World Brain Day

Van de week deelde ik op Facebook en Instagram deze foto:

Brain Life Goals

Wat zou je wensen? Een lotgenoot attendeerde me erop om zo te benaderen: “wat wil je en wat KAN je?” Overigens kijk ik vaak naar wat ik wel heb of kan en niet naar wat ik niet heb of kan. Ze heeft wel gelijk, ik wil veel, maar ik kan best veel …. maar vaak met een omweg. Een omweg van mijn hersenen. En wil je dat nog wel? Wil je daar de prijs voor betalen? Ja soms wel, maar steeds vaker doe ik het niet. Het kost me soms teveel. 

Vandaag is het Brain World Day, een dag waar aandacht wordt gevraagd voor hersenletsel. Dus ik dacht .. ik schrijf een blog over NAH, over Niet Aangeboren Hersenletsel wat vaak onzichtbaar is. Ik schrijf, omdat ik het onzichtbare, zichtbaar wil maken.  Ik zei van de week tegen iemand: “ik geniet en ben dankbaar voor alle welletjes en de nietjes verdwijnen dan in het niet.” Dus alles wat lukt, werkt…..en alles wat niet werkt is er óók, maar daar hoef ik niets mee te doen. 

Lekker makkelijk lullen .. ja lullen … want het is soms niet makkelijk. Mijn gedachten gaan weleens met me aan de loop, ik fluit ze meestal terug, want ik heb de skills, ik heb geleerd hoe ik dat doe. Het lukt me vaak, maar soms niet. Hersenletsel is topsport! Je doet dingen met minder capaciteit, minder capaciteit van je hersenen.

Iedere dag is er weer eentje … echt, ik besef dat erg goed, maar soms is een dag gewoon al afgeschreven voordat je opstaat. Morgen weer een dag, denk ik maar. Het is vandaag een perfecte dag om stil te staan bij World Brain Day, want zo is het, zo is het soms om te zijn wie ik ben en wie ik ben geworden.

De grens & de timing

Mijn leven met hersenletsel is óók ons leven. Wij, als gezin, wij met familie of vrienden. De afgelopen maanden waren soms roerig, daar zal ik in een latere blog meer over vertellen.

Vorige week, op zaterdagmorgen werd manlief gebeld dat hij nodig was op zijn werk. Ik raak dan in paniek, want de dingen lopen niet zoals ik het voor ogen had. Het onvoorzien, het onvoorspelbare, ik kan er erg slecht tegen sinds ik hersenletsel heb.

De kleine lag op bed en ik analyseer wat er nou daadwerkelijk gebeurt. Er komen weer langzaam seintjes en ik zit inmiddels wel in de oranje zone. Het feit dat ik vorige week mijn hele tas overhoop haal om mijn zonnebril te zoeken en deze zit gewoon op mijn hoofd, dat is een signaal. Net als ik mijn telefoon aan het zoeken ben en ik deze gewoon in mijn hand heb. Ook een signaal.

Ik gniffel er nu om, maar op dat moment kan ik er wel om janken. Dat gebeurt op dit moment. Tijd om weer meer bewust te zijn, meer mijn rust te pakken, meer aan anderen over te laten of het gewoon te laten liggen, mijn agenda nakijken en afspraken skippen. Dat laatste … is niet leuk, maar ik krijg er steeds meer rust mee, meer vrede.

De grens, de bewaakte grens die in mijn goede doen soms zo onbewaakt lijkt te zijn. Het onverwachte, de onvoorziene dingen en de dingen die je onzeker maken. Ik ben op tijd, ik hoop een goede timing, voor mij en mijn gezin. Hallo plaats, hallo pas, welkom terug, ik ga je weer rocken!

Wat doe jij als je over je grens gaat?

Multitasken

Multitasken bij hersenletsel …. ik kan het, nee ik probeer het, maar ik kan het niet. Heel veel delen van mijn hersenen moeten hieraan meewerken. En wat krijg je dan? Jezelf overvragen, jezelf uitputten en vooral heel vermoeid raken.

Dus ik (probeer) mezelf een plezier te doen, activiteit na activiteit, een stukje rust in brengen om mijn activiteiten te wisselen van mentaal naar lichamelijk. De ene dag lukt het en de andere dag niet. Vaak door mijn enthousiasme, maar ook door externe prikkels, de onvoorziene situaties.

Adem in, adem uit …. iedere dag mag ik. Ik geniet, ik zwoeg, ik heb plezier en ik leef.

Wat vindt je van dit plaatje??? Dit kan jij vast ook! Jij met … jij met je hersenletsel 😉

Mijn alles is de basis

De basis, mijn thuis en de thuisbasis. Hier voel ik me fijn, hier voel ik me veilig. Veilig, zonder teveel “buitenaf” prikkels, veilig zonder “anderen verhalen” om mij heen.

In stilte, alleen zacht hoor ik Winnie the Pooh. Dochterlief is een paar dagen ziek en ja … alweer. Het is meer wel, dan niet en ze is wel één keer per week de Sjaak vanaf half september.

Ons moppie, ik merk dat ze het zat is, ze huilt wat meer, maar hé wie zou dat niet zijn? Weer een antibiotica kuur en nu wordt er geopperd om haar neusamandelen te laten knippen. Ik verdiep me erin en ja … ja ze valt perfect in dat plaatje.

Het zachtjes gesnurk, het veld kwijlen (ik dacht tandjes), pijn in haar oortjes en haar volle neus. Ik leg de hoop in de handen van de KNO arts waar we volgende week al terecht kunnen. Super fijn!

Alleen de gedachten, dat kleine lijfje, onder narcose moet ik nog even niet aandenken. Blijf erbij , hier en nu, geen beren op de weg zien en het komt goed. Dat zeg ik tegen mezelf, in gedachten.

Zieke kinderen zijn altijd pittig, óók voor gezonde ouders. Ik besef dat erg goed. Voor moeders (of vaders) met hersenletsel betekent dit: “weg structuur, dag ritme, bye bye regelmaat en hallo chaos in het hoofd.” Dus ja de basis, mijn thuisfront. Dat is het….en dat is mijn alles.

Het gevoel van falen, maar het verstand zegt: “je doet het goed.” Je maakt even een keuze wat niet leuk is, maar om even bij te tanken. Dochterlief bivakkeert een nachtje bij mijn ouders. En ik? Ik doe even niets, ik lig in bed. Ik dommel wat weg en schrijf en dommel weer weg ….

Liefs,

Jeannette

Ps. heel toevallig heb ik een blog geschreven en die wordt zaterdag gepubliceerd op “Club van moeders met hersenletsel.”

Lees jij al mee??

De laatste …

En daar staan we weer, met één been in 2018 en het andere been bijna in 2019. Ik zie veel blogs op het internet rondgaan die over het “jaar overdenken” en “de goede voornemens voor 2019” gaan. Zal ik? Mijn goede voornemens overpeinzen? Of toch mijn jaar overdenken? Ik weet het niet zo goed. Ik deed net mijn laatste was in de machine en heb vanmorgen mijn laatste havermoutpap op. Het laatste … van 2018. 

Dit jaar was op sommige momenten heftig, maar vooral erg leuk! Het accepteren van mezelf gaat een beetje beter en ik zie echt de voordelen om niet te werken. En soms ben ik er juist even verdrietig van. En ja, dat mag. Overal ben ik een “gelukkige huisvrouw” en zogenaamde “thuismoeder” óók al is het gedwongen, maar ik geniet erg veel van mijn kleine meid.

Ik hou zo van de feestdagen, de Kerst gezellig met familie, lekker eten en drinken, verwend worden door cadeautjes, maar de prijs, de prijs die ik moet betalen, blijf ik soms lastig vinden. Altijd maar rekening houden met … rekening houden met NAH. Als ik dit ga doen, dan moet ik die dag en er dag erna niets hebben staan. Het spontane is er voor het grootste gedeelte van af, maar als het dan wel een keer kan, dan geniet ik met volle teugen. 

Ga ik voor de goede voornemens in 2019? Of voor het jaaroverzicht van 2018? Of combineer ik dat? Ik heb besloten om wat punten te delen met jullie, wat 2018 voor mij heeft betekend. Daar gaat ie. 

  • Het jaar dat Lina loopt, precies 14 maanden was ze, toen ze ineens opstond op ons terras en zo naar de deur liep.
  • Het jaar van wat gezondheidsproblemen bij mijn ouders. Dan besef je, dat ze echt een dagje ouder worden en dat ze geen 100 worden. Ik probeer zoveel mogelijk van ze te genieten, zolang het kan, op mijn eigen manier.
  • Het jaar waar ouders zijn begraven, die al óf een lange tijd ziek waren óf dat het plots heel snel is gegaan. Mijn gedachten zijn bij jullie en wat heb ik een geluk dat ik ze allebei nog heb. 
  • Het jaar waar mijn schoonouders hebben besloten om dichterbij te komen wonen. En jawel in onze woonplaats en dezelfde wijk. Heel fijn, dag lange stukken rijden en hallo voor een bakkie koffie. Daarnaast zullen ze hun kleindochter vaker gaan zien.
  • Het jaar van toch weer bezig zijn met een therapie traject. En ik ben er bijna over uit, dat ik alles al wel een beetje weet. Tijd voor iets anders, maar dat staat even geparkeerd in de koelkast.
  • Het jaar waar NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) steeds meer een gezicht krijgt. Het boek van Martine Bijl – rinkeldekinkel, de aandacht bij De wereld draait door en een grote campagne van de Hersenstichting met Danny in de hoofdrol. 
  • Het jaar van het afvallen, want ik weeg maar liefst 4 kilo minder als vorig jaar. Ik zeg dit natuurlijk vol sarcasme, maar ach het zijn er wel 4.
  • Het jaar van “op vakantie gaan” want we zijn maar liefst 3 keer in het buitenland geweest. Het kleine madammeke heeft al 3 keer gevlogen. Het was fijn en het ging allemaal goed. 
  • Het jaar van sporten .. oh nee .. het jaar van het niet sporten. Het ging heel goed, Pilates, de lente en zomer weer aardig gewandeld en in de herfst had ik geen idee waar ik de puf vandaan moest halen, door ziekte van Lina. 
  • Het jaar van vriendschappen, wat ben ik blij om een paar goede vrienden/dinnen in mijn kring te hebben zitten. Als we elkaar zien of spreken is het goed en dat is waar voor mij vriendschap voor staat. 
  • Het jaar van alle hoogtepunten met betrekking tot Lina. Ik vind het fantastisch om mee te maken en voel me bevoorrecht om moeder te zijn van zo’n klein mensje. Zij, maakt mijn dag en ja .. soms .. soms breekt ze ook mijn dag, maar dat is ook goed. 

Zo maar even een greep, wat mij in 2018 bezig heeft gehouden. En ja er zullen nog veel meer dingen zijn, maar dit zijn toch wel de belangrijkste. Hier nog de slotzin van mijn blog van 28 december 2017, de laatste van vorig jaar:

Ps. eerst zaaien .. dan oogsten! Laat 2018 een topjaar voor je worden!

En? Was een topjaar voor je? Zat dit jaar vol hoogtepunten i.p.v. dieptepunten? Kan je het jaar positief afsluiten? Kan 2018 de boeken in? Of kruip je heel diep onder je dekentje en denk: “laat het maar snel 2019 worden!”

Lieve volgers, lieve mensen, onwijs bedankt voor het volgen en lezen van mijn blog in 2018. Ik hoop nog veel te gaan schrijven in 2019 en mensen te motiveren en stimuleren. Mijn goede voornemen is om goed voor mezelf te zorgen en toch eens kijken of wij, ik & mijn hersenletsel … vriendjes van elkaar kunnen worden in 2019. Ik vermoed dat ik het dan een stuk makkelijker maak voor mezelf.

Maak er samen, met je geliefde, alleen, met vrienden of familie een fijne laatste avond van. Laat 2018 achter en neem mee wat je hebt geleerd naar 2019. Dit was de laatste blog van 2018 … maar zeker niet … mijn laatste. Tot 2019 lieve volgertjes! 

Liefs,

Jeannette

 

 

Repost: de (december) grens

Joepie!!! Vandaag is het 1 december. Dit is het, dit is de maand waar veel NAH-ers tegenop zitten. Vooral omdat er veel feestdagen in deze maand zijn gestopt. Vindt je het wel gezellig? Natuurlijk!!!!

De lichtjes in de straat, Sinterklaas die overal opduikt, daarnaast zijn Pieterman, heerlijke december lekkernijen, manlief die jarig is, Kerst met de familie en Oud & Nieuw.

Best veel hè? Als je het zo opschrijft … ik heb vorig jaar een blog geschreven, wat een goede reminder is. Hierbij een repost over, klik op “(december) grens”

Maak er wat van! Op je eigen manier, naar jouw eigen kunnen, luister goed naar je lijf en pak je (mentale) rust wanneer het mogelijk is.

Liefs,

Jeannette

Hoe doet ze dat?

Hoe komt ze de dag door met hersenletsel?? En juist deze doelgroep: “een moeder met NAH.” Als je moe bent, je hebt weinig energie, alle geluiden komen hard binnen, het licht is op sommige plekken niet te verdragen en … en er staat een dreumes aan je broek te trekken en zegt zo enthousiast dat het bijna schreeuwen is: “pepernoten!”

Ons kind heeft 2 keer pepernoten gehad, maar waarschijnlijk met de eerste ontmoeting van deze december delicatesse, is er een ongelofelijk fan bij. Ze associeert ook Sinterklaas met pepernoten, want ze mocht de Sinterklaas intocht kijken mét jawel een bakje pepernoten. Kindlief wil dus iedere keer Sinterklaas kijken mét .. pepernoten. En oh ja tijdens de Sinterklaas intocht was er een bandrecorder (lees: kindlief) die frequent herhaalde: “Nijn kijken, Nijn kijken, Nijn kijken, Nijn kijken … ” Kortom ze snapt er nog geen snars van en ik? Ik vind dit helemaal nog niet erg.

Zo lachen met mijn kind, maar we dwalen af bij de kern van deze blog. Ik heb wat hulpmiddelen die ik gebruik om de week door te komen. En wat handige trucs, tips en adviezen. Wat dan? Wat dan? Wat dan? Ik hoor je enthousiasme en ik ga het allemaal vertellen en in de hoop dat jij er iets aan kan hebben.

Dagelijks

  • iPhone agenda (app: calender) met herinneringen en afspraken
  • Things to do lijst – als ik iets opmerk, schrijf ik het op, streep ik het af of neemt manlief iets van mij over. Zo weet iedereen in het huis wat er extra moet gebeuren.
  • Stappenteller, niet zo zeer van dit moet maar ik voel me er beter bij. Veel lopen dus ik gebruik deze als een soort veel reminder.
  • Rond 2200 uur gaat mijn lamp uit om te slapen, soms eerder. Het duurt namelijk altijd even voordat ik in slaap ben.
  • Er hangt een krijtbord in de keuken. Deze gebruik ik voor om boodschapjes op te schrijven. Pak ik het laatste? Of soms de een na laatste? Dan gaat dat op het bord zodat ik vrijwel nooit zonder zit.
  • Ik maak gebruik van mindfullnes oefeningen – minimaal 2x per dag. Ik gebruik hiervoor de mindfullness app van VGZ of ik zoek er eentje op You Tube van “commit Happiness.” Beide erg fijn!

Wekelijks

  • Ik maak het weekend een maaltijdplanner. Hierop staan mijn maaltijden voor in de avond, voor de nieuwe week. Daarnaast schrijf ik daar ook op de boodschappen, die ik hiervoor moet halen en de producten die ik al in huis hebt.
  • Vanuit de maaltijdplanner maak ik een boodschappenlijst. Deze zijn voor grote boodschappen.
  • Ik kijk altijd naar mijn week en hoe ik me voel na de afgelopen week. Ik bespreek dat soms met manlief en vanuit daar beslis ik of ik de boodschappen bestel. Stel je voor je kind is de hele week aan het spoken en je wallen hangen tot je knieën? Terg jezelf niet verder en vermijd de prikkels die niet nodig zijn. Bestel lekker je boodschappen. Kan in steeds meer winkels en allerlei boodschappen service bedrijven.

Toekomst

  • Home planner – ik wil een kalender bijhouden voor meer overzicht. Deze hangt al op een prominente plaats in de keuken. Ik ben daar vaak dus ik ga er vanuit dat ik er vaak op ga kijken. Het zijn dubbeltaken, want ik hou mijn elektronische agenda bij én daarnaast onze kalender. Het schrijven, helpt mij meer te onthouden. Vooral de belangrijke dingen.

SMI (Sociaal Medische Indicatie)

Wij maken gebruik van een Sociaal Medische Indicatie voor de kinderopvang. In het kort betekent dit dat je opvang kan aanvragen bij je gemeente op grond van je medische indicatie. Ik wist het zelf ook niet dat dit überhaupt bestond, maar na wat zoekwerk, mailen, bellen en daar papierwerk inleveren, hebben wij 1 dag kinderopvang. Je betaalt zelf de kinderopvang, maar je krijgt de kinderopvangtoeslag terug van de gemeente i.p.v. de Belastingdienst.

En wat nog meer?

Ik maak gebruik van holistische massages. Wat klinkt dat zweverig hè? Dat is het soms wel een beetje, maar het helpt mij om dingen te plaatsen en even goed tijd voor mezelf te hebben. Deze massages worden vergoed vanuit je aanvullende zorgverzekering en ik kom er altijd met een fijn gevoel vandaan. Even contact maken met je lijf, wat ik uiteraard ook probeer in mijn leven, maar dat lukt niet altijd.

Sporten schiet er de laatste tijd bij in, maar ik heb wel weer het wandelen goed opgepakt. Daarnaast moet ik ook niet alle ballen omhoog willen houden op dit moment, want ik ben nog steeds bezig met therapie. Ik probeer liever en milder voor mezelf te zijn, dus dit staat even in de koelkast. Hallo Pilates, hallo zwemmen … en hop ik doe de deur weer dicht.

Jouw hulpmiddelen?

Daar ben ik natuurlijk ook wel heel benieuwd naar. Juist omdat ik er iets aan zou kunnen hebben of mijn andere volgers. Ik zeg “spread the word” zodat we elkaar kunnen ondersteunen, helpen en misschien iets heel nieuws kunnen ontdekken wat voor iemand werkt. Het blijft proberen, het zoeken van balans en het kunnen loslaten van dingen die gewoon niet kunnen.

Ik hoop dat jullie iets hebben aan de bovenstaande dingen en misschien denkt: “hé dat is handig .. dat wil ik ook proberen!” Wil je bijvoorbeeld de maaltijdplanner hebben? Dat kan! Je kan me altijd mailen door hier contact op te nemen of berichten via Facebook/Instagram. Alles mag en niets moet 😉

Inspireer, stimuleer & motiveer!!

Liefs,

Jeannette

De onbewaakte grens

Zaterdagmiddag, kind ligt in dromenland en mijn laptop ligt op m’n knieën. Het liedje “all I want for Chrismas” galmt door de speakers. Uit! De radio gaat uit en ik proef even de stilte. Sowieso mensen, het is eind oktober .. come on met je fucking kerstliedjes. Eerst maar deze maand goed en bewust kunnen afsluiten.

Hersenletsel (NAH) en grenzen. Iedereen heeft toch grenzen? Als iemand of iets over je grens gaat, kan je het benoemen, het zeggen. Of als je weet van jezelf “tot hier en niet verder” zou dat ergens genoeg moeten zijn. Je kunt je eigen grens bepalen.  Ken je het woord grenzeloos? Grenzeloos betekent voor mij: “iemand die zijn grenzen niet voelt.”

Grenzeloos ..  grenzeloos dat ben ik. Het staat met stip op nummer 1 bij mijn karakter eigenschappen. Grenzeloos met dikgedrukte en grote letters, want grenzen stellen, grenzen voelen, is waar het eigenlijk al mijn hele leven omdraait. Ik leer er steeds weer een beetje beter mee om te gaan, voelen wat goed voor me is, maar ja, als het in het aard van het beestje zit, krijg je dat er gewoonweg niet uit. Zo is iemand en zó .. zo ben ik.

Hersenletsel (NAH) en grenzeloos, dat is net zoiets als het engeltje en het duiveltje. Kan je het je inbeelden? Het engeltje op je rechterschouder en het duiveltje op  je linkerschouder? Het engeltje probeert je te beschermen, probeert je een juiste keuze te laten maken en het duiveltje negeert dat gevoel totaal en ja daarbij heb ik hersenletsel (NAH). De eeuwige tweestrijd en ja, ja daar komt ie weer … de tweestrijd van willen & kunnen.

Vroeger werd er weleens geweest “kan niet” ligt op het kerkhof en “wil niet” ligt ernaast. Als ik ‘m letterlijk oppakt, want taal letterlijk nemen, hoort ook bij de gevolgen van mijn hersenletsel. Er is geen enkele vezel in mijn lijf die denkt: “je kan het niet.” Kan ik niet rechtsom? Dan maar linksom! En ja, het lukt…en oh ja soms niet, maar ik ga uit van het positieve. Het lukt! Maar ja … tegen welke prijs? Wat kost het mij om iets te willen doen of iets te kunnen, wat ik eigenlijk helemaal niet meer kan?

Een paar voorbeelden van vroeger. Vroeger, als kind zijnde, liep ik door op gebroken enkels die dan uiteindelijk op meerdere plaatsen gebroken waren. Of een keer met een spijker in mijn voet, gewoon verroest onder in mijn voet….ik liep door. Later als jongvolwassene problemen gehad met mijn rug, ik ben een doorzetter en ik voelde het pas en goed ook, toen het zich ontpopte tot een hernia. Ik heb er 4 gehad. Geloof me, zenuwpijn vind ik de ergste pijn die ik gehad heb.

En nu .. ik ben in ieder geval voorzichter geworden, niet meer zo’n rouwdouwer als vroeger, maar toch .. het grenzeloos zijn hangt boven mijn hoofd. Een bordje met een vette, rode pijl, zo van: “hier is het, hier is ze .. het toppunt van grenzeloos.” Ik leer en ga nog vaak op mijn bek. Langzaamaan besef ik me beter, er moet iets veranderen. Ik kan niet meer zomaar uitvallen. Ik heb een dochter en daar wil ik voor zorgen. Ik moet proberen niet meer in een positie te komen van de gedwongen stilstand.

Als ik er echt bij stil stond of werd gedwongen werd tot stilstand, toen voelde ik, toen voelde ik hoeveel pijn ik had. Keuzes maken, keuzes maken die soms echt niet leuk zijn, maar waar ik uiteindelijk wel de vruchten van kan plukken .. ik zeg ik, maar vooral mijn gezin. Een mooi voorbeeld. Er was 2 dagen feest in de stad, Koeiemart heet het. En nee, ik schrijf het niet verkeerd, het is Woerdens dialect. Dinsdagavond alle kroegen open, het plein vol met muziek en woensdagochtend arriveren de koeien, is er markt en kermis.

Ik wil, ik wil er graag heen, maar niet ten koste van alles. Ik wil mijn dochtertje kennis laten maken met de Woerdense Koeiemart. Hoe dan? In alle drukte, licht, geluid, kortom heel veel prikkels. Dinsdag rond avond eten 3 kwartier naar de kermis gegaan, ik met het kind in een vliegtuigje gezeten, touwtje getrokken en geprobeerd een beer te grijpen voor haar.

Manlief ging in de avond lekker naar het plein en ik  .. ik zou er dolgraag bij willen zijn, maar ik heb mijn zinnen gezet op morgen, mijn missie, op morgenochtend. Woensdagochtend,  loop ik met mijn moeder en Lina door een grote tent met koeien heen. Jemig, wat zijn ze groot, maar ook super mooi. Lina vond het een beetje eng en wilde met gepaste afstand kijken. Kind keek haar ogen uit. Van 0900 tot 1030 uur geweest, klein rondje markt en kopje koffie en weer op naar huis van mijn ouders. Ik kwam daar thuis en ik voelde. Even stilstaan, ik was moe.

Donderdagochtend, ik evalueer de dag, het was genoeg en ik geef mezelf een schouderklopje omdat ik het zo verdeeld had. Na de markt, wat gegeten en lekker naar bed gegaan. Ik wist dat we die avond snert (erwtensoep) zouden eten, traditie, mijn moeder maakt deze zelf. Het was heerlijk, het was een dag met een goud randje, mijn verdeling van de dagen, maakte dat ik er bij kon zijn. Heel bewust, keuzes gemaakt en daarnaast óók keuzes moeten maken van tevoren.

Grenzeloos, grenzen leren kennen en juist grenzen voelen. Donderochtend, mijn pastasaus staat te pruttelen op het vuur. Kindlief naar het kinderdagverblijf, manlief naar zijn werk en ik geniet .. ik geniet nog even na van mijn fijne dagen. Ook al is het soms niet, zoals ik het graag zou willen. En vandaag? Ik voel mijn lijf en fluistert naar me: “pak je rust vandaag.” Ik ga luisteren, luisteren naar mijn lijf, want ik heb het nodig, mijn hoofd heeft het nodig om weer in balans te komen na deze dagen. Balans, incasseren en nagenieten … daar staat deze donderdag voor.

Liefs,

Jeannette

Koeiemart

De cirkel is rond

Slecht slapen, ziek kind, zelf ziek …. en repeat. Daag ritme, hallo chaos. Chaos in mijn kop. Mijn cognitieve functies als plannen, logisch denken en laat staan informatie verwerken, zijn op dit moment erg lastig. Het kost me, het kost me erg veel moeite. Van de week las ik van meisje die ook hersenletsel (NAH) heeft, dat ze een kuur had gekregen en moeite had om deze op tijd in te nemen. Ik dacht bij mezelf, ik heb daar ook moeite mee. Ik zou mijn dagritme en mijn patroon wéér onder de loep moeten nemen.

En prompt … ik kan meteen de proef op de som nemen, want ik heb van de week een antibiotica kuur gehad voor een forse keelontsteking. Slik, help, alhoewel het slikken even niet zo makkelijk was en je er dan pas van bewust ben hoeveel slikt een mens per dag. Oké verder met mijn verhaal ….. 4 x 2 tabletten per dag en graag goed over de dag verdelen. Dank u apotheker assistente! Zie je het niet? Mijn witte vlek links in mijn hoofd. Heb je, je ogen in je zak? Oh nee….het is onzichtbaar.

In de auto ben ik al driftig aan het denken en rekenen in mijn hoofd. O nee, eerst opletten op de weg. Twee dingen tegelijk kan ik nu helemaal niet aan. Met een dikke keel en mijn koortsige hoofd rij ik naar huis. Ik trek mijn pyjama broek aan, maak een kop thee, doe water met veel ijsklontjes in een groot glas en neem de eerste 2 pillen. Dan begint het … mijn planning voor deze kuur.

Sowieso gaat er iedere dag een reminder in mijn agenda op welk uur ik de pillen moet innemen. Daarnaast moet het óók nog eens 1 uur nemen voordat ik ga eten. Ok, ik slaap gemiddeld 8 à 9 uur per nacht, van de 24 uur. Dus dan hebben we 16/17 uur over. Dus om de 4 à 5 uur dus 2 pilletjes. En oh ja niet vergeten het te plannen voor een maaltijd. De reminders gaan in mijn agenda: 0730, 1200, 1700 en 2130 uur.

Easy peasy toch? Je wordt herinnert je neemt het pilletje. Toch? Of heb ik ‘m nou niet ingenomen? Tegelijkertijd met de herinnering van het pilletje wordt je afgeleid door een FaceTime gesprek. Shit … had ik ‘m nou wel of niet? Ik ga mijn bed uit en tel de pilletjes. Inderdaad vergeten dus ik neem alsnog mijn dosis.

Shit zeg, wat kost dit energie. Adem in, adem uit…..mijn gedachten dwalen weg naar vorig jaar. Ik zit nu in dezelfde periode van het jaar, waar ik vorig jaar ben ingestort. Met dik vetgedrukte letters schrijf ik vorig jaar. Vorig jaar was puur het overvragen van mezelf, ik vergat de regels tussen rust en activiteit doordat ik euforisch was dat onze dochter was geboren. Bovendien was ze kerngezond, dus ja wat wil een moeder nou nog meer? Daarnaast wilde ik veel meer, als dat ik (aan)kan en ik vergat, heel essentieel, de zorg van onze dochter wat erbij kwam. Het inschatten en het overschatten blijft een ding met mijn NAH.

En juist dat … een instorting of terugval wil ik voorkomen en ik heb gelukkig al handvaten, in mijn rugzak zitten. Ja nog meer, ik draag tegenwoordig een backpack rugtas 😉 Een kindje krijgen, is een grote verandering in het leven. Veranderingen en NAH blijft een lastige en ik had het niet door. Ik was en blijf een laatbloeier, degene die haar grenzen soms niet weet, het onbewust negeer, omdat ik zo graag wil.

Toch is er en blijft er een kleine angst … ik doe mijn ogen dicht en voel me even hoe ik me vorig voelde. Uitgeput, bekaf, dood en dood moe. Brrr …. ik doe mijn ogen weer open, gelukkig ben ik daar niet. Ik ben hier, hier in 2018 en ik heb dingen geleerd. Ik wil daar niet meer komen, niet meer zo voelen, niet meer afgepeigerd. Toch hebben mijn therapeuten me al gezegd, dat ik een terugval of een terugslag niet altijd kan voorkomen, want dit gaat weer gebeuren.

Paniek slaat om mijn lijf, als dat tegen me gezegd wordt. Adem in, adem uit … wat mijn taak is, is juist hierop anticiperen, het op tijd kunnen zien, het op tijd signaleren en daarop kunnen reageren. En nu zie ik het, mijn cirkeltje van slecht slapen en ziek zijn. Dat is een teken, het teken dat mijn lijf gaat protesteren. Mijn weerstand is minder, waardoor alles meer energie kost en mijn emoties zijn al een poosje niet meer onder controle door vermoeidheid.

Dus terug naar de basis en de basis is thuis. Het gezin waar ik voor heb gekozen. Dat geeft mij wel weer een fijn en positief gevoel. Eerst mijn lijf, maar wat rust gunnen. Zorgen dat ik fit word. Dit doe ik door wat meer te slapen, maar óók weer rustig aan te wandelen of fietsen. De buitenlucht, daar krijg ik óók energie van.

De oranje zone waar ik in ben beland, is puur door dingen waar ik geen invloed op heb, maar hier wel op kan anticiperen. Terug naar de basis en zorgen dat het geen rode zone wordt. Mijn leven, mijn leven met NAH, ons leven met NAH. Ik heb het, maar ik onderga het niet alleen. Manlief, ouders, vrienden …

Daarnaast onze dochter, mijn vrolijke meid, die ik gráág wil knuffelen en troosten als ze in de nacht wakker wordt, want tsja … hoe kan zij zichzelf verwoorden? Met “bij mama leggen” en “mama kuffelen” is het ook wel gezegd. Daar ben ik voor, daar sta ik voor en ik wil de slapeloze nachten voor lief nemen.

De keuze, de cirkel waar ik soms geen invloed op heb, om deze te doorbreken. Mijn keuze, is mijn basis, onze basis, daar vecht ik voor en tegelijkertijd ben ik wat liever voor mezelf. Liever voor mezelf om juist niet te strijden en het te nemen zoals het is. De cirkel, een cirkel blijft rond. 😉

Liefs,

Jeannette