Goed genoeg

Schuldgevoel en NAH hebben niet zoveel met elkaar te maken, maar deze eigenschap, het gevoel van “mezelf schuldig voelen, maakt het soms niet makkelijk. Ik ben gewoon “dedicated” en zeker aan mijn familie. Als er ergens iets niet goed gaat, dan wil ik er zijn. En soms … soms kan dat gewoon niet.

Zieke moeder, zieke schoonmoeder, zieke vader, zieke schoonvader, echt niet overdreven en hier thuis is het ook een potje met veel hoesten, proesten en keelpijn de afgelopen tijd. Hoe vindt je de balans?

Mijn aard zegt: “kip halen en soep maken” maar mijn NAH zegt: “ho, stop, wacht eens even … je zit nog in het rood!!” En het is al retelastig om eruit te komen “intern,” hier in het gezin, dus laat staan “extern,” voor mensen die dichtbij staan, maar het gaat soms gewoon niet.

Ik schreef van de week over het vechten, het vechten tegen mijn NAH. Het vechten tegen de bierkaai, tegen die ijzeren muur waar je gewoon niet doorheen kom. Ik analyseer de situatie: “kunnen ze zich redden?” Ja, dat kunnen ze. Hoe ik me daarbij voel? Rot! Het blijft fijn om er voor iemand anders te zijn. En jezelf dus vergeten ….

Dat wil ik niet meer, mezelf vergeten. Ik zoek naar andere mogelijkheden, wat wel in mijn kunnen is. Een berichtje, een telefoontje en als het wel een keer kan, even de knuffel geven. Het geeft me rust, het niet vechten, het geeft me lucht.

En het mezelf “soms rot voelen” over een situatie? Dat is er, zo ben ik en het gevoelt ebt vanzelf wel weer weg. En dat is fijn, fijn om te weten. De lat hoeft niet hoger, want ik ben op mijn manier goed genoeg.

Voel jij je weleens schuldig?

Van verkoudheid, naar koorts & repeat

Quote – 27.12.18

Ik heb echt, echt, echt hele gezellige kerstdagen gehad. Heerlijk gegeten, verwend door cadeautjes, gezellig met de familie en … ik hoefde alleen aan te schuiven. Relaxt toch?

Ja dat sowieso! Erg fijn om geen voorbereidingen te treffen, alleen maar er zijn. Het “er zijn” is best een dingetje, 2 dagen achter elkaar. Twee nachten slecht geslapen waardoor ik me nu voel, alsof ik door een trein ben overreden.

Ik kijk naar mijn kleine moppie, zij

is niet weg te slaan bij haar nieuwe keukentje die ze gehad heeft voor kerst. Voor haar? Voor haar hoef ik niets, zij wil alleen maar spelen. En ik? Ik ga in de relaxmodus, in de prikkels vermijdende modus, aan de oplader en even zo veel mogelijk de boel, de boel laten.

Fijne 3de kerstdag 🎄🙈

Bakken vol …

Een bak energie heeft de avond met vriendinnen gekost maar oh wat was het weer leuk. Ik ben dan ook ik, ben mezelf, kan mezelf zijn. Het gaat met een lach & vaak met een traan want we gaan ver terug. 

Gisteren over de periode gehad van mijn infarct, wat de vriendinnen deden toen ze het hoorden. Het is al 10 jaar geleden maar toch lijkt het op de dag van gisteren. Het is fijn om óók dat te kunnen delen ipv van mannen, wijn & piemels 😂

Er staan wat dingen op de planning deze week dus vandaag rust, rust in mijn pyjama, in & om bed. Mijn mama is jarig en ze geeft zaterdag een feest, ze wordt 65. We gaan op haar verjaardag even gezellig eten. Kapper, lesje Pilates, Ieni mini gym, gezellig lunchen met mijn schoonouders, feestje ma en hapje eten. De week is goed verdeeld en ik ga er niets meer bij doen. 

Vanmorgen met manlief gekletst en dat ik zei: “het is ook niet niks voor jou om iedere keer rekening te houden met dingen doen.” Hij zei, heel lief: “dat is niet nodig want ik vind het voor jou het ergste.” Het is iets, dat ik altijd iedereen “tot last ben.” Het moet soms gaan op een manier wat eigenlijk helemaal niet bij me past….maar ik moet. Ik moet dingen aanpassen om te blijven functioneren en zorgdragen voor onze kleine meid. 

Ik voel me iig beter als 3 weken geleden, maar ik ben nog niet op mijn oude level. Het geeft niet, ik geef het de tijd…tijd om tot rust te komen, tijd om na te denken “hoe verder” want zei vanmorgen tegen manlief dat ik me eigenlijk niet meer zo wil voelen als de afgelopen weken. Tenminste de dingen die ik in hand heb. 

Verschillende emoties zijn aan bod gekomen de afgelopen weken van boosheid naar blijheid, van verdriet naar intens gelukkig zijn. Het is veel maar ik ben blij dat ik dit mee mag maken, met strubbelingen wellicht, daar deal ik mee & daar dealen wij mee. Ik ben niet alleen….je hebt het samen. 

Ik ben een dolgelukkige moeder, een gelukkig mens met een hele fijne kring om mij heen. Ze laten me, ze laten me in mijn waarde om wie ik ben. Nu ik nog, nu ik nog vrede sluiten met mijzelf. Met een moeder met NAH, die het net even iets anders moet gaan doen. Een uitdaging, ik hou van uitdagingen. 

Fijne zondag!

Liefs,

Sjanie

Liefde!!!! ❤️

Op de rand van …

We staan er, allemaal…alhoewel in Sidney is de jaarwisseling al voorbij. Maar jij en ik, hier in Nederland, staan op de rand van 2016. 
2016 kan voor ons de boeken in, manlief had snel weer een nieuwe baan gevonden en we verwachten een kleine meid in 2017. Ik besef dat niet voor iedereen 2016 een topjaar is geweest, mensen zijn ziek geworden, dierbaren zijn overleden, ouders gescheiden door een ziekte van een partner, vrienden liggen in scheiding en wij kunnen zeggen dat we het jaar 2016 mooi in onze zak kunnen steken. 

Wat zijn we dankbaar, wat ben ik dankbaar dat we 2016 goed kunnen afsluiten. Ik ben klaar voor 2017, 2017 wat gaat zorgen voor veranderingen in onze gezinssituatie. Ik heb er zin in, ook al vind ik het soms rete spannend en vliegt het me aan. 

Niet negatief, absoluut niet….ben toch een controle freak en geen idee wat ik moet gaan verwachten.We krijgen goede begeleiding van de gynaecoloog maar ook heel fijne gesprekken met mensen die dichtbij ons staan, mensen die nu al hun hulp hebben aangeboden, mensen die met ons de situatie doornemen. Dan zijn we rijk toch? 
Ik voel me rijk….ik voel me rijk omdat eigenlijk heel veel mensen begrijpen, wat hersenletsel met me doet, wat voor consequenties het heeft voor ons, maar dat we met onze plannen, binnen de lijntjes kunnen blijven. Zodat ik tussen de grenzen blijft en er niet overheen ga, heb veel zelf in de hand maar ook dingen niet. 
Voor het eerst met Kerst heb niets hoeven te doen, ik heb genoten, gewoon omdat ik het ook mezelf gun. Geloof me, ik vond het lastig, maar heb het losgelaten. Weer een stap, weer een stap om mensen wat voor mij te laten doen. En weet je? Ik vond het stiekem heerlijk! 

Lieve lezertjes, zorg goed voor jezelf in 2017, geloof mij, dan ben jij een leuke persoon voor je omgeving. Wees lief voor elkaar en wees blij dat “iemand” er nog is, want dat is niet vanzelfsprekend. Besef dat je gezond bent, help elkaar als het nodig is en heb elkaar lief! Maak er een mooie laatste avond van in 2016, kan met een lach & traan en hoop dat iedereen een goed, gezond 2017 zal krijgen met iedereen die je dierbaar is! Proost!
Liefs, 
Sjanie