2020 weer retesnel! Het is niet een jaar geweest van “time flies when you having fun” toch? Het gekke is dat ik hier best goed op functioneer, om niet te hoeven na denken over de afzeggingen die ik moet maken.

Dit weegt wél weer op tegen het continue schakelen van situaties in het gezin zoals: man verkouden, Corona testen, dochter verkouden dus niet naar opa’s en oma’s, man thuiswerken of nee toch maar niet. Deze situaties kosten energie, het schakelen, het omschakelen van iets wat in je hoofd zó gaat, maar uiteindeljk anders wordt.

Ik moet zeggen dat dit ook een beetje in m’n aard is, maar sinds m’n hersenletsel is dit een stuk erger geworden. Ik krijg soms een error in m’n hoofd en daar kan ik niets aan doen. Toch? Ik heb gedeeltelijk gelijk, maar toch kan ik mij voorbereiden omdat deze situaties de afgelopen maanden teveel naar voren komen.

Hoe dan?? Ik zorg dat er een plan B voor handen is. Plan A gaat niet door, dus we gaan door naar plan B. Dit is natuurlijk niet altijd uit te voeren, maar ik merk dat de gedachten dat ik plan B kan uitvoeren dat ik meer op m’n gemak ben. Dus dat is een veel prettiger gevoel als continue de Piet Paniek in mezelf voelen.

Gisteren heb ik een pijnblokkade gehad voor m’n rug want de zenuwpijn was soms niet te harden. De zenuwpijn is weg en heb napijn. Manlief vroeg vanmorgen: “en? Valt het mee of tegen?” Mijn antwoord daarop was: “het valt mee want ik had hier rekening mee gehouden.” Dus plan A is: “ik heb helemaal geen pijn” en plan B is: “de kans dat ik napijn heb is aanwezig.”

Deze gedachten, maken het zachter, maken het meer behapbaar. En dan ben ik dankbaar voor mijn coach van NAH professionals die mij toch iedere keer iets leert. Ik ben bereid om beter te worden, niet van m’n hersenletsel, maar om er nog beter mee om te gaan. Er zijn kleine foefjes wat het leven wat makkelijker maakt, dat het gaat over mijn leven en niet overleven. Balans, dat is de focus in mijn leven, maar ook om het even los te laten soms en het dan weer stevig vast te pakken. Zo blijf ik, zo leef ik en het is goed zoals het is ❤️

Haal het moeten uit je dag

De afgelopen jaren heb ik best wat therapieën gevolgd voor mijn hersenletsel, maar ik merk dat ik de afgelopen jaren heb gekozen voor wat bij mij past. Dus niet een planning van uur tot uur invullen en juist sommige dagen “vrij” houden qua planning. Dit werkt namelijk voor mij het beste. Ik kies steeds vaker voor mijzelf: “hoe voel ik me?” “Wat heb ik nodig?” Wat geeft me energie?” “Wat kost me energie?” En vooral: “wat levert het me op?” En dat bedoel ik niet in geld, maar puur of ik niet helemaal leeg getrokken wordt van een bepaalde activiteit, dus wat brengt me.

Sinds dat de ziekte van mijn moeder erger is geworden, word ik terug gegooid, een soort “throwback.” Hoe ik mij heb gevoeld na mijn infarct. Ik was euforisch, ik kon alles weer, ik had een tweede kans gekregen dus ik pakte wat ik pakken kon. Dat ging even goed, maar daarna kwam het weer. Het diepe dal waar het veel lastiger was om er uit te komen. Vooral qua tijd, want het duurde erg lang voordat ik weer op m’n oude niveau zat. Dat wil ik niet meer en kies ik veel meer bewust.

En nu? Nu pak ik de momenten, maar veel bewuster. Deze momenten zijn korter zodat ik er niet zo erg van bij moet komen. En daarbij is mijn gevoel soms óók euforisch. Ik ben gelukkig, gelukkig omdat ik veel beter weet, wat ik aan kan en wat juist niet. De keuzes die ik maak, de keuze om juist zo goed mogelijk te blijven functioneren, maak ik met mijn hart, maar ook met mijn hoofd. Een soort afweging. Dus mijn gevoel wordt steeds fijner en meer milder naar mijzelf toe. Ik sta achter hoe ik dingen doe, omdat dit de manier is, die bij mij past. Juist de manier met de beperkingen die ik heb. En of ik soms meer wil? Oh yeah baby!!! Maar ik weet mezelf steeds meer te koesteren, wat ik wél allemaal (aan) kan.

Het is meer het “laten” van dingen, het “moeten” uit de dag halen en mijn schouders ophalen en denken: “morgen is er weer een dag!” Soms maak ik het mezelf nog moeilijk of lastig. Dit gebeurd vooral als ik overprikkeld ben, maar ook daar kan ik steeds beter mee omgaan. Ik wil mezelf niet meer in de weg zitten en proberen te leven i.p.v. te “overleven.”

Kortom: haal het moeten uit je dag, leef je leven op de manier welke het beste bij jou past en vallen? Vallen hoort erbij …. en moet je kijken hoeveel keer ik weer ben opgestaan. Iedere keer een stukje sterker, iedere keer met meer kracht en iedere keer voel ik me wat wijzer. Het leven is één grote leerschool en zoals mijn oma altijd zei: “kind, ik leer nog iedere dag.” En zo is dat!

Haal het “moeten” uit je dag ❤️

Rust in de onrust

Balanceren … rust creëren in de onrust. De onrust van de dingen die het leven op dit moment behoorlijk beheersen. Wat kies ik? Waar wil ik mee bezig zijn? Mijn moeder gaat achteruit en ik heb het gevoel dat ze soms iedere dag iets moet inleveren. Ik kijk, ik staar, ik sta op de zijlijn. Ik kan niets, het enige wat ik kan doen en wat ik vooral wil is “pak de momenten.”

Zondagavond barste ik in tranen uit, want ik wil veel meer, ik wil er meer voor mijn moeder zijn, maar tegelijkertijd besef ik dat ik moet blijf zorgen voor mezelf, voor mijn gezin en daarnaast zorg ik ook voor mijn moeder.

En dan de Corona, die de hele wereld bezig houdt, al maanden. Mensen worden geraakt,mensen die heel ziek worden of zelfs mensen die overlijden. Ik hou me keurig aan de regels en ik ben extra voorzichtig, omdat ik graag naar mijn moeder wil.

De huisarts belde mij en ze vroeg hoe het ging. Ik gaf aan dat ik alleen buiten afspreek, behalve bij dingen die gaan over m’n gezondheid. Zij gaf aan dat dit heel goed is, juist richting mijn moeder, maar ze zei direct er achteraan dat het wel heel beperkt is. “Dat klopt” gaf ik aan, “maar het is goed zo.”

Mijn fysiotherapeut zei twee weken geleden tegen mij: “ik heb het idee dat je beter functioneert met de Corona maatregelen.” Ik beaamde dat, maar de reden is absoluut niet leuk. Ik hoef over weinig dingen na te denken. De keuze maken of ik naar een verjaardag kan of uit eten. Ik moet altijd bedenken of het überhaupt kan en past. En als het al wel kan weet ik dat ik er dingen voor moet laten. Dat gaat 90/95% niet. Dus puur hiermee bezig te moeten zijn, valt van me af. Dat geeft me rust, in de onrust. De onrust van het leven wat we op dit moment leiden.

Kortom … er verandert niet veel, niet in mijn dagelijkse bezigheden. Ik spreek af in een speeltuin, ik doe een wandeling of ik ga een stuk fietsen. En ook dat gebeurt niet veel, maar dat is het. Dit is wat werkt, wat werkt voor mij, om mezelf staande te houden in deze roerige, maar ook intense en tegelijkertijd mooie tijd.

Wat kom ik tot meer bezinning ….. de kleinste dingen zijn nu nog groter. Ze zijn me nog meer dierbaar. Wat ik leer en wat ik mee krijg is, pak het moment, pluk de dag, kijk wat wél kan, zorg goed voor jezelf want hoe cliché ook, zo kan je er ook zijn voor andere mensen. ❤️

In onze achtertuin .. ❤️❤️❤️

Persevereren

Say what?? Persevereren … ik ben er achter gekomen waarom ik sommige dingen gewoon niet los kan laten. Ik wil wel, maar het lukt me gewoon niet. Ik snap dat dit voor mijn omgeving soms erg vervelend is, maar óók voor mijzelf. Ik probeerde juist de afgelopen jaren een modus te vinden om dingen los te laten en eigenlijk valt er nu een last van mijn schouders. Een soort berusting.

Persevereren is letterlijk: “voortzetten.” Dus in herhaling vallen, continue. Ik heb een artikel gelezen waarin staat dat je persevereren vaak oploopt bij hersenletsel aan de frontaalkwab. Ik las het artikel op “hersenletsel uitleg” en ik dacht: “dit ben ik!!” Ruim 13 jaar geleden heb ik dus een infarct gehad in m’n frontaalkwab (links.)

Er is een verklaring waarom ik bepaalde dingen niet los kan laten.Het is soms echt frustrerend, want ja ik wil dingen wel heel graag loslaten, maar mijn brein kan het gewoon niet. Dat stukje is beschadigd, het is dood weefsel. Dit is één stuk van de (letterlijke) tekst uit het artikel:

Het is een beetje te vergelijken met het verschijnsel van een liedje dat maar niet uit je hoofd wil gaan. Soms gaat dat liedje zelfs door in je dromen. Iemand die persevereert door hersenletsel kan dezelfde constante hinder, en vaak nog erger, ervaren. Mensen ervaren het als akelig.

En nu? Loslaten dat ik het niet kan? Of wil ik mezelf hierin gaan verdiepen? Dus ik laat los wat niet los te laten valt 😁 Ik ben dus zeer nieuwsgierig of mijn collega’s (lotgenoten) hier ook tegen aan lopen of is het herkenbaar voor je? Er staan óók leuke tips om er mee om te gaan in het artikel, maar heb jij nog een tip?

Ik zeg maar zo: “sharing is caring.”

Fijne avond en toedels!!

Ps: ben je benieuwd naar het artikel? Dit kan je hier vinden: https://www.hersenletsel-uitleg.nl/gevolgen/niet-zichtbare-gevolgen/emoties-gedrag-relaties/persevereren

Of toch niet??

De dag door (of niet)

Herken je dit? Dat je te moe bent om jezelf aan te kleden of überhaupt te douchen? Dat je energie al op is rond 9 uur in de ochtend? Het continue moeten schakelen kost me veel energie. De afgelopen weken heb ik me zo gevoeld of misschien wel maanden We vallen van het één naar het ander. . Het is veel … het is teveel PUNT.

De klap op de vuurpijl is dat ik twee weken geleden met gierende sirenes op de spoedeisende hulp ben beland. Ik werd ineens heel duizelig, alles draaide. Het zweet brak me uit en ik was erg misselijk. Ik dacht er gebeurt wat in mijn kop, want het trok namelijk niet weg. Om een lang verhaal kort te maken: “er was niets veranderd op de scan, maar er is wel iets met mijn evenwicht.” Dit is gelukkig onschuldig, maar wel vervelend. Het belemmerd me namelijk wéér in mijn dagelijkse bezigheden. Je evenwicht is een soort waterpas, wat bij mij nu scheef staat. Het gaat gelukkig al een stuk beter als 2 weken geleden.

Waar ik nu voor aan het zorgen ben, is dat het thuis weer gaat lopen. Ik kon Lina nog niet de hele dag hebben, omdat de duizeligheid ook weer mijn batterij leeg trekt en omdat ik soms wankel op mijn benen sta. Vorige week had ik haar halve dagen en morgen ga ik het een hele dag proberen. En dat gaat me ook gewoon lukken. Al mijn externe afspraken staan op een laag pitje. Ook omdat ik nog niet zelf kan rijden of fietsen met het evenwicht wat ik nu heb. Het komt wel, eerst dit, eerste prioriteit is dat het thuis weer gaat lopen.

Ik besef heel goed dat ik in een cirkeltje zit, waarvan ik wél weet dat ik er weer uitkomt. Dat is een hele fijne gedachten. Helaas heeft dit weer tijd nodig en kost het weer een dosis geduld. Het afgelopen jaar gebeurt er veel, het continue ziek zijn van Lina, de ziekte van mijn moeder, m’n hernia en een longontsteking, de twee pijnbehandelingen waar ik veel last van heb gehad en nu mijn opname in het ziekenhuis. Alles in krap 9 maanden dus ik zou erg graag rust willen creëren. Ik hoop van harte dat we ruimte krijgen.

Het feit dat ik met één been in de rode zone sta is er. Gelukkig zijn het er geen twee, omdat ik veel bewuster ben met hoe het met me gaat. Leuk? Absoluut niet! Schiet je weleens in vlekken? Weleens? Nee, op dit moment heel vaak. Mijn emoties gaan van hot naar her en ik denk weleens dat ik weer een hele pief ben, maar dan valt dat toch weer tegen. Vertrouwen blijven houden, mijn vader zei: “hou alsjeblieft vertrouwen in je lijf.” Je snapt dat dit soms heel lastig is, omdat mijn lijf mij continue in de steek laat. Maar ja, ik vertrouw erop dat het weer goed komt. Wanneer? Dat weet ik niet. Ik gun mezelf alle tijd om in rust, maar óók tijdens de hectiek van het opvoeden van 3,5 jarige peuter, bij te komen. Het komt goed … ergens. 💜

Toch wel handig … mijn eigen loopfiets voor volwassen 😂

Dweilen met de kraan open

Dweilen met de kraan open, dat is een beetje mijn leven de afgelopen maanden. Gelukkig dweil ik en laat ik niet de boel overstromen. Wat dit betekent? Ik zie bijna niemand en dat voelt soms echt eenzaam. Aan de ene kant ben ik trots dat ik deze keuze nu wél maak, in plaats van door te gaan en mezelf helemaal uit te putten keer op keer. Aan de andere kant zijn er wel besef momentjes dat het zo is, zoals het is. En door …

Ik heb 2 weken geleden 2 Corona testen laten afnemen. Ik was aan het hoesten en had keelpijn. De huisarts zei met een teleurstelling in haar stem: “je moet met deze klachten wél thuis blijven.” En mijn antwoord daarop was “oh, dat ben ik wel gewend.” Op dat moment overviel mij een gevoel van verdriet. Ik weet dat het óók weer beter gaat worden, alleen nu nog even niet.

Manlief heeft bijna vakantie dus ik zou dan graag iets meer waard zijn als dat ik nu ben. Vorige maandag een dubbele pijnbehandeling gehad en dit heeft zijn naweeën. En vooral in de nacht, waarin je hoort te slapen, loop ik ijsberend door de huiskamer en ben ik blij dat het weer ochtend is.

De afspraken die met familie en vrienden stonden zijn gecanceld en ik probeer bij te tanken. We hebben besloten een weekje weg te gaan, lekker op een camping. De natuur in, beetje opladen, buiten zijn. Er staan een zandbad en een glijbaan voor de deur dus Lina kan haar lol op … dus wij ook.

Ik pak m’n momenten, met mijn gezin, maar ook met mijn moeder. We praten, we lachen, we huilen. Ik pakte deze week mams haar hand. Ze deinsde eerst terug, maar toen ik zei dat dit kan, pakte ze me hand beet. Ze is heel sterk, maar ze heeft het soms ook moeilijk. Ik heb gezegd dat dit er ook mag zijn en dat ze niet altijd sterk hoeft te zijn. Daarna wasten we onze handjes en dat was goed en vooral fijn. Contact, samen, alsof dingen nog meer binnen dringen.

Natuurlijk mis ik soms een borrel met een vriendin of een kopje thee. En natuurlijk vind ik het leuk om over iets anders te praten als telkens in de narigheid te blijven zitten. Het is er niet, de ruimte, de ruimte is er gewoon weg niet. Ik sta er steeds meer en meer achter. De dingen zijn zoals ze zijn, ik ben gestopt met vechten en dat geeft rust. Nu nog wat meer balans zoeken en dat … dat óók gaat lukken.

💜

Double trouble

Jippie !!! Ik was jarig maandag !! Ik tikte de 43 jaar aan. Hoera! Dit blijft een dubbele dag, want 13 jaar geleden kreeg ik op mijn 30ste verjaardag een herseninfarct. Dit jaar was het voor het eerst dat ik geen gemengde gevoelens of een onbestemd gevoel had vóór mijn verjaardag. Het was altijd zo’n lading, alsof ik precies deze dag nóg een infarct zou krijgen.

We hebben geleerd, één herseninfarct en twee tia’s later. Ik aanvaard het, ik kan er mee omgaan, alhoewel ik dit soms weleens in mijn enthousiasme vergeet. Zondag nog, toch nog even onverwacht een borreltje drinken terwijl ik al best een drukke dag had gehad. Uitkomst: “migraine.” Dus ik heb er weer wat van geleerd, het kan gewoon niet. De onverwachtse dingen én een te drukke dag gaat gewoon niet samen met mijn letsel.

Nu zit ik hier, achter mijn laptop. Er is veel gebeurd dit jaar. Vooral met de gezondheid. Juist niet eens van mezelf, alhoewel ik wat voor me kiezen heb gehad. Het gaat om gezondheid van mijn moeder. Mijn moeder is continu ziek, diarree en ze moest nu stoppen met haar remmers. Om even tot rust te komen, voor haar lijf en haar mentale gezondheid. Het is dubbel want de remmers, slik je natuurlijk om je ziekte te remmen. Ze moet, ze kan niet anders.

Ik heb erg veel respect voor de positiviteit die mijn moeder heeft. Haar kracht, haar lach en een potje doorzettingsvermogen waar je eng van wordt. Ze kijkt uit naar bezoek van mij maar nog meer naar haar kleindochter. Het doet me pijn om te horen wat ze aan de telefoon zegt tegen de huisarts. Lina komt logeren, maar ze zou het zelf niet meer alleen kunnen. Mijn moeder is 10 stappen achteruit gegaan en die 10 stappen krijgt ze nooit meer terug.

Dus ik koester mijn momenten met haar, ik zorg dat Lina daar 1x per week logeert omdat ze daar energie van krijgt en ik luister. En ik besef heel goed als ik 10 stappen achteruit ga, dat ik deze stappen weer terug krijg, met de tijd & een portie geduld. Dus ja dat is een heel groot besef moment, een geluksmoment. Ik doe de dingen goed, op mijn manier.

Het wordt warm de komende dagen, dus ik hou mezelf wat meer koest. De warmte is iets waar ik wat slechter tegen kan, dat weet ik dus bereid ik mezelf nog méér voor. In de ochtend iets doen en in de middag chillen. Er staat een badje voor de kleine meid en ik plons er zelf ook in. Afkoelen, opwarmen en … repeat!

Geniet van wat er is, het zijn de kleine dingen, die het uiteindelijk groot maken. Wees lief voor jezelf de komende dagen, hou je hoofd koel, drink voldoende en hou een siësta waar mogelijk is. Ik geniet nog even door 💜

Gewoon achter ons huis 🥰