De laatste …

En daar staan we weer, met één been in 2018 en het andere been bijna in 2019. Ik zie veel blogs op het internet rondgaan die over het “jaar overdenken” en “de goede voornemens voor 2019” gaan. Zal ik? Mijn goede voornemens overpeinzen? Of toch mijn jaar overdenken? Ik weet het niet zo goed. Ik deed net mijn laatste was in de machine en heb vanmorgen mijn laatste havermoutpap op. Het laatste … van 2018. 

Dit jaar was op sommige momenten heftig, maar vooral erg leuk! Het accepteren van mezelf gaat een beetje beter en ik zie echt de voordelen om niet te werken. En soms ben ik er juist even verdrietig van. En ja, dat mag. Overal ben ik een “gelukkige huisvrouw” en zogenaamde “thuismoeder” óók al is het gedwongen, maar ik geniet erg veel van mijn kleine meid.

Ik hou zo van de feestdagen, de Kerst gezellig met familie, lekker eten en drinken, verwend worden door cadeautjes, maar de prijs, de prijs die ik moet betalen, blijf ik soms lastig vinden. Altijd maar rekening houden met … rekening houden met NAH. Als ik dit ga doen, dan moet ik die dag en er dag erna niets hebben staan. Het spontane is er voor het grootste gedeelte van af, maar als het dan wel een keer kan, dan geniet ik met volle teugen. 

Ga ik voor de goede voornemens in 2019? Of voor het jaaroverzicht van 2018? Of combineer ik dat? Ik heb besloten om wat punten te delen met jullie, wat 2018 voor mij heeft betekend. Daar gaat ie. 

  • Het jaar dat Lina loopt, precies 14 maanden was ze, toen ze ineens opstond op ons terras en zo naar de deur liep.
  • Het jaar van wat gezondheidsproblemen bij mijn ouders. Dan besef je, dat ze echt een dagje ouder worden en dat ze geen 100 worden. Ik probeer zoveel mogelijk van ze te genieten, zolang het kan, op mijn eigen manier.
  • Het jaar waar ouders zijn begraven, die al óf een lange tijd ziek waren óf dat het plots heel snel is gegaan. Mijn gedachten zijn bij jullie en wat heb ik een geluk dat ik ze allebei nog heb. 
  • Het jaar waar mijn schoonouders hebben besloten om dichterbij te komen wonen. En jawel in onze woonplaats en dezelfde wijk. Heel fijn, dag lange stukken rijden en hallo voor een bakkie koffie. Daarnaast zullen ze hun kleindochter vaker gaan zien.
  • Het jaar van toch weer bezig zijn met een therapie traject. En ik ben er bijna over uit, dat ik alles al wel een beetje weet. Tijd voor iets anders, maar dat staat even geparkeerd in de koelkast.
  • Het jaar waar NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) steeds meer een gezicht krijgt. Het boek van Martine Bijl – rinkeldekinkel, de aandacht bij De wereld draait door en een grote campagne van de Hersenstichting met Danny in de hoofdrol. 
  • Het jaar van het afvallen, want ik weeg maar liefst 4 kilo minder als vorig jaar. Ik zeg dit natuurlijk vol sarcasme, maar ach het zijn er wel 4.
  • Het jaar van “op vakantie gaan” want we zijn maar liefst 3 keer in het buitenland geweest. Het kleine madammeke heeft al 3 keer gevlogen. Het was fijn en het ging allemaal goed. 
  • Het jaar van sporten .. oh nee .. het jaar van het niet sporten. Het ging heel goed, Pilates, de lente en zomer weer aardig gewandeld en in de herfst had ik geen idee waar ik de puf vandaan moest halen, door ziekte van Lina. 
  • Het jaar van vriendschappen, wat ben ik blij om een paar goede vrienden/dinnen in mijn kring te hebben zitten. Als we elkaar zien of spreken is het goed en dat is waar voor mij vriendschap voor staat. 
  • Het jaar van alle hoogtepunten met betrekking tot Lina. Ik vind het fantastisch om mee te maken en voel me bevoorrecht om moeder te zijn van zo’n klein mensje. Zij, maakt mijn dag en ja .. soms .. soms breekt ze ook mijn dag, maar dat is ook goed. 

Zo maar even een greep, wat mij in 2018 bezig heeft gehouden. En ja er zullen nog veel meer dingen zijn, maar dit zijn toch wel de belangrijkste. Hier nog de slotzin van mijn blog van 28 december 2017, de laatste van vorig jaar:

Ps. eerst zaaien .. dan oogsten! Laat 2018 een topjaar voor je worden!

En? Was een topjaar voor je? Zat dit jaar vol hoogtepunten i.p.v. dieptepunten? Kan je het jaar positief afsluiten? Kan 2018 de boeken in? Of kruip je heel diep onder je dekentje en denk: “laat het maar snel 2019 worden!”

Lieve volgers, lieve mensen, onwijs bedankt voor het volgen en lezen van mijn blog in 2018. Ik hoop nog veel te gaan schrijven in 2019 en mensen te motiveren en stimuleren. Mijn goede voornemen is om goed voor mezelf te zorgen en toch eens kijken of wij, ik & mijn hersenletsel … vriendjes van elkaar kunnen worden in 2019. Ik vermoed dat ik het dan een stuk makkelijker maak voor mezelf.

Maak er samen, met je geliefde, alleen, met vrienden of familie een fijne laatste avond van. Laat 2018 achter en neem mee wat je hebt geleerd naar 2019. Dit was de laatste blog van 2018 … maar zeker niet … mijn laatste. Tot 2019 lieve volgertjes! 

Liefs,

Jeannette

 

 

De keuze …. is reuze

De laatste maanden van het jaar zijn er altijd veel mensen jarig en juist in onze dichtbije omgeving. Vooral in oktober. Familie, beste vrienden en kinderen van beste vriendinnen. Ik zit er altijd tegenop, want ik weet dat ik mensen moet gaan teleurstellen. Teleurstellen om juist niet op je neef zijn verjaardag te kunnen komen of bij het dochtertje of zoontje van je beste vriendin.

Ik ga mensen teleurstellen, ik kan gewoon niet naar alle verjaardagen, ik wil en kan me niet in tweeën delen. Vorig jaar heb ik mijn best, teveel mijn best gedaan om minder verjaardagen te skippen. Dat heeft uiteindelijk zijn tol geeist. Dan ben ik natuurlijk niet duidelijk, de ene keer kan ik wel, maar de andere keer niet. Hoe dan? Mijn grenzen duidelijk aangeven, voor mensen en ook juist voor mezelf.

Er zijn vrienden die een vreugdedansje doen als ik juist niet kom…en een ander laat haar of zijn teleurstelling duidelijk merken. De kunst is om zijn/haar teleurstelling niet de mijne te gaan maken. Daarnaast kan ik het wel anders doen, bijv door een één op één date te plannen zonder alle gillende kinderen, luidruchtige ouders en de harde muziek.

Daarnaast moet ik dealen, de grootste uitdaging, met mijn teleurstelling. De teleurstelling naar mezelf, hoe ik ben, hoe ik ben met NAH want tsja als ik het niet had gehad…..ging ik bijna alle verjaardagen af. Ik, het gezelligheidsdier, ik de losbol en ik de moeder, de moeder met NAH.

Een activiteit om “even een bakkie” te komen drinken is voor jou misschien peanuts, voor mij is het een hele activiteit. Daarnaast speelt ook mijn perfectionisme een grote rol en die zit vaak in de weg. Ik merk, met Lina dat ik meer ben gaan plannen. Ik ben misschien weer aan het “over plannen.” Dus plannen om te plannen….snap je het nog?

Ik zal het uitleggen en uitgeschreven waarom een “bakkie” doen zoveel voeten in aarde brengt bij me. Laat ik voorop stellen dat dit hecht een keer kan, maar het moet gepland en niet met andere activiteiten op de dag. Daarnaast wou ik dat het anders kon. Een bakkie koffie drinken in de ochtend, gelden bij mij de volgende activiteiten/gedachten vooraf:

  • Heb ik suiker, melk en koffie in huis?
  • Lina en ik moeten aangekleed zijn, ontbeten hebben, dat gaat iets langzamer en ik heb hiervoor 1,5 uur nodig.
  • Is mijn huiskamer netjes?
  • Heb ik een koekje in huis?

Nu ik het schrijf, merk ik bij mezelf…ze komen toch voor ons, voor mij, voor een bakkie koffie? Ze komen toch niet om het rommeltje in mijn huis bekijken? Of dat ze het koekje missen? Dit is de combinatie van NAH, máár ook mijn perfectionisme. Als ik het laatste nou gewoon “uit” had kunnen doen, dat scheelt weer wat kopzorgen.

Gisteren zei een vriendin aan de telefoon, probeer maar wat liever voor jezelf te zijn. Als ik dat namelijk doe, ben ook relaxter tegenover mijn omgeving ipv als een dolle dwaas door het huis heen te banjeren en stampen omdat ik alles nu moet doen. Dus plannen om te plannen een beetje los te laten en juist op de dagen als we niets hebben of hoeven, kijken we hoe we ons voelen. Daarnaast zijn er genoeg dingen die wel gepland zijn of moeten, die standaard zijn, een hapje eten koken, eten, boodschapjes doen, tas van Lina klaarzetten, therapie etc.

De keuze is reuze, maar er is een keuze en laat ik me nu goed voornemen wat voor mij en juist voor ons verstandig is. Niemand ziet mij na een verjaardag of een andere activiteit, het moeten bijkomen, het moeten opladen, dingen die manlief even van mij overneemt, maar het kan. Het kan soms, 1 ding per weekend, mits Lina zich goed voel en ik me fit voel, soms kan ik mezelf even in het feestgedruis mengen en daar kan ik dan van genieten. Met mate, balanszoekende en soms een keer de plank volledig misslaan…..maar hé ik ben ook maar mens, een moeder, een moeder met NAH en ik probeer het goed te doen….niet perfect.

Liefs,

Jeannette

Ps dit plaatje hangt op mijn koelkast … treffend … fijn …. helpend.

De dubbele verjaardag

Gisterenmiddag werd ik aangesproken in de supermarkt….of ik óók op vakantie bent? Een van mijn trouwe lezertjes zei dat ze mijn blogs miste. Toch voel ik me wel weer vereerd, klim ik in de pen en driftig gaan mijn vingers weer over het toetsenbord van mijn laptop.

Vandaag is vandaag, vandaag ben ik jarig! Hiep hiep hoera voor mijzelf. Met in de ene hand een bordje met een gebakje en in de andere hand een wijntje . Ik kan je zeggen: “het is een goddelijke combinatie.”  Een pinot grigio & een cheesecake. Overmorgen maar weer op rantsoen, morgen nog een klein beetje mijn verjaardag vieren.

Happy birthday Sjanie 2.0 … ja 2.0 … want deze dag, 11 jaar geleden, veranderde mijn leven. Klinkt het gek, dat ik hiervoor óók soms dankbaar ben? Natuurlijk baal ik dat ik soms keuzes moet maken of dat ik veel te lang bij moet komen van een feestje, maar hé ik heb de keuzes en kan soms naar een feestje. De afgelopen maanden zijn echt niet leuk geweest, maar ik leer, iedere dag weer, niet bewust maar onbewust en denk de andere dag … o ja … als ik het zo doe, dan gaat het goed.

Niet Aangeboren Hersenletsel, je ziet me niet, maar ik ben in de afgelopen tijd wel een beetje vriendjes met je geworden. Helemaal accepteren, mwoah, kan dat? Ik geloof er zelf niet helemaal in. Misschien op mijn 80ste, in het bejaardentehuis, achter mijn rollator lopende. Alhoewel, hoe ouder, hoe eigenwijzer toch? En nu ben ik 41 en heb ik er 11 jaar bij gekregen. Jemig, wat klinkt dat in één keer uit, want toen ik 30 was, was een herseninfarct doormaken heel jong, nu ben ik 41 … en dat is nog steeds te jong.

Maar waarom ben je dankbaar? Het is heel cliché, maar ik ben er nog. Ik probeer dingen zo leuk mogelijk te maken in mijn leven. De keuzes die ik maak, is alleen om mijn leven leefbaar te houden. En juist niet alleen die van mij. De verantwoordelijkheid voor mijn dochter gaat voor alles. Zij is mijn leven, naast fulltime levensgenieter ben ik ook 24/7 moeder. Daarom ben ik je dankbaar NAH! Zonder jou zou ik me nooit zo voelen, als ik me nu voel. Wondertje, het wondertje wat ik ook weleens achter behang kan plakken, maar het is mijn grootste cadeau en niet alleen op mijn verjaardag.

Dankbaar dat ik dingen van je mee kan maken en dat je niet 3 of 4 dagen naar oppas moet, omdat mama moet werken.  Je groeit per dag, je zegt dingen en je bent zo wijs. Dus ja ……….. elk voordeel heeft zijn nadeel, maar in dit geval ben ik blij dat ik afgekeurd ben. Er zal daarnaast altijd een stemmetje blijven knagen, want ik wil me blijven ontwikkelen en dat ga ik straks weer oppakken om als ervaringsdeskundige te spreken.

Wat een dag, het blijft bijzonder. De dagen voor deze dag ben ik altijd onrustig, ik kan er geen vinger opleggen … de dag is bijna ten einde en ik voel me blij en gelukkig. Ik heb nooit zin in mijn verjaardag, omdat het toch altijd een andere lading heeft als “gewoon jarig” zijn. Maar hé ik ben weer een jaartje ouder geworden en die .. die kan niemand mij afpakken.

Proost …. op mezelf!

Liefs,

Jeannette

img_8364

Een steentje bijdragen

Er werd mij gevraagd om een artikel te schrijven voor “Verder met hersenletsel.” Ze willen een platform voor ouders met NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) oprichten.

Heel fijn dat ik hierin iets kan betekenen, ook al ben ik een groentje. Een groentje als moeder met NAH, want onze meid is vandaag precies 11 maanden. Toch kan ik al adviezen meegeven, mijn verhaal schrijven uit mijn eigen ervaring.

Wil jij mijn artikel lezen? klik dan hier. Ik ben blij en ook een beetje trots dat ik gevraagd ben om dit te doen. Om de taboe te doorbreken, kennis laten maken hoe het nou eigenlijk is om met NAH te lezen. Ik, samen, samen met mijn gezin. Mijn prachtige gezin!

Ik leer, ik leer iedere dag. In iedere fase van mijn leven komt NAH weer even om het hoekje kijken, mij dingen leren. Het is soms een harde leerschool, maar gelukkig blijf ik leergierig.

Bedankt voor het vertrouwen Verder met hersenletsel en voor de leuke samenwerking. Dit blijft me goed doen, mensen helpen, motiveren, inspireren en misschien iets te behoeden voor de dingen waar ik tegenaan loop.

Liefs,

Jeannette

De (december) grens

Grenzeloos … dat was ik en dat kan ik nog steeds zijn, maar echt stukken minder als vroeger. De welbekende grens voor NAH. Wanneer bereik je deze? Of wanneer ga je er écht overheen? Het “over je grens gaan” ontstaat niet ineens. Er zijn dingen, signalen die vooraf gebeuren bijvoorbeeld een drukke periode, dingen die onvoorzien zijn, te weinig rustmomenten pakken etc.

Voordat wij over de grens gaan, gebeuren er óók dingen in je lijf, je lijf uit eigenlijk al voordat je over je mentale grens gaat. Je wordt duizelig, misselijk, je ziet wazig, je hoort dingen veel scherper, je krijgt pijn ergens etc.  Jij denkt? Wat? Hoe dan? Het klinkt nog een beetje vaag maar ik ga het uitleggen.

De weg naar de grens is eerst groen, dan oranje en over je grens is deze echt rood en gaat naar knalrood. En dat … dat moeten we niet hebben. Overigens moet niemand dat hebben, maar ik schrijf dit speciaal voor mensen met NAH. De grens overschrijden moeten we zeker niet hebben in de december maand, want die staat bijna voor de deur.

Ik heb geleerd om signalen te herkennen voordat ik over mijn grens ga. Dit is een kwestie van heel goed opletten, zelfreflectie en bewustwording waar je de mist in gaat. Niemand wil over die grens gaan, want voor ons als NAH-ers is het zo rete-lastig om hier weer bovenop te komen. Het duurt, het duurt lang dus dat willen we eigenlijk voorkomen. Voorkomen is nog steeds beter als genezen 😉

Hierbij mijn rijtje van signalen waar ik op moet letten:

  • Niet uit mijn woorden komen
  • Dingen meer uit mijn handen laten vallen
  • Ongeduldig worden
  • Beren op de weg zien – dus onrealistisch denken
  • Minder in balans met mijn lijf (omvallen maar kan me corrigeren)
  • Minder goed slapen
  • Mijn lijf gaat zeer doen, vaak mijn rug wat meer pijn doet

Tsja? En dan? Je herkent uiteindelijk de signalen, ga je door of stop je? Stoppen is niet resoluut je leven op “stop” zetten. Nee het is pas op de plaats, gas terug nemen, goed voor jezelf zorgen, lief zijn voor jezelf en jezelf de vraag stellen: “wat heb ik nu nodig?”

Als ik niet luister naar de bovenstaande signalen, wordt het van kwaad tot erger….dus bijvoorbeeld niet of nauwelijks slapen, last krijgen van mijn lijf, watten voelen in mijn hoofd etc. Dan ben ik … dan ben ik echt over mijn grens gegaan en goed ook.

Hierbij een rijtje met andere signalen en misschien herken je ze of ga je ze herkennen:

  • Ongeordend zijn of juist geordend
  • Heel druk zijn of juist stiller
  • Boos zijn om bijna niets
  • Nog minder flexibel
  • Emotioneler
  • Licht is ineens feller
  • Geluiden komen harder binnen etc.

Als jij je signalen gaat herkennen, help je jezelf maar óók je omgeving. Je partner, kind(eren), ouders, vrienden etc. Als jij op de been blijft, dus niet over jouw grens gaat, is het fijn, fijn om met jezelf te leven zoals je bent. NAH hoort er eenmaal bij, hoe lastig, hoe verdrietig en hoe vervelend  het is. We dealen ermee, we moeten ermee dealen en laten we dat doen op een liefdevolle manier tegenover onszelf.

Wat zou je kunnen doen, als je de signalen voelt?

  • Extra rustmomenten inplannen
  • Mindfullnes oefening doen (“3 minuten ademruimte” –  YouTube)
  • Tekenen of kleuren
  • Iets bakken of koken
  • Wandelen of zelfs sporten
  • Let ook eens op je telefoon gebruik, al deze prikkels: licht, berichtjes, mailen etc veroorzaken ook veel prikkels.
  • Extra lange douche nemen, je ogen dicht doen onder de douche en al je moeheid in het doucheputje laten glijden
  • Zorgen dat je energie uit je voeding haalt…vaak snakken we naar “snelle energie” maar uiteindelijk wordt je daar óók weer moe van.
  • Maskertje nemen & ogen dicht op bed laten inwerken
  • Een boek of tijdschrift lezen
  • Een serie kijken etc.

Voor iedereen is ontspanning anders…de één ontspant van een boek lezen en de ander van bijv. wandelen.

Ik ben natuurlijk nieuwsgierig of je nog een aanvulling hebt in jouw signalen. Ik leer graag, ik wil het vaak ook van een andere kant zien. Iemand anders met NAH met goeie tips? Of mensen zonder NAH ….. jullie tips zijn ook méér als welkom.

Deze blog is een spiegel, een blog die ik iedere dag aan mijzelf kan voorlezen, want deze “ezel” stootte zich wederom tegen de spreekwoordelijke steen. Menselijk? Ja! Handig? Nee! Als je, je goed voelt, ga je door en vergeet je, je NAH en daarbij óók je rustmomenten.

plaatje - over de grens copy

Gisteren zei iemand tegen mij: “je poets toch ook je tanden om gaatjes te voorkomen?” Juist, deze is raak …. deze zit nu in mijn geheugen gegrift. Dus zorgen voor jezelf, je lijf & je hoofd is toch niet zo gek. Hiermee kan je overbelasting voorkomen. Pak je het met mij op? “Dan gaan we samen fluitend de december maand door” schrijf ik met een big smile op mijn gezicht.

Liefs,

Jeannette