Ho ho ho …

De afgelopen maanden beleef ik een beetje in een roes. De dagen vliegen voorbij en ik huppel er een beetje achteraan. Ho ho ho … of moet ik zeggen hè hè … het jaar is bijna klaar. Het jaar dat we even bij stilstaan, het jaar van de vertraging.

Het jaar wat niet in de boeken kan, maar wat een jaar is het geweest. Ik hou het bij mezelf, want jeetje wat is het een jaar van bezinning geweest. Volledig terug geworpen worden op je basis, thuis.

Door de dingen die ik heb meegemaakt, waardeer ik dingen wat meer. Dat was stiekem een beetje weggeëbd, maar dat is dit jaar keihard terug gekomen. Misschien nog meer als ooit. Het is een jaar geweest van pijn en verdriet, maar geen verlies.

Het is het jaar geweest van beproevingen, omdenken en kijken wat juist wél kan. Wat ik heel erg heb gemerkt dat ik, maar een kleine stap heb moeten maken in m’n sociale leven. Dus ik weet hoe het voelt, de grote stap dat ik alles ineens, plotseling stilstaat. Uit het niets.

Het is het jaar geweest waar ik nóg dichterbij bepaalde mensen ben gegroeid. Het voelen van onvoorwaardelijke liefde of vriendschap houdt me op de been. Maar ook de aanvaarding, de berusting met betrekking tot mijn hersenletsel. Ik kan steeds vaker denken: “het is zoals het is.”

Wat een dooddoener hè? Ik heb het vaak gedacht, maar afgelopen jaar heb ik het gevoeld. Heel erg gevoeld. Plat lag het, mijn sociale leven maar door COVID en de situatie met m’n moeder nog platter. Het jaar 2020, heeft vele onmogelijke momenten gehad, maar ook vele geniet momentjes. En ik wil afsluiten met, dat we gaan … we gaan ervoor dat het jaar 2021 beter wordt.

🎄 fijne Kerst lieve volgers 🎄