Multitasken

Multitasken bij hersenletsel …. ik kan het, nee ik probeer het, maar ik kan het niet. Heel veel delen van mijn hersenen moeten hieraan meewerken. En wat krijg je dan? Jezelf overvragen, jezelf uitputten en vooral heel vermoeid raken.

Dus ik (probeer) mezelf een plezier te doen, activiteit na activiteit, een stukje rust in brengen om mijn activiteiten te wisselen van mentaal naar lichamelijk. De ene dag lukt het en de andere dag niet. Vaak door mijn enthousiasme, maar ook door externe prikkels, de onvoorziene situaties.

Adem in, adem uit …. iedere dag mag ik. Ik geniet, ik zwoeg, ik heb plezier en ik leef.

Wat vindt je van dit plaatje??? Dit kan jij vast ook! Jij met … jij met je hersenletsel 😉

Supersonisch chronisch

Ai, ai, ai … de pittige maanden gaan me niet in de koude kleren zitten. Iedere keer als onze mop ziek (geweest), lever ik wat energie in en ik kan het gewoonweg niet bijtanken. Dan gaat ze, mijn lichaam, mijn lijf die gaat tegensputteren.

Hoe dan? Ik weet het gewoon, ik kan er de klok op gelijk zetten. Als de energie op is of noem het bankroet of noem het opgebrand. De zenuwpijn giert dan door mijn rug en mijn benen spelen op. Ik heb al 3x een keelontsteking gehad en vorige week met een emmer op het toilet gezeten.

Hoe the fuck kan je bijkomen? Mensen met hersenletsel moeten ook weer langer bijkomen van “ziek” zijn. Hello cirkel, daag uitgang! Ik zoek ‘m, de uitgang. Alle hoop ligt in de handen van de kno arts. Hij gaat Lina opereren aan neus & keelamandelen verwijderen en buisjes plaatsen. Het arme meisje, maar ik hoop dat het veel gaat oplossen.

Afgelopen dagen waren pittig. Zondag de verjaardag van dochterlief gevierd en dat heeft me genekt. Met de weinige energie die ik heb, heb ik toch weer veel energie gegeven, dan ga je scheef. Mijn lijf zegt dan: “ho madammeke!” Ik heb een keelontsteking en hoge koorts gehad.

Vandaag, gelukkig, ik voel me iets beter. Onze dochter wordt liefdevol verzorgd door mijn ouders. Ook zij kreeg koorts en dan wil je als moeder, bij haar zijn, haar vertroetelen en haar warme lijfje tegen je aanvoelen. Dat zijn mijn gedachten en heel even om de hoek kwam mijn schuldgevoel kijken. Deze heb ik weg kunnen wuiven. Daag schuldgevoel, ik kan hier niets aan doen. Daarnaast ben ik super dankbaar dat het zo is, zoals het is.

Door deze situatie, de verjaardag kunnen vieren, het ziek zijn, de liefdevolle opvang kon ik wel slapen overdag, waardoor ik wat op ben geknapt. Had ik de verjaardag niet moeten vieren? Als het mijn eigen verjaardag was had ik volmondig ja gezegd. De verjaardag was fijn, ongedwongen, fijne mensen, we hebben hulp gehad dus nee, de verjaardag van mijn dochter zou ik zo weer vieren. Maar nu even niet …. ons appartement wordt dit weekend benoemt tot: “knuffel paradijs.”

Hebben jullie weleens iets gevierd waarbij je eigenlijk wist dat je niet goed in je energie zat? Ik ben benieuwd!

Liefs,

Jeannette

Quote 20.12.2018

Even goed om te onthouden in de meeste drukke maand van het jaar. Of doen we dat zelf? En daarbij wordt er niet te veel verwacht van de maatschappij?

Een kerstontbijt op school en oh ja of je ook even iets wilt maken. Je wilt natuurlijk niet te kort schieten aan al de andere moeders die een avond in keuken staan en voor de meeste bizarre creaties zorgen.

Kerstavond? Twee kerstdagen! En hup plakken we er nog een 3de kerstdag bovenop omdat het allemaal maar moet of dat het hoort.

Mijn visie van Kerst is, met gezin & familie bij elkaar zijn. Het maakt niet uit of het een uur is of een hele dag. Het gaat om de kwaliteit van het samen zijn.

De onderstaande spreuk kan iedereen goed gebruiken … dus sta eens stil, gun jezelf rustmomenten tussen de laatste dagen van december.

Geniet van de voorbereidingen.

Liefs,

Jeannette

Wat denk je nou?

Nee, nee … ik wil niet je gedachten lezen. Het is een pakkende titel voor .. juist voor mezelf. Vandaag heb ik de hele dag voor mezelf. Je kan het noemen: “quality time,” “me-time,” of “mijn eigen dag.” Wat maak ik er van? Het begint namelijk al helemaal verkeerd. De kledingkast van Lina gaat open, ik orden het, ik maak wat foto’s om te verkopen. Daarna pak ik de was uit de droger, maak het niet beslapend bed op van onze dochter en er gaat een wasmachine aan. Ik maak een rode grapefruit schoon en eet dit op aan de aanrecht.

Ik hou van koken, het is een hobby, het is een uitlaatklep maar het is ook iets om goed bij na te denken. Denk aan: olie in de pan, niet te hoog opzetten, het afgieten vind ik altijd wel een dingetje, welke ingrediënten gaan er in en in welke volgorde. Dit zijn maar een paar aspecten van het koken. Deze dame wil dan ook meteen 2 maaltijden maken, niet tegelijk, maar achter elkaar. Juist óók om de tijd te overbruggen als iets 25 minuten moet koken, dan kan je toch wel de andere ingrediënten snijden voor de andere maaltijd toch?

Moet kunnen … het woordje moeten is eigenlijk al fout. Om terug te komen op vanochtend. Ik krijg een appje of ik even mee wil kijken op een site. Ik help graag mensen, maar wat doe ik? Ik laat alles uit mijn handen vallen, zet mijn kookpitten uit en slinger mijn laptop aan. Ik zoek, beantwoord haar apps en wat gebeurd er? Tussendoor belt mijn moeder, via Facetime, samen met onze dochter. Ze vraagt hoe het is en ik stamelde: “ik was ergens mee bezig.” Tegelijkertijd kom ik ook niet goed uit mijn woorden.

Facetime afgekapt, nog 2 minuten bezig geweest met de laptop en toen weer achter de pannen gaan staan. En dan? Dan moet ik allemaal terug gaan halen waar ik ook alweer mee bezig was. Dit is een grote bewustwording, ik denk (nog steeds) meer te kunnen, als ik eigenlijk kan. Het is het aard van het beestje en dat staat lijnrecht tegenover mijn hersenletsel. Zullen ze een keer vriendjes worden met elkaar? Maak ik het ooit milder voor mezelf? Maak ik mijn leven makkelijker met bewustwording en  besef  in plaats van het leven met “moetisme?”  

Ruim de helft van mijn dag, de dag die helemaal voor mezelf is en was, is al voorbij. Kan ik nog een nieuw begin maken? Ja, dat kan! Op ieder moment, kan je opnieuw beginnen. Ik ga aan de grote eettafel zitten en pak mijn kadootjes in voor kerst. Dit is ontspannend, een beetje freubelen en iets moois maken.

Daarna maak ik een grote bak thee voor mezelf, maak lekker fruit klaar en ga voor Netflix zitten. Fruit? Waarom niet M&M’s of een groot stuk Tony? Tsja .. óók dat is een van stories of my life, balansen, met voeding dus na een weekend vol vreterijen, maak ik er vandaag een fruitdagje van. Telefoon aan de kant, fruit, Netflix en ik!

Fijne maandag allemaal!

Liefs,

Jeannette

Quote – 07.12.2018

Het is … zoals het is, als je er geen invloed op hebt. En je mag verdrietig zijn of boos worden, het lijkt mij een normale reactie van ons, wij als menselijke wezen.

Adem in, adem uit en maak van een lastige beslissing uiteindelijk iets moois. Kiezen voor jezelf, voor mijzelf….ik blijf het retelastig vinden.

Manlief is jarig vandaag en we zouden het morgen klein vieren, maar het is afgezegd of nee, verplaats. Gevoel: “schuldig,” maar mijn gedachten zijn goed: “het is pure overmacht.”

Mijn lijf is moe, ons meisje was wederom ziek en mijn lijf voelt ziekig al de hele week. Moeders moeten op de been blijven en dat doe ik, maar ik snak naar het weekend.

Samen, samen de zorg delen, samen zijn en voor mij betekent dit wat meer rust. Mijn batterij opladen, mijn balans terug vinden, overleven, loslaten, omarmen en … en accepteren.

Fijn weekend!

Liefs,

Jeannette

Repost: de (december) grens

Joepie!!! Vandaag is het 1 december. Dit is het, dit is de maand waar veel NAH-ers tegenop zitten. Vooral omdat er veel feestdagen in deze maand zijn gestopt. Vindt je het wel gezellig? Natuurlijk!!!!

De lichtjes in de straat, Sinterklaas die overal opduikt, daarnaast zijn Pieterman, heerlijke december lekkernijen, manlief die jarig is, Kerst met de familie en Oud & Nieuw.

Best veel hè? Als je het zo opschrijft … ik heb vorig jaar een blog geschreven, wat een goede reminder is. Hierbij een repost over, klik op “(december) grens”

Maak er wat van! Op je eigen manier, naar jouw eigen kunnen, luister goed naar je lijf en pak je (mentale) rust wanneer het mogelijk is.

Liefs,

Jeannette

Hoe doet ze dat?

Hoe komt ze de dag door met hersenletsel?? En juist deze doelgroep: “een moeder met NAH.” Als je moe bent, je hebt weinig energie, alle geluiden komen hard binnen, het licht is op sommige plekken niet te verdragen en … en er staat een dreumes aan je broek te trekken en zegt zo enthousiast dat het bijna schreeuwen is: “pepernoten!”

Ons kind heeft 2 keer pepernoten gehad, maar waarschijnlijk met de eerste ontmoeting van deze december delicatesse, is er een ongelofelijk fan bij. Ze associeert ook Sinterklaas met pepernoten, want ze mocht de Sinterklaas intocht kijken mét jawel een bakje pepernoten. Kindlief wil dus iedere keer Sinterklaas kijken mét .. pepernoten. En oh ja tijdens de Sinterklaas intocht was er een bandrecorder (lees: kindlief) die frequent herhaalde: “Nijn kijken, Nijn kijken, Nijn kijken, Nijn kijken … ” Kortom ze snapt er nog geen snars van en ik? Ik vind dit helemaal nog niet erg.

Zo lachen met mijn kind, maar we dwalen af bij de kern van deze blog. Ik heb wat hulpmiddelen die ik gebruik om de week door te komen. En wat handige trucs, tips en adviezen. Wat dan? Wat dan? Wat dan? Ik hoor je enthousiasme en ik ga het allemaal vertellen en in de hoop dat jij er iets aan kan hebben.

Dagelijks

  • iPhone agenda (app: calender) met herinneringen en afspraken
  • Things to do lijst – als ik iets opmerk, schrijf ik het op, streep ik het af of neemt manlief iets van mij over. Zo weet iedereen in het huis wat er extra moet gebeuren.
  • Stappenteller, niet zo zeer van dit moet maar ik voel me er beter bij. Veel lopen dus ik gebruik deze als een soort veel reminder.
  • Rond 2200 uur gaat mijn lamp uit om te slapen, soms eerder. Het duurt namelijk altijd even voordat ik in slaap ben.
  • Er hangt een krijtbord in de keuken. Deze gebruik ik voor om boodschapjes op te schrijven. Pak ik het laatste? Of soms de een na laatste? Dan gaat dat op het bord zodat ik vrijwel nooit zonder zit.
  • Ik maak gebruik van mindfullnes oefeningen – minimaal 2x per dag. Ik gebruik hiervoor de mindfullness app van VGZ of ik zoek er eentje op You Tube van “commit Happiness.” Beide erg fijn!

Wekelijks

  • Ik maak het weekend een maaltijdplanner. Hierop staan mijn maaltijden voor in de avond, voor de nieuwe week. Daarnaast schrijf ik daar ook op de boodschappen, die ik hiervoor moet halen en de producten die ik al in huis hebt.
  • Vanuit de maaltijdplanner maak ik een boodschappenlijst. Deze zijn voor grote boodschappen.
  • Ik kijk altijd naar mijn week en hoe ik me voel na de afgelopen week. Ik bespreek dat soms met manlief en vanuit daar beslis ik of ik de boodschappen bestel. Stel je voor je kind is de hele week aan het spoken en je wallen hangen tot je knieën? Terg jezelf niet verder en vermijd de prikkels die niet nodig zijn. Bestel lekker je boodschappen. Kan in steeds meer winkels en allerlei boodschappen service bedrijven.

Toekomst

  • Home planner – ik wil een kalender bijhouden voor meer overzicht. Deze hangt al op een prominente plaats in de keuken. Ik ben daar vaak dus ik ga er vanuit dat ik er vaak op ga kijken. Het zijn dubbeltaken, want ik hou mijn elektronische agenda bij én daarnaast onze kalender. Het schrijven, helpt mij meer te onthouden. Vooral de belangrijke dingen.

SMI (Sociaal Medische Indicatie)

Wij maken gebruik van een Sociaal Medische Indicatie voor de kinderopvang. In het kort betekent dit dat je opvang kan aanvragen bij je gemeente op grond van je medische indicatie. Ik wist het zelf ook niet dat dit überhaupt bestond, maar na wat zoekwerk, mailen, bellen en daar papierwerk inleveren, hebben wij 1 dag kinderopvang. Je betaalt zelf de kinderopvang, maar je krijgt de kinderopvangtoeslag terug van de gemeente i.p.v. de Belastingdienst.

En wat nog meer?

Ik maak gebruik van holistische massages. Wat klinkt dat zweverig hè? Dat is het soms wel een beetje, maar het helpt mij om dingen te plaatsen en even goed tijd voor mezelf te hebben. Deze massages worden vergoed vanuit je aanvullende zorgverzekering en ik kom er altijd met een fijn gevoel vandaan. Even contact maken met je lijf, wat ik uiteraard ook probeer in mijn leven, maar dat lukt niet altijd.

Sporten schiet er de laatste tijd bij in, maar ik heb wel weer het wandelen goed opgepakt. Daarnaast moet ik ook niet alle ballen omhoog willen houden op dit moment, want ik ben nog steeds bezig met therapie. Ik probeer liever en milder voor mezelf te zijn, dus dit staat even in de koelkast. Hallo Pilates, hallo zwemmen … en hop ik doe de deur weer dicht.

Jouw hulpmiddelen?

Daar ben ik natuurlijk ook wel heel benieuwd naar. Juist omdat ik er iets aan zou kunnen hebben of mijn andere volgers. Ik zeg “spread the word” zodat we elkaar kunnen ondersteunen, helpen en misschien iets heel nieuws kunnen ontdekken wat voor iemand werkt. Het blijft proberen, het zoeken van balans en het kunnen loslaten van dingen die gewoon niet kunnen.

Ik hoop dat jullie iets hebben aan de bovenstaande dingen en misschien denkt: “hé dat is handig .. dat wil ik ook proberen!” Wil je bijvoorbeeld de maaltijdplanner hebben? Dat kan! Je kan me altijd mailen door hier contact op te nemen of berichten via Facebook/Instagram. Alles mag en niets moet 😉

Inspireer, stimuleer & motiveer!!

Liefs,

Jeannette

De cirkel is rond

Slecht slapen, ziek kind, zelf ziek …. en repeat. Daag ritme, hallo chaos. Chaos in mijn kop. Mijn cognitieve functies als plannen, logisch denken en laat staan informatie verwerken, zijn op dit moment erg lastig. Het kost me, het kost me erg veel moeite. Van de week las ik van meisje die ook hersenletsel (NAH) heeft, dat ze een kuur had gekregen en moeite had om deze op tijd in te nemen. Ik dacht bij mezelf, ik heb daar ook moeite mee. Ik zou mijn dagritme en mijn patroon wéér onder de loep moeten nemen.

En prompt … ik kan meteen de proef op de som nemen, want ik heb van de week een antibiotica kuur gehad voor een forse keelontsteking. Slik, help, alhoewel het slikken even niet zo makkelijk was en je er dan pas van bewust ben hoeveel slikt een mens per dag. Oké verder met mijn verhaal ….. 4 x 2 tabletten per dag en graag goed over de dag verdelen. Dank u apotheker assistente! Zie je het niet? Mijn witte vlek links in mijn hoofd. Heb je, je ogen in je zak? Oh nee….het is onzichtbaar.

In de auto ben ik al driftig aan het denken en rekenen in mijn hoofd. O nee, eerst opletten op de weg. Twee dingen tegelijk kan ik nu helemaal niet aan. Met een dikke keel en mijn koortsige hoofd rij ik naar huis. Ik trek mijn pyjama broek aan, maak een kop thee, doe water met veel ijsklontjes in een groot glas en neem de eerste 2 pillen. Dan begint het … mijn planning voor deze kuur.

Sowieso gaat er iedere dag een reminder in mijn agenda op welk uur ik de pillen moet innemen. Daarnaast moet het óók nog eens 1 uur nemen voordat ik ga eten. Ok, ik slaap gemiddeld 8 à 9 uur per nacht, van de 24 uur. Dus dan hebben we 16/17 uur over. Dus om de 4 à 5 uur dus 2 pilletjes. En oh ja niet vergeten het te plannen voor een maaltijd. De reminders gaan in mijn agenda: 0730, 1200, 1700 en 2130 uur.

Easy peasy toch? Je wordt herinnert je neemt het pilletje. Toch? Of heb ik ‘m nou niet ingenomen? Tegelijkertijd met de herinnering van het pilletje wordt je afgeleid door een FaceTime gesprek. Shit … had ik ‘m nou wel of niet? Ik ga mijn bed uit en tel de pilletjes. Inderdaad vergeten dus ik neem alsnog mijn dosis.

Shit zeg, wat kost dit energie. Adem in, adem uit…..mijn gedachten dwalen weg naar vorig jaar. Ik zit nu in dezelfde periode van het jaar, waar ik vorig jaar ben ingestort. Met dik vetgedrukte letters schrijf ik vorig jaar. Vorig jaar was puur het overvragen van mezelf, ik vergat de regels tussen rust en activiteit doordat ik euforisch was dat onze dochter was geboren. Bovendien was ze kerngezond, dus ja wat wil een moeder nou nog meer? Daarnaast wilde ik veel meer, als dat ik (aan)kan en ik vergat, heel essentieel, de zorg van onze dochter wat erbij kwam. Het inschatten en het overschatten blijft een ding met mijn NAH.

En juist dat … een instorting of terugval wil ik voorkomen en ik heb gelukkig al handvaten, in mijn rugzak zitten. Ja nog meer, ik draag tegenwoordig een backpack rugtas 😉 Een kindje krijgen, is een grote verandering in het leven. Veranderingen en NAH blijft een lastige en ik had het niet door. Ik was en blijf een laatbloeier, degene die haar grenzen soms niet weet, het onbewust negeer, omdat ik zo graag wil.

Toch is er en blijft er een kleine angst … ik doe mijn ogen dicht en voel me even hoe ik me vorig voelde. Uitgeput, bekaf, dood en dood moe. Brrr …. ik doe mijn ogen weer open, gelukkig ben ik daar niet. Ik ben hier, hier in 2018 en ik heb dingen geleerd. Ik wil daar niet meer komen, niet meer zo voelen, niet meer afgepeigerd. Toch hebben mijn therapeuten me al gezegd, dat ik een terugval of een terugslag niet altijd kan voorkomen, want dit gaat weer gebeuren.

Paniek slaat om mijn lijf, als dat tegen me gezegd wordt. Adem in, adem uit … wat mijn taak is, is juist hierop anticiperen, het op tijd kunnen zien, het op tijd signaleren en daarop kunnen reageren. En nu zie ik het, mijn cirkeltje van slecht slapen en ziek zijn. Dat is een teken, het teken dat mijn lijf gaat protesteren. Mijn weerstand is minder, waardoor alles meer energie kost en mijn emoties zijn al een poosje niet meer onder controle door vermoeidheid.

Dus terug naar de basis en de basis is thuis. Het gezin waar ik voor heb gekozen. Dat geeft mij wel weer een fijn en positief gevoel. Eerst mijn lijf, maar wat rust gunnen. Zorgen dat ik fit word. Dit doe ik door wat meer te slapen, maar óók weer rustig aan te wandelen of fietsen. De buitenlucht, daar krijg ik óók energie van.

De oranje zone waar ik in ben beland, is puur door dingen waar ik geen invloed op heb, maar hier wel op kan anticiperen. Terug naar de basis en zorgen dat het geen rode zone wordt. Mijn leven, mijn leven met NAH, ons leven met NAH. Ik heb het, maar ik onderga het niet alleen. Manlief, ouders, vrienden …

Daarnaast onze dochter, mijn vrolijke meid, die ik gráág wil knuffelen en troosten als ze in de nacht wakker wordt, want tsja … hoe kan zij zichzelf verwoorden? Met “bij mama leggen” en “mama kuffelen” is het ook wel gezegd. Daar ben ik voor, daar sta ik voor en ik wil de slapeloze nachten voor lief nemen.

De keuze, de cirkel waar ik soms geen invloed op heb, om deze te doorbreken. Mijn keuze, is mijn basis, onze basis, daar vecht ik voor en tegelijkertijd ben ik wat liever voor mezelf. Liever voor mezelf om juist niet te strijden en het te nemen zoals het is. De cirkel, een cirkel blijft rond. 😉

Liefs,

Jeannette

De keuze …. is reuze

De laatste maanden van het jaar zijn er altijd veel mensen jarig en juist in onze dichtbije omgeving. Vooral in oktober. Familie, beste vrienden en kinderen van beste vriendinnen. Ik zit er altijd tegenop, want ik weet dat ik mensen moet gaan teleurstellen. Teleurstellen om juist niet op je neef zijn verjaardag te kunnen komen of bij het dochtertje of zoontje van je beste vriendin.

Ik ga mensen teleurstellen, ik kan gewoon niet naar alle verjaardagen, ik wil en kan me niet in tweeën delen. Vorig jaar heb ik mijn best, teveel mijn best gedaan om minder verjaardagen te skippen. Dat heeft uiteindelijk zijn tol geeist. Dan ben ik natuurlijk niet duidelijk, de ene keer kan ik wel, maar de andere keer niet. Hoe dan? Mijn grenzen duidelijk aangeven, voor mensen en ook juist voor mezelf.

Er zijn vrienden die een vreugdedansje doen als ik juist niet kom…en een ander laat haar of zijn teleurstelling duidelijk merken. De kunst is om zijn/haar teleurstelling niet de mijne te gaan maken. Daarnaast kan ik het wel anders doen, bijv door een één op één date te plannen zonder alle gillende kinderen, luidruchtige ouders en de harde muziek.

Daarnaast moet ik dealen, de grootste uitdaging, met mijn teleurstelling. De teleurstelling naar mezelf, hoe ik ben, hoe ik ben met NAH want tsja als ik het niet had gehad…..ging ik bijna alle verjaardagen af. Ik, het gezelligheidsdier, ik de losbol en ik de moeder, de moeder met NAH.

Een activiteit om “even een bakkie” te komen drinken is voor jou misschien peanuts, voor mij is het een hele activiteit. Daarnaast speelt ook mijn perfectionisme een grote rol en die zit vaak in de weg. Ik merk, met Lina dat ik meer ben gaan plannen. Ik ben misschien weer aan het “over plannen.” Dus plannen om te plannen….snap je het nog?

Ik zal het uitleggen en uitgeschreven waarom een “bakkie” doen zoveel voeten in aarde brengt bij me. Laat ik voorop stellen dat dit hecht een keer kan, maar het moet gepland en niet met andere activiteiten op de dag. Daarnaast wou ik dat het anders kon. Een bakkie koffie drinken in de ochtend, gelden bij mij de volgende activiteiten/gedachten vooraf:

  • Heb ik suiker, melk en koffie in huis?
  • Lina en ik moeten aangekleed zijn, ontbeten hebben, dat gaat iets langzamer en ik heb hiervoor 1,5 uur nodig.
  • Is mijn huiskamer netjes?
  • Heb ik een koekje in huis?

Nu ik het schrijf, merk ik bij mezelf…ze komen toch voor ons, voor mij, voor een bakkie koffie? Ze komen toch niet om het rommeltje in mijn huis bekijken? Of dat ze het koekje missen? Dit is de combinatie van NAH, máár ook mijn perfectionisme. Als ik het laatste nou gewoon “uit” had kunnen doen, dat scheelt weer wat kopzorgen.

Gisteren zei een vriendin aan de telefoon, probeer maar wat liever voor jezelf te zijn. Als ik dat namelijk doe, ben ook relaxter tegenover mijn omgeving ipv als een dolle dwaas door het huis heen te banjeren en stampen omdat ik alles nu moet doen. Dus plannen om te plannen een beetje los te laten en juist op de dagen als we niets hebben of hoeven, kijken we hoe we ons voelen. Daarnaast zijn er genoeg dingen die wel gepland zijn of moeten, die standaard zijn, een hapje eten koken, eten, boodschapjes doen, tas van Lina klaarzetten, therapie etc.

De keuze is reuze, maar er is een keuze en laat ik me nu goed voornemen wat voor mij en juist voor ons verstandig is. Niemand ziet mij na een verjaardag of een andere activiteit, het moeten bijkomen, het moeten opladen, dingen die manlief even van mij overneemt, maar het kan. Het kan soms, 1 ding per weekend, mits Lina zich goed voel en ik me fit voel, soms kan ik mezelf even in het feestgedruis mengen en daar kan ik dan van genieten. Met mate, balanszoekende en soms een keer de plank volledig misslaan…..maar hé ik ben ook maar mens, een moeder, een moeder met NAH en ik probeer het goed te doen….niet perfect.

Liefs,

Jeannette

Ps dit plaatje hangt op mijn koelkast … treffend … fijn …. helpend.