Stil in mij …

Hoe gaat het? vraag je … het gaat, ben helaas nog niet op mijn oude niveau en daar baal ik van. Ik baal dat het niet sneller gaat, dat het niet tastbaar is, van als je dit doet, is het over. Over .. over is het nooit. Het zou altijd de story worden of my life. Balans, balans zoeken in mijn leven en gewoon weer een paar keer op mijn bek gaan. Ik wil zoveel, ik wil lekker bezig zijn met mijn blog, ik wil lekker koken, ik wil dat mijn huis er opgeruimd uit ziet, ik wil leuke dingen doen met mijn dochter etc. Dat laatste is natuurlijk het belangrijkste en dat is mijn prioriteit. Ik krijg daar ook energie van als ik haar vrolijke snoetje zie in de auto, haar gekir in haar wandelwagen bij het eten geven van eendjes en vooral haar energie. Heerlijk!!

En toch voel ik me ook rot, ik ben moe .. en nee niet moe van een avond stappen, en nee niet moe van een nacht niet slapen maar moe met betrekking tot mijn NAH. En als ik daarover nadenk word ik nog moeier. Ik probeer mijn leven weer op de rails krijgen, nee, mijn leven is op de rails, maar de balans. De trein moet blijven rijden, het woordje moeten, ik hekel het woord moeten, maar wij draaien door, ons leventje draait door.

De dingen die ik zou doen deze week, heb ik al 2 dingen van geschrapt. Ik trek al de mensen niet, teveel mensen in één ruimte, teveel geroezemoes, teveel geluid. Ik heb het rustig gehouden tot nu toe. Ik laad niet echt op want na een goede nacht ben ik doodmoe. Ik kruip lekker terug met mijn dochter en dochterlief gaat lekker zingen. Ik doe mijn ogen dicht en pak haar beet in mijn armen. Wrijf haar over haar armpjes en ze wordt rustiger. We doen even onze ogen dicht. Het slaapje heb ik nodig, het extra slaapje en soms weleens 2, daaruit maak ik zelf op dat ik niet de oude ben.

Er zijn zoveel dingen die ik wil doen, maar er komt niets uit. Er zijn zoveel gedachten in mijn hoofd, maar ook pure leegte. Het is veel, ik ben gelukkig, maar even niet mijzelf. Het komt wel, geef het de tijd, ga niet te snel, want dat wil ik, dat verlang ik van mijzelf. Het is stil .. even stil in mij.

Liefs,

Sjanie

Jij & ik en ik & jij

Dat is het geweest…deze week. Lina & ik en dat was genoeg. De jaarlijks terugkerend Koeiemart heb ik overgeslagen of nee hebben wij overgeslagen. Manlief was vrij maar we hebben toch een kopje snert gegeten bij moeders. Het was genoeg.

Ben je bijgekomen? Nee…helaas en ik laat het maar gebeuren. Iedere ochtend als ik wakker wordt van het gekraai van de kleine ben ik doodmoe. Gelukkig slaap ik goed maar mijn hoofd is moe, er kan niets meer bij. Hoe doe je dat Sjanie? Hoe maak je, je hoofd weer leeg?

Het is een kwestie van alles skippen, alle afspraken die stonden afzeggen want anders loop ik nog achter de feiten aan. Mijn kop moet leeg, rust in mijn hoofd en proberen geen nieuwe info te verschaffen. Alles kan ik niet realistisch zien, zie beren op de weg en dat is een teken van overbelasting.

Hoe ga je dat voorkomen? Het spookt in mijn hoofd en moet nog strenger zijn voor mezelf want ik draag niet alleen zorg voor mezelf maar ook voor onze kleine meid. Zij is afhankelijk van mij overdag. Dat is mijn grootste prioriteit. Gisteren nog zitten geinen met mijn NAH vriendinnetje want tsja wij zijn thuis moeders, de moeders die in de linkerhand een glas sherry hebben om op te drinken en in de rechterhand een bak chips om op te knagen.

Het is niet zo, het is nu zoals het is en moet ermee dealen. Tegelijkertijd ben ik dingen op papier aan het zetten om mijn dagelijkse ritme een beetje om te gooien. Voorzichtig, omdat ik op dit moment niet alles helder zie. De verzorging van onze kleine meid gaat goed, krijg hier ook energie van maar ja het kost ook energie. De rand afspraken moeten korter en ook maar 1 afspraak in het weekend. In het weekend heb ik juist tijd om op te laden want manlief is dan thuis.

Ik ben regels op papier aan het zetten om een “leukere moeder te worden & vooral te blijven!” Stapje voor stapje…..met pure bewustwording, wat absoluut niet leuk is, wat zo niet “mij” is. Maar het moet en ik wil het, tot rust komen, straks dingen oppakken met mate en het voor zijn. Hoe rete moeilijk is dit proces iedere keer, iedere keer denk ik: “ik ben er, ik heb het onder de knie” maar het blijkt dus zo te werken, iedere fase van je leven is er eentje waardoor je, je programma toch weer aan moet passen.

Aankomend weekend heb ik een reünie van de basisschool, maar ik ga het niet doen, ook al had ik heel veel zin in. Ik moet er niet aandenken, de drukte, het geroezemoes, de prikkels etc. Nee, dit weekend staat voor rust & quality time met het gezinnetje. Een uurtje of misschien wel 2 slapen overdag en ik hoop op lekker loopweer. Misschien kunnen we naar het bos, de dennengeur opsnuiven, de mooie kleuren bewonderen, saampjes, saampjes met mijn gezin. Fijn weekend allen!

Liefs,

Sjanie