De onderschatte overschatting

Daar gaan we weer, het idee terug bij af te zijn. Het idee om weer terug te zijn op de dag dat ik eieren liet vallen in de supermarkt, 3 maanden geleden. Deze dag stond ik te huilen, midden in de supermarkt, en een medewerkster zei tegen mij: “mevrouw, het zijn maar eieren.” Natuurlijk wist en besefte ik dit, maar dit ging natuurlijk lang niet om de kapotte eieren op de vloer van de supermarkt. Ik was op, mijn kaarsje was uit, de emmer was vol, de welbekende druppel en de man met de hamer kwam even langs. En goed ook!

Wat ik dan doen? Tenminste ik leer, ik heb geleerd van de therapeuten die mij hebben begeleid, want is dit wel een reële gedachten? Is dit een gedachten die klopt?  Op onderzoek uit … dus manlief gezegd dat ik het gevoel heb weer terug bij af te zijn. Hij kijkt me aan  en zegt:  “nee joh, je zit echt beter in je vel als 3 maanden geleden, alleen afgelopen dagen was je ook gewoon ziek!”  Oh ja .. ik was ook nog “gewoon” ziek en daarnaast had onze kleine koter slechte nachten gehad, vanwege 4 (!!!) tandjes even doorkwamen. Echt zielig, maar goed daar ga ik niet overschrijven. Ik lees het terug, het bovenste stuk, dus het is zo dat ik 1. aan het terugkomen ben van mijn terugval, 2. een paar slechte nachten hebt gehad en 3. ik was ziek. Daarom voel ik me zo, daarom heb ik me eind van vorige week weer even heel ellendig gevoeld.

Mooie tip voor mensen met NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel), vraag, vraag het na aan een persoon die dichtbij je staat. Het kan een ouder zijn, een partner, een vriend, een vriendin etc. Als je over je grenzen gaat, ja dat kan, je bent een mens, maar het mooiste is, dat je, jezelf herpakt en op tijd herpakken. En dat herpakken, vind ik erg moeilijk, ik vind het rete-lastig en soms erg ingewikkeld, want het gaat toch goed? Ik heb heel erg onthouden wat iemand laatst tegen mij had gezegd: “je poetst toch ook je tanden om gaatjes te voorkomen?” Dus de zin of misschien wel een hele mooie quote voor op de koelkast: “zorg goed voor jezelf, daarna kan je pas voor anderen zorgen.”

Slik …. de basis, we gaan weer terug naar de basis. De basis is waar ik vandaan kom en nee dat is niet uit mijn moeder. Alhoewel ook waar, maar met de basis bedoel ik “thuis.” Thuis is mijn basis, mijn gezin is mijn basis, daar draait het om. Als ik uitval dan draait “de basis” niet meer, de basis is manlief werkt en ik zorg voor de kleine. Dat laatste lukt even niet op de manier waarop ik het graag zou willen. Ik heb mezelf overschat, dat is óók een kenmerk van hersenletsel. Overschatting, het is geen stoerdoenerij, want ik denk echt dat ik het op dat moment kan. En ja, dat klopt want daar ben ik van overtuigd, maar niet de manier waarop ik het de eerste 7 maanden heb gedaan. Dat is overschatting, meer van mezelf vragen als wat ik er voor terug krijg. 

Een vriendin van mij zei laatst aan de telefoon, het is misschien gewoon een burn-out waar je inzit. En dat is ook zo, dit is bevestigd door de dokter. Ik lach het nu gekscherend weg in mijzelf, een burn-out zonder werk? Best knap! Een burn-out kan je dus óók gewoon zonder werk krijgen. Een burn-out en NAH ligt echt heel dichtbij elkaar trouwens. Ik zal je eerlijk zeggen, ik was altijd al een type dat ik over haar grens ging, ik was het type dat overal “ja” op zei en deed met alles mee. Met mijn NAH is het erger geworden. Ze zeggen dat karaktereigenschappen versterkt kunnen worden en dat is bij mij het geval. Grenzeloos, overschatting, overvragen, puur door schade aan mijn hersenen.

Ik kan concluderen dat een kind pittig is, je eerste kind. Alles is nieuw, je doet de dingen met gevoel en een beetje verstand. Dezelfde vriendin zei óók aan de telefoon: “ik vond het al erg pittig, laat staan jij, jij met je rugzak.” Ik denk na over haar woorden en ja ze heeft gelijk. Ik probeer het voor mezelf altijd te bagatelliseren. Ik werk niet eens, dus dit moet toch kunnen? Het antwoord is: “nee!!!” Niet zoals jij het deed de eerste 7 maanden van het leven van de kleine. Ik ga er weer komen, dit is geen overschatting, want naast mijn grenzeloosheid, ben ik een vechter en bijt ik me vast in mijn doel.

De onderschatte overschatting, is mild uitgedrukt, want een kind kost energie. En ja natuurlijk krijg je er energie van, maar je gaat door, je moet door. Je gaat door tot je reserves en als je reserves op zijn? Dan ben je op en kan je niets meer. Een boodschapje in de supermarkt is al teveel, laat staan “gezellig” thee drinken met een vriendin. Het is er even niet, maar ik ben ervan overtuigd dat het weer komt.

Mijn doel is om goed voor mijzelf te zorgen en daarna weer compleet voor ons kind te kunnen zorgen. Kwetsbaar, ik stel me heel kwetsbaar op in deze blog, want ik ben de moeder, die even eerlijk is, hoe het er soms ook aan toe kan gaan. Ik ben de moeder, de moeder met NAH, die dolgelukkig is met haar kind, maar er soms even niet van kan genieten. Ik ben de moeder, die somber is en zo graag zou willen zeggen dat het heel goed gaat, of nee gewoon goed, is ook al prima. Ik ben de moeder die vecht en die gaat vechten tot ze er weer bovenop komt. Ik ben de moeder … dat ben ik.

Liefs,

Jeannette

socrates-quote

 

Hocus pocus ….

“Pilates” pas! Morgenmiddag ga ik een proefles Pilates volgen. Ik wil graag wat sterker in mijn lijf komen. Mijn vader of moeder komen dan even op Lina passen. “Waarom geen les in de avond?” vraag je, je misschien af. De kans is groot dat ik door sport overprikkeld raakt, een keer overprikkeld is niet erg maar als ik het kan voorkomen, is dat natuurlijk beter. Pilates zorgt er ook voor in balans en meer in evenwicht te komen. Pilates is goed voor mij, om op een rustige manier mijn spieren op te bouwen en krachtiger in mijn lijf te komen. En als ik het leuk vindt, komen mijn ouders altijd even 2 uurtjes oppassen op maandagmiddag! Erg fijn ❤️

Deze week gaat het gelukkig iets beter, wat voelde ik me weer slecht vorige week. Eem goed gesprek met manlief & mijn ouders hierover gehad en tot de conclusie gekomen dat ik het anders aan moet pakken. Heb al wat verandert in mijn dagelijkse activiteit, bijv. maar 1 was draaien ipv 3 en de volgende dag niets. Tevens ben ik bewust dat ik veel te veel doe in een kort tijdsbestek. Hierdoor ben ik in de middag bekaf. Ga het meer verdelen, wil het meer verdelen, gewoon omdat dit beter is voor mij en uiteindelijk ook voor mijn gezin. 

Vorige week was echt kak….KAK met hoofdletters! Ik vertrouw erop dat dit weer goed komt, want dat komt het ook. Niet zo snel als dat ik dat graag zelf wil. Het is er langzaam ingeslopen en zal gewoon weer even tijdje duren voordat ik weer op mijn “oude niveau”‘ zit. Het belangrijkste is 1 ding in het weekend, want dat heeft me genekt de afgelopen periode. Gewoon teveel, teveel gezelligheid wat uiteindelijk uitmondt op dit. En dit, deze overbelasting, deze overprikkeling, wil ik voorlopig niet.

Er staan de komende 2 maanden weer genoeg leuke dingen op de planning. Mijn moeder is jarig en viert het de 18de, daar wil ik bij zijn. De 11de gaan we uit eten met de meiden en óók daar wil ik bij zijn. Dat laatste is gewoon eten en niet meer daarna naar kroeg gaan om een afzakkertje over 2, 3, 4 te halen :-)) manlief is bijna jarig, kerst etc. 

Ik ga het plannen, ik moet het plannen om de dag ervoor en de dag erna niets te hebben. Alleen Lina & ik en dat is genoeg. Onze kleine mop vreet gelukkig geen energie, ik krijg energie van haar, maar het kost me ook energie. Is niet erg, hebben we voor gekozen en ik kom er wel weer. Nu even op de bank, me Lina & manlief. Een glaasje wijn en lekker kneuterig Nijntje kijken. Ik hou er zoveel van & zielsveel van mijn gezinnetje ❤️ geniet van het leven, want het gaat veel te hard.

Liefs,

Sjanie 

Ik hou van jou 💞

Oudejaarsavond 

Huh? Denk je? Het is toch geen…..nee het is geen 31 december maar echt pas 2 augustus. Het is mijn oudejaarsavond, de laatste avond waar ik nog kan genieten van de “3” in mijn leeftijd. Morgen word ik 40 en wat zeggen ze altijd?

Het leven begint bij 40, maar ja mijn leven begon op 03 augustus 1977. Voor het eerst word ik morgen wakker, wakker op mijn verjaardag als moeder. Wat een rijkdom! Pluk de dag, vier het leven, leef het leven…het kan zomaar afgelopen zijn.

Op 03 augustus 2007 kreeg ik mijn herseninfarct, alweer 10 jaar geleden. Op dat moment, dat wist ik nog niet, heb ik afscheid genomen van mijn oude ik. Mijn oude ik, omdat ik na deze dag nooit meer hetzelfde zou zijn. Ben je er verdrietig om? Nee, niet meer, maar ik heb wat tranen laten vloeien. Ik was ook eigenlijk boos, waarom? 

In de afgelopen jaren ben ik er achtergekomen voor mezelf, dat ik dit aankon. Je krijgt wat je aankan en tegelijkertijd is dit soms echt oneerlijk. Niet alleen ik, er zijn zat mensen die in hetzelfde of een ander schuitje zitten of hebben gezeten.

Morgen word ik 40 en 10 jaar geleden, om 2100 uur, deze tijd dus, schreef ik in mijn dagboek. Scheef, de zinnen liepen naar beneden en er was geen woord meer herkenbaar…toen was het gebeurd. Ik ben dankbaar dat ik er nog ben, ik ben dankbaar wat ik allemaal wel kan, want dat, dat is een heleboel. 

Waarom laat je het niet los? Misschien denken veel mensen dat, laat je verleden rusten. Dat klopt en dat kan ook, nu kan ik het ook. Maar toch rond deze periode, is er een onbestemd gevoel, gejaagd, slechte nachten….en even niet weten waarom. Ik ben gelukkig, ik ben gelukkig waar ik nu sta.  Toch, is er dit gevoel en dit gevoel is straks weer weg. Het mag er zijn, ik mag het voelen. 

Ik ben gelukkig, gelukkig en toch best gezond naast NAH. Dankzij mijn ouders, die hebben heel veel voor mij gedaan, dankzij mijn lieve vrienden, dat kaartje, dat telefoontje en de vele bezoeken. Daarnaast manlief, want die leeft, hij leeft met mij, wat soms ook niet makkelijk is. Hij laat me, hij laat me mijzelf zijn.

Ik ben blij!  Ik ben blij met de mensen om mij heen, blij hoe het met me gaat, blij dat mijn nieuwe ik, morgen 10 jaar bestaat. Daarnaast ook nog eens moeder, wie had dit ook gedacht? Ik ga het rocken!! Mijn 40ste levensjaar, samen met manlief & Lina en alle andere lieve mensen om mij heen. 

Liefs,

Sjanie 

Weekend!! 

Het was me een weekje wel. Een uitdaging maar het is wederom gelukt! Het was een betere week als vorige week, alhoewel ik donderdagavond helemaal af was. Ze heeft wat “hangerige” dagen gehad en ik sta versteld dat ik er best goed mee om kan gaan. Het gaat vanzelf. 

Op een gegeven moment zat ik wezenloos op de bank te staren en ik betrapte mezelf, dat ik de speen van Lina in mijn mond had en haar op de arm. Stiekem met één oog te gluren of ze nog steeds bij mama lag. Overigens maakt het niet uit, waar ze ligt, als ze maar bij iemand in haar armen. Deze dagen troost ik haar, knuffel ik haar want dat heeft ze nodig. 

De huiltjes leren we steeds meer kennen, jammerend of tranen die zowat uit haar tenen komen. Welkom in de wereld Lina! Voor jou is alles nieuw…..en ik snap haar ook, dat als ze bij manlief op zijn borst in slaap is gevallen en uiteindelijk in haar eigen bed wakker wordt, dan zou ik ook janken. Janken van: “where the fuck am I??” 

Vanmiddag zat Lina in de draagzak, dat levert heel veel win-win situaties op. Zij wordt rustig, hoort mijn hartslag, ik heb mijn handen vrij en bovenal kan ik “mijn ingekomen” prikkels even tegenaan. Een broodje eten met een draagzak is geen succes, want je raadt het al…je kan niet boven de tafel eten. Resultaat: broodkruimels in Lina haar, haar en ik vond nog een verdwaald stukje rucola die op mijn broodje zat. 

Kortom Lina is leuk!!! Als ze niet goed in haar doen is, dan vraag ik me soms wel af wat er aan de hand, waarom huilt ze? Ik ben zelf ook moe, zeker aan het einde van de dag. Alhoewel ik nu soms om 2100 uur op bed ligt ipv 1900 uur. Ik heb prikkel erbij gekregen maar wel de leukste! Natuurlijk is het soms veel, maar dan kijk ik naar haar koppie en haar grote blauwe ogen…dat maakt alles weer goed. Wat hou ik veel van dat kleine meisje, onvoorwaardelijke liefde! 

Fijn weekend allemaal!!

Liefs,
Sjanie 

Sjanie & Lina

De clichés 

Is het cliché? Dat je van te voren denkt: “de foto’s van mijn profiel van whats Up, blijven mijn foto’s.” Niets is minder waar, want iedere dag en soms meerdere keren per dag staat er een nieuwe foto online van Lina. Waarom??? Dat bedenk ik me….omdat ik zo fucking trots ben op ons kleine poppetje! Ons wondertje! Ons pakkertje met liefde die wie iedere dag weer mogen uitpakken. Alhoewel de stink luiers nu beginnen te komen maar dat terzijde.

Clichés….”ik doe het uit gevoel” of “als mijn kind huilt, wil ik het overnemen.” Waar!!! De achtbaan met emoties waar we in zitten en dit zijn gelukkig heel veel positieve emoties. Terugdenken dat het eigenlijk zo goed is gegaan, de zwangerschap, de keizersnede, alles ging voorspoedig. Het is ook zo snel voorbij. Als je midden in je zwangerschap zit, hoor je dat wel van mensen maar het besef komt later. Het besef komt nu een beetje, terwijl Lina in de wieg naast me ligt. 

De dagen vliegen onder onze kont vandaan en manlief gaat maandag weer werken. Dan gaan we het overdag saampjes doen, Lina & ik. Ik zal vast nog wel een beetje hulp nodig hebben want ik mag nog niet alles, maar dat komt goed. Lina doet het goed, mama zorgt goed voor zichzelf waardoor ze ook goed voor manlief zorgt. Het cirkeltje is dan weer rond en nu gewoon in deze modus verder gaan. Zullen best pittige momenten tussen zitten, dat de was even niet gedaan kan worden of dat er nog niet gekookt is als manlief thuis is. 

Lekker belangrijk, denk ik nu, maar zal best een hekel punt worden. Ik de perfectionist, ik die dingen opgeruimd wil hebben, loslaten, prioriteiten stellen en dingen laten liggen. Een wandeling met haar, vind ik veel belangrijker, zeker met dit weer. Knap ik namelijk ook van op en bouw ik weer een beetje conditie op. Heerlijk, vitamine D op ons bolletje en frisse lucht.
De laatste paar dagen even onze momentjes pakken met zijn drieën want ja…de 3 weken vrij zijn ook weer omgevlogen! Is wel goed, vanaf maandag in het normale ritme, heb er zin in maar vind het ook spannend. Komt goed!

Liefs, 

Sjanie 

Weekend vibes 

Zo het is weer vrijdag! Het weekend staat voor de deur…klinkt gek weekend voor iemand die niet werkt, maar toch heb ik een onderscheid tussen de “werkweek” en het “weekend!” Misschien dat ik ook zo in het ritme blijf omdat manlief gewoon een werkweek draait. 

Weekend betekent dat ik de teugels iets mag laten vieren, bijvoorbeeld een glaasje wijn, wat ik nu overigens niet doe omdat ik zwanger ben. Ook eten, mag ik iets meer van mezelf en doordeweeks is het voor mij balansen & de 3 R-en. En soms een keertje doorzakken met vrienden & vriendinnen vind ik soms ook heel gezellig, maar moet ik plannen. Zorgen dat ik de dag daarna en de dag daarvoor niets plan, dan trek ik het. Het gebeurt niet vaak, maar ik heb het nodig. Lachen, gieren, brullen of een dansje wagen en nergens aan denken.

Ik kijk onwijs uit naar onze kleine meid, dat is onze prioriteit maar stiekem ook wel weer een keertje weer een wijntje drinken of wijnen met mijn vriendinnen. Gewoon ff lallen! Maar goed dat zeg ik nu…misschien wil ik straks helemaal niet weg haha. 

We gaan het straks beleven, het moederschap. Het moederschap is straks vol met nieuwe uitdagingen, daar ben ik van overtuigd. We gaan het doen, saampjes, saampjes met manlief. Ik heb hier zoveel vertrouwen in en ben zo benieuwd hoe manlief reageert als ze er is. Bij mij leeft ze, bij mij leeft ze in mijn buik, manlief ziet haar, ziet haar soms bewegen in de buik. Super grappig en we liggen vaak in een deuk met zijn tweetjes en zegt manlief: “zo hee!” Echt lachen! Zal de buik straks wel missen….oké niet de buik maar het leven in mijn buik. 

Ik wens jullie een fijn weekend! 

Liefs,

Sjanie 

Zo trots 😍

Op de rand van …

We staan er, allemaal…alhoewel in Sidney is de jaarwisseling al voorbij. Maar jij en ik, hier in Nederland, staan op de rand van 2016. 
2016 kan voor ons de boeken in, manlief had snel weer een nieuwe baan gevonden en we verwachten een kleine meid in 2017. Ik besef dat niet voor iedereen 2016 een topjaar is geweest, mensen zijn ziek geworden, dierbaren zijn overleden, ouders gescheiden door een ziekte van een partner, vrienden liggen in scheiding en wij kunnen zeggen dat we het jaar 2016 mooi in onze zak kunnen steken. 

Wat zijn we dankbaar, wat ben ik dankbaar dat we 2016 goed kunnen afsluiten. Ik ben klaar voor 2017, 2017 wat gaat zorgen voor veranderingen in onze gezinssituatie. Ik heb er zin in, ook al vind ik het soms rete spannend en vliegt het me aan. 

Niet negatief, absoluut niet….ben toch een controle freak en geen idee wat ik moet gaan verwachten.We krijgen goede begeleiding van de gynaecoloog maar ook heel fijne gesprekken met mensen die dichtbij ons staan, mensen die nu al hun hulp hebben aangeboden, mensen die met ons de situatie doornemen. Dan zijn we rijk toch? 
Ik voel me rijk….ik voel me rijk omdat eigenlijk heel veel mensen begrijpen, wat hersenletsel met me doet, wat voor consequenties het heeft voor ons, maar dat we met onze plannen, binnen de lijntjes kunnen blijven. Zodat ik tussen de grenzen blijft en er niet overheen ga, heb veel zelf in de hand maar ook dingen niet. 
Voor het eerst met Kerst heb niets hoeven te doen, ik heb genoten, gewoon omdat ik het ook mezelf gun. Geloof me, ik vond het lastig, maar heb het losgelaten. Weer een stap, weer een stap om mensen wat voor mij te laten doen. En weet je? Ik vond het stiekem heerlijk! 

Lieve lezertjes, zorg goed voor jezelf in 2017, geloof mij, dan ben jij een leuke persoon voor je omgeving. Wees lief voor elkaar en wees blij dat “iemand” er nog is, want dat is niet vanzelfsprekend. Besef dat je gezond bent, help elkaar als het nodig is en heb elkaar lief! Maak er een mooie laatste avond van in 2016, kan met een lach & traan en hoop dat iedereen een goed, gezond 2017 zal krijgen met iedereen die je dierbaar is! Proost!
Liefs, 
Sjanie 

Kerst 2016

Kerst, eerste kerstdag 2016 … niet heel bijzonder? Of toch wel? De laatste kerst met z’n tweetjes, want als alles goed gaat, zijn we volgend jaar met z’n drietjes. Gek idee, maar het voelt zo “wij!” 
Kerst is altijd gezellig, ik vind het altijd gezellig in ieder geval. Dat zal niet voor iedereen gelden, je kan een dierbaar persoon missen, je viert kerst ineens alleen ipv van met je gezin, je bent ziek of een dierbaar persoon is ziek, je zit rot in je vel….het geldt dus niet voor iedereen. 

Kerst 2016

Ik ben bewust, ik ben bewust dat het goed gaat, ik ben bewust dat dit niet voor iedereen geldt. Heel bewust, ik sta er even bij stil….ik sta erbij stil dat ik nog altijd goede en lieve mensen om mij heen hebt, dat het goed gaat met ons en dat we gelukkig zijn. Gelukkig met elkaar, gelukkig hoe het gaat en gewoon een happy couple. Het is niet vanzelfsprekend, het is er, daar geniet ik van.

Ik wil iedereen een fijne kerst vieren, doe waar je, jezelf goed bij voelt. Maak er iets moois van, steek een extra kaarsje op voor de dierbaren die je mist, wees bewust als het je voor wind gaat, geniet als het kan, ik ga het doen…voor de laatste keer met z’n tweetjes ❤

Liefs, 

Sjanie