Dweilen met de kraan open

Dweilen met de kraan open, dat is een beetje mijn leven de afgelopen maanden. Gelukkig dweil ik en laat ik niet de boel overstromen. Wat dit betekent? Ik zie bijna niemand en dat voelt soms echt eenzaam. Aan de ene kant ben ik trots dat ik deze keuze nu wél maak, in plaats van door te gaan en mezelf helemaal uit te putten keer op keer. Aan de andere kant zijn er wel besef momentjes dat het zo is, zoals het is. En door …

Ik heb 2 weken geleden 2 Corona testen laten afnemen. Ik was aan het hoesten en had keelpijn. De huisarts zei met een teleurstelling in haar stem: “je moet met deze klachten wél thuis blijven.” En mijn antwoord daarop was “oh, dat ben ik wel gewend.” Op dat moment overviel mij een gevoel van verdriet. Ik weet dat het óók weer beter gaat worden, alleen nu nog even niet.

Manlief heeft bijna vakantie dus ik zou dan graag iets meer waard zijn als dat ik nu ben. Vorige maandag een dubbele pijnbehandeling gehad en dit heeft zijn naweeën. En vooral in de nacht, waarin je hoort te slapen, loop ik ijsberend door de huiskamer en ben ik blij dat het weer ochtend is.

De afspraken die met familie en vrienden stonden zijn gecanceld en ik probeer bij te tanken. We hebben besloten een weekje weg te gaan, lekker op een camping. De natuur in, beetje opladen, buiten zijn. Er staan een zandbad en een glijbaan voor de deur dus Lina kan haar lol op … dus wij ook.

Ik pak m’n momenten, met mijn gezin, maar ook met mijn moeder. We praten, we lachen, we huilen. Ik pakte deze week mams haar hand. Ze deinsde eerst terug, maar toen ik zei dat dit kan, pakte ze me hand beet. Ze is heel sterk, maar ze heeft het soms ook moeilijk. Ik heb gezegd dat dit er ook mag zijn en dat ze niet altijd sterk hoeft te zijn. Daarna wasten we onze handjes en dat was goed en vooral fijn. Contact, samen, alsof dingen nog meer binnen dringen.

Natuurlijk mis ik soms een borrel met een vriendin of een kopje thee. En natuurlijk vind ik het leuk om over iets anders te praten als telkens in de narigheid te blijven zitten. Het is er niet, de ruimte, de ruimte is er gewoon weg niet. Ik sta er steeds meer en meer achter. De dingen zijn zoals ze zijn, ik ben gestopt met vechten en dat geeft rust. Nu nog wat meer balans zoeken en dat … dat óók gaat lukken.

💜