De controlefreak

Dat …. dat ben ik! En in combinatie met hersenletsel is dit niet echt een gouden combi. Ik kan natuurlijk alles, ik wil alles, het zelf blijven doen en vooral mijn onafhankelijkheid niet kwijt raken. Stukje bij beetje, leer ik dat het niet erg is om hulp te aanvaarden. Het maakt mijn leven nét wat simpeler.

Overal controle over willen houden, lukt niemand, geloof me maar! Waarom zou ik er wel naar toe willen streven? Ik, ik en mijn hersenletsel. Juist is hersenletsel onvoorspelbaar en soms juist niet. Weet je dat je moet incasseren, dat je moet herstellen of bijkomen. Net wat meer als een ander en ik moet het anders doen. Met zo min mogelijk prikkels, thuis, mijn basis.

De zomer is nu echt voorbij geloof ik, de herfst nadert en ik besef heel goed dat ik afgelopen herfst en winter zo mijn best heb moeten doen om mijn kop boven water te houden. Zou het nu anders zijn? Ik hoop van wel! En ik vertrouw op mijn eigen kunnen, wat ik heb geleerd het afgelopen jaar en juist om mijn leven wat simpeler te maken.

Wat is er dan veranderd vergeleken met de vorige herfst?

  • Lina gaat nu 2 dagen naar de (kinder)opvang
  • Ze is altijd 1 nachtje/dag per week bij opa & oma
  • De grote boodschappen worden bezorgd
  • Woensdag en vrijdag plan ik helemaal niets, dit geeft me erg veel rust. We zien in de ochtend wel wat de dag brengt.
  • NAH professionals (een persoonlijke begeleider) start over 2 weken thuis

Dit zijn wel de grootste veranderingen. Vooral praktisch, maar ook mijn mindset. Ik probeer het iets simpeler te maken voor mezelf, zodat we samen een zo leuk mogelijk leven kunnen leiden. Hersenletsel draag ik, maar mijn gezin, familie en vrienden zien mij soms worstelen en leven mee.

Wat is één van jouw grootste verandering sinds je hersenletsel hebt?

Zwanger! Met NAH? Hoe dan?  

Ik wil jullie allereerst hartelijk bedanken voor de belangstelling bij mijn eerste blog, die onlangs werd gepubliceerd bij de Hersenstichting. De reacties waren hartverwarmend en dit geeft mij nog meer motivatie om door te schrijven. Vooral. voor mijzelf, maar ook voor jullie! Ik wil mijn ervaringen delen, jullie stimuleren, inspireren & motiveren.

Ik hoef jullie niet uit te leggen hoe je zwanger zou kunnen worden. Iets met ooievaren, bloemetjes & de bijtjes. Ik zal en wil hier graag open over zijn, open zijn over onze weg naar onze zwangerschap. Onze weg, naar wat nu in haar ledikantje ligt, ons wondertje, ons pakketje met liefde, ons bijzondere meisje. Wat kan ik naar haar kijken, wat kan ik om haar lachen en wat kan ik van haar genieten.

NAH en moeder worden .. ik had zelf twijfels, heel veel twijfels. Vooral vol onzekerheid, want tsja als je echt overprikkeld ben, moet je niet denken aan een jankend kind om je heen. Wij hebben zelf met mensen gepraat in onze omgeving, zij hebben óók hun zorgen geuit. Ik kon het hebben, maar niet bij iedereen. Boos, verdrietig .. pure onmacht omdat mij iets was overkomen waardoor ik er toch anders over na moest denken.

Daarnaast heb ik gepraat met ”ervaringsdeskundigen.” Moeders met NAH, gelijkgestemden, vrouwen waar je eigenlijk aan één woord genoeg hebt. Op een gegeven moment heb ik gedacht, dit wordt onze keus. Een keus waar wij achter moeten gaan staan. Een keus om eraan te beginnen en dan nog maar eens zien of het lukt. Manlief heeft altijd een kinderwens gehad, maar heeft altijd achter me gestaan. “Als jij het niet aandurft schat, doen we het gewoon niet” zei hij. Toch bleven bij mij de twijfels ….

Bij toeval zijn we in een traject terecht gekomen. Er was een cyste gebarsten in mijn buikwand en hieraan ben ik geopereerd. Niet leuk, maar uiteindelijk ben ik toch erg blij dat dit gebeurd is. Toen zijn we namelijk in een traject gekomen, geloof me, we wisten niet dat dit bestond. Het is blijkbaar voor iedereen toegankelijk. Ik noem het maar een geluk bij een ongelukje. Ik dacht altijd, je gaat naar een specialist als je iets hebt. Wij hebben bij een hele fijne gynaecoloog gelopen, zij sprak óók haar zorgen uit, lichamelijk kon het allemaal wel, maar wel dat het zwaar “kan” worden.

Deze uitspraak heeft me geholpen, want deze uitspraak: “het kan zwaar worden” heeft mij uiteindelijk over de streep getrokken. Ik heb namelijk voor hetere vuren gestaan en toen kreeg ik er niets voor terug. Er was toen al overleg geweest met mijn neuroloog Een keizersnede stond al wel vast, want ik heb niet alleen NAH maar ik heb óók nog 4 hernia operaties gehad.

Niets is vanzelfsprekend, óók dat heb ik wel geleerd in mijn leven, dus ook niet “zomaar” zwanger worden. Ken genoeg mensen om mij heen, genoeg verhalen, dat je niet een kind “neemt” maar dat het een gelukstreffer is. Het is je gegeven, het is niet zomaar wat. Ik ben daarom erg dankbaar dat het ons gelukt is, want hormoonbehandelingen mag ik niet.

Mijn zwangerschap? Die was fantastisch! Wij waren er realistisch ingegaan, de uitspraak van de neuroloog hebben we ook meegenomen. De kans was groot dat ik de helft van mijn zwangerschap op bed zou komen te liggen. Dus realistisch, niet negatief, absoluut niet …  de weken vorderden en de laatste weken heb ik wel in een cocon gezeten, maar goed volgens mij doet bijna iedere zwangere vrouw dat.

Volgens plan, ook dat was zo belangrijk voor mij, maar hé een zwangerschap kan je niet sturen. Ik ben een control freak, alhoewel ik er wel wat soepeler mee om kan gaan de laatste jaren, maar het zit in mij en dat zal blijven. Vrijdag 24 februari is onze kleine meid geboren. Hoppa, één obstakel overwonnen ….. zo trots!! En nu? Nu gaan we de uitdaging aan van moeder worden, moeder zijn, ouders zijn. Ik heb er zin in en hou van uitdagingen. Er bestaat een groep op Facebook: “moeders met NAH” en daar heb ik veel aan. Ben jij ook een moeder met NAH?  klik hier en meld jezelf aan.

Ik sta altijd open voor vragen, dus schiet … graag!!!

Liefs,
Jeannette
Website: www.herzenspinsels.wordpress.com

Hoe ziet de wereld eruit vandaag?

De gordijnen gaan open en alles is wit, het blijft sneeuwen! Mooie plaatjes, heerlijk om vanuit binnen naar buiten te kijken want ik blijf vandaag lekker binnen. Een kopje thee, beetje rommelen, beetje schrijven, beetje slapen, beetje koken, beetje Netflix-en … van alles een beetje. Manlief is gezellig thuis dus we zullen vast een filmpje kijken vandaag.

Hoe zie ik de wereld vandaag? Gaat het wat beter? Het is 2 weken geleden toen ik een terugval constateerde, een terugval wat me aardig in de weg heeft gezeten, een terugval wat er langzaam is ingeslopen, waar ik rustig weer uitkomt. Het woord rustig is een goed woord, dat geeft me rust, de ruimte, de ruimte om te herstellen en mijzelf klaar te maken voor de bevalling.

Het komt allemaal dichterbij en of ik het spannend vind? Ja!! Ik vind het rete-spannend, maar zie er absoluut niet tegenop. Daarnaast ben en blijf ik een controlfreak en vind ik het lastig om dingen te laten gaan, zoals ze gaan. We mogen bijvoorbeeld maar beperkt kraambezoek, max 1 of 2 bezoekjes per dag, van max 30 minuten. Ook niet iedere dag en ook niet in de avond. Dat vind ik lastig en ik maak het mijzelf nog lastiger als mensen zeggen: “ik mag toch wel even om het hoekje komen kijken?”

Wat gebeurd er dan? Ik sla dicht of er breekt paniek uit, ik lig er wakker van. Waarom ik wakker van lig? Is omdat ik deze periode niet zoveel kan hebben, ik kan dingen dan niet goed relativeren en dan hoop ik maar dat mensen niet zomaar op de stoep staan bij het ziekenhuis of thuis. Het is enthousiasme van mensen, zegt manlief en ze vergeten dan even dat je een keizersnede krijg en dat je daarnaast ook NAH hebt. Veel gepraat met manlief en mijn ouders. Ze zien waarschijnlijk de paniek in mijn ogen, zien dat ik overstuur raak van “een mug” en ze willen me zo niet zien.

Nu 2 weken later …. gaat het allemaal weer een beetje. Ik kan dingen loslaten, ik kan bedenken dat het onze bevalling is en dat mensen rekening moeten houden met ons en wij niet met hun. Dat laatste ben ik altijd mee bezig, wil niemand voor het hoofd stoten, ik wil het voor iedereen goed doen en dat iedereen tevreden is. De knop is weer om, de knop is om, omdat ik mijzelf, manlief en straks onze dochter op de eerste plaats zet. Ik eerst, klinkt egoïstisch, maar als ik niet goed voor mijzelf zorg, zit manlief met de gebakken peren en ik wil ook heel graag een leuke & relaxte moeder worden voor onze kleine meid.

Ik zit weer op de goede weg en ik ben blij dat het nu gebeurd en niet vlak voor de bevalling want geloof me, ik gun niemand die zich zo rot heeft gevoeld de afgelopen weken. Totale overprikkeling, woede, verdriet, machteloosheid … maar ik krabbel op en daar moest ik vertrouwen in hebben zei mijn neuropsychologe en ze had gelijk!!

Maak er een mooie, witte zaterdag van! Geniet van de sneeuw is niet buiten … dan wel binnen.

Liefs,
Sjanie

Sneeuw op ons dakterras

 

Nachtje weg 

Morgen gaan manlief en ik een nachtje weg. Niet zoveel bijzonders toch?? Voor ons wel! Het is namelijk het laatste nachtje weg met z’n tweetjes. Nu ik nog aardig mobiel ben, is dit weekend een uitgelezen kans om te gaan. En wat denk je van de kerstmarktjes? Warme chocolademelk? Hapje eten? Gluhwijn … oh nee dat mag ik dan weer net niet. Mag manlief mijn glaasje 😉

Spulletjes liggen klaar en lig nu lekker op bed, beetje voorrusten voor morgen en overmorgen. Ons hotel is in de stad, uitstekend, want de hele dag lopen trekt deze mama in spe niet meer. Uurtje rusten, kan dan prima! 

We hebben een “signaleringplan” moeten invullen voor de gynaecoloog inclusief een bevalplan. Het signaleringplan is om hun een kijkje te geven in ons leven met mijn NAH. Manlief en ik praten erover, dat is fijn. Voor ons is dit óók fijn, zeker voor manlief, die kan actie ondernemen en mij er op wijzen als hij ziet dat het niet lekker gaat. Gewoon preventief, gewoon hoe wij altijd leven, maar dat dit nu een beetje extra aandacht moet hebben omdat ik zwanger ben én dat er over een paar weekjes een mini mensje bij ons is. Dinsdag controle en mogen we weer ff kijken naar ons meisje.

Nieuwe periode, ben erg benieuwd en probeer het allemaal over me heen te laten komen. Je kan het niet sturen, controlfreak Sjanie out, zwangermodus aan en ja ik heb er nog steeds heel veel zin in!! Manlief ook, we zijn zo benieuwd naar haar. Nog eventjes, de laatste loodjes, lol maken met z’n tweetjes, rust pakken, genieten van de bewegingen in mijn buik, de wasjes worden gedaan, kleertjes gestreken in de kast….het wordt steeds echter. 

Fijn weekend iedereen!

Liefs,

Sjanie