De onbewaakte grens

Zaterdagmiddag, kind ligt in dromenland en mijn laptop ligt op m’n knieën. Het liedje “all I want for Chrismas” galmt door de speakers. Uit! De radio gaat uit en ik proef even de stilte. Sowieso mensen, het is eind oktober .. come on met je fucking kerstliedjes. Eerst maar deze maand goed en bewust kunnen afsluiten.

Hersenletsel (NAH) en grenzen. Iedereen heeft toch grenzen? Als iemand of iets over je grens gaat, kan je het benoemen, het zeggen. Of als je weet van jezelf “tot hier en niet verder” zou dat ergens genoeg moeten zijn. Je kunt je eigen grens bepalen.  Ken je het woord grenzeloos? Grenzeloos betekent voor mij: “iemand die zijn grenzen niet voelt.”

Grenzeloos ..  grenzeloos dat ben ik. Het staat met stip op nummer 1 bij mijn karakter eigenschappen. Grenzeloos met dikgedrukte en grote letters, want grenzen stellen, grenzen voelen, is waar het eigenlijk al mijn hele leven omdraait. Ik leer er steeds weer een beetje beter mee om te gaan, voelen wat goed voor me is, maar ja, als het in het aard van het beestje zit, krijg je dat er gewoonweg niet uit. Zo is iemand en zó .. zo ben ik.

Hersenletsel (NAH) en grenzeloos, dat is net zoiets als het engeltje en het duiveltje. Kan je het je inbeelden? Het engeltje op je rechterschouder en het duiveltje op  je linkerschouder? Het engeltje probeert je te beschermen, probeert je een juiste keuze te laten maken en het duiveltje negeert dat gevoel totaal en ja daarbij heb ik hersenletsel (NAH). De eeuwige tweestrijd en ja, ja daar komt ie weer … de tweestrijd van willen & kunnen.

Vroeger werd er weleens geweest “kan niet” ligt op het kerkhof en “wil niet” ligt ernaast. Als ik ‘m letterlijk oppakt, want taal letterlijk nemen, hoort ook bij de gevolgen van mijn hersenletsel. Er is geen enkele vezel in mijn lijf die denkt: “je kan het niet.” Kan ik niet rechtsom? Dan maar linksom! En ja, het lukt…en oh ja soms niet, maar ik ga uit van het positieve. Het lukt! Maar ja … tegen welke prijs? Wat kost het mij om iets te willen doen of iets te kunnen, wat ik eigenlijk helemaal niet meer kan?

Een paar voorbeelden van vroeger. Vroeger, als kind zijnde, liep ik door op gebroken enkels die dan uiteindelijk op meerdere plaatsen gebroken waren. Of een keer met een spijker in mijn voet, gewoon verroest onder in mijn voet….ik liep door. Later als jongvolwassene problemen gehad met mijn rug, ik ben een doorzetter en ik voelde het pas en goed ook, toen het zich ontpopte tot een hernia. Ik heb er 4 gehad. Geloof me, zenuwpijn vind ik de ergste pijn die ik gehad heb.

En nu .. ik ben in ieder geval voorzichter geworden, niet meer zo’n rouwdouwer als vroeger, maar toch .. het grenzeloos zijn hangt boven mijn hoofd. Een bordje met een vette, rode pijl, zo van: “hier is het, hier is ze .. het toppunt van grenzeloos.” Ik leer en ga nog vaak op mijn bek. Langzaamaan besef ik me beter, er moet iets veranderen. Ik kan niet meer zomaar uitvallen. Ik heb een dochter en daar wil ik voor zorgen. Ik moet proberen niet meer in een positie te komen van de gedwongen stilstand.

Als ik er echt bij stil stond of werd gedwongen werd tot stilstand, toen voelde ik, toen voelde ik hoeveel pijn ik had. Keuzes maken, keuzes maken die soms echt niet leuk zijn, maar waar ik uiteindelijk wel de vruchten van kan plukken .. ik zeg ik, maar vooral mijn gezin. Een mooi voorbeeld. Er was 2 dagen feest in de stad, Koeiemart heet het. En nee, ik schrijf het niet verkeerd, het is Woerdens dialect. Dinsdagavond alle kroegen open, het plein vol met muziek en woensdagochtend arriveren de koeien, is er markt en kermis.

Ik wil, ik wil er graag heen, maar niet ten koste van alles. Ik wil mijn dochtertje kennis laten maken met de Woerdense Koeiemart. Hoe dan? In alle drukte, licht, geluid, kortom heel veel prikkels. Dinsdag rond avond eten 3 kwartier naar de kermis gegaan, ik met het kind in een vliegtuigje gezeten, touwtje getrokken en geprobeerd een beer te grijpen voor haar.

Manlief ging in de avond lekker naar het plein en ik  .. ik zou er dolgraag bij willen zijn, maar ik heb mijn zinnen gezet op morgen, mijn missie, op morgenochtend. Woensdagochtend,  loop ik met mijn moeder en Lina door een grote tent met koeien heen. Jemig, wat zijn ze groot, maar ook super mooi. Lina vond het een beetje eng en wilde met gepaste afstand kijken. Kind keek haar ogen uit. Van 0900 tot 1030 uur geweest, klein rondje markt en kopje koffie en weer op naar huis van mijn ouders. Ik kwam daar thuis en ik voelde. Even stilstaan, ik was moe.

Donderdagochtend, ik evalueer de dag, het was genoeg en ik geef mezelf een schouderklopje omdat ik het zo verdeeld had. Na de markt, wat gegeten en lekker naar bed gegaan. Ik wist dat we die avond snert (erwtensoep) zouden eten, traditie, mijn moeder maakt deze zelf. Het was heerlijk, het was een dag met een goud randje, mijn verdeling van de dagen, maakte dat ik er bij kon zijn. Heel bewust, keuzes gemaakt en daarnaast óók keuzes moeten maken van tevoren.

Grenzeloos, grenzen leren kennen en juist grenzen voelen. Donderochtend, mijn pastasaus staat te pruttelen op het vuur. Kindlief naar het kinderdagverblijf, manlief naar zijn werk en ik geniet .. ik geniet nog even na van mijn fijne dagen. Ook al is het soms niet, zoals ik het graag zou willen. En vandaag? Ik voel mijn lijf en fluistert naar me: “pak je rust vandaag.” Ik ga luisteren, luisteren naar mijn lijf, want ik heb het nodig, mijn hoofd heeft het nodig om weer in balans te komen na deze dagen. Balans, incasseren en nagenieten … daar staat deze donderdag voor.

Liefs,

Jeannette

Koeiemart

Ik ga op vakantie en ik neem mee …

Wat carnavalskrakers & een (buik)virus!! Het eerste heeft mijn vakantie goed gemaakt, ik was weer even ik, eventjes weer mijzelf. Het laatste, tsja … was een domper. Echt een domper omdat we de vakantie zo nodig hadden. Even rust van het “normale” leven met huishouden & de verplichte afspraken.

Even iets leuks, quality time met z’n drietjes, met het gezin. Lekker zwemmen, wandelen en leuke dingen doen … dit viel wel een beetje in het water.  Diarree, overgeven, keelpijn & flinke snotneuzen en als je daarnaast de slapeloze nachten erbij optelt was het hele feest compleet.

Ik ben zo aan het vechten om terug te komen uit mijn terugval en aan de andere kant heb ik soms geen kracht om te vechten. Het is een tijd geweest van pure overvraging van mezelf, dan de totale uitputting, de mentale klap wat een zogenaamde “burn-out” heet. Het grote gevolg en de eeuwige strijd met mijn NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) én vergeet niet met mezelf. Ik heb een positieve vechtersmentaliteit, zo van “niet lullen, maar poetsen.” Het is mijn karakter en tel daar mijn NAH bij op, dan is uitkomst probeer binnen je grens te blijven.

De verwachting van een weekje vakantie, was om een beetje tot rust te komen. Ik heb met manlief een gesprek gehad en de vraag: “was mijn verwachting te hoog?” Je neemt het mee, hoe je, je thuis voelt, neem je ook mee ergens anders naar toe. We hebben gewoon dikke, vette pech gehad. Het zijn vooral de onvoorziene dingen, wat nog niet in mijn energiebalans past. We hebben er uiteindelijk wel iets van gemaakt. Hoe dan? Dat lees je hieronder.

Daar staat je dan op zaterdagmiddag, midden in Overijssel. De eerste carnavalsoptocht in Nederland. Daar sta je dan, helemaal in je sas, te dansen op straat, rondom de kinderwagen. De liedjes als “liever te dik in mijn kist, als een feestje gemist” en “hallo allemaal, wat fijn dat je er bent” vliegen om je oren.

Eventjes ben je er weer, eventjes weer voel je, je weer de oude, met in de ene hand een flugel en in de andere hand een ratel. Het duurde ongeveer 30 minuten, even een half uurtje uit je dak. Lina vond het prachtig….genoten van ons meisje, de uitbundige verklede mensen en de carnavalkrakers.

Ik was kapot, ik was moe daarna en uiteindelijk werd ik helemaal niet lekker. Mmm…zal het dan toch wéér teveel van het goede zijn geweest? Nee! Manlief kreeg er óók last van. Als ik zeg “buikvirus” hoef ik niet vertellen in welk klein kamertje van de bungalow we hebben vertoefd toch? Mooi zo! De eerste paar dagen waren “shit,” letterlijk, ook bij onze kleine meid. Wij waren deze week dé hoofdsponsor van “Pampers” en daarnaast kwam er een snotneus, een zeer oor & keelpijn te pas bij Lina & manlief.

Oké … en nu dan? Dat vraag je, je af. Om je eerlijk te zeggen, wilde ik naar huis. Thuis ziek zijn, tussen mijn eigen spulletjes in mijn eigen bed. Aan de andere kant wilde ik er toch iets van maken met mijn gezin. Uiteindelijk zijn een paar uurtjes Deventer, Almelo & in het bos geweest. Deventer een aanrader! Super mooie stad! We hadden natuurlijk prachtig weer, koud, maar mooi.

Mijn volgende blog wilde ik schrijven op “vakantie met een baby.” Het is niet de week geweest wat in een perfect voorbeeld valt, maar het kan wel realistische zijn. Je kan natuurlijk overal ziek worden dus óók op vakantie. Ik had een lijstje gemaakt, wat ik mee zou nemen en een portemonnee, want als we iets niet bij ons hadden, kan je het altijd weer kopen.

Wat waren de voordelen van een weekje weg?

  • ieder zijn eigen slaapkamer, Lina & wij.
  • huisje had luxe zoals een bad, een sauna & een zonnehemel
  • zwembad bij het park (zijn wij helaas niet geweest)
  • de bedden waren opgemaakt
  • geen verplichte afspraken … alleen “wij”
  • veel in de relaxstand gezeten/gelegen
  • Lina heeft veel uitgeslapen, zodat wij ook een uurtje langer konden blijven liggen

Over het nadeel wil ik niet teveel uitweiden want dat was puur dat we alle drie in de lappenmand hebben gezeten. We zijn een dagje eerder weggegaan, maar dat was goed in de omstandigheden waar we inzaten. En oh ja…de enorme was na een hele week vakantie, (waar ik tegenop zag), viel reuze mee. We hebben vooral in de joggingbroek of pyjamabroek gezeten. Een heel groot voordeel.

We hebben er maar dit weekend aan vast geplakt, in de relaxstand, aan de oplader, voorbereiden op volgende (werk)week en bijkomen …. van de vakantie.

Fijn weekend allen!

Liefs,

Jeannette

Ps. een “pittig” restaurant in Deventer … 😉

De onderschatte overschatting

Daar gaan we weer, het idee terug bij af te zijn. Het idee om weer terug te zijn op de dag dat ik eieren liet vallen in de supermarkt, 3 maanden geleden. Deze dag stond ik te huilen, midden in de supermarkt, en een medewerkster zei tegen mij: “mevrouw, het zijn maar eieren.” Natuurlijk wist en besefte ik dit, maar dit ging natuurlijk lang niet om de kapotte eieren op de vloer van de supermarkt. Ik was op, mijn kaarsje was uit, de emmer was vol, de welbekende druppel en de man met de hamer kwam even langs. En goed ook!

Wat ik dan doen? Tenminste ik leer, ik heb geleerd van de therapeuten die mij hebben begeleid, want is dit wel een reële gedachten? Is dit een gedachten die klopt?  Op onderzoek uit … dus manlief gezegd dat ik het gevoel heb weer terug bij af te zijn. Hij kijkt me aan  en zegt:  “nee joh, je zit echt beter in je vel als 3 maanden geleden, alleen afgelopen dagen was je ook gewoon ziek!”  Oh ja .. ik was ook nog “gewoon” ziek en daarnaast had onze kleine koter slechte nachten gehad, vanwege 4 (!!!) tandjes even doorkwamen. Echt zielig, maar goed daar ga ik niet overschrijven. Ik lees het terug, het bovenste stuk, dus het is zo dat ik 1. aan het terugkomen ben van mijn terugval, 2. een paar slechte nachten hebt gehad en 3. ik was ziek. Daarom voel ik me zo, daarom heb ik me eind van vorige week weer even heel ellendig gevoeld.

Mooie tip voor mensen met NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel), vraag, vraag het na aan een persoon die dichtbij je staat. Het kan een ouder zijn, een partner, een vriend, een vriendin etc. Als je over je grenzen gaat, ja dat kan, je bent een mens, maar het mooiste is, dat je, jezelf herpakt en op tijd herpakken. En dat herpakken, vind ik erg moeilijk, ik vind het rete-lastig en soms erg ingewikkeld, want het gaat toch goed? Ik heb heel erg onthouden wat iemand laatst tegen mij had gezegd: “je poetst toch ook je tanden om gaatjes te voorkomen?” Dus de zin of misschien wel een hele mooie quote voor op de koelkast: “zorg goed voor jezelf, daarna kan je pas voor anderen zorgen.”

Slik …. de basis, we gaan weer terug naar de basis. De basis is waar ik vandaan kom en nee dat is niet uit mijn moeder. Alhoewel ook waar, maar met de basis bedoel ik “thuis.” Thuis is mijn basis, mijn gezin is mijn basis, daar draait het om. Als ik uitval dan draait “de basis” niet meer, de basis is manlief werkt en ik zorg voor de kleine. Dat laatste lukt even niet op de manier waarop ik het graag zou willen. Ik heb mezelf overschat, dat is óók een kenmerk van hersenletsel. Overschatting, het is geen stoerdoenerij, want ik denk echt dat ik het op dat moment kan. En ja, dat klopt want daar ben ik van overtuigd, maar niet de manier waarop ik het de eerste 7 maanden heb gedaan. Dat is overschatting, meer van mezelf vragen als wat ik er voor terug krijg. 

Een vriendin van mij zei laatst aan de telefoon, het is misschien gewoon een burn-out waar je inzit. En dat is ook zo, dit is bevestigd door de dokter. Ik lach het nu gekscherend weg in mijzelf, een burn-out zonder werk? Best knap! Een burn-out kan je dus óók gewoon zonder werk krijgen. Een burn-out en NAH ligt echt heel dichtbij elkaar trouwens. Ik zal je eerlijk zeggen, ik was altijd al een type dat ik over haar grens ging, ik was het type dat overal “ja” op zei en deed met alles mee. Met mijn NAH is het erger geworden. Ze zeggen dat karaktereigenschappen versterkt kunnen worden en dat is bij mij het geval. Grenzeloos, overschatting, overvragen, puur door schade aan mijn hersenen.

Ik kan concluderen dat een kind pittig is, je eerste kind. Alles is nieuw, je doet de dingen met gevoel en een beetje verstand. Dezelfde vriendin zei óók aan de telefoon: “ik vond het al erg pittig, laat staan jij, jij met je rugzak.” Ik denk na over haar woorden en ja ze heeft gelijk. Ik probeer het voor mezelf altijd te bagatelliseren. Ik werk niet eens, dus dit moet toch kunnen? Het antwoord is: “nee!!!” Niet zoals jij het deed de eerste 7 maanden van het leven van de kleine. Ik ga er weer komen, dit is geen overschatting, want naast mijn grenzeloosheid, ben ik een vechter en bijt ik me vast in mijn doel.

De onderschatte overschatting, is mild uitgedrukt, want een kind kost energie. En ja natuurlijk krijg je er energie van, maar je gaat door, je moet door. Je gaat door tot je reserves en als je reserves op zijn? Dan ben je op en kan je niets meer. Een boodschapje in de supermarkt is al teveel, laat staan “gezellig” thee drinken met een vriendin. Het is er even niet, maar ik ben ervan overtuigd dat het weer komt.

Mijn doel is om goed voor mijzelf te zorgen en daarna weer compleet voor ons kind te kunnen zorgen. Kwetsbaar, ik stel me heel kwetsbaar op in deze blog, want ik ben de moeder, die even eerlijk is, hoe het er soms ook aan toe kan gaan. Ik ben de moeder, de moeder met NAH, die dolgelukkig is met haar kind, maar er soms even niet van kan genieten. Ik ben de moeder, die somber is en zo graag zou willen zeggen dat het heel goed gaat, of nee gewoon goed, is ook al prima. Ik ben de moeder die vecht en die gaat vechten tot ze er weer bovenop komt. Ik ben de moeder … dat ben ik.

Liefs,

Jeannette

socrates-quote