Ik ga op vakantie en ik neem mee …

Wat carnavalskrakers & een (buik)virus!! Het eerste heeft mijn vakantie goed gemaakt, ik was weer even ik, eventjes weer mijzelf. Het laatste, tsja … was een domper. Echt een domper omdat we de vakantie zo nodig hadden. Even rust van het “normale” leven met huishouden & de verplichte afspraken.

Even iets leuks, quality time met z’n drietjes, met het gezin. Lekker zwemmen, wandelen en leuke dingen doen … dit viel wel een beetje in het water.  Diarree, overgeven, keelpijn & flinke snotneuzen en als je daarnaast de slapeloze nachten erbij optelt was het hele feest compleet.

Ik ben zo aan het vechten om terug te komen uit mijn terugval en aan de andere kant heb ik soms geen kracht om te vechten. Het is een tijd geweest van pure overvraging van mezelf, dan de totale uitputting, de mentale klap wat een zogenaamde “burn-out” heet. Het grote gevolg en de eeuwige strijd met mijn NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) én vergeet niet met mezelf. Ik heb een positieve vechtersmentaliteit, zo van “niet lullen, maar poetsen.” Het is mijn karakter en tel daar mijn NAH bij op, dan is uitkomst probeer binnen je grens te blijven.

De verwachting van een weekje vakantie, was om een beetje tot rust te komen. Ik heb met manlief een gesprek gehad en de vraag: “was mijn verwachting te hoog?” Je neemt het mee, hoe je, je thuis voelt, neem je ook mee ergens anders naar toe. We hebben gewoon dikke, vette pech gehad. Het zijn vooral de onvoorziene dingen, wat nog niet in mijn energiebalans past. We hebben er uiteindelijk wel iets van gemaakt. Hoe dan? Dat lees je hieronder.

Daar staat je dan op zaterdagmiddag, midden in Overijssel. De eerste carnavalsoptocht in Nederland. Daar sta je dan, helemaal in je sas, te dansen op straat, rondom de kinderwagen. De liedjes als “liever te dik in mijn kist, als een feestje gemist” en “hallo allemaal, wat fijn dat je er bent” vliegen om je oren.

Eventjes ben je er weer, eventjes weer voel je, je weer de oude, met in de ene hand een flugel en in de andere hand een ratel. Het duurde ongeveer 30 minuten, even een half uurtje uit je dak. Lina vond het prachtig….genoten van ons meisje, de uitbundige verklede mensen en de carnavalkrakers.

Ik was kapot, ik was moe daarna en uiteindelijk werd ik helemaal niet lekker. Mmm…zal het dan toch wéér teveel van het goede zijn geweest? Nee! Manlief kreeg er óók last van. Als ik zeg “buikvirus” hoef ik niet vertellen in welk klein kamertje van de bungalow we hebben vertoefd toch? Mooi zo! De eerste paar dagen waren “shit,” letterlijk, ook bij onze kleine meid. Wij waren deze week dé hoofdsponsor van “Pampers” en daarnaast kwam er een snotneus, een zeer oor & keelpijn te pas bij Lina & manlief.

Oké … en nu dan? Dat vraag je, je af. Om je eerlijk te zeggen, wilde ik naar huis. Thuis ziek zijn, tussen mijn eigen spulletjes in mijn eigen bed. Aan de andere kant wilde ik er toch iets van maken met mijn gezin. Uiteindelijk zijn een paar uurtjes Deventer, Almelo & in het bos geweest. Deventer een aanrader! Super mooie stad! We hadden natuurlijk prachtig weer, koud, maar mooi.

Mijn volgende blog wilde ik schrijven op “vakantie met een baby.” Het is niet de week geweest wat in een perfect voorbeeld valt, maar het kan wel realistische zijn. Je kan natuurlijk overal ziek worden dus óók op vakantie. Ik had een lijstje gemaakt, wat ik mee zou nemen en een portemonnee, want als we iets niet bij ons hadden, kan je het altijd weer kopen.

Wat waren de voordelen van een weekje weg?

  • ieder zijn eigen slaapkamer, Lina & wij.
  • huisje had luxe zoals een bad, een sauna & een zonnehemel
  • zwembad bij het park (zijn wij helaas niet geweest)
  • de bedden waren opgemaakt
  • geen verplichte afspraken … alleen “wij”
  • veel in de relaxstand gezeten/gelegen
  • Lina heeft veel uitgeslapen, zodat wij ook een uurtje langer konden blijven liggen

Over het nadeel wil ik niet teveel uitweiden want dat was puur dat we alle drie in de lappenmand hebben gezeten. We zijn een dagje eerder weggegaan, maar dat was goed in de omstandigheden waar we inzaten. En oh ja…de enorme was na een hele week vakantie, (waar ik tegenop zag), viel reuze mee. We hebben vooral in de joggingbroek of pyjamabroek gezeten. Een heel groot voordeel.

We hebben er maar dit weekend aan vast geplakt, in de relaxstand, aan de oplader, voorbereiden op volgende (werk)week en bijkomen …. van de vakantie.

Fijn weekend allen!

Liefs,

Jeannette

Ps. een “pittig” restaurant in Deventer … 😉

De onderschatte overschatting

Daar gaan we weer, het idee terug bij af te zijn. Het idee om weer terug te zijn op de dag dat ik eieren liet vallen in de supermarkt, 3 maanden geleden. Deze dag stond ik te huilen, midden in de supermarkt, en een medewerkster zei tegen mij: “mevrouw, het zijn maar eieren.” Natuurlijk wist en besefte ik dit, maar dit ging natuurlijk lang niet om de kapotte eieren op de vloer van de supermarkt. Ik was op, mijn kaarsje was uit, de emmer was vol, de welbekende druppel en de man met de hamer kwam even langs. En goed ook!

Wat ik dan doen? Tenminste ik leer, ik heb geleerd van de therapeuten die mij hebben begeleid, want is dit wel een reële gedachten? Is dit een gedachten die klopt?  Op onderzoek uit … dus manlief gezegd dat ik het gevoel heb weer terug bij af te zijn. Hij kijkt me aan  en zegt:  “nee joh, je zit echt beter in je vel als 3 maanden geleden, alleen afgelopen dagen was je ook gewoon ziek!”  Oh ja .. ik was ook nog “gewoon” ziek en daarnaast had onze kleine koter slechte nachten gehad, vanwege 4 (!!!) tandjes even doorkwamen. Echt zielig, maar goed daar ga ik niet overschrijven. Ik lees het terug, het bovenste stuk, dus het is zo dat ik 1. aan het terugkomen ben van mijn terugval, 2. een paar slechte nachten hebt gehad en 3. ik was ziek. Daarom voel ik me zo, daarom heb ik me eind van vorige week weer even heel ellendig gevoeld.

Mooie tip voor mensen met NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel), vraag, vraag het na aan een persoon die dichtbij je staat. Het kan een ouder zijn, een partner, een vriend, een vriendin etc. Als je over je grenzen gaat, ja dat kan, je bent een mens, maar het mooiste is, dat je, jezelf herpakt en op tijd herpakken. En dat herpakken, vind ik erg moeilijk, ik vind het rete-lastig en soms erg ingewikkeld, want het gaat toch goed? Ik heb heel erg onthouden wat iemand laatst tegen mij had gezegd: “je poetst toch ook je tanden om gaatjes te voorkomen?” Dus de zin of misschien wel een hele mooie quote voor op de koelkast: “zorg goed voor jezelf, daarna kan je pas voor anderen zorgen.”

Slik …. de basis, we gaan weer terug naar de basis. De basis is waar ik vandaan kom en nee dat is niet uit mijn moeder. Alhoewel ook waar, maar met de basis bedoel ik “thuis.” Thuis is mijn basis, mijn gezin is mijn basis, daar draait het om. Als ik uitval dan draait “de basis” niet meer, de basis is manlief werkt en ik zorg voor de kleine. Dat laatste lukt even niet op de manier waarop ik het graag zou willen. Ik heb mezelf overschat, dat is óók een kenmerk van hersenletsel. Overschatting, het is geen stoerdoenerij, want ik denk echt dat ik het op dat moment kan. En ja, dat klopt want daar ben ik van overtuigd, maar niet de manier waarop ik het de eerste 7 maanden heb gedaan. Dat is overschatting, meer van mezelf vragen als wat ik er voor terug krijg. 

Een vriendin van mij zei laatst aan de telefoon, het is misschien gewoon een burn-out waar je inzit. En dat is ook zo, dit is bevestigd door de dokter. Ik lach het nu gekscherend weg in mijzelf, een burn-out zonder werk? Best knap! Een burn-out kan je dus óók gewoon zonder werk krijgen. Een burn-out en NAH ligt echt heel dichtbij elkaar trouwens. Ik zal je eerlijk zeggen, ik was altijd al een type dat ik over haar grens ging, ik was het type dat overal “ja” op zei en deed met alles mee. Met mijn NAH is het erger geworden. Ze zeggen dat karaktereigenschappen versterkt kunnen worden en dat is bij mij het geval. Grenzeloos, overschatting, overvragen, puur door schade aan mijn hersenen.

Ik kan concluderen dat een kind pittig is, je eerste kind. Alles is nieuw, je doet de dingen met gevoel en een beetje verstand. Dezelfde vriendin zei óók aan de telefoon: “ik vond het al erg pittig, laat staan jij, jij met je rugzak.” Ik denk na over haar woorden en ja ze heeft gelijk. Ik probeer het voor mezelf altijd te bagatelliseren. Ik werk niet eens, dus dit moet toch kunnen? Het antwoord is: “nee!!!” Niet zoals jij het deed de eerste 7 maanden van het leven van de kleine. Ik ga er weer komen, dit is geen overschatting, want naast mijn grenzeloosheid, ben ik een vechter en bijt ik me vast in mijn doel.

De onderschatte overschatting, is mild uitgedrukt, want een kind kost energie. En ja natuurlijk krijg je er energie van, maar je gaat door, je moet door. Je gaat door tot je reserves en als je reserves op zijn? Dan ben je op en kan je niets meer. Een boodschapje in de supermarkt is al teveel, laat staan “gezellig” thee drinken met een vriendin. Het is er even niet, maar ik ben ervan overtuigd dat het weer komt.

Mijn doel is om goed voor mijzelf te zorgen en daarna weer compleet voor ons kind te kunnen zorgen. Kwetsbaar, ik stel me heel kwetsbaar op in deze blog, want ik ben de moeder, die even eerlijk is, hoe het er soms ook aan toe kan gaan. Ik ben de moeder, de moeder met NAH, die dolgelukkig is met haar kind, maar er soms even niet van kan genieten. Ik ben de moeder, die somber is en zo graag zou willen zeggen dat het heel goed gaat, of nee gewoon goed, is ook al prima. Ik ben de moeder die vecht en die gaat vechten tot ze er weer bovenop komt. Ik ben de moeder … dat ben ik.

Liefs,

Jeannette

socrates-quote

 

Hoofd versus hart

Verstand versus gevoel … herkennen jullie dit? Hoofd versus hart! Je hoofd zegt: “dit is verstandig!” “Dit is juist nodig om bij te kunnen tanken.” “Dit is sterk van je. “Het is een dappere keuze.” “Het is goed dat je toe geeft, dat je het wilt toegeven en dat je het durft toe te geven.” “Het is goed waar ze nu is.” “Jij kan opladen, bijtanken, jij kan bijkomen, je rust pakken en slapen.”

Mijn hoofd is best verstandig! Toch? Ja zeker .. maar daarentegen huilt mijn hart, huilt mijn moederhart zoals ze dat tegenwoordig noemen. Mijn hart huilt als ik mijn dochter achterlaat bij opa & oma. Ik weet dat ik er goed aan doe en hou mezelf voor ogen dat het niet voor altijd is. Het is tijdelijk, het is een tijdelijke en tegelijkertijd óók een hele fijne oplossing. Ze heeft het goed, ze is blij, ze is enthousiast, ze doet haar ding, net zoals thuis. Mijn ouders vinden het fantastisch om wat meer op te passen en ze krijgen energie van dat meisje.

Dan mijn hart .. hart versus hoofd. Mijn moederhart huilt. Faal ik als moeder zijnde? Is mijn schuldgevoel terecht? Moet ik mezelf eigenlijk schuldig voelen? En het meest pijnlijkste gevoel is: “hier hebben ze me voor gewaarschuwd.” Mijn hoofd antwoord op mijn “hart-vragen.” Mijn hoofd antwoord: “nee meissie, je faalt niet, het ziet je nu gewoon even niet mee.”

Mijn hoofd heeft gelijk, mijn hoofd zegt: “het is zoals het is!” “Het is nu zoals het is .. en niet voor altijd.” Leven in het nu, leven op het moment, leven per dag, misschien nu wel per moment, per uur en niet te ver vooruit kijken. Hart versus hoofd. Hart wil meer, het hart wil veel meer .. maar mijn hoofd zegt: “stop!”

Het is goed, het is fijn, nee het is superfijn dat het zo kan. Ik kan op de dagen dat zij bij opa & oma is én opladen én aan “ons” werken. Wat bedoel je met ons? Dat vraag jij jezelf af….ik ben aan het werk, aan het werk om het weer op de rit te krijgen. En óók dat gaat niet snel genoeg voor me, maar ik gun mezelf de tijd en de rust, wat ik echt niet makkelijk vindt.

Het weekend voor Kerst, wat ga je dan doen? Wat ik ga doen? Hier wat tips die ik gebruik voor mijn eigen “pre party” voor de kerst:

  • Je plant de dagen niet vol en eigenlijk is het verstandig om deze dagen gewoon “leeg” te laten. Zeker als je beide Kerstdagen iets op de planning hebt. Meestal is er én een familie én een schoonfamilie. Ik heb dus niets en hou me rustig!
  • Zorg voor een “lege mind” dus een leeg hoofd .. ga wandelen of stap op de fiets. Ik heb een heerlijk eind gefietst met mijn dochter.
  • Zorg dat je de voorbereidingen aan iemand anders kan overlaten of zorg voor hulp. De voorbereidingen heb ik zelf aan iedereen overgelaten ..
  • Veel kinderen om je heen? Pak die lange douche .. en juist die extra lange douche. Zeep je extra eng, neem een masker en laat al je stress in het doucheputje stromen.
  • Is je Kerstoutfit schoon en gestreken? Hang deze dan al vast klaar .. en ook voor je kids. Enne .. ook de schoenen & accessoires.
  •  Maak afspraken met je partner en vooral met jezelf. Hoe laat zijn we aanwezig? Hoe laat gaan we weg? Dus de duur, de tijd van je activiteit. Kijk goed hoe je, je voelt op beide kerstdagen.
  • Maak concessies voor jezelf .. laat de was voor wat hij is en bedenk goed: “wat is belangrijk voor mij & mijn gezin?”

Als ik met beide Kerstdagen erbij wilt zijn, wat ik graag wil, moet ik ergens concessies doen. We gaan naar mijn schoonfamilie & naar mijn ouders. De tijd, de duur, de duur van de Kerst korten we in. Alhoewel de dag nog steeds 24 uur telt, korten wij de “feestelijkheden” in.

Daarnaast blijft Lina op maandag, dus op 1ste kerstdag, slapen bij mijn ouders. Een grote concessie, hart versus hoofd, gevoel tegen verstand. Een grote huilbui, twijfels en daarna de vastberadenheid. Zo gaan we het doen, zo kunnen we proberen om erbij te zijn, zo vergroot ik mijn kansen… maar ja … dat hart ….. ik probeer het een positieve draai te geven. Manlief & ik gaan weer een keertje samen ontbijten. Ik denk dat ik een fles koud ga leggen voor een champagne ontbijt.

Ik wens jullie fijne kerstdagen, met een hapje, drankje maar bovenal met balans, balans van jouw activiteit en zorg voor wat meer rust. Zorg dat er een kamertje is waar jij je even kan terugtrekken. En ja .. er is altijd wel een kamertje .. maar doe het .. het is echt even lekker om een beetje bij te tanken. Enne .. denk aan de Kerstman: “ho ho ho!” 

Liefs,

Jeannette

Laat het los …

Laat je hersenletsel, je NAH los. Ik speel vaak met de gedachten, laat het los, laat je NAH los. Loslaten is liefde voor jezelf, jezelf niet pijnigen met de gedachten van iets, jezelf vrij voelen door wat meer lucht te krijgen. Wat een vraagstelling, maar ik ga graag op onderzoek uit bij mezelf. Kan ik NAH loslaten?

Hierbij mijn antwoord en dat is helaas niet een geijkte “ja” of “nee!” Het is een verhaaltje hoe ik het zie en ik ben natuurlijk super benieuwd naar jullie ervaringen of andere visies zodat ik er misschien een andere kijk op kan nemen.

NAH loslaten …. ja het ongeval, bloeding, een CVA etc. de dag dat het is gebeurt, kan je proberen los te laten, kan je aanvaarden of zelfs accepteren. Ik heb mijn CVA op 3 augustus 2007 gehad, die dag staat natuurlijk in mijn geheugen gegrift maar wat er is gebeurd, is gebeurd. De dag van de CVA en mijn lange traject van revalidatie heb ik losgelaten. Het is zoals het is en ik ben ervan overtuigd dat je krijgt wat je aankan.

En dan nu komt de “nee” op mijn vraag. Kan ik NAH loslaten? Nee, het is er namelijk altijd. Het is niet te scheiden van mij, het hoort bij me, het is helaas een onderdeel van mijzelf geworden en het hangt samen met mijn “hele zijn!” Het is absoluut niet iets wat dagelijks speelt bij me, maar ik moet er wel dagelijks rekening mee houden. NAH is een feit, NAH is er en NAH is er altijd.

Loslaten van NAH is een groot woord, misschien ook een beladen woord, maar ook wat voor bevrijding kan zorgen. Helaas kan ik NAH niet loslaten, soms denk ik: “Yes, ik heb het onder de knie!” Maar een paar weken of zelfs een paar dagen later is de confrontatie er weer, dan komt NAH weer keihard om de hoek zeilen en wordt je geconfronteerd dat het helemaal niet kan, zoals je het graag wilt.

De periode waar ik nu in zit, is de periode van “mijzelf overvragen”, de periode waar de emoties van hot naar her gaan, dan juist, dan is juist de grote confrontatie met NAH. Ik wil graag en bij mensen met NAH gaat het spreekwoord niet op: “waar een wil is, is een weg.” Maar ik bekijk het graag positief, want er is óók een “wil” om zo stabiel mogelijk te leven, om je leven in balans te houden.

Wat dan kan je doen als je in een “terugval” zit? Dat je in een periode de lat veel hoger heb neergelegd dan wat je aankan? Een periode vol overvraging van jezelf en er graag bij willen horen? En dat jij nu …. met de gebakken peren zit? Waar heb je behoefte aan? Wat zijn de dingen welke nu belangrijk zijn? Juist! JIJ! Jij en je gezin.

Geloof me …. leuk is het niet, maar je weet dat je er weer uitkomt. Hetgeen waar je nu mee moet dealen, is gewoon niet tof, is gewoon absoluut niet jij. We moeten, we moeten om er weer bovenop te komen. Wat gaan we dan doen? Dan ga je weer terug naar je basis. Je basis om weer terug te komen op je oude niveau. De basis betekent voor mij: mijn dochtertje & ik overdag en manlief in de avond. Daarnaast heb ik extra hulp van mijn ouders. Wandelen, fietsen … zoek de buitenlucht op. Van de buitenlucht krijg je ook energie enne is er ooit iemand dood gegaan aan een bui regen? Nee toch? Lekker je laarzen aan en stampen in de plassen en voelen dat je leeft.

Laat het, laat het los, accepteer de hulp. Het is goed voor jou, voor je gezin en gisteren kreeg een hele fijn bericht waar in stond: “Een goede moeder is ook, herkennen dat je even pas op de plaats moet nemen!” Daarnaast heb ik ook veel fijne adviezen, tips en super lieve woorden gekregen van mijn collega’s “moeders met NAH.” Dat is mijn contact, soms een appje naar een vriendin, een belletje naar mijn ouders en contact met soortgelijken. Daar voel ik me prettig bij, voor nu.

Accepteren? Misschien .. ik aanvaard het, ik aanvaard waar ik mee moet dealen en dat ik soms retelastig. Mijn karakter zegt zoiets anders als NAH voorschrijft. Ik denk dat heel veel mensen deze blog wel gaan herkennen. Je strijdt, je plannen hoe je het voor je ziet, je kunt, je wilt …. maar het lukt niet. Wat mij erg troost, ik ben niet alleen, alhoewel het soms echt eenzaam voelt. Ik heb contact met mijn soortgenoten, contact met mensen die in hetzelfde schuitje zitten. Ben jij benieuwd? Klik hier dan kan je lezen wat ik bedoel.

Fijne woensdag allemaal!

Liefs,

Jeannette

Daar gaan we (bijna) …

Sint is bijna uit het land en dan gaan we naar het volgende festijn … Kerstmis! Wat is het altijd gezellig, mooie glinsterende ballen, warme lichtjes, mooie takken met blitse kerstlampjes of er word zelfs een heuse kerststal wat van de zolder getoverd. We gaan naar de kerstsfeer!

Het belangrijkste is, maak het leuk voor jezelf, verwacht niet teveel van jezelf, leg de lat iets lager .. juist vooral in december. In principe is het natuurlijk altijd goed om de lat iets lager te leggen. Ik wil jullie wat tips geven over hoe je het aan kan pakken.

Wat wil je doen in huis en/of tuin?

Dan bedoel ik of je alleen een kerstboom wil optuigen of óók bijvoorbeeld een kerststuk maken of een schaal opmaken? Of wil je zelfs én een kerstboom binnen én een kerstboom buiten? Wat tips:

  • zorg dat je hulp hebt, een partner, een moeder, een vader, kind(eren) of zelfs een vriendin
  • bedenk wat je wilt en breek het in stukken. Eerst beginnen aan iets en dan beginnen aan iets anders. Zo hou je het overzichtelijk voor jezelf
  • is het de bedoeling dat de kerstsfeer in één dag wordt gerealiseerd? NEE!! Een grote dikke nee … je kan het in fases doen, maak een mini planning. Zo van: eerst de kerstboom halen of de kunstkerstboom schikken in je kamer. Zorg voor een leuke pot en doe de lampjes erin. De volgende dag ga je versieren, de ballen, de slingers, de piek etc. De dag erna maak je die ene mooie vaas op en als je nog energie hebt óók nog die schaal.
  • zorg voor dat er geen (drukke) afspraken staan rondom het versieren, want het kost best energie.
  • zorg dat je eten klaar hebt voor de avond. Denk aan een pan soep of een pan pasta, maak het je makkelijk of je eet een keer brood met een lekker eitje.
  • pak tussendoor even een frisse neus, opladen, nieuwe energie opdoen
  • óf …. ga even lekker rusten tussendoor. Op bed, op de bank met een kop thee of gewoon even de stilte opzoeken, want voor iedereen betekent een “rustmomentje” iets anders.

Zet zachtjes kerstmuziek op, kom een beetje in de Kerst sferen, maak het gezellig, drink kop warme chocolademelk … kortom maak het gezellig met elkaar als je wilt. Het kan ook zo zijn dat je niets hebt met Kerst, dan kan je deze blog lekker overslaan 😉

Fijne week mensen!

Liefs,

Jeannette

Kerst sfeer in ons huis 🎄

Je bent altijd welkom 

Dat meen ik, iedereen is altijd welkom, maar ja wanneer? De zin spookt al een paar weken in mijn hoofd. Dit ben ik, zonder NAH. “Je bent altijd welkom!” Ik hou van mensen, ik hou van gezelligheid, maar de afgelopen jaren zit ik steeds meer op mezelf. Nu kan ik zeggen “op onszelf” want Lina is er altijd.

Welkom, welkom op mijn blog, waar ik kan schrijven wanneer ik energie heb. Welkom in mijn huis, ons huis, dat maakt het lastiger. Het maakt me verdrietig, want o wat wou ik graag dat mensen gewoon kunnen bellen & langs kunnen komen. Het kan niet, het gaat niet. Het is eigenlijk zo niet mij.

Ik geniet van de dingen die wel kan want ik besef dat veel mensen veel minder kunnen als mij. Ik geniet van mijn gezin en van ons samen zijn, want dat vind ik ook belangrijk. Gewoon even met z’n drietjes, keutelen, poedelen, rommelen, wandelen .. heerlijk!

Het is een week geweest met wat watten in mijn hoofd, gisteren had ik zelfs keelpijn maar dat is gelukkig weg. Ik heb een goede nacht gehad en daarbij Lina ook, ze heeft geslapen tot 08.20 uur. Vermoeidheid geeft ook mindere weerstand, maar ik zorg in ieder geval dat we genoeg vitamientjes krijgen via de voeding. We eten wat in het seizoen is, want daar zitten de vitaminen in die we nodig hebben.

Het weekend  viert mijn mams haar verjaardag. Ze heeft een respectabele leeftijd van 65 jaar gehaald, dus dat moet gevierd worden. Dat is mijn weekend, de rest is rustig, thuis, rondom huis, wandelingetje en de dingen die gedaan moeten worden. Het is een pittige tijd, maar weet dat ik er uit komt, het gaat alleen te langzaam en óók daar deal ik mee, moet ik mee dealen. O wat zou ik graag dat ik minder hoef na te denken, wat zou ik graag weer even mijzelf willen zijn, zoals ik ben zonder NAH.

Ondertussen geniet ik van de stilte, het tikken van de letters op mijn laptop, mijn verhaal kwijt raken, schrijven, want dat houdt mij ook op de been. Ik ben gezegend dat ik nog kan schrijven, dat ik mij goed kan verwoorden, ook al is het soms met spelfouten. Boeien, want zo ben ik .. zo ga ik door, stap voor stap. Fijn weekend allemaal!

Liefs,
Sjanie

Bakken vol …

Een bak energie heeft de avond met vriendinnen gekost maar oh wat was het weer leuk. Ik ben dan ook ik, ben mezelf, kan mezelf zijn. Het gaat met een lach & vaak met een traan want we gaan ver terug. 

Gisteren over de periode gehad van mijn infarct, wat de vriendinnen deden toen ze het hoorden. Het is al 10 jaar geleden maar toch lijkt het op de dag van gisteren. Het is fijn om óók dat te kunnen delen ipv van mannen, wijn & piemels 😂

Er staan wat dingen op de planning deze week dus vandaag rust, rust in mijn pyjama, in & om bed. Mijn mama is jarig en ze geeft zaterdag een feest, ze wordt 65. We gaan op haar verjaardag even gezellig eten. Kapper, lesje Pilates, Ieni mini gym, gezellig lunchen met mijn schoonouders, feestje ma en hapje eten. De week is goed verdeeld en ik ga er niets meer bij doen. 

Vanmorgen met manlief gekletst en dat ik zei: “het is ook niet niks voor jou om iedere keer rekening te houden met dingen doen.” Hij zei, heel lief: “dat is niet nodig want ik vind het voor jou het ergste.” Het is iets, dat ik altijd iedereen “tot last ben.” Het moet soms gaan op een manier wat eigenlijk helemaal niet bij me past….maar ik moet. Ik moet dingen aanpassen om te blijven functioneren en zorgdragen voor onze kleine meid. 

Ik voel me iig beter als 3 weken geleden, maar ik ben nog niet op mijn oude level. Het geeft niet, ik geef het de tijd…tijd om tot rust te komen, tijd om na te denken “hoe verder” want zei vanmorgen tegen manlief dat ik me eigenlijk niet meer zo wil voelen als de afgelopen weken. Tenminste de dingen die ik in hand heb. 

Verschillende emoties zijn aan bod gekomen de afgelopen weken van boosheid naar blijheid, van verdriet naar intens gelukkig zijn. Het is veel maar ik ben blij dat ik dit mee mag maken, met strubbelingen wellicht, daar deal ik mee & daar dealen wij mee. Ik ben niet alleen….je hebt het samen. 

Ik ben een dolgelukkige moeder, een gelukkig mens met een hele fijne kring om mij heen. Ze laten me, ze laten me in mijn waarde om wie ik ben. Nu ik nog, nu ik nog vrede sluiten met mijzelf. Met een moeder met NAH, die het net even iets anders moet gaan doen. Een uitdaging, ik hou van uitdagingen. 

Fijne zondag!

Liefs,

Sjanie

Liefde!!!! ❤️

Lina dag 

Lina dag, betekent dat dinsdag  mijn ouders oppassen op Lina. Vorige week veel te druk geweest op de dinsdag dus ga het anders doen! Gisterenavond al de aardappels geschild en we eten makkelijk, spinazie met 2 eitjes erbij. 

Juist de dinsdag, moet ik meer pakken voor uitrusten & ontspannen. Toevallig gisteren een tip gekregen van een moeder met NAH, doe dingen wat energie kost maar tegelijk ook energie van krijgt. Een goede en ga hier over nadenken & proberen. 

Een paar dingen die ik weet, maar die ik soms toch “aan mijn laars lap!” Bijvoorbeeld bezoekjes of bezoek ontvangen kost me energie, maar daar krijg ik ook energie van. Wat belangrijk is, de duur, dus de tijd van bezoekjes kost me meer energie als dat ik ervoor terug krijg. Dus daar moet ik meer op gaan letten.

Daarnaast hoe gezellig ik het soms ook vind, laat naar bed gaan, een gezellige avond hebben, het geeft mij energie maar het laat naar bed gaan, kost mij meer energie dan dat ik ervoor krijg. Dus ook daar meer opletten. 

Je ziet niks, het komt later, de man met de hamer. Het is dus vooral heel consequent leven….met soms een keer een uitglijder. Dat wil ik, soms ook nodig maar belangrijk is dat ik deze kan incalculeren. Een activiteiten, uit eten, een verjaardag, een feestje…om een keer van de regels af te wijken moet ik dat regelen. Zorgen dat manlief thuis is, die me kan helpen.

Vandaag, dinsdag…”alles mag & niets moet” dag. Ik heb alleen een afspraak bij de podoloog. Laat jullie later weten of deze dag beter is verlopen als de vorige dinsdagen. 

Liefs,

Sjanie 

Ongelukkig gelukkig 

Ik zie wat je denkt …. wat een rare titel. Ik zal het je uitleggen. In mijn vorige blog heb ik uitgelegd dat ik naast NAH óók een pijnsyndroom heb aan mijn rug en benen. Dit uit zich in zenuwpijn en ik zal je zeggen dat dit geen prettige pijn is. Ooit kiespijn gehad? Ja? Dat is de pijn die ik voel in mijn benen & rug. 

Maar Sjanie, dat heeft toch niets te maken met je NAH? Jazeker heeft dat weerslag op mijn NAH. Pijn is een energie vreter en juist deze energie heeft weerslag op mijn NAH. Het vervelende is, dat als ik veel pijn heb, dat hierdoor ook weer signalen komen van “over de grens gaan.” Dus wat moet je dan doen? Juist, terug naar de basis….terug naar alleen even “wij” want “me, myself & I” gaat niet meer op. Lina is er, Lina is naast mijzelf een grote prioriteit. Zij moet verzorgd worden. Daarnaast wil ik energie overhouden voor manlief. Is genoeg, genoeg voor nu. 

Daarnaast heb ik ook een peesontsteking in mijn knie te pakken. Hoe dan??? Hoe kom je er vanaf kan je beter denken. Weinig belasten, ijzen & omhoog. Het gaat gelukkig al beter, maar val weer van het één naar het ander. Daarnaast is het teken, een teken van mijn lijf wat ik eigenlijk heb genegeerd maar waar ik nu achterkom. 

Deze tekst had ik vorige week al geschreven, ik voelde het, ik was moe, ik ben moe…..

Ik ben kapot, mijn energie level is 0% en het is teveel geweest. Ik dacht het goed ingedeeld te hebben, overal maar kort gebleven maar klapte gisteren in elkaar. Manlief zei: “je emmer is vol hè?” Ja, mijn emmer is vol én overstroomt. Het klote is, ja even het woord klote, het komt altijd achteraf, achteraf krijg ik de klap en dacht toch dat het best goed ging. Zeker met de dingen die ik heb geleerd de afgelopen jaren. Met een kind…zal het toch weer een tikkeltje anders zijn. 

Gisterenavond boodschappen gedaan en ik stond in de rij bij de kassa. Een vader met jochie stond voor me en dat jochie legt een inmens grote pompoen op de band. Ik zeg: “zo, waar heb je die vandaan?” Het jochie kijkt me aan en zegt: “daar mevrouw, wilt u het ook? Ik loop wel even mee!” Super enthousiast, daar hou ik van. Hemelsbreed 20 stappen van de kassa, pak ik de pompoen en draai me om en zie dat mijn karretje is verzet. Er waren mensen voorgekropen…

Ineens hoorde we “kassa 1 gaat voor u open!” De man met het jochie moest lachen en kijken elkaar aan en ik dacht “karma!!!” Dus ik zet alle boodschappen op de band en als laatste de eieren, maar niet op de band maar ernaast. BAM….12 eieren over de grond, kapot. Met tranen in mijn ogen zeg ik tegen de kassa medewerkster: “sorry, ik wil ze gewoon betalen.” Het meisje reageert lief en zegt: “het kan gebeuren mevrouw … het zijn maar eieren.”

Dat was de druppel…die focking eieren. Maar ook een druppel van bewust zijn want hoe belangrijk zijn kapotte eieren? Ik ga nu mijn rust pakken en naast voor Lina zorgen, even niets plannen. Even weer op orde komen en dan kijken wat ik anders moet gaan doen. Ik kan onmogelijk in de modus “me, myself & I” en geloof me … dat wil ik niet. Toevallig vorige week met manlief een gesprek hierover gehad, want terug naar de basis was altijd ook eenzaam. Dat ben ik niet en zal ik ooit voorlopig niet worden. De gulle glimlach, haar lieve koppie, haar komische fratsen….onze Lina zorgt hiervoor. 

Het komt goed, dat weet ik….maar moet toch weer dingen anders gaan doen. Weer een andere modus? Ja! Dat kan niet anders, toch weer dingen afzeggen, activiteiten verkorten, want mijn hersenen draaien overuren, teveel belasting geweest de afgelopen maand….teveel dingen tegelijk in een weekend en ik dacht er goed aan te doen om het zo te doen. Nu eerst rust, rust om bij te komen, rust om weer op mijn energielevel te komen. Alles wat staat, vervalt even….leven op het moment, in het hier & nu en kijken of ik energie heb om naar bepaalde dingen te gaan. De accu moet weer volgeladen worden…..voor nu “CTRL-ALT-DELETE!!!” 

Liefs, 

Sjanie 

De leukste ….

De leukste is even logeren, de leukste is naar opa & oma, de leukste….wat mis ik je…leukste! Ik was al een paar weken moe, maar goh wie niet in Nederland. Het schijnt echt bij de tijd van het jaar te horen. De overgang van zomer naar herfst. Minder licht, dus minder vitamine D en dat doet een mens altijd goed.

Ik steef er naar om iedere dag naar buiten te gaan, dat lukt me aardig. De vitamine D zit namelijk ook achter de wolken. Het is voor mijzelf goed maar ik wil ook graag dat onze dochter een frisse neus haalt. En ze vindt buiten leuk! Ze heeft ogen te kort in haar legergroene kinderwagen, want net als haar moeder is ze rete-nieuwsgierig. 

Ik begon eindelijk een beetje bij te trekken, had wat meer energie en voelde me weer wat beter. Ineens komt mijn rug om de hoek kijken…ik heb ook chronisch pijn ten gevolge van een Cauda Syndroom. Ik heb altijd pijn, pijn in mijn benen en rug maar daar heb ik mee leren leven. Dit is al sinds 2001. Soms is het erg, waar het aanligt? Geen idee…het is er gewoon. Ik mag in mijn handjes knijpen want het is heel lang niet zo erg geweest. Kon maandag wel even janken van de pijn.

Ik kan voor Lina zorgen, maar even in een andere versnelling, óók even niet samen spelen op het kleed en tillen niet doen als het niet nodig is. Mijn ouders waren toch even de “reddende engels” want Lina heeft daar 2 nachtjes kunnen slapen. Door mijn rug lig ik niet lekker, want van slapen, komt er bar weinig. En dat raakt mijn NAH weer, weinig slaap! Gelukkig vinden mijn ouders het een feestje als ze komt logeren…en ik kan even mijn rust pakken. Gelukkig vannacht een goede ruk gemaakt, mede mogelijk gemaakt door een goede “cocktail” met pijnstillers 😉

Ik heb gisteren middag mijn fiets gepakt, stukje gefietst en lekker de fles kunnen geven bij mijn ouders. Super fijn, dat het kan, dat mijn ouders dit willen & kunnen doen. Deze mama gaat haar kleine vanmiddag lekker ophalen want ja, ik mis “de leukste” in het huis. Mis haar lach, haar pretoogjes en óók mijn medicijn, want van haar, van haar krijg ik ook energie. Positieve energie, haar blije energie … ons kadootje!

Liefs,

Sjanie