Moederdag

Moederdag … dat was toch 2 weken geleden Jeannette? Ik kan gekscherend zeggen: “ja sorry, iets kapot in mijn hoofd, dus vergeten” maar dat is het niet. Ik besef heel goed dat het voor mij iedere dag Moederdag is. Ik ben ruim 2 jaar geleden de moeder geworden van Lina. Een gezond en vrolijk meisje. En zij? Zij is alles voor me.

Door mijn hersenletsel ben ik net even een andere moeder als een moeder, die gezond is óf iemand die geen andere beperkingen heeft. Geef ik dan te weinig aan mijn kind? Ik heb heel lang getwijfeld of ik wel een goede moeder ben en soms doe ik dat nog steeds. De liefde die ik voor dat meisje voel, is de liefde die ik aan haar overbreng en dat doe ik wel goed.

De tijd, de aandacht die ze krijgt van mij, van ons, van haar familie. Op het kinderdagverblijf zeiden ze vandaag dat ze heel sociaal was. Dat doet me goed, want tsja … dat zijn wij ook, alleen voor mij geldt het een beetje met mate haha. Het liefst zie ik mijn vriendinnen elke week of pak ik geregeld een feestje of een verjaardag mee, nee dat lukt niet, maar het lukt me wel om aandacht en liefde te geven aan onze kleine meid. En dat is voor mij erg belangrijk.

Ik ben super dankbaar dat ik mijzelf een moeder kan noemen, want ik ben er eentje en ja “ik ben me er óók eentje.” De moeder met onzekerheden, de moeder met wat beperkingen, maar ook de moeder met aandacht, tijd en liefde …. liefde voor ons kind. Het arbeidsongeschikt zijn, klinkt dan een stuk minder zwaar. Ik ben moeder.

Ik ben vooral bezig met dingen die werken i.p.v. dingen die niet werken. Dit betekent dus een positieve vibe wat meer energie geeft. Het is logisch dat je ziet, dat je bepaalde dingen niet meer kan of anders moet doen als je leeftijdsgenoten. Het vergelijken, hij of zij kan dat wel. Ik heb het losgelaten. Ik ben ik en ik? Ik ben goed zoals ik ben.

Vergelijk jij jezelf weleens met anderen?

Ge-not-en

In de auto op weg naar huis. We zijn afgelopen week bij Landal Vennenbos geweest. Het was in één woord geweldig. Ik functioneer echt het beste om niet te plannen en zien wat de dag brengt. Het geeft me rust, geen druk, een paar nachten slecht slapen, is dan ineens niet erg. Ik moet niets….ik mag.

Hoe hou ik dat in godsnaam vast? Iedere dag doen alsof het vakantie is? Dat lukt en kan gewoonweg niet. Er zijn wekelijkse afspraken en mijn hoofd doel is het gezin draaiende houden. Mijn functie is mom-manager.

Manlief zegt altijd gekscherend: “op vakantie ben je altijd normaal.” Ik vat het op als een compliment en ik ga kijken of ik ergens een lijn, een vakantiemodus aan kan zetten. Ook doet het buitenleven me goed en dat komt mooi uit, want we hebben een groot terras waar Lina kan spelen en deze mama kan genieten van de buitenlucht.

Hoe kan ik de vakantiemodus een beetje vast houden? Het weekend 1 activiteit en 1 dag quality time met het gezin bevalt ons prima dus dat blijft erin. De dagen met Lina, dus als ze niet naar opvang gaat, ga ik ook geen dingen plannen en kijken wat de dag brengt. Dat geeft me rust, geen druk, geen verplichtingen. Hebben we zin om de hele dag in onze pyjama te lopen? Of juist zin om eruit te gaan? Dat kan, dat mag, niets moet op deze dagen.

Vakantiemodus kan dus minimaal 3 dagen aan, dus ongeveer helft van de week “vier” ik een beetje vakantie. Een korte midweek, een lang weekend …. wat een vooruitzicht, een fijne verwachting. Ik heb er zin in, zin in om iedere week een mini vakantie in te lassen. Joepie!

Zou jij ook het vakantie gevoel willen vasthouden?

Mijn liefdes ❤️

Interne prikkels

Het feit dat je moe bent óf juist heel moe ben, betekend (helaas) niet dat je kan slapen. Dit heet overprikkeld. Overprikkeld komt door teveel impulsen van buitenaf, maar ook zeker van binnen. Van binnen bedoel ik: “in jezelf.”

Ze noemen het interne prikkels of inwendige prikkels. Dit zijn vooral je gedachten en hier naar handelen of juist niet. De twijfels, zal ik wel of zal ik niet. Of je emoties, die flink uit de hand kunnen lopen als je hersenletsel hebt. Je kan ontploffen, driftig worden, dus totaal je woede niet kan beheersen. Je verdriet, de chronische rouw en dan de eeuwige vermoeidheid waar je altijd rekening mee dient te houden.

Nou genoeg ellende en gezeik want de interne prikkels komen namelijk ook van blijheid, je enthousiasme, je drijfveer en je bent uitgelaten van iets waar je zin in hebt. Een soort vlinders in je lijf, je lijf barst van de leuke spanning want ja….ik heb zoveel zin in onze vakantie.

En daar lag je dan gisterenavond, woelen van de één naar de andere zij. Wel een slaapmasker op of juist niet, want de elastiekjes irriteren mateloos op mijn huis. Alles staat op hoogspanning, geluid komt harder binnen, het licht is verduisterend en mijn huid is overgevoelig zodat ik er niets op kan hebben.

Vandaag, een nieuwe dag, de eerste echte vakantiedag. Er is hier een super gaaf zwembad, ik ben een waterrat en hoe graag ik ook wil, wint (gelukkig) mijn verstand. Vandaag maar niet tussen tientallen kinderen zitten, het schateren van plezier of alleen maar aan het janken zijn in het al hol geluid van een zwembad.

We gaan lekker naar buiten, het is hier prachtig, de kleuren van de bomen en de geur van de dennenbomen. Beetje verkennen, dochter lekker buiten spelen en wij genieten …. de zon komt lekker door dus het belooft een mooie dag te worden.

Wat doe jij als je overprikkeld bent?

De agenda van …

Ik schrijf al een poosje voor de 𝘾𝙡𝙪𝙗 𝙫𝙖𝙣 𝙢𝙤𝙚𝙙𝙚𝙧𝙨 𝙢𝙚𝙩 𝙝𝙚𝙧𝙨𝙚𝙣𝙡𝙚𝙩𝙨𝙚𝙡. Deze site is voor alle moeders die hersenletsel hebben. De bloggers delen uit eigen ervaring hun verhaal.

Vandaag is mijn agenda online gekomen! Ben je nieuwsgierig geworden als moeder met hersenletsel? Schrijf je dan in. Er is tevens ook een Facebook pagina waar je lid van kan worden.

Voor iedereen die géén hersenletsel heeft, is uiteraard welkom als lezer van deze site. Het is het kijkje echt waard

Hierbij de link: de agenda van Jeannette

Mens, doe een rustig

Dat krijg ik te horen van mijn therapeut: “mens, doe eens rustig.” Ik heb het door, omdat ik stil word gezet, ik voel mijn tranen achter mijn ogen prikken en denk: “poeh dit was me weer een pittige week.” Juist …. juist omdat onze dochter weer ziek is geweest.

Ik heb de dagen wél kunnen laten, mezelf het simpeler kunnen maken, met haar naar buiten waar het kon, frisse lucht, kop leeg laten waaien en de boel, de boel te laten. Dus me erin kunnen berusten, afspraken afgezegd en er zijn, er zijn voor mijn dochter.

Nu, aan het einde van de week, merk ik dat ik paniek ga schieten. Er zijn natuurlijk dingen blijven liggen dus als een kip zonder kop loop ik door het huis. Wat heb ik uiteindelijk gedaan? Veel, teveel en doordat het overzicht volledig kwijt is, doe ik het niet op een tactische manier.

Ho, stop … ik grinnik in mezelf en spreek mezelf toe: “mens, doe een rustig, je was net zo lekker bezig.” Ik maak een grote kop koffie, een verwenbakkie met geschuimde melk erin. Ik ga zitten, ik schrijf en deel.

Ik lees het gedicht van Rumi nog eens rustig na. Het onrustige, het paniekerige gevoel, dat is er, maar moet ik er wat mee doen? Nee, zeg ik volmondig hardop. Er is nog een boel te leren, ik ben bewust, maar om het echt toe te passen lukt me soms. En dat soms …. is al beter als nooit

Ik wil het gedicht met jullie delen. Herken je, jezelf daarin? Ik ben benieuwd. Ik wens je een fijn weekend toe.

De herberg

Dit mens-zijn is een soort herberg elke ochtend weer een nieuw bezoek. Een vreugde, een depressie, een benauwdheid, een flits van inzicht komt als een onverwachte gast.

Verwelkom ze, ontvang ze allemaal gastvrij! Zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.

Behandel dan toch elke gast met eerbied, misschien komt hij de boel ontruimen voor extase…De donkere gedachte, de schaamte, het venijn, ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns en vraag ze om erbij te komen zitten.

Wees blij met iedereen die langskomt. De hemel heeft ze stuk voor stuk gestuurd om jou als raadgever te dienen.

Ik ben ik …

En jij bent jij. Dit is een kinderliedje wat op dit moment vaak voorbij komt bij ons thuis. Ik denk er alleen iets dieper over na. Zoals ik vanmiddag aan de telefoon zei, met een gekke bek, tegen een vriendin: “ik filosofeer.” Ik ben ik en jij bent jij.

De verwachtingen van mijzelf projecteer ik soms op anderen. Wat ik niet kan of goed gezegd niet aankan, omdat het teveel van me vergt, projecteer ik  óók op anderen. De gedachten schieten dan door mijn hoofd, soms vol verbazing. Hij kan dit wel of zij kan dit veel sneller.

Boeien! Zou je misschien denken. Iedereen is verschillend, in ieder huisje hangt een kruisje en velen hebben een rugzak. En ik? Ik leef met een onzichtbare beperking, genaamd Niet Aangeboren Hersenletsel. Ik noem deze beperking een “zij.”

Zij, die altijd bij me is. Zij, die mij nooit in de steek laat en laat haarzelf even goed voelen als ik haar even vergeet. Ik ben ik en zij is zij. Saampjes op pad, saampjes de weg met hobbels betreden en vooral saampjes het beste ervan maken. Wij saampjes gaan ‘m rocken … nee we rocken ‘m al.

Ik, de grenzeloze, pittige tante en zij, is degene die rust geeft, die de rust moet geven in mijn soms ongestructureerde leven. De chronische vermoeidheid steekt net wat vaker de kop op, sinds we onze dochter hebben. Maar zij, zij maakt mijn dag en ja zij breekt ‘m soms ook af.

Ik ben ik, zij is zij …  er zijn geen mogelijke verbeteringen in het hebben van hersenletsel. En verbeteringen bedoel ik, er is iets kapot in mijn bovenkamer en ik deal ermee. Ik moet, het is me overkomen, als ik het voor het kiezen heb en het kan? Hell yeah, dan heb ik haar liever niet, maar ja, het is en blijft een stuk van mij.

Ik en mijn hersenletsel. Ik en zij. Zij en ik. Ik probeer voorzichtig weer meer te genieten, want zij, zij kan niet mijn hele zijn veranderen. Ik ben nog steeds ik. Ik de levensgenieter, ik degene die zo van gezelligheid en mensen houdt. En zij? Zij houdt me soms tegen en soms … negeer haar even, want ik? Ik wil leven en de dagen “vermoed zijn” heb ik er voor over, soms, als het kan en zeker als het thuis kan, bij mijn gezin.

Ik ga vanmiddag lekker aan een wijntje en vier het leven. Mijn leven is mij veel te lief en vaak? Vaak moet ik haar aanhoren, maar vandaag? Vandaag luister ik lekker een keertje naar mezelf en maar een beetje naar haar. Vrolijk Pasen lieve mensen!

Liefs,

Jeannette

De pauw en de aap

Zo trots als een pauw…of een aap met zeven lullen. Whatever, ik ben gewoon trots waar ik sta, waar we staan. De bewuste keuzes die ik maak komen die ten goede komen aan het gezin. Thuis is waar het allemaal omdraait.

De keuzes die ik maak of die ik moet maken, werpen zijn vruchten af. Het gaat beter, ondanks dat ik er soms rukmomenten tussen heb zitten.

Ik ben niet mijn NAH, ik ben Jeannette en ik ga steeds meer achter mijn keuzes staan. Ik vind het soms echt lastig, maar ik ben wie ik ben en ik kan er zelf niets aan veranderen. Alleen mijn eigen gedrag, daar heb ik invloed op. Dus ik deal ermee, ik deal met degene die ik ben. En dat is goed genoeg.

Vanmorgen gaat manlief met de kleine op pad, paaseieren zoeken, gezamenlijk met beide opa’s & oma’s. Ik blijf thuis, bewust, want er komen vanavond goede vrienden eten. Dus het is óf dit óf dat. Steekt het? Ja, soms wel. Doet het je, je verdriet? Ja, soms wel. Maakt het je boos? Ja, soms wel.

Ik draai het om, want ik zorg op deze manier goed voor mezelf en uiteindelijk voor mijn gezin. Nadat manlief en dochterlief de deur uit zijn, pak ik een bak koffie en en mijn laptop erbij. Even mijn tijd, even mijn genietmomentje, samen met mijn bakkie leut, deze prachtige foto en het schrijven.

Ik geniet en mijn verdrietige gevoel? Die mag er zijn….maar ik doe er lekker niets mee. Lekker puh!

Ben jij soms óók zo trots als een pauw?

Blij ei

Blij ei is de titel van deze blog, eigenlijk moet het zijn “blije eieren!” Manlief, onze kleine muppet en ik … zei de gek. Zondag, gewoon zondag, niets bijzonders maar het maakt het wel bijzonder. Onze kleine meid is inmiddels bijna 2 weken geleden geopereerd.

Het was pittig, óók door wat gezondheidsproblemen met mijzelf. Het was hectisch, met weinig slaap, vooral in de nacht en onze wallen waren tot onze ballen en manlief zei: “ik zie eruit als 100.” Dus dan weet je de staat. 😉 Vandaag, juist vandaag, op een zonnige zondag, zijn we er weer. Althans dat denk ik.

Door een aardige nacht en gisterenmiddag 2,5 uur te hebben geslapen, slaat mijn enthousiasme weer aan. Dat is leuk, dat is lekker en vooral fijn. Het is maar één nacht, dus ik pak juist wel even mijn rust met mijn meditatie moment. Ik merk dat ik vol plannen zit, even eten bij die, even daar langs gaan, even dat op gaan ruimen/uitzoeken ….. ho stop, op de rem.

Even flink afremmen en mijn fladderende, enthousiaste karakter, het grenzeloos zijn, even remmen. Juist nu! Het is nu, dus ik geniet van vandaag, van mijn eigenwijze, vrolijke meisje en plan zo weinig mogelijk. Morgen of overmorgen kan het gerust weer anders zijn. Belangrijk is, de basis, goed te functioneren in mijn basis en daar neem (moet) ik de tijd voor.

Herken jij dat? Bij één goede dag dat je weer vol plannen zit of werkt het voor jou anders?

Spreuk: https://www.omdenken.nl