Quote 20.12.2018

Even goed om te onthouden in de meeste drukke maand van het jaar. Of doen we dat zelf? En daarbij wordt er niet te veel verwacht van de maatschappij?

Een kerstontbijt op school en oh ja of je ook even iets wilt maken. Je wilt natuurlijk niet te kort schieten aan al de andere moeders die een avond in keuken staan en voor de meeste bizarre creaties zorgen.

Kerstavond? Twee kerstdagen! En hup plakken we er nog een 3de kerstdag bovenop omdat het allemaal maar moet of dat het hoort.

Mijn visie van Kerst is, met gezin & familie bij elkaar zijn. Het maakt niet uit of het een uur is of een hele dag. Het gaat om de kwaliteit van het samen zijn.

De onderstaande spreuk kan iedereen goed gebruiken … dus sta eens stil, gun jezelf rustmomenten tussen de laatste dagen van december.

Geniet van de voorbereidingen.

Liefs,

Jeannette

Repost: de (december) grens

Joepie!!! Vandaag is het 1 december. Dit is het, dit is de maand waar veel NAH-ers tegenop zitten. Vooral omdat er veel feestdagen in deze maand zijn gestopt. Vindt je het wel gezellig? Natuurlijk!!!!

De lichtjes in de straat, Sinterklaas die overal opduikt, daarnaast zijn Pieterman, heerlijke december lekkernijen, manlief die jarig is, Kerst met de familie en Oud & Nieuw.

Best veel hè? Als je het zo opschrijft … ik heb vorig jaar een blog geschreven, wat een goede reminder is. Hierbij een repost over, klik op “(december) grens”

Maak er wat van! Op je eigen manier, naar jouw eigen kunnen, luister goed naar je lijf en pak je (mentale) rust wanneer het mogelijk is.

Liefs,

Jeannette

All the ladies

Oh, yes, it’s Ladies’ Night
And the feeling’s right
Oh, yes, it’s Ladies’ Night
Oh, what a night (oh, what a night)

O, als ik blogs zou moeten schrijven over de avonden met de meiden, mijn meisjes … oh oh oh, dat zou smullen zijn voor jullie of niet 😉 maar dat doen we maar niet. Maar waarom de titel? “All the ladies?”

Ik had gisteren een ladiesavond, met de meiden. We hebben weleens met 14 gezeten, maar nu is het wat minder. Prima en lekker overzichtelijk…nou ja overzichtelijk? Het gaat vooral over eten & wijn en oh ja tegenwoordig óók over de streken en anekdotes van degene die kinderen hebben. Kortom niets aan, voor mannen!

We gaan tegenwoordig all inclusive eten, want we zijn stuk voor stuk smulpapen en de wijn vloeit rijkelijk. Lekker makkelijk, één bedrag en niet meer hoeven na te denken. Om 17.00 uur het restaurant open en ja hoor er staan er al een paar voor de deur en dat … dat zijn wij. We willen eerst lekker borrelen met wat stokbrood, hapjes, bijkletsen, lachen en geiten. Ik hou hier zo van! Maar ja … de tol … ik vergeet absoluut niet dat iedereen de tol moet betalen voor zo’n avond, maar mijn tol … kost alleen wat meer.

Ik heb hersenletsel (NAH), ben moeder en zorg fulltime voor kindlief. Alleen het is nu weekend en dit gebeurd maar 1 tot 2 keer in het jaar, dus dit moet een keer kunnen. Toch? Ja toch! Een keertje….maaaaaar….ik ben grenzeloos (zie deze blog) en óók op zo’n avondje. Ik ga door, drink gezellig mee, tegenwoordig wel met 2 glazen water op 1 wijn, maar dan nog.  Het is een aanslag, een ontzettende aanslag op mijn energiebalans. Hoe dan? Hoe plan je dit dan in? Je kan jezelf toch niet alles ontzeggen?

Ik hou vrijdag al rekening met zo’n activiteit, tevens doe ik dat voor iedere activiteit in het weekend. Ik plan dan niets en doe het rustig aan met Lina. Vrijdag hebben we een pyjama ochtend gehouden. Ik noem het altijd “voorrusten.” Mmm of je het überhaupt kan zeggen, voorrusten met een dreumes van 20 maanden. Ik lach hardop, maar ik probeer het in ieder geval. De dag erna plan ik ook niets, dat noem ik mijn “bijkomdag.”

Daarnaast is het wel weer een vereiste dat er een backup is om mij te helpen met Lina. Tadaaaa…het is zondag, dus manlief is thuis. Ik heb wat tips gevraagd aan “ervaringsdeskundigen,” moeders met NAH. Bedankt meiden, voor de fijne reminders en tips! Zoals: lekker gaan, de mindere dagen voor lief nemen of aan de buitenkant van de tafel zitten zodat je niet in de drukte zit of kijken of je het waard vindt en zo ja genieten voor een half jaar.

Maandag en dinsdag ga ik dit ook voelen. Ik merk gewoon, hoe ouder ik word, hoe lastiger ik het soms vind, het omgaan, met mijn beperkingen van NAH. Ik lees het vaker, je wordt ouder en dan NAH erbovenop is dus 1 + 1 = 2. Ik wil graag nog midden in het leven staan, maar het is pittig met kindlief erbij. Ook super leuk want zij….zij is mijn alles. Mijn gezin is mijn alles. Het wereldje is wel kleiner geworden. Ik zie mijn vriendinnen/vrienden weinig, maar als ik ze ziet, voelt het goed, dat is belangrijk … het belangrijkste voor mij.

Ik heb mijn ladiesavond ietwat anders aangepakt. Ik ben niet om 1700 uur aangeschoven, maar wat later. Daarnaast ben ik meteen naar huis gefietst i.p.v. nog één drankje (eentje met de jas aan .. noemen we dit .. maar dat worden er altijd weer 4 of 5) in de kroeg te doen. Ik was enorm in twijfel, maar mijn verstand won van mijn licht aangeschoten kop “hé, ik kan dit makkelijk aan!” NOT … want in de fietsenkelder van ons huis voelde ik mijn hoofdpijn, maar wat heb ik genoten!

Thuis gekomen, enthousiast vertelde ik verhalen aan manlief en hij zei: “dat vertelde je net al” dan is het tijd … tijd om naar bed te gaan. Ik pak een paracetamol en drink 2 glazen water. Ik denk na over de avond, de gesprekken … stop ho … ontprikkelen, het is al laat, morgen weer een dag.

Nu is het zondag, kindlief was om 7 uur wakker en ondanks dat ik op tijd thuis was, ben ik laat in slaap gevallen. Kort nachtje, wat wijntjes op en de gesprekken galmen nog door in mijn hoofd. Overprikkeld modus is aan! Maar was het, het waard? Ja!! Genoten! Nu nagenieten, in alle rust, van bed naar bank, in mijn “binnenblijf” kleden. Enne … bedankt lieve meiden voor de gesprekken en vooral … vooral voor het lachen.

Liefs,

Jeannette

De keuze …. is reuze

De laatste maanden van het jaar zijn er altijd veel mensen jarig en juist in onze dichtbije omgeving. Vooral in oktober. Familie, beste vrienden en kinderen van beste vriendinnen. Ik zit er altijd tegenop, want ik weet dat ik mensen moet gaan teleurstellen. Teleurstellen om juist niet op je neef zijn verjaardag te kunnen komen of bij het dochtertje of zoontje van je beste vriendin.

Ik ga mensen teleurstellen, ik kan gewoon niet naar alle verjaardagen, ik wil en kan me niet in tweeën delen. Vorig jaar heb ik mijn best, teveel mijn best gedaan om minder verjaardagen te skippen. Dat heeft uiteindelijk zijn tol geeist. Dan ben ik natuurlijk niet duidelijk, de ene keer kan ik wel, maar de andere keer niet. Hoe dan? Mijn grenzen duidelijk aangeven, voor mensen en ook juist voor mezelf.

Er zijn vrienden die een vreugdedansje doen als ik juist niet kom…en een ander laat haar of zijn teleurstelling duidelijk merken. De kunst is om zijn/haar teleurstelling niet de mijne te gaan maken. Daarnaast kan ik het wel anders doen, bijv door een één op één date te plannen zonder alle gillende kinderen, luidruchtige ouders en de harde muziek.

Daarnaast moet ik dealen, de grootste uitdaging, met mijn teleurstelling. De teleurstelling naar mezelf, hoe ik ben, hoe ik ben met NAH want tsja als ik het niet had gehad…..ging ik bijna alle verjaardagen af. Ik, het gezelligheidsdier, ik de losbol en ik de moeder, de moeder met NAH.

Een activiteit om “even een bakkie” te komen drinken is voor jou misschien peanuts, voor mij is het een hele activiteit. Daarnaast speelt ook mijn perfectionisme een grote rol en die zit vaak in de weg. Ik merk, met Lina dat ik meer ben gaan plannen. Ik ben misschien weer aan het “over plannen.” Dus plannen om te plannen….snap je het nog?

Ik zal het uitleggen en uitgeschreven waarom een “bakkie” doen zoveel voeten in aarde brengt bij me. Laat ik voorop stellen dat dit hecht een keer kan, maar het moet gepland en niet met andere activiteiten op de dag. Daarnaast wou ik dat het anders kon. Een bakkie koffie drinken in de ochtend, gelden bij mij de volgende activiteiten/gedachten vooraf:

  • Heb ik suiker, melk en koffie in huis?
  • Lina en ik moeten aangekleed zijn, ontbeten hebben, dat gaat iets langzamer en ik heb hiervoor 1,5 uur nodig.
  • Is mijn huiskamer netjes?
  • Heb ik een koekje in huis?

Nu ik het schrijf, merk ik bij mezelf…ze komen toch voor ons, voor mij, voor een bakkie koffie? Ze komen toch niet om het rommeltje in mijn huis bekijken? Of dat ze het koekje missen? Dit is de combinatie van NAH, máár ook mijn perfectionisme. Als ik het laatste nou gewoon “uit” had kunnen doen, dat scheelt weer wat kopzorgen.

Gisteren zei een vriendin aan de telefoon, probeer maar wat liever voor jezelf te zijn. Als ik dat namelijk doe, ben ook relaxter tegenover mijn omgeving ipv als een dolle dwaas door het huis heen te banjeren en stampen omdat ik alles nu moet doen. Dus plannen om te plannen een beetje los te laten en juist op de dagen als we niets hebben of hoeven, kijken we hoe we ons voelen. Daarnaast zijn er genoeg dingen die wel gepland zijn of moeten, die standaard zijn, een hapje eten koken, eten, boodschapjes doen, tas van Lina klaarzetten, therapie etc.

De keuze is reuze, maar er is een keuze en laat ik me nu goed voornemen wat voor mij en juist voor ons verstandig is. Niemand ziet mij na een verjaardag of een andere activiteit, het moeten bijkomen, het moeten opladen, dingen die manlief even van mij overneemt, maar het kan. Het kan soms, 1 ding per weekend, mits Lina zich goed voel en ik me fit voel, soms kan ik mezelf even in het feestgedruis mengen en daar kan ik dan van genieten. Met mate, balanszoekende en soms een keer de plank volledig misslaan…..maar hé ik ben ook maar mens, een moeder, een moeder met NAH en ik probeer het goed te doen….niet perfect.

Liefs,

Jeannette

Ps dit plaatje hangt op mijn koelkast … treffend … fijn …. helpend.

Plan, geniet & incasseer

Gisterenavond werd ik getriggerd door mijn NAH collega’s én omdat het gisteren ook de dag was van “de overprikkeling” met hersenletsel. Oh ja … daarnaast was ik gewoon wakker. Dus … overprikkeld! Op de dag van … en er zullen nog vele dagen volgen, schrijf ik gekscherend.

Is je leven afgelopen nadat je NAH hebt opgelopen? Nee! Is het anders? Ja! Ik wil het eigenlijk schrijven met dikgedrukte vette letter. Als je net NAH hebt opgelopen, ga je het eerst ontkennen, er tegen vechten en wil je gewoon je leven weer oppakken. Dit is voor mij het “standje overleven” geweest, het gevoel om alles uit het leven te willen halen, omdat ik ook weleens dood had kunnen zijn.

Nu weet ik, na bijna 11 jaar NAH, dat ik heus niet achter de geraniums hoeft te gaan zitten. Daarnaast is mijn karakter wel iets veranderd, maar ik snak soms juist naar de gezelligheid, met vrienden & vriendinnen, een happie te eten, even lallen op André Hazes of even dansen op een house plaat. Kan dat dan niet meer? Nee, niet zoals vroeger. Ik heb er trouwens ook veel minder behoefte aan, want ik word wat ouder, heb een ander leven met een kindje erbij maar toch…..soms verlang ik naar een verzetje. Het verzetje wat mij ook weer even mijn “oude ik” laat voelen.

Het verzetje kost uiteraard energie, maar het plezier, het lachen, de gesprekken geven mij ook weer energie. Een borreltje, een hapje, de ongedwongen sfeer. Ik heb een tijd gehad dat ik niets hoefde te plannen, toen bekeek ik hoe ik mij voelde, want had geen verplichtingen. Nu plan ik meer, juist plan ik meer om balans te krijgen & te hebben in mij als moeder zijn. Daarnaast zijn óók manlief en ik niet alleen ouders van onze dochter, maar ook partners. Daarnaast heb ik een bups vrienden, vriendinnen en probeer ik zoveel mogelijk tijd vrij te maken voor de familie.

Door mijn enthousiasme, weet ik dat ik hier heel voorzichtig in moet zijn. Ik ben en blijf een doorbijtertje en voel soms mijn eigen grenzen niet. Ik word bewust als een vriend, een vriendin, mijn ouders, mijn partner of juist ik zelf er even van bewust wordt om er juist bij stil te staan.

Hoe plan je een uitje? (Of hoe plan ik een uitje! Dit gaat over etentje met familie, vrienden, dagje uit etc.)

  • Zorg ervoor dat je de dag ervoor en de dag erna geen (belangrijke) afspraken hebt.
  • Zorg dat je de boodschapjes in huis hebt of besteed het uit aan één van je gezinsleden.
  • Zorg dat je dag na het uitje, makkelijk te eten hebt….een zak soep, patatje uit de oven of gewoon een ordinaire pizza is óók weleens lekker.
  • Zorg dat je backup hebt voor je kind/kinderen. Bijv. mijn ouders passen op en onze dochter blijft daar slapen. Gegarandeerd = geen “moet” activiteiten in de ochtend. Of wij kiezen dat ik mag blijven liggen en manlief eruit gaat.
  • Kies bewust, maak vooral veel plezier en neem je kater voor lief. De kater is niet (altijd) van de drank maar gewoon de dag of de avond waar je de activiteit hebt kunnen doen 😉
  • Na een drukke activiteit kan je merken om moeilijk in slaap te kunnen komen. Ik zet vaak een slaap meditatie op en maak me niet druk om dag van morgen, want de volgende dag is voor mij: “alles mag en niets moet!”

Voor mij geldt het dat het vooral plannen is, genieten en daarna incasseren. En het óók kunnen incasseren. Dat heb ik geleerd, niet te druk maken om de dag van morgen maar leven in het hier en nu.  Daarnaast vind ik het leuk om even te blijven na te genieten en stil te staan wat voor leuke dag/avond ik heb gehad. Soms heb ik er zelf een paar dagen last van en tsja … nu weet ik bij sommige activiteiten: “ik heb het ervoor over!” Daarnaast heb ik nog een gelukje, want opa & oma staan vaak te springen om een logeerpartijtje van mijn dochter.

Ik ben dankbaar, dat er nog zoveel te leren is. Ik ben dankbaar dat ik goede keuzes maakt, óók al staat het soms averechts tegenover mijn NAH. De grote club mensen om ons heen, soms zie ik ze maar 2x per jaar en weet je wat voor mij het belangrijkste is? Het is goed, als we elkaar zien en pakken de draad gewoon weer op. Ik krijg hier een warm gevoel bij en gewoon weten dat ze er altijd zullen zijn. Dus ik plan, ik geniet … en ik incasseer!

Fijne zondag allemaal enne .. vergeet niet na te genieten.

Liefs,

Jeannette

Het is …. zoals het is

Het is zaterdagavond en muisstil in huis. Mijn dochter ligt net op één oor en manlief is de deur uit. Stilte, ik hoor alleen mijn vingers over het toetsenbord tikken. Even mijn moment, een moment om te schrijven. Ik heb al een aantal blogs geschreven, maar allemaal in concept, dus nog niet gepubliceerd. Deze week vind ik eindelijk een beetje rust, meer berusting in de periode waar ik in zit. Besef dat dingen anders kunnen en waar ik mijn winst uit kan halen. Dat geeft hoop en uiteindelijk veel meer plezier.

Het is zoals het is, zegt manlief vaak, alhoewel hij écht wel gevoel in zijn donder heeft, want óók hij vindt het niet leuk hoe het met mij gaat de afgelopen maanden. Al die dingen, al de activiteiten, zoals een verjaardag, die hij óf alleen doet óf samen met Lina. Het is zoals het is, is een waarheid als een koe. Leuk? Nee, maar sommige dingen zijn niet anders en sommige dingen worden ook niet meer anders.

Wat zijn mijn oplossingen? Moeder met NAH en een burn-out. Ik maak het mezelf steeds wat makkelijker, ik “eis” niet zoveel van mijzelf en leg de lat iets lager. Nog niet laag genoeg maar hé stapje voor stapje..  Ik heb mijn momenten, momenten waar ik ook kan denken: “het is zoals het is.” NAH overkomt je en je komt er niet meer van af, maar waar ik wel voor kan zorgen dat ik niet nog een keer in een burn-out terecht kom. Ik ben een gedreven, eigenwijze, emotionele en temperamentvolle vrouw die graag met haar neus overal bij wil zijn. Het kan niet, het gaat niet en dat is de keuze die wij hebben gemaakt toen onze kinderwens is uitgekomen.

Het is een hele verandering, een kind krijgen. Het is eigenlijk best heftig, want je weet gewoon niet wat je te wachten staat. In het begin deed ik er makkelijk over, het ging ook allemaal, ik dacht er niet over na, maar ik had geen besef wat voor roofbouw ik op mijn lichaam heb gepleegd. Je gaat op de automatische piloot, standje “maar doorgaan” en dan raakt je energie steeds meer op. Bij mensen met NAH is het nog lastiger. Je moet het zien als een bank, je hebt geen geld meer en je leent. Uiteindelijk heb je nog meer geld nodig en je gaat bankroet. Je kan geen geld meer lenen ……. dan is het de kunst om weer uit het rood te komen. Ik kan uit ervaring spreken als NAH-er, want dit is en blijft rete-lastig.

Ik ben nu bijna 6 maanden onderweg, onderweg om überhaupt te constateren dat ik een burn-out heb en hiervan te herstellen. Jemig, NAH is ontastbaar, maar dit ook. Je denkt aan sommige dingen goed te doen, maar daar ga je weer, dat val je weer keihard op je bek. Grof in de mond hè? Zo voel ik het, vooral het woordje bek wil ik benadrukken. Hard schreeuwen, gillen en janken … van boosheid, maar ook van verdriet. Waarom zou ik het niet kunnen denken? Hoezo kan mezelf er niet bij neerleggen, dat het echt is, zoals het is.

Ik ben bewust bezig om terug te komen, terug te komen op mijn oude niveau, balans te vinden, mijn energie goed onder de loep nemen en waar ga ik de fout in. Ik besef nu heel erg goed dat moeder zijn, multitasking is. Dus dat betekent dat je taken naast elkaar aan het uitvoeren bent. Een voorbeeld: mijn dochter aankleden, appeltje eitje denk je, maar als ik er echt over nadenk, is het voor mij best veel. Hoe doe je dat dan? Ik leg de dingen klaar die ik nodig heb en doe het stap voor stap. Erg fijn en als ik iets vergeet ligt het vaak binnen handbereik. Ligt het niet binnen handbereik? Gaat ze even in haar bedje zodat ik het kan pakken.

Dubbel taken, multitasking is eigenlijk gewoon “not done” bij mensen met NAH, dus probeer het jezelf makkelijk te maken. Het kan wel maar ook weer niet, omdat het teveel  van jezelf vergt en dat je accu, je energie, nog sneller op is. Ik heb besloten, net pas hoor, ik heb besloten om het mijzelf wat makkelijker te maken.

Als ik moe ben en Lina is bij mijn ouders, dan ga ik liggen, ga ik slapen, doe ik een mindfullness oefening of kijk ik lekker een serie van Netflix. Ik wil de strijd niet meer aan gaan, niet meer, want net als NAH geldt dat bij een burn-out hetzelfde. Een gevecht wat je niet kan winnen, het enige wat je kan doen om het te “laten,” het er te laten zijn en jezelf de tijd geven.

Ik heb van de week echt een paar keer gedacht: “het is zoals het is”  en daarbij gniffelend in mijzelf, want ik de koppige, ik ben degene die dit kan aanpakken en niemand anders. En tsja waarom wil je winnen van deze strijd? Er is maar één verliezer en dat ben jezelf. Nou ja één verliezer … is ook niet helemaal waar, want je raakt ook je gezin. Ik heb het van de week gezien als een “win win situatie” dochterlief bij mijn ouders en ik? Ik kan mijn rust écht pakken.

Ik skip op dit moment veel leuke dingen, maar aan de andere kant, pak ik het langzaam op. Ik maak het wat kleiner, ipv lunchen met een vriendin en haar kind, heb ik van de week een keer geluncht met Lina. Wat een feest en ik vond het heerlijk om er zo weer even uit te zijn. Moeder, dochter, quality time, een verwenmomentje, dochterlief heeft het hele restaurant vermaakt en ik ben zichtbaar aan het genieten op dat moment. Tsjakka, die steek ik in mijn zak. Dit moment kunnen ze nooit meer van me afpakken.

Genieten van de kleine dingen, maak het niet groot voor jezelf. Ga lekker wandelen en kijk rond, heb je weleens gezien hoe al de bloesem zo mooi in de bloei staat? Het is soms een rollercoaster, emoties, gedachten, gevoelens en vooral “doe ik het goed als moeder? Doe ik mijn partner niet tekort? Mijn andere familieleden? Mijn vrienden?” Ik heb mezelf nu echt op de eerste plaats gezet en óók hier zou ik best nog eens van af kunnen wijken, maar het maakt me sterk. Ik wil er voor gaan, ik wil wijzer worden, ik wil leren, op mijn eigen tempo. Ik wil mijn eigen koers varen en dit zal gaan met vallen en opstaan, maar hé … “het is zoals het is!!”

Liefs,

Jeannette

 

IMG_7373
Het zijn de kleine dingen .. die het doen !! 

 

The day after …

The day after … na de verjaardag van onze dochter. Zij werd gisteren 1 jaar, wat een feest, wat een rollercoaster van emoties, van blijdschap, vooral van blijdschap, van vreugde en van plezier. Plezier en mijzelf bevoorrecht voelen om moeder te zijn, om mijzelf als moeder te voelen en om moeder te zijn van Lina. Alle liefde gaat naar haar, mijn weinige energie gaat naar haar, naar ons kleine, ondeugende moppie.

Haar oogjes glimmen van plezier als zij lacht. De lach die vaak naar een schaterlach gaat, haar hele gezicht toont plezier. De lol om “kiekeboe” wordt nog steeds niet vervelend voor haar en haar hele gezicht glimlacht. Wat heb ik genoten, wat heb ik genoten van haar gisteren. Zij, tussen al haar cadeautjes, zij die mijn leven compleet heeft gemaakt, zij die geen baby meer is, zij is alles voor mij.

Ik ben moeder, ik wil moeder zijn en ik ben fulltime moeder. Ik hoor toch best veel om mij heen: “ik zou het niet kunnen en/of willen.” Je eigen ding willen hebben, zoals werk. Dat werk heb ik niet, dus ben ik fulltime mama. Ik ben dus de moeder die altijd bij haar kind kan zijn en graag wilt zijn. Dat willen en kunnen heb ik het al vaker over gehad, want waar een wil is, is een weg, geldt niet, niet voor mij, niet voor andere ouders met NAH en óók niet voor andere ouders met een (chronische) ziekte.

Mijn dag bestaat uit Lina, Lina en ik, ik en Lina…en in de avond komt papalief én manlief thuis en dan is het compleet, wij met zijn drietjes. NAH en moeder zijn, het valt niet tegen of mee, het is realistisch en het kan. Het kan maar je levert in op andere dingen, bijvoorbeeld je vrienden, dagjes uit, familiebezoeken etc. Heb ik dat ervoor over? Ja!! Ik heb alles over voor onze lieve Lina.

The day after … the day after na een groot feest. Nou moet je niet denken dat er 100 mensen waren, de kindermuziek luid op stond of dat het de hele dag duurde. Het feest was 2 uurtjes, met alleen familie, familie wat toch met 16 man compleet was. En nu, nu is het zondag. Ik kon niet in slaap komen, opgewonden over de dag, de prikkels, de blijdschap want zij, zij heeft een leuke dag gehad. Zoals ik het me had voorgesteld, haar handjes in de taart, tussen haar cadeaus, waarvan het cadeaupapier eigenlijk het leukste was en waar patat, kip & appelmoes bij hoorde.

Zondagmorgen, manlief heeft me heel lief laten liggen, tot 0930 uur. En ik? Ik word doodmoe wakker, moe van de nacht, moe van de dag, maar is het, het waard geweest? Ja, zeg ik volmondig! Vandaag is het zondag en ik maak er maar een rustdag van, zoals wij vroeger altijd deden, een “pyjama dag.” Dan gingen we ons wassen of douchen, maar mochten we weer onze pyjama’s aan, dat was feest.

Vandaag is het bij ons pyjama dag, lekker een “binnen blijf dag” en gaan we lekker spelen met onze kleine meid. Ik ga genieten, net als gisteren, ik ga genieten van vandaag. Ik ga genieten van mijn positieve, goedlachse meisje…dus we maken er vandaag ook maar een feestje van. De dag na het feest, we houden vandaag een heuse after party van op een doodgewone zondag.

Fijne zondag!

Liefs,
Jeannette

IMG_6676

 

 

Je bent altijd welkom 

Dat meen ik, iedereen is altijd welkom, maar ja wanneer? De zin spookt al een paar weken in mijn hoofd. Dit ben ik, zonder NAH. “Je bent altijd welkom!” Ik hou van mensen, ik hou van gezelligheid, maar de afgelopen jaren zit ik steeds meer op mezelf. Nu kan ik zeggen “op onszelf” want Lina is er altijd.

Welkom, welkom op mijn blog, waar ik kan schrijven wanneer ik energie heb. Welkom in mijn huis, ons huis, dat maakt het lastiger. Het maakt me verdrietig, want o wat wou ik graag dat mensen gewoon kunnen bellen & langs kunnen komen. Het kan niet, het gaat niet. Het is eigenlijk zo niet mij.

Ik geniet van de dingen die wel kan want ik besef dat veel mensen veel minder kunnen als mij. Ik geniet van mijn gezin en van ons samen zijn, want dat vind ik ook belangrijk. Gewoon even met z’n drietjes, keutelen, poedelen, rommelen, wandelen .. heerlijk!

Het is een week geweest met wat watten in mijn hoofd, gisteren had ik zelfs keelpijn maar dat is gelukkig weg. Ik heb een goede nacht gehad en daarbij Lina ook, ze heeft geslapen tot 08.20 uur. Vermoeidheid geeft ook mindere weerstand, maar ik zorg in ieder geval dat we genoeg vitamientjes krijgen via de voeding. We eten wat in het seizoen is, want daar zitten de vitaminen in die we nodig hebben.

Het weekend  viert mijn mams haar verjaardag. Ze heeft een respectabele leeftijd van 65 jaar gehaald, dus dat moet gevierd worden. Dat is mijn weekend, de rest is rustig, thuis, rondom huis, wandelingetje en de dingen die gedaan moeten worden. Het is een pittige tijd, maar weet dat ik er uit komt, het gaat alleen te langzaam en óók daar deal ik mee, moet ik mee dealen. O wat zou ik graag dat ik minder hoef na te denken, wat zou ik graag weer even mijzelf willen zijn, zoals ik ben zonder NAH.

Ondertussen geniet ik van de stilte, het tikken van de letters op mijn laptop, mijn verhaal kwijt raken, schrijven, want dat houdt mij ook op de been. Ik ben gezegend dat ik nog kan schrijven, dat ik mij goed kan verwoorden, ook al is het soms met spelfouten. Boeien, want zo ben ik .. zo ga ik door, stap voor stap. Fijn weekend allemaal!

Liefs,
Sjanie

Geluksmomentje

Jouw geluk gaat verplaatsen, zal voor mezelf spreken. Mijn geluk is verplaatst naar heel veel andere dingen sinds we Lina hebben. De momenten dat ze wakker wordt, deze momenten worden met steeds meer geluid. Gekir & gebabbeld. Babybrabbels hoor ik dan vanuit haar slaapkamer. Het moment dat ik van onze slaapkamer naar haar slaapkamer loop, weet ik wat me te wachten staat….

De wandeling naar haar bedje, dan zie ik 2 schitterende oogjes op mij richten met een brede lach. Dat is er één, een geluksmomentje, dat maakt mijn dag goed, nee, zo start mijn dag. Tot nu toe, start mijn dag zo, door de lach van dit kleine wondertje. 

De dag eindigen we in bad, in een emmer of een tummy tub. Haar ontdeugende lach en haar pretoogjes, zeggen alles of juist even helemaal niets. Niets is dan even belangrijker als haar lach en haar oogjes. En dit óók is een geluksmomentje. Een moment hoe we normaliter de dag afsluiten. De dag begint met een lach en eindigt met een lach. Wat fijn, wat kan ik hiervan genieten.

Ik wil nog één momentje met je delen, deze “proud mommy” is zo aan het genieten van onze vrolijke meid. Het moment van de avondvoeding, het moment dat je haar uit haar ledikantje haalt en dicht tegen je aandrukt. Dan gaat de fles erin die er tegenwoordig in gaat als “pap” letterlijk pap want ze smult van de rijstebloem. Zodra ze de fles opheeft….is dat geluksmomentje er weer. Even alleen op de bank, in stilte. Haar hoofd ligt op mijn schouder, bij mijn oor en hoor haar ademen. Rustig, tevreden….ademen. Dat moment….is intens en ben ik me er zo van bewust dat ik zo blij ben, dat zij er is, dat zij in ons leven is gekomen. Dankbaar! Geluksmoment! 

Liefs, 

Sjanie 

Voetjes

Oppas dag

Heb jij dat nooit? Dat je zo trots ben als een aap met zeven lullen? Nee?! Nou ik wel! Ben trots op ons, op ons gezinnetje, op mijn mannetje, op onze lieve dochter en ook op mezelf. We doen het mooi maar. Moet ook wel zeggen dat we best een “makkelijk” kind hebben. Zij slaapt sinds 2 nachten door, hoe lekker! Laatste flesje gaat erin om 2230 uur en rond 7 uur meldt mevrouwtje zich weer.

Wat een luxe .. wat een luxe om afgekeurd te zijn, alhoewel ik bedoel niet “luxe, luxe” want leuk is het niet. Arbeidsongeschikt = 100% betekent genieten van onze dochter = 100%. Dat is luxe! Hoeveel moeders brengen hun kinderen niet naar het kinderdagverblijf of naar opa & oma voor een dag of 3. Het moet niet, het moet niet bij ons en toch gaat zij 1 dag in de week naar opa & oma.

Waarom? Je bent toch gewoon thuis? Juist .. ik ben gewoon thuis, niet voor niets. Tevens is het een win – win situatie. Ik heb een hele goede band gehad met mijn oma en dat wens ik Lina ook toe. Bij allebei de opa’s & oma’s! En tsja, dan ben je een dagje alleen thuis, het is stil, maar ook lekker. Wat ga ik doen? Netflix-en? Bloggen? Mm .. dinsdag is de oppas dag en ben de hele dag bezig geweest. Voorkoken, Lina haar kledingkast uitgezocht, gewassen, gestreken … mmmm … nu vraag ik me af waarom? Manlief vroeg gisteren “heb je ook nog wat voor jezelf gedaan?”

Een terechte vraag, natuurlijk geeft een opgeruimd huis mij een goed gevoel en geeft me rust, maar of ik nou echt mijn rust heb gepakt? Nee! Het is bij mij vaak alles of niets, zit in mijn karakter en kan er normaal aardig mee dealen. Gisteren was het alles, dus de volgende oppas dag maar een beetje balans zoeken. Ons kleine moppie slaapt door en deze grote mop kon moeilijk haar slaap vatten vannacht en gisteren. Terug, terug naar de basis. We zijn vliegensvlug op de markt geweest en vandaag houden we het lekker rustig.

Lina zit naast me, ik kijk naar haar .. wat een mooi mensje, wat een persoonlijkheid al, wat een lekker kind. Ik geniet, dat ga ik doen, extra genieten van ons meisje vandaag. De rest kan me gestolen worden .. of nee … de rest is al klaar 😉

Liefs,

Sjanie