Repost: de (december) grens

Joepie!!! Vandaag is het 1 december. Dit is het, dit is de maand waar veel NAH-ers tegenop zitten. Vooral omdat er veel feestdagen in deze maand zijn gestopt. Vindt je het wel gezellig? Natuurlijk!!!!

De lichtjes in de straat, Sinterklaas die overal opduikt, daarnaast zijn Pieterman, heerlijke december lekkernijen, manlief die jarig is, Kerst met de familie en Oud & Nieuw.

Best veel hè? Als je het zo opschrijft … ik heb vorig jaar een blog geschreven, wat een goede reminder is. Hierbij een repost over, klik op “(december) grens”

Maak er wat van! Op je eigen manier, naar jouw eigen kunnen, luister goed naar je lijf en pak je (mentale) rust wanneer het mogelijk is.

Liefs,

Jeannette

De omweg met NAH

De winter is voorbij, alhoewel de temperaturen nog een beetje moeten wennen aan het lente gevoel, maar de voorjaarstemperaturen komen eraan.  In de winter zien wij vaak minder mensen, alsof iedereen onder een steen heeft gelegen … kom er maar weer onder vandaan mensen, de lente is in het land. Het zonnetje komt voorzichtig achter de wolken vandaan, onze vitamine D bol is in zicht en we kunnen meer naar buiten.

Als je NAH hebt, liggen depressies op de loer. Waarom eigenlijk? Een depressie is iets wat in je brein ontstaat en deze worden aangewakkerd door overprikkeling, dus “jezelf overvragen.” Als je NAH hebt, is een stuk van je hersenen beschadigd, die zijn kapot. Deze kapotte hersenen staan allemaal voor een functie, denk maar aan: praten, ruiken, je emoties niet onder controle hebben, maar denk ook aan concentratie problemen, plannen, dingen organiseren etc.

Ik ben altijd een kind geweest van “praktisch” en een tiener die je geen theorie moest laten leren uit een boek, alhoewel ik wel na mijn CVA een HBO opleiding heb gevolgd voor juridisch secretaresse. Ik moest en ik kon, ik ging met mijn hakken over de sloot en haalde hiervoor het cijfer zes. Geslaagd!! Na mijn CVA ben ik een vrouw geworden van tekeningen, om dingen nog beter te kunnen begrijpen.

Let niet op mijn tekenkunst, maar deze kwam van de week langs bij therapie en deze is erg duidelijk. Voor mensen die NAH hebben, maar óók om het mensen uit te leggen. Ik heb mijn CVA aan de linkerkant gehad en dat betekende in het begin van de CVA dat  mijn rechterkant verlamd was. Een verlamd been, een verlamde arm en een scheef gezicht. Als dat alles was …. helaas, want daarna werden de “cognitieve beperkingen” zichtbaar. Ik had afasie, ik kon niet schrijven en mijn enige woorden waren in het begin: “papa” en “hallo.”

Al de bovenstaande dingen zijn bijna opgelost, ik praat weer als een malle, ik kan goed schrijven en mijzelf juist goed uiten tijdens het schrijven. Dus dan heb je toch nergens geen last meer van??? Waarom ben je nou zo moe met NAH? Ik kan het uitleggen, in Jip en Janneke taal en ik geloof dat dit voor iedereen duidelijk is.

Mijn hersenen willen praten dus moeten eigenlijk van A naar B .. helaas lukt dat niet meer, omdat daar een deel van mijn hersenen kapot is. Je ziet het in het plaatje als “een ongeluk.” Maar waarom praat je dan toch? Onze hersenen zijn zo slim, om dit op te pakken, vooral bij mensen die op jonge leeftijd een CVA hebben gehad of een ander ongeluk hebben meegemaakt. Onze jonge hersenen, zijn slim, want ze gaan van A, naar C, naar D, naar E .. en hop naar B.

Daar is de praatfunctie en kan ik erop los babbelen. Dit plaatje geldt voor al de acties die je hersenen moeten maken. Door deze omweg, dus de weg duurt langer, je bent langer onderweg en daardoor ontstaat de vermoeidheid. De mentale vermoeidheid, de mentale belastbaarheid van een mens, de mens met NAH.

 

 

img_7024
Bron: Vesalius

 

Ik vind dit plaatje erg duidelijk, het geeft mij meer inzicht wat er nou gebeurd in mijn koppie. En nu is het helemaal niet gek dat je dus moe kan zijn met NAH. Kan je dan helemaal niets meer? Juist wel, alleen het gaat anders, het moet anders, om goed in balans te blijven. Je denkt er alleen meer over na, als je bijvoorbeeld een leuke activiteit heb in het weekend zoals een etentje, een borrel met vriendinnen, een feestje, een ochtendje stad of een middagje kinderboerderij. Noem het maar op, mensen met NAH moeten dit plannen. Gelukkig is mijn naam ook “mevrouw Plan” en kan dat ik meestal goed.

Een duidelijk plaatje, als mensen niet precies weten hoe het werkt, misschien jijzelf of mensen in je omgeving. Dit plaatje geeft inzichten en besef. Bij mij gaf het vooral besef, het is duidelijk, het was al duidelijk maar het is inzichtelijk. Dus probeer rond je grens te blijven en als je er een keertje overheen gaat? Dat kan, zo is het leven, bewust of onbewust, maar maak dan wijze concessies. Pak je rust, ga lekker naar buiten, pak die vitamine D en zorg goed voor jezelf, want niemand anders kan dit voor je doen.

Liefs,

Jeannette

Ik ga op vakantie en ik neem mee …

Wat carnavalskrakers & een (buik)virus!! Het eerste heeft mijn vakantie goed gemaakt, ik was weer even ik, eventjes weer mijzelf. Het laatste, tsja … was een domper. Echt een domper omdat we de vakantie zo nodig hadden. Even rust van het “normale” leven met huishouden & de verplichte afspraken.

Even iets leuks, quality time met z’n drietjes, met het gezin. Lekker zwemmen, wandelen en leuke dingen doen … dit viel wel een beetje in het water.  Diarree, overgeven, keelpijn & flinke snotneuzen en als je daarnaast de slapeloze nachten erbij optelt was het hele feest compleet.

Ik ben zo aan het vechten om terug te komen uit mijn terugval en aan de andere kant heb ik soms geen kracht om te vechten. Het is een tijd geweest van pure overvraging van mezelf, dan de totale uitputting, de mentale klap wat een zogenaamde “burn-out” heet. Het grote gevolg en de eeuwige strijd met mijn NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) én vergeet niet met mezelf. Ik heb een positieve vechtersmentaliteit, zo van “niet lullen, maar poetsen.” Het is mijn karakter en tel daar mijn NAH bij op, dan is uitkomst probeer binnen je grens te blijven.

De verwachting van een weekje vakantie, was om een beetje tot rust te komen. Ik heb met manlief een gesprek gehad en de vraag: “was mijn verwachting te hoog?” Je neemt het mee, hoe je, je thuis voelt, neem je ook mee ergens anders naar toe. We hebben gewoon dikke, vette pech gehad. Het zijn vooral de onvoorziene dingen, wat nog niet in mijn energiebalans past. We hebben er uiteindelijk wel iets van gemaakt. Hoe dan? Dat lees je hieronder.

Daar staat je dan op zaterdagmiddag, midden in Overijssel. De eerste carnavalsoptocht in Nederland. Daar sta je dan, helemaal in je sas, te dansen op straat, rondom de kinderwagen. De liedjes als “liever te dik in mijn kist, als een feestje gemist” en “hallo allemaal, wat fijn dat je er bent” vliegen om je oren.

Eventjes ben je er weer, eventjes weer voel je, je weer de oude, met in de ene hand een flugel en in de andere hand een ratel. Het duurde ongeveer 30 minuten, even een half uurtje uit je dak. Lina vond het prachtig….genoten van ons meisje, de uitbundige verklede mensen en de carnavalkrakers.

Ik was kapot, ik was moe daarna en uiteindelijk werd ik helemaal niet lekker. Mmm…zal het dan toch wéér teveel van het goede zijn geweest? Nee! Manlief kreeg er óók last van. Als ik zeg “buikvirus” hoef ik niet vertellen in welk klein kamertje van de bungalow we hebben vertoefd toch? Mooi zo! De eerste paar dagen waren “shit,” letterlijk, ook bij onze kleine meid. Wij waren deze week dé hoofdsponsor van “Pampers” en daarnaast kwam er een snotneus, een zeer oor & keelpijn te pas bij Lina & manlief.

Oké … en nu dan? Dat vraag je, je af. Om je eerlijk te zeggen, wilde ik naar huis. Thuis ziek zijn, tussen mijn eigen spulletjes in mijn eigen bed. Aan de andere kant wilde ik er toch iets van maken met mijn gezin. Uiteindelijk zijn een paar uurtjes Deventer, Almelo & in het bos geweest. Deventer een aanrader! Super mooie stad! We hadden natuurlijk prachtig weer, koud, maar mooi.

Mijn volgende blog wilde ik schrijven op “vakantie met een baby.” Het is niet de week geweest wat in een perfect voorbeeld valt, maar het kan wel realistische zijn. Je kan natuurlijk overal ziek worden dus óók op vakantie. Ik had een lijstje gemaakt, wat ik mee zou nemen en een portemonnee, want als we iets niet bij ons hadden, kan je het altijd weer kopen.

Wat waren de voordelen van een weekje weg?

  • ieder zijn eigen slaapkamer, Lina & wij.
  • huisje had luxe zoals een bad, een sauna & een zonnehemel
  • zwembad bij het park (zijn wij helaas niet geweest)
  • de bedden waren opgemaakt
  • geen verplichte afspraken … alleen “wij”
  • veel in de relaxstand gezeten/gelegen
  • Lina heeft veel uitgeslapen, zodat wij ook een uurtje langer konden blijven liggen

Over het nadeel wil ik niet teveel uitweiden want dat was puur dat we alle drie in de lappenmand hebben gezeten. We zijn een dagje eerder weggegaan, maar dat was goed in de omstandigheden waar we inzaten. En oh ja…de enorme was na een hele week vakantie, (waar ik tegenop zag), viel reuze mee. We hebben vooral in de joggingbroek of pyjamabroek gezeten. Een heel groot voordeel.

We hebben er maar dit weekend aan vast geplakt, in de relaxstand, aan de oplader, voorbereiden op volgende (werk)week en bijkomen …. van de vakantie.

Fijn weekend allen!

Liefs,

Jeannette

Ps. een “pittig” restaurant in Deventer … 😉

Daar sta je dan …

Hupsakee .. hop in het nieuwe jaar 2018. De eerste week van 2018 is alweer bijna voorbij. We hadden vakantie, manlief had vakantie, dus ik heb me heerlijk even wat teruggetrokken van mijn telefoon, social media en de laptop. Geen blogs geschreven, weinig gereageerd op berichten op Facebook, laptop weinig tot niet gebruikt, geen foto’s op Instagram gezet, opdracht voor “Verder met hersenletsel,” opgeschoven naar de 2de week van januari, niets gekocht online (heel knap), minder dingen gezocht etc.

Een blog die Kesty (lotgenote met NAH = Niet Aangeboren Hersenletsel) heeft geschreven, heeft me weer wat bewuster gemaakt. Ik was er al mee bezig, om minder op mijn telefoon te doen. Ik pak hem “te snel” omdat het soms te makkelijk is om even iets te zoeken, het weerbericht te bekijken, een spelletje te doen, Facebook/Instagram checken etc. Dat kleine schermpje brengt alleen niet zoveel goed, behalve het antwoord van de vraag die ik op Google heb gevonden óf de leuke foto op Instagram. Deze blog is een aanrader, het is wederom wéér een bewustwording, een eye opener. Voor iedereen, dus niet alleen voor mensen met NAH! Ik denk wel dat het een keertje slim is om jouw telefoongebruik eens onder de loep te nemen.  Je kan de blog lezen van Kesty lezen op:  “radicale 30 dagen digitale detox”

2018 … ik heb al wat voornemens in mijn hoofd en vooral voornemens die voor mijn gezondheid goed zijn. Voornemens, waar ik al wat aan doe, voornemens waar ik al mee bezig ben geweest in 2017 en deze wil voortzetten. Wat dan Jeannette? En natuurlijk ben jij rete nieuwsgierig!!

Wat zijn nu mijn goede voornemens??? Daar komt ie: 

  • in goede balans komen tussen gezin, familie & vrienden
  • 1 x per week naar Pilates gaan om sterk te worden en te blijven
  • blijven wandelen met (en soms zonder) Lina
  • de zwangerschapskilo’s … (en de rest) aanpakken met hulp van Weight Watchers
  • schrijven op mijn blog en deze delen op Facebook. Daarnaast óók schrijven voor Hersenstichting en Verder met hersenletsel

Ik wil eigenlijk meer, maar ik bekijk mijn lijstje en ik vind dat het eigenlijk wel genoeg is. De “lat iets lager zetten” is ook mijn motto van 2018. Ik wil meer en dat wil ik veranderen in het positiefs. Ik ben blij, met wat ik kan, want dat is al heel veel. Het is een best lijstje, met uitdagingen, uitdagingen die soms lastig gaan worden, uitdagingen waarbij het de ene dag beter gaat, als de andere. Mild, lief & zacht zijn voor mezelf.

De grootste uitdaging is onze dochter, zij gaat zorgen voor veel onvoorziene omstandigheden. Daarom balans, maar daarnaast ook nog een beetje extra ruimte gaan creëren, dat mijn energie niet helemaal op wordt geslokt op één dag, want bij een slechte nacht loop je al achter de feiten aan. Er zijn dingen veranderd, ik heb al wat dingen veranderd met hulp én soms zonder hulp, deze geven rust en rust zorgt weer voor meer balans.

Mijn veranderingen: 

  • maaltijdplanner gemaakt voor het avondeten
  • de slaapjes van Lina een beetje kunnen sturen. Lina slaapt nu meer in de middag als in de ochtend.
  • een agenda gekocht bij “home work time”
  • Lina is tijdelijk wat meer bij mijn ouders, dit is niet voor altijd, maar om even weer goed op orde te komen
  • met Lina haar rustmomenten, ook mijn rustmomenten pakken

Daarnaast wil ik ook tijd creëren voor ons, manlief en ik. Even iets leuks doen en dat kan zijn een stuk wandelen maar ook een keertje uit eten of naar de sauna. De tijd voor manlief & Lina, quality time met dochterlief en dan heb ik even “me time.” Mijn eigen tijd wil ik straks vullen met een keertje bellen of een bakkie thee leuten met een vriend of vriendin. Kortom … genoeg plannen, maar geen haast, geen druk. Leven van dag tot dag en sterker nog leven van moment tot moment.

We komen er wel, ik kom er wel weer bovenop. Het gaat langzaam, maar het is goed dat het langzaam gaat. Ik heb de tijd om dingen te overdenken, hoe ga ik het anders doen om niet meer in deze situatie te komen? Een goede vraag met best veel antwoorden. En deze antwoorden, zijn aanpassingen, toepassingen aan een leven met mijn gezin. Mooi zeg, mijn eigen “helikopterview.” Fijn dat ik het zó weer kan bekijken.

Fijne zondag en sluit je 1ste week januari goed af, op jouw eigen manier.

Liefs,

Jeannette