Het is …. zoals het is

Het is zaterdagavond en muisstil in huis. Mijn dochter ligt net op één oor en manlief is de deur uit. Stilte, ik hoor alleen mijn vingers over het toetsenbord tikken. Even mijn moment, een moment om te schrijven. Ik heb al een aantal blogs geschreven, maar allemaal in concept, dus nog niet gepubliceerd. Deze week vind ik eindelijk een beetje rust, meer berusting in de periode waar ik in zit. Besef dat dingen anders kunnen en waar ik mijn winst uit kan halen. Dat geeft hoop en uiteindelijk veel meer plezier.

Het is zoals het is, zegt manlief vaak, alhoewel hij écht wel gevoel in zijn donder heeft, want óók hij vindt het niet leuk hoe het met mij gaat de afgelopen maanden. Al die dingen, al de activiteiten, zoals een verjaardag, die hij óf alleen doet óf samen met Lina. Het is zoals het is, is een waarheid als een koe. Leuk? Nee, maar sommige dingen zijn niet anders en sommige dingen worden ook niet meer anders.

Wat zijn mijn oplossingen? Moeder met NAH en een burn-out. Ik maak het mezelf steeds wat makkelijker, ik “eis” niet zoveel van mijzelf en leg de lat iets lager. Nog niet laag genoeg maar hé stapje voor stapje..  Ik heb mijn momenten, momenten waar ik ook kan denken: “het is zoals het is.” NAH overkomt je en je komt er niet meer van af, maar waar ik wel voor kan zorgen dat ik niet nog een keer in een burn-out terecht kom. Ik ben een gedreven, eigenwijze, emotionele en temperamentvolle vrouw die graag met haar neus overal bij wil zijn. Het kan niet, het gaat niet en dat is de keuze die wij hebben gemaakt toen onze kinderwens is uitgekomen.

Het is een hele verandering, een kind krijgen. Het is eigenlijk best heftig, want je weet gewoon niet wat je te wachten staat. In het begin deed ik er makkelijk over, het ging ook allemaal, ik dacht er niet over na, maar ik had geen besef wat voor roofbouw ik op mijn lichaam heb gepleegd. Je gaat op de automatische piloot, standje “maar doorgaan” en dan raakt je energie steeds meer op. Bij mensen met NAH is het nog lastiger. Je moet het zien als een bank, je hebt geen geld meer en je leent. Uiteindelijk heb je nog meer geld nodig en je gaat bankroet. Je kan geen geld meer lenen ……. dan is het de kunst om weer uit het rood te komen. Ik kan uit ervaring spreken als NAH-er, want dit is en blijft rete-lastig.

Ik ben nu bijna 6 maanden onderweg, onderweg om überhaupt te constateren dat ik een burn-out heb en hiervan te herstellen. Jemig, NAH is ontastbaar, maar dit ook. Je denkt aan sommige dingen goed te doen, maar daar ga je weer, dat val je weer keihard op je bek. Grof in de mond hè? Zo voel ik het, vooral het woordje bek wil ik benadrukken. Hard schreeuwen, gillen en janken … van boosheid, maar ook van verdriet. Waarom zou ik het niet kunnen denken? Hoezo kan mezelf er niet bij neerleggen, dat het echt is, zoals het is.

Ik ben bewust bezig om terug te komen, terug te komen op mijn oude niveau, balans te vinden, mijn energie goed onder de loep nemen en waar ga ik de fout in. Ik besef nu heel erg goed dat moeder zijn, multitasking is. Dus dat betekent dat je taken naast elkaar aan het uitvoeren bent. Een voorbeeld: mijn dochter aankleden, appeltje eitje denk je, maar als ik er echt over nadenk, is het voor mij best veel. Hoe doe je dat dan? Ik leg de dingen klaar die ik nodig heb en doe het stap voor stap. Erg fijn en als ik iets vergeet ligt het vaak binnen handbereik. Ligt het niet binnen handbereik? Gaat ze even in haar bedje zodat ik het kan pakken.

Dubbel taken, multitasking is eigenlijk gewoon “not done” bij mensen met NAH, dus probeer het jezelf makkelijk te maken. Het kan wel maar ook weer niet, omdat het teveel  van jezelf vergt en dat je accu, je energie, nog sneller op is. Ik heb besloten, net pas hoor, ik heb besloten om het mijzelf wat makkelijker te maken.

Als ik moe ben en Lina is bij mijn ouders, dan ga ik liggen, ga ik slapen, doe ik een mindfullness oefening of kijk ik lekker een serie van Netflix. Ik wil de strijd niet meer aan gaan, niet meer, want net als NAH geldt dat bij een burn-out hetzelfde. Een gevecht wat je niet kan winnen, het enige wat je kan doen om het te “laten,” het er te laten zijn en jezelf de tijd geven.

Ik heb van de week echt een paar keer gedacht: “het is zoals het is”  en daarbij gniffelend in mijzelf, want ik de koppige, ik ben degene die dit kan aanpakken en niemand anders. En tsja waarom wil je winnen van deze strijd? Er is maar één verliezer en dat ben jezelf. Nou ja één verliezer … is ook niet helemaal waar, want je raakt ook je gezin. Ik heb het van de week gezien als een “win win situatie” dochterlief bij mijn ouders en ik? Ik kan mijn rust écht pakken.

Ik skip op dit moment veel leuke dingen, maar aan de andere kant, pak ik het langzaam op. Ik maak het wat kleiner, ipv lunchen met een vriendin en haar kind, heb ik van de week een keer geluncht met Lina. Wat een feest en ik vond het heerlijk om er zo weer even uit te zijn. Moeder, dochter, quality time, een verwenmomentje, dochterlief heeft het hele restaurant vermaakt en ik ben zichtbaar aan het genieten op dat moment. Tsjakka, die steek ik in mijn zak. Dit moment kunnen ze nooit meer van me afpakken.

Genieten van de kleine dingen, maak het niet groot voor jezelf. Ga lekker wandelen en kijk rond, heb je weleens gezien hoe al de bloesem zo mooi in de bloei staat? Het is soms een rollercoaster, emoties, gedachten, gevoelens en vooral “doe ik het goed als moeder? Doe ik mijn partner niet tekort? Mijn andere familieleden? Mijn vrienden?” Ik heb mezelf nu echt op de eerste plaats gezet en óók hier zou ik best nog eens van af kunnen wijken, maar het maakt me sterk. Ik wil er voor gaan, ik wil wijzer worden, ik wil leren, op mijn eigen tempo. Ik wil mijn eigen koers varen en dit zal gaan met vallen en opstaan, maar hé … “het is zoals het is!!”

Liefs,

Jeannette

 

IMG_7373
Het zijn de kleine dingen .. die het doen !! 

 

De eye openers

Lieve volgertjes,

het is al een poosje geleden dat ik wat heb geschreven. Ik ben wel 5 keer begonnen met een nieuwe blog, inspiratie was er wel, maar de energie was er even niet. Ik laat het, ik heb even het schrijven gelaten en óók omdat dit juist niet moet. Sinds de verjaardag van Lina bestaan mijn weken uit extreme moeheid, onvoorziene dingen zoals ziek zijn, begrafenis en een kind die de afgelopen dagen de kinderziekte “pseudokroep” te verwerken heeft. Dat laatste vind ik heel erg, want je kindje is in de avond en nacht echt naar adem aan het happen. Je wilt dat niet, je wilt dit niet als moeder en wil het overnemen.  Ze had ook flinke koorts en last van haar keel. Gelukkig is ze aan de beterende hand, maar dat betekent nog wel gebroken nachten en veel gehuil.

En ik? Ik ga op adrenaline, op de automatische piloot en probeer naast voor Lina goed te zorgen óók goed voor mezelf te zorgen. Het is lastig, nee, maar ik vind het wel lastig om echt de boel, de boel te laten. Herkennen jullie dat ook? Als je moe bent, heel moe bent, dat je dan “hyper” wordt bij de onvoorziene dingen? Dingen die je dus niet gepland? Eigenlijk dingen waar je geen ruimte voor hebt … maar deze dingen gebeuren nou eenmaal.

Het waren roerige weken, maar daarbij ook gesprekken gevoerd met therapeuten. Boeiende, indrukwekkende, maar ook zeker confronterende gesprekken. Ik krijg weer langzaam inzicht in mijn patroon, hoe ik de dingen aanpak en de conclusie is:  “waarom doe ik zo mijn best, als ik weet dat bepaalde dingen mijn zwakke punten zijn?”

Ik ben een doorzetter, een doorduwer, een type waarvan je kan zeggen “wat ze in haar hoofd heeft, heeft ze niet in haar kont,” en daarnaast potje eigenwijs, met daarbij de houding van “mij krijgen ze toch niet klein.” Dit is in kort hoe ik mijn persoonlijkheid een beetje kan beschrijven.

NAH en moederschap, het viel me mee, want ik deed alle dingen die ik heb geleerd van de vorige trajecten. Ik had het op orde, ik had het in de gaten wanneer ik net over mijn grens ging en kon dus “over mijn grens gaan” vermijden. Een keer over je grens gaan, is niet erg, want daar heb je een buffer voor, maar ik ga door, ik ga door tot het gaatje. Wat gebeurt er dan je hoofd?

De prikkels die een mens krijgt met NAH, kan je niet meer goed verwerken. De filter is weg om al die prikkels te onderscheiden en te incasseren. Maar huh??? Ik kan best goed tegen geluid en beeld, ik hou er rekening mee met oordopjes als ik naar drukke activiteiten ga. Preventieve maatregelen, maar als ik echt in een terugval zit, kan ik dat niet.

Ik kan dan gewoonweg niet naar een winkel, naar sport etc. Hoe werkt het dan? De hersenen na een CVA kunnen minder prikkels verwerken, als je dat wel doet, je negeert “de prikkels” komen je hersenen in het “standje overleven” dus eigenlijk zit je dan al in de oranje zone. Als je daarmee doorgaat, dan komt er een dikke, vette error!! Klaar, finito, afgelopen …. einde verhaal en daar is ie dan … de terugval.

Dus eigenlijk moet ik me altijd behoeden voor veel prikkels, óók als het goed met me gaat? Ja is het antwoord en dikke, vette ja. Ik zit met tranen in mijn ogen achter mijn laptop, want dat wil ik helemaal niet. Als ik me goed voel, wil ik juist leuke dingen ondernemen. Dit zijn dingen die ik de afgelopen periode heb geleerd, dus je kan best zeggen dat dit binnenkomt. Het komt keihard binnen en dat het confronterend is en ook wel weer fascinerend hoe je koppie werkt na NAH. Leuk?? Nee, absoluut niet, als ik een keuze had gehad, weten mensen die mij kennen, dat ik hier niet zomaar mee akkoord ga.

Maar ja … wat gebeurd als ik niet akkoord ga? Moet ik me dan zo voelen als de afgelopen maanden? Moe, extreem moe, opgebrand, kaarsje uit, emmertje vol? Nog een leuk voorbeeld. Ik heb een boeiend gesprek gehad met een therapeut. Het heeft indruk op mij gemaakt en het is blijven hangen. Een man die mij meteen leest, het zal zijn vak zijn om zo door mensen door te prikken.

De beste man had pionnen in zijn hand en legde deze op de grond, tegelijk zei hij een cijfer, die hoorde bij een pion. Het was een reeks van 1 t/m 5, dus easy peasy, dacht ik. Daarna was zijn vraag of ik de weg wilde volgen met de pionnen en hij zei: “1, 2, 4, 5, 2.” Driftig in mijn kop, omdat ik het eigenlijk al niet meer weet, maar volg ik de weg van de pionnen, die hij zei, zo goed als ik kan. Het was fout. Ik baalde, ik de strever, ik de vrouw die het altijd graag goed wil doen.

Nogmaals zei hij, “2, 3, 5, 2, 1.” En daar ging ik weer, eigenlijk al gefrustreerd, gefrustreerd omdat ik de cijfertjes bij de pionnen alweer vergeten was. Dus ik deed maar wat. Ik volgde mijn eigen weg en keek wel of het goed was. Weer fout ………”ga maar even zitten,” zei hij. En nu komt zijn vraag: “waarom doe je zo je best???”

Euh ja duh, dacht ik … “jij vraagt me dit, dus ik ga dit gewoon doen,” zei ik.” Hij keek me, indringend aan en zei “je kan dit helemaal niet, dus waarom zo je best doen? Dit gebeurd dus ook in je normale leven. Bam, het gaat natuurlijk niet om de pionnen en de cijfertjes en de weg volgen. Het gaat erom dat ik dingen doe in mijn leven, wat ik eigenlijk niet kan. “Dingen waar je knetterhard je best voor doe, wat uiteindelijk wel lukt, maar dit kost je zoveel energie en kijk hoeveel energie je hieraan verspilt,” zei hij.

Stof tot nadenken … voelen is heel belangrijk voor mensen met NAH, je lichaamstaal leren kennen & herkennen, signaleren en erop inspelen. Ik voel het wel, maar ik negeer het. Als ik mijn ogen dicht doe tijdens de therapie, voel ik mijn tranen opkomen, drukte in mijn hoofd, lichtelijk paniek en boosheid. Ik doe meteen mijn ogen weer open, want dit wil ik toch niet voelen?  Na deze gesprekken was ik leeg, op, maar daarentegen ook weer ontspannen. Het was eruit, een klein beetje maar toch.  

Ik hoop dat ik deze week weer een beetje bij kan komen, de dingen doen die “moeten” en de dingen die morgen of overmorgen kunnen, laten. Heb ik dan een doel voor deze week? Nee … het komt, zoals het komt en probeer te voelen, wat ik voel en er even bij stil te staan. Mijn prioriteit is ons kind, dat ze weer beter wordt. Je cijfert jezelf weg maar hé, dat doet iedere moeder toch? Het is geen rare instelling die ik heb, het enige waar ik voor moet zorgen is, dat ik op de been blijf. Voor mijzelf, voor mijn dochter en voor mijn mooie gezin. Adem in, adem uit ………. en ontspan!!!

Liefs,

Jeannette