Oudejaarsavond 

Huh? Denk je? Het is toch geen…..nee het is geen 31 december maar echt pas 2 augustus. Het is mijn oudejaarsavond, de laatste avond waar ik nog kan genieten van de “3” in mijn leeftijd. Morgen word ik 40 en wat zeggen ze altijd?

Het leven begint bij 40, maar ja mijn leven begon op 03 augustus 1977. Voor het eerst word ik morgen wakker, wakker op mijn verjaardag als moeder. Wat een rijkdom! Pluk de dag, vier het leven, leef het leven…het kan zomaar afgelopen zijn.

Op 03 augustus 2007 kreeg ik mijn herseninfarct, alweer 10 jaar geleden. Op dat moment, dat wist ik nog niet, heb ik afscheid genomen van mijn oude ik. Mijn oude ik, omdat ik na deze dag nooit meer hetzelfde zou zijn. Ben je er verdrietig om? Nee, niet meer, maar ik heb wat tranen laten vloeien. Ik was ook eigenlijk boos, waarom? 

In de afgelopen jaren ben ik er achtergekomen voor mezelf, dat ik dit aankon. Je krijgt wat je aankan en tegelijkertijd is dit soms echt oneerlijk. Niet alleen ik, er zijn zat mensen die in hetzelfde of een ander schuitje zitten of hebben gezeten.

Morgen word ik 40 en 10 jaar geleden, om 2100 uur, deze tijd dus, schreef ik in mijn dagboek. Scheef, de zinnen liepen naar beneden en er was geen woord meer herkenbaar…toen was het gebeurd. Ik ben dankbaar dat ik er nog ben, ik ben dankbaar wat ik allemaal wel kan, want dat, dat is een heleboel. 

Waarom laat je het niet los? Misschien denken veel mensen dat, laat je verleden rusten. Dat klopt en dat kan ook, nu kan ik het ook. Maar toch rond deze periode, is er een onbestemd gevoel, gejaagd, slechte nachten….en even niet weten waarom. Ik ben gelukkig, ik ben gelukkig waar ik nu sta.  Toch, is er dit gevoel en dit gevoel is straks weer weg. Het mag er zijn, ik mag het voelen. 

Ik ben gelukkig, gelukkig en toch best gezond naast NAH. Dankzij mijn ouders, die hebben heel veel voor mij gedaan, dankzij mijn lieve vrienden, dat kaartje, dat telefoontje en de vele bezoeken. Daarnaast manlief, want die leeft, hij leeft met mij, wat soms ook niet makkelijk is. Hij laat me, hij laat me mijzelf zijn.

Ik ben blij!  Ik ben blij met de mensen om mij heen, blij hoe het met me gaat, blij dat mijn nieuwe ik, morgen 10 jaar bestaat. Daarnaast ook nog eens moeder, wie had dit ook gedacht? Ik ga het rocken!! Mijn 40ste levensjaar, samen met manlief & Lina en alle andere lieve mensen om mij heen. 

Liefs,

Sjanie 

Vanuit de cocoon

Weekje voorbij, een week met veel tranen & emoties, een week vol van weinig slapen & vermoeidheid. Kortom, het was me een weekje wel! Ik voel me in ieder geval ietsje beter. 

Controle bij de gynaecoloog en tot de conclusie gekomen om toch weer even met iemand te gaan praten. Mijn neuropsychologe benadert en die zei: “heb vertrouwen, heb vertrouwen in jezelf!” Dat gaf me rust, want ik weet dat ik hier uitkom en ik weet dat ik mezelf de tijd gun, dat wil ik en dat doe ik. 

Belangrijk is dat ik straks zo uitgerust mogelijk mijn keizersnede ingaan, zorgen dat ik weer tussen de lijntjes zit om óók manlief te helpen. We hebben veel gepraat en hij (en de rest) snappen dat het soms retelastig is om binnen de grenzen te blijven, als ik me goed voel. Dat is dus DE valkuil voor mij en andere mensen met NAH. Stoppen terwijl je eigenlijk nog kan. 

Ik kom langzaam tot rust, dit is er ook langzaam ingeslopen dus geef mezelf de tijd. Ik rommel, ik loop, ik fiets, ik slaap, ik lees een tijdschrift, ik kijk Netflix….and repeat. De rest heb ik allemaal gecanceld, afspraken, alleen afspraken in het ziekenhuis staan, dat is genoeg. Dat is genoeg voor nu! Het zijn spannende tijden, ik heb er echt ook heel veel zin in. Erg benieuwd hoe ons kleine meisje eruit ziet, benieuwd hoe ze is of we ons zelf herkennen. Daarnaast is het nieuw, ik weet niet wat er komt, wanneer..nieuwe dingen. 

We gaan het doen, daar heb ik het volste vertrouwen in, manlief & ik. Super team zijn we! O ja, er zijn natuurlijk ook hormonen, hormoonmonster noem ik mezelf soms gekscherend. Emoties, hormonen, zwanger, NAH….alles zo bij elkaar mag ik best zo’n week hebben. Misschien duurt het wel 2 of 3 weken, prima, zo is het nou eenmaal. Ik trek me terug in mijn cocoon en wil jullie een fijn weekend wensen. 

Liefs,

Sjanie 

Op de rand van …

We staan er, allemaal…alhoewel in Sidney is de jaarwisseling al voorbij. Maar jij en ik, hier in Nederland, staan op de rand van 2016. 
2016 kan voor ons de boeken in, manlief had snel weer een nieuwe baan gevonden en we verwachten een kleine meid in 2017. Ik besef dat niet voor iedereen 2016 een topjaar is geweest, mensen zijn ziek geworden, dierbaren zijn overleden, ouders gescheiden door een ziekte van een partner, vrienden liggen in scheiding en wij kunnen zeggen dat we het jaar 2016 mooi in onze zak kunnen steken. 

Wat zijn we dankbaar, wat ben ik dankbaar dat we 2016 goed kunnen afsluiten. Ik ben klaar voor 2017, 2017 wat gaat zorgen voor veranderingen in onze gezinssituatie. Ik heb er zin in, ook al vind ik het soms rete spannend en vliegt het me aan. 

Niet negatief, absoluut niet….ben toch een controle freak en geen idee wat ik moet gaan verwachten.We krijgen goede begeleiding van de gynaecoloog maar ook heel fijne gesprekken met mensen die dichtbij ons staan, mensen die nu al hun hulp hebben aangeboden, mensen die met ons de situatie doornemen. Dan zijn we rijk toch? 
Ik voel me rijk….ik voel me rijk omdat eigenlijk heel veel mensen begrijpen, wat hersenletsel met me doet, wat voor consequenties het heeft voor ons, maar dat we met onze plannen, binnen de lijntjes kunnen blijven. Zodat ik tussen de grenzen blijft en er niet overheen ga, heb veel zelf in de hand maar ook dingen niet. 
Voor het eerst met Kerst heb niets hoeven te doen, ik heb genoten, gewoon omdat ik het ook mezelf gun. Geloof me, ik vond het lastig, maar heb het losgelaten. Weer een stap, weer een stap om mensen wat voor mij te laten doen. En weet je? Ik vond het stiekem heerlijk! 

Lieve lezertjes, zorg goed voor jezelf in 2017, geloof mij, dan ben jij een leuke persoon voor je omgeving. Wees lief voor elkaar en wees blij dat “iemand” er nog is, want dat is niet vanzelfsprekend. Besef dat je gezond bent, help elkaar als het nodig is en heb elkaar lief! Maak er een mooie laatste avond van in 2016, kan met een lach & traan en hoop dat iedereen een goed, gezond 2017 zal krijgen met iedereen die je dierbaar is! Proost!
Liefs, 
Sjanie 

Dag 50

Heb ik geleefd als een konijn? Ben ik nou écht een geitenwollensokken type? Of zo’n hipster, die mee doet met de trend? Tsja … oordeel zelf maar, maar ik weet dat ik me zoveel beter voel bij dit eetpatroon. Heel bijzonder wat goed & onbewerkt voedsel kan doen met je lijf en uiteindelijk met je geest.

Dag 50 vandaag, het waren “50 days off green happiness” en nu? En nu ga ik door, niet 100% want ik mis toch echt wel mijn stukje vis of stukje kaas. Vlees niet, heel gek, want ik was toch gek van vlees. Ik zeg niet dat ik nooit meer neem, maar als er geen behoefte aan is, waarom zou ik?

Ik pak het op, op mijn eigen manier. Ik pak het op, zodat ik nog een gelukkiger mens word. Ik pak het op, als Sjanie go vegan, niet ieder moment maar toch wel 70 of 80%. Ik voel me happy, ik voel me happy en hierdoor word ik ook een blij mens. Dus win, win situatie. Mijn creatieve brein, ja ja .. die doet het nog goed .. maakt overuren. Ik heb zoveel leuke ideeën gekregen voor voedsel. Ik ben verrast door de meiden van Green Happiness en hierdoor is bij mijzelf ook een vuurtje aangewakkert. Super tof!!

Green Happiness

De afgelopen dagen stonden in het teken van onze ouders …. manlief zijn moeder is geopereerd en mijn ouders hebben de sleutel gehad van hun nieuwe appartement. We hebben besloten om de maand mei, maar als “ouders maand” te bestempelen. We doen het graag en we maken er graag tijd voor vrij. Ze hebben tenslotte ook voor ons gezorgd vroeger dus tijd om ons steentje bij te dragen.

Ik voel me super goed en probeer een beetje in balans te blijven door goed te blijven eten, te blijven sporten, tijd voor onze ouders, tijd voor manlief en tijd voor mijzelf. De rest komt later wel. Alhoewel ik een vriendin uit Utrecht ook al weer een poosje niet hebt gezien … een keer op een woensdag hè Sel?  Zin in!  Zo reilt en zeilt mijn leventje, ik bewaak mijn grenzen en maak keuzes, keuzes van “of, of” en niet “en, en.” Morgen wegen en meten, ik laat jullie weten wat mijn eind resultaat is van mijn “50 days off green happiness!”

Fijne avond & sweet dreams voor strakjes.

Liefs,
Sjanie

Ps. volg je me nog niet?? Ga dan naar de home pagina “wie ben ik?” en dan zie je aan de rechterkant: “wil jij herzenspinsels volgen?” dan kan je daar je e-mailadres achterlaten en krijg je iedere keer een mail als ik een blog heb geplaatst. Niets moet!! Alles mag 😉

 

Futloos versus energiek

Zo … iedereen de Paashaasdagen weer doorgekomen? Het was bij ons bovenal gezellig. Ik was alleen moe, moe omdat ik een paar nachten niet goed had geslapen. Soms weet ik gewoon niet waarom dit komt, dus ik laat het. Ik laat het om iedere keer redenen te zoeken, waarom ik slecht slaap. Het is nou eenmaal zo.

Vanmorgen werd ik ineens ongesteld (4 dagen te vroeg) en hiervan slaap ik ook altijd een niet helemaal goed. Dus ja … de reden toch gevonden. Zonder er goed over na te denken. Een baaldag, vaak is dat de start van mijn menstruatie en zo … zo start mijn week. Dat laat ik niet toe en wil eruit en vooral omdat manlief nog thuis is. We zijn gaan kijken voor een nieuwe tuintafel & tuinstoelen en we hebben iets gevonden in Amersfoort.Daarna nog een rondje “Loods 5” gedaan, wat een toffe winkel is dit zeg! Schade: 4 leuke zwart, wit kommetjes gekocht.

Mijn dag is nu helemaal goed, want thuisgekomen vond ik deze reactie in mijn mailbox:

“Hoi Jeannette,

Het heeft even geduurd voordat ik er aan toe kwam op jouw blogsite te kijken, maar nu net dan toch gedaan en ook je verhaal gelezen die we meegekregen hebben toen je bij ons kwam. Ik zat ook bij de groep waar je geweest bent en waar je in deze blog over schrijft. Wat ik vooral mooi vond aan je, was je positieve uitstraling, maar ook dat je reeël was over waar je doorheen gaat als je NAH hebt. Je maakte het niet mooier dan het is, dit gaf een gevoel van herkenning, maar door je positieve instelling geeft het ook hoop dat ik er (ook) wel uit zal komen.

Ik ben nog steeds aan het worstelen (en ja, regelmatig ook nog aan het vechten 🙂 ) met wat wel/niet kan en hoe ik mijn energie beter verdeel, wat de signalen zijn, dat ik mij niet aan moet stellen enz. Je hebt zeker goede aanknopingspunten gegeven, dankjewel daarvoor.

Volgende week ga ik weer beginnen met een paar uur werken. Ik heb het geluk dat het een echte re-integratie functie is, dus er zit geen druk op, ik kan het doen zoals ik het aankan. Grote uitdaging om mijn grenzen te voelen en nog belangrijker mij daaraan te houden :-). Jouw woorden dat je ook voor je NAH al makkelijk over je grenzen kon gaan herken ik ook heel erg. Ik denk namelijk dat mijn hersenschudding voor mij een sein is geweest, in de zin van, “je hoort andere signalen niet, dus dan maar wat harder roepen”. En …. pfff ….. het weten wil nog niet zeggen dat je het ook anders kan doen, maar ik weet dat dat nog wel gaat komen :-).

Nogmaals dankjewel voor je verhaal en dat ik hier ook nog beetje mijn verhaal heb mogen/kunnen doen :-).

Groetjes, Colinda (ik zat schuin tegenover je)

Zij is één van de personen waar ik voor had gesproken vorige week. Zie mijn blog van maandag. Hiervoor doe ik het, genoegdoening en voldoening … daar kan geen betaald werk tegen op bij mij. Colinda, bedankt voor je leuke en waardevolle reactie en bedankt dat ik deze mocht delen op mijn blog. Ik wil je veel succes wensen met je re-integratie.

Mooi dat mijn dag niet zo hoopvol & ook futloos begon en dat ik ‘m “energiek” mag eindigen. Lichamelijk moe, maar voldaan in mijn koppie begin ik mijn avond. En weet je wat? Mijn eten had ik vanmorgen al klaar gemaakt dus is een kwestie van opwarmen. Heerlijk! Wat eten we? We eten curry met heel veel groenten .. en voor manlief een stukje kipfilet erbij.

Liefs,
Sjanie