Afas-nie

Je hebt er weleens van gehoord: “afasie.” Mensen die hersenletsel oplopen kunnen met afasie te maken krijgen. Ik kan je uit eigen ervaring zeggen: “het is buitengewoon frustrerend, kost meer energie om de juiste woorden te bedenken en het dan ook nog eens goed uit te spreken of te schrijven.”

Als ik in goede doen ben, kan ik de oren van je kop af lullen behalve als ik overprikkeld ben. Juist dan, is praten lastiger, het is onsamenhangend, de gesprekken gaan van de hak op de tak en mijn woorden komen anders uit mijn mond, als wat ik bedoel.

Een blog schrijven, kost moeite en je vraagt je af “waarom doe je het dan” Mijn hart luchten op papier blijft bij mij een opluchting en ja ik doe er langer over. Dat is niet erg, want het geeft geen druk. Op dit moment ben ik opgebrand, uitgeput, het water staat tot mijn lippen … je kent het wel.

Wat houdt dat nu eigenlijk in? Het overprikkeld zijn. Je raakt overprikkeld door bewuste en onbewuste informatie die binnenkomt. Daarnaast heeft ieder mens te maken met externe prikkels, maar juist ook de interne prikkels. Interne prikkels?? Ja juist, je interne prikkels. Dat zijn vooral je gedachten en uiteindelijk hoe je, je hierbij voelt en over je gevoel, komen dan ook weer gedachten.

Ook in mijn hoofd, de zogenaamde omwegen (zie plaatje), die mijn hoofd moet maken om op een punt te komen. Waar een gezond brein er al lang is. Ik kom terug op afasie. Ik heb absoluut geen zware afasie, want anders had ik nooit blogs kunnen schrijven, maar ik heb het wel. En dat komt juist naar voren als ik overprikkeld bent.

Het moeilijk op mijn woorden komen, over mijn woorden struikelen, de woorden anders uitspreken of opschrijven. Dit allemaal kost mijn brein moeite en soms erg veel moeite. En dan kom ik weer op ik, ik de moeder met hersenletsel. Die zijn kind graag duidelijkheid wil verschaffen, maar ja ik zeg tegen mijn kind: “ga maar op het ophoginkje zitten” of “ga maar op de plank zitten” terwijl het een klein trappetje is, dan weet mijn kind niet wat ik bedoel.

Daarnaast vraag ik aan mijn kind “wil je die roze pakken?” En ik bedoel haar beker … ik hoor wat ik zeg maar ik denk anders of ik kom gewoon niet op het woord. Zoals ik het nu opschrijf, wordt het wat luchtiger, wordt het op de één of andere manier nog grappig, maar op het moment zelf frustreert het me enorm. Ik heb het gelukkig vaker niet als wel. En om er tegen te vechten? Nee … want dit is het en hier moet ik het mee doen. 

Liefs,

Jeannette

Ps. Iemand nog tips voor het communiceren (moeder met lichte afastie) met een kind van bijna 2?

Bron: Vesalius

Mijn alles is de basis

De basis, mijn thuis en de thuisbasis. Hier voel ik me fijn, hier voel ik me veilig. Veilig, zonder teveel “buitenaf” prikkels, veilig zonder “anderen verhalen” om mij heen.

In stilte, alleen zacht hoor ik Winnie the Pooh. Dochterlief is een paar dagen ziek en ja … alweer. Het is meer wel, dan niet en ze is wel één keer per week de Sjaak vanaf half september.

Ons moppie, ik merk dat ze het zat is, ze huilt wat meer, maar hé wie zou dat niet zijn? Weer een antibiotica kuur en nu wordt er geopperd om haar neusamandelen te laten knippen. Ik verdiep me erin en ja … ja ze valt perfect in dat plaatje.

Het zachtjes gesnurk, het veld kwijlen (ik dacht tandjes), pijn in haar oortjes en haar volle neus. Ik leg de hoop in de handen van de KNO arts waar we volgende week al terecht kunnen. Super fijn!

Alleen de gedachten, dat kleine lijfje, onder narcose moet ik nog even niet aandenken. Blijf erbij , hier en nu, geen beren op de weg zien en het komt goed. Dat zeg ik tegen mezelf, in gedachten.

Zieke kinderen zijn altijd pittig, óók voor gezonde ouders. Ik besef dat erg goed. Voor moeders (of vaders) met hersenletsel betekent dit: “weg structuur, dag ritme, bye bye regelmaat en hallo chaos in het hoofd.” Dus ja de basis, mijn thuisfront. Dat is het….en dat is mijn alles.

Het gevoel van falen, maar het verstand zegt: “je doet het goed.” Je maakt even een keuze wat niet leuk is, maar om even bij te tanken. Dochterlief bivakkeert een nachtje bij mijn ouders. En ik? Ik doe even niets, ik lig in bed. Ik dommel wat weg en schrijf en dommel weer weg ….

Liefs,

Jeannette

Ps. heel toevallig heb ik een blog geschreven en die wordt zaterdag gepubliceerd op “Club van moeders met hersenletsel.”

Lees jij al mee??

Mindset of mindfuck met hersenletsel

Het is alweer een poosje geleden, dat ik heb geschreven, maar het nieuwe jaar, nieuwe kansen. Dus de tijd om mijn mindset te gaan veranderen. Of zijn deze gedachten gewoon maar gewoon een mindfuck?

Ik wil, ik verlang, dus ik kan …. ik heb altijd gezegd “niets is voor niets” en daar bedoel ik niet mee met wat je is overkomen, maar hoe je ermee om gaat. Wat voor lessen leer je, om hiermee om te gaan. Het zijn vaak vrij harde lessen, met zo’n typetje als ik zelf. Het typetje van ‘niet lullen, maar poetsen’ mentaliteit, een persoon waar eigenwijsheid in de top 3 staat bij haar eigenschappen, maar ik leer.

Ik leer om milder te zijn, milder voor mezelf en de lat iets lager te leggen zodat ik er onderdoor kan, zonder in rare bochten te wringen. Het accepteren van je hersenletsel .. ze zeggen het, dan wordt het makkelijker, maar ik ben aan vechten om het juist te accepteren en dat? Het zit gewoon niet in me.

Ik kan mijn hersenletsel niet accepteren. Wat ik wel wil doen, is stoppen met vechten, want vechten zijn prikkels (interne) en juist van deze prikkels dendert mijn energie keihard omlaag. Dus zie je het? Lees je het? De win-win situatie? Stoppen met vechten, levert mij meer energie op.

Er zijn genoeg dagen dat het namelijk wel lekker loopt en genoeg momenten dat ik echt intens aan het genieten ben van mijn leven. Ik ben op dagen productief en op mijn manier een bezige bijtje en op zoek is naar haar grenzen. En vaak gaat het goed, maar soms ook helemaal niet. Nou en? Je bent een mens, wees niet zo streng voor jezelf. Ik kan natuurlijk in de morgen opstaan, na een slechte nacht, met een humeur: “ik heb slecht geslapen, dus doe kut tegen jou, ondanks dat jij er niets aan kan doen.” Of … ik kan denken “jammer, slechte nacht .. ik handel er naar” Pas je planning aan, wees niet te streng en denk moet dit nu of kan het morgen?

Ik had niet echt goede voornemens voor 2019, behalve goed voor mijzelf te zorgen. Beter naar mijzelf te luisteren, zonder dat mijn lijf schreeuwt. Dus het nemen zoals het is en het is, zoals het is. Deze…deze mindset is daar een groot onderdeel van. Ik maak het mezelf wat makkelijker, want het vechten …. het vechten blijkt een grote mindfuck te zijn.

Liefs,

Jeannette

Liefde … liefde voor jezelf ❤️

 

Tadaaaaaa ….

Een nieuwe en frisse lay-out van mijn hersenspinsels. De naam is veranderd, er is wat veranderd (aargh … veranderingen, dus kijk op je gemakje rond) en voor de rest blijft mijn schrijfstijl hetzelfde.

Dus ik blijf mijn ervaringen delen, ik de moeder met hersenletsel, maar ook een vrouw, partner, vriendin, dochter, schoondochter etc. maar met hersenletsel. Mijn blogs staan voor herkenning en erkenning. Ik ben soms een beetje gek, ik schrijf met een dosis zelfspot, maar laat ook soms mijn verdriet aan jullie lezen. Daarnaast staat deze site vol met genietmomentjes en wil ik laten zien dat ik heel veel kan. Op mijn eigen unieke manier!

En wat vindt je van mijn nieuwe lay-out?

Liefs,

Jeannette