De keuze …. is reuze

De laatste maanden van het jaar zijn er altijd veel mensen jarig en juist in onze dichtbije omgeving. Vooral in oktober. Familie, beste vrienden en kinderen van beste vriendinnen. Ik zit er altijd tegenop, want ik weet dat ik mensen moet gaan teleurstellen. Teleurstellen om juist niet op je neef zijn verjaardag te kunnen komen of bij het dochtertje of zoontje van je beste vriendin.

Ik ga mensen teleurstellen, ik kan gewoon niet naar alle verjaardagen, ik wil en kan me niet in tweeën delen. Vorig jaar heb ik mijn best, teveel mijn best gedaan om minder verjaardagen te skippen. Dat heeft uiteindelijk zijn tol geeist. Dan ben ik natuurlijk niet duidelijk, de ene keer kan ik wel, maar de andere keer niet. Hoe dan? Mijn grenzen duidelijk aangeven, voor mensen en ook juist voor mezelf.

Er zijn vrienden die een vreugdedansje doen als ik juist niet kom…en een ander laat haar of zijn teleurstelling duidelijk merken. De kunst is om zijn/haar teleurstelling niet de mijne te gaan maken. Daarnaast kan ik het wel anders doen, bijv door een één op één date te plannen zonder alle gillende kinderen, luidruchtige ouders en de harde muziek.

Daarnaast moet ik dealen, de grootste uitdaging, met mijn teleurstelling. De teleurstelling naar mezelf, hoe ik ben, hoe ik ben met NAH want tsja als ik het niet had gehad…..ging ik bijna alle verjaardagen af. Ik, het gezelligheidsdier, ik de losbol en ik de moeder, de moeder met NAH.

Een activiteit om “even een bakkie” te komen drinken is voor jou misschien peanuts, voor mij is het een hele activiteit. Daarnaast speelt ook mijn perfectionisme een grote rol en die zit vaak in de weg. Ik merk, met Lina dat ik meer ben gaan plannen. Ik ben misschien weer aan het “over plannen.” Dus plannen om te plannen….snap je het nog?

Ik zal het uitleggen en uitgeschreven waarom een “bakkie” doen zoveel voeten in aarde brengt bij me. Laat ik voorop stellen dat dit hecht een keer kan, maar het moet gepland en niet met andere activiteiten op de dag. Daarnaast wou ik dat het anders kon. Een bakkie koffie drinken in de ochtend, gelden bij mij de volgende activiteiten/gedachten vooraf:

  • Heb ik suiker, melk en koffie in huis?
  • Lina en ik moeten aangekleed zijn, ontbeten hebben, dat gaat iets langzamer en ik heb hiervoor 1,5 uur nodig.
  • Is mijn huiskamer netjes?
  • Heb ik een koekje in huis?

Nu ik het schrijf, merk ik bij mezelf…ze komen toch voor ons, voor mij, voor een bakkie koffie? Ze komen toch niet om het rommeltje in mijn huis bekijken? Of dat ze het koekje missen? Dit is de combinatie van NAH, máár ook mijn perfectionisme. Als ik het laatste nou gewoon “uit” had kunnen doen, dat scheelt weer wat kopzorgen.

Gisteren zei een vriendin aan de telefoon, probeer maar wat liever voor jezelf te zijn. Als ik dat namelijk doe, ben ook relaxter tegenover mijn omgeving ipv als een dolle dwaas door het huis heen te banjeren en stampen omdat ik alles nu moet doen. Dus plannen om te plannen een beetje los te laten en juist op de dagen als we niets hebben of hoeven, kijken we hoe we ons voelen. Daarnaast zijn er genoeg dingen die wel gepland zijn of moeten, die standaard zijn, een hapje eten koken, eten, boodschapjes doen, tas van Lina klaarzetten, therapie etc.

De keuze is reuze, maar er is een keuze en laat ik me nu goed voornemen wat voor mij en juist voor ons verstandig is. Niemand ziet mij na een verjaardag of een andere activiteit, het moeten bijkomen, het moeten opladen, dingen die manlief even van mij overneemt, maar het kan. Het kan soms, 1 ding per weekend, mits Lina zich goed voel en ik me fit voel, soms kan ik mezelf even in het feestgedruis mengen en daar kan ik dan van genieten. Met mate, balanszoekende en soms een keer de plank volledig misslaan…..maar hé ik ben ook maar mens, een moeder, een moeder met NAH en ik probeer het goed te doen….niet perfect.

Liefs,

Jeannette

Ps dit plaatje hangt op mijn koelkast … treffend … fijn …. helpend.

Vriendschap

Vriendschap, ik vind vriendschappen belangrijk, vriendschappen koester ik en probeer ik bij te houden. Maar nu met een baby én NAH? Ik vind het allemaal vrij ingewikkeld. De tijd die ik voor mezelf heb, ben ik vaak moe, heb ik weinig energie, wil ik dingen doen waar ik niet aan toekom met Lina en daarnaast rusten.

Toch weet ik dat ik van “vriendschappen” ook wel weer een boost krijg, een energie boost, maar om me er toe te zetten, vind ik rete-lastig.

Ik heb vriendschappen in categorie gezet:

  • vrienden voor het leven (Love you long time guys!!!)
  • de “borrel & uit eten” vriendinnen
  • NAH vriendinnen (ik zie ze nooit, maar ze worden me steeds dierbaarder)

“Zijn het dan allemaal echte vriendschappen?” vraag jij je terecht af! De definitie van vriendschap voor mij is: “je steunt elkaar, je hebt begrip, respect voor elkaar en je vertrouwt elkaar.”

Daarnaast wat ik óók belangrijk vind, is dat we met elkaar kunnen praten met een traan, maar vooral met een lach. Schaterlachen! Wat heel belangrijk is voor mij, is dat het gaat om de kwaliteit van de vriendschap en niet om de kwantiteit.

Dat laatste leg ik uit. Ik zie veel vrienden nauwelijks, maar als we elkaar weer zien, is het goed. Pakken we draad weer op, als vanouds en lijkt het net of we elkaar gisteren nog hebben gezien. Dat is mijn definitie van vriendschap! Hierdoor heb ik vriendinnen en vrienden al een hele lange tijd. Ze weten van mijn hersenletsel (NAH) en hebben het vaak eerder in de gaten als ik over mijn grens ga. Daarnaast wordt er óók rekening gehouden met me.

Ik ben blij met mijn vriendschappen en weet dat dit niet voor iedereen geldt. Hoe jij je het dan bij? Hou hoe je dan toch contact met je vrienden?

Dit is een opsomming van mijn eigen ervaring:

  • we mailen met elkaar
  • er is app contact, een bericht, een foto van de kinderen of gewoon zomaar een “💋” of een “❤️”
  • daarnaast helpt mij een combinatie bewegen en bij kletsen. Dus ik wandel met vriendinnen en daarna drinken we een bakkie koffie/thee. Hier is een tijdslimiet aan verbonden, max 1 tot 1,5 uur.
  • óók ik ga weleens uit eten, pak een verjaardag mee of een feestje, maar dat plan ik. Ruimte voor de dag van de activiteit en de. ruimte daarna. Soms heb ik het er voor over om erbij te zijn. Soms, heel soms.

Oh ja, naast mijn NAH kruipt er een baby rond, letterlijk rondjes. Zij gaat voor, zij gaat voor alles. Het is een kwestie van balans vinden, want van mijn vriendschappen word ik ook blij & gelukkig. Dus daarmee ook een blijere moeder. Win win situatie toch?

Ik pak het op, ik pak het langzaam op, want in tijden van overprikkeling en zelfs een burn-out is het soms niet makkelijk. Maar hé, ik vertrouw op mijzelf dat ik eruit kom en dat ik mentaal sterker word, nog sterker word. Mijn vriendjes, mijn vriendinnen, die zijn er …. altijd! Niet altijd zichtbaar maar 1 knip in mijn vingers, wat tegenwoordig gebeurt met een apje, ze zijn er, ze zijn er altijd!

Liefs,

Jeannette

Lina dag 

Lina dag, betekent dat dinsdag  mijn ouders oppassen op Lina. Vorige week veel te druk geweest op de dinsdag dus ga het anders doen! Gisterenavond al de aardappels geschild en we eten makkelijk, spinazie met 2 eitjes erbij. 

Juist de dinsdag, moet ik meer pakken voor uitrusten & ontspannen. Toevallig gisteren een tip gekregen van een moeder met NAH, doe dingen wat energie kost maar tegelijk ook energie van krijgt. Een goede en ga hier over nadenken & proberen. 

Een paar dingen die ik weet, maar die ik soms toch “aan mijn laars lap!” Bijvoorbeeld bezoekjes of bezoek ontvangen kost me energie, maar daar krijg ik ook energie van. Wat belangrijk is, de duur, dus de tijd van bezoekjes kost me meer energie als dat ik ervoor terug krijg. Dus daar moet ik meer op gaan letten.

Daarnaast hoe gezellig ik het soms ook vind, laat naar bed gaan, een gezellige avond hebben, het geeft mij energie maar het laat naar bed gaan, kost mij meer energie dan dat ik ervoor krijg. Dus ook daar meer opletten. 

Je ziet niks, het komt later, de man met de hamer. Het is dus vooral heel consequent leven….met soms een keer een uitglijder. Dat wil ik, soms ook nodig maar belangrijk is dat ik deze kan incalculeren. Een activiteiten, uit eten, een verjaardag, een feestje…om een keer van de regels af te wijken moet ik dat regelen. Zorgen dat manlief thuis is, die me kan helpen.

Vandaag, dinsdag…”alles mag & niets moet” dag. Ik heb alleen een afspraak bij de podoloog. Laat jullie later weten of deze dag beter is verlopen als de vorige dinsdagen. 

Liefs,

Sjanie