De ballen

Vrijdagavond, nog heel even de stad in. Twee winkels naast elkaar en daarnaast zit de parkeergarage. Top! Deze mama trekt haar schoenen en jas aan en doet een grote sjaal om zich heen. Kijkt nog even in de spiegel, fatsoeneer haar, haar en stift nog even haar lippen. Zonder iets op mijn lippen, ga ik zelden de deur uit. Zie je mij, dan verifieer je dat meteen met lipstick, lippenbalsem of glos. Boeien .. de ballen, want zo ben ik.

Ik stap in de auto met “de jongens los in het hok.” Wablief????? Sorry Guys…in de auto kom ik erachter dat ik geen bh aan heb. Ach what the fuck, 1. ik ben toch al bezet, 2. niemand ziet het in mijn winterjas en 3. er zit een grote sjaal overheen. Geloof me, normaal gesproken zou ik naar boven zijn gegaan en mijn bh aangetrokken hebben. De ballen, want zo ben ik.

We zijn bijna bij Kerst, echt ruim over de helft van december. Het lijkt erop dat het ieder jaar eerder komt, alsof het verschuift. De drukte in de winkel, de drukte op de weg, de rijen bij de kassa’s. Het lijkt alsof het iedere jaar eerder komt, alsof het verschuift. Gelukkig liggen de kerstkadootjes al een week ingepakt onder de boom. Met hersenletsel moet je plannen, dat je niet alles tegelijk krijgt of doet. Dan gaat het verkeerd, dan crasht je systeem en dan mogen we weer lekker bijkomen. Zo ben ik …. zodoende de ballen.

Zal ik dan echt? In 2019 … het echt accepteren? Het laten zoals ik ben of nee hoe ik ben geworden? Zal ik dan echt met recht kunnen denken: “de ballen?” Ik kies voor mezelf en gelijktijdig voor mijn gezin? Mijn sociaal leven ligt op zijn gat, ik zie mijn vriendinnen en vrienden nauwelijks. Zelfs de kraamvisites overgeslagen. Daarentegen is er wel contact, met een fotootje van de kleine meid, een lief berichtje of een kaartje.  We vergeten elkaar niet, het is nou eenmaal even niet anders. De ballen … dat is dus wél de keuze die we hebben gemaakt. En zo is het, dus de ballen. 

Het gezin, mijn gezin, het is mij heel dierbaar en zou het voor geen goud willen missen. Alleen soms vallen de consequenties tegen. Is dat gek? Nee, maar mijn energie gaat nu eenmaal uit naar mijn gezin en ik probeer tegelijkertijd zo goed mogelijk voor mezelf te zorgen. Daarnaast staat familie, ouders, toch op nummer 2. Dus als daar iets is, dan wil ik daar ook zijn. Vaak lukt het, maar soms ook niet. En dat voelt als teleurstelling en soms zelfs als falen. Een therapeut zei laatst: “het is niet jij die niet wilt hè? Het is je hersenletsel!!” Ze had gelijk, nee ze heeft gelijk. Ik weet het, ik voel het, dus de ballen.

Het belangrijkste voor mij is om weer helemaal goed in mijn vel te komen zitten. Dan komt meteen de vraag, kan dit überhaupt? Misschien moet ik dit toch anders gaan formuleren. Ik wil graag accepteren dat het soms óók even niet goed gaat of goed is en er dan niet tegen vechten. Ja .. ja dat is het. De dingen laten, zoals het is, meer leren de boel, de boel te laten en vooral bezig gaan met zelfacceptatie. Ik wil graag gaan naar: “ik kom niet.” Met een grote punt erachter, zonder schuldgevoel, me hierover niet druk maken en vooral niet rot voelen, want ja, zo ben ik, de ballen!

Zullen we ooit vriendjes worden? Ik en NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel)? Wij, saampjes op pad, het leven vieren op onze manier? Nu ik dit schrijf, prikken de tranen in mijn ogen, want óók dit wil ik zo graag. Het compleet goedkeuren, het toelaten als ik mijn dag niet heb, het aanvaarden en accepteren. Voor mezelf, wij, samen, jij en ik. Ik en mijn hersenletsel. Ik wil vooral mezelf accepteren, met alles erop en eraan. Hatsikidee! De ballen, want dit ben ik .. ook.

Fijne Kerst lieve volgers en vergeet vooral niet … jezelf te zijn of jezelf durven te zijn. Mooi voornemen toch voor 2019? Het leven is en blijft één grote leerschool, soms gaat het makkelijk en soms is het even moeilijk. Onthoud altijd, dat het een moment is, een periode en dat je hoop blijft houden, want het wordt weer beter. Hersenletsel zal natuurlijk nooit weggaan, het is blijvende schade, maar je leert stap voor stap jezelf erin te berusten.  En anders kan je altijd zeggen: “de ballen!!”

Liefs,

Jeannette

De ballen … de Kerstballen 😉

Vriendschap

Vriendschap, ik vind vriendschappen belangrijk, vriendschappen koester ik en probeer ik bij te houden. Maar nu met een baby én NAH? Ik vind het allemaal vrij ingewikkeld. De tijd die ik voor mezelf heb, ben ik vaak moe, heb ik weinig energie, wil ik dingen doen waar ik niet aan toekom met Lina en daarnaast rusten.

Toch weet ik dat ik van “vriendschappen” ook wel weer een boost krijg, een energie boost, maar om me er toe te zetten, vind ik rete-lastig.

Ik heb vriendschappen in categorie gezet:

  • vrienden voor het leven (Love you long time guys!!!)
  • de “borrel & uit eten” vriendinnen
  • NAH vriendinnen (ik zie ze nooit, maar ze worden me steeds dierbaarder)

“Zijn het dan allemaal echte vriendschappen?” vraag jij je terecht af! De definitie van vriendschap voor mij is: “je steunt elkaar, je hebt begrip, respect voor elkaar en je vertrouwt elkaar.”

Daarnaast wat ik óók belangrijk vind, is dat we met elkaar kunnen praten met een traan, maar vooral met een lach. Schaterlachen! Wat heel belangrijk is voor mij, is dat het gaat om de kwaliteit van de vriendschap en niet om de kwantiteit.

Dat laatste leg ik uit. Ik zie veel vrienden nauwelijks, maar als we elkaar weer zien, is het goed. Pakken we draad weer op, als vanouds en lijkt het net of we elkaar gisteren nog hebben gezien. Dat is mijn definitie van vriendschap! Hierdoor heb ik vriendinnen en vrienden al een hele lange tijd. Ze weten van mijn hersenletsel (NAH) en hebben het vaak eerder in de gaten als ik over mijn grens ga. Daarnaast wordt er óók rekening gehouden met me.

Ik ben blij met mijn vriendschappen en weet dat dit niet voor iedereen geldt. Hoe jij je het dan bij? Hou hoe je dan toch contact met je vrienden?

Dit is een opsomming van mijn eigen ervaring:

  • we mailen met elkaar
  • er is app contact, een bericht, een foto van de kinderen of gewoon zomaar een “💋” of een “❤️”
  • daarnaast helpt mij een combinatie bewegen en bij kletsen. Dus ik wandel met vriendinnen en daarna drinken we een bakkie koffie/thee. Hier is een tijdslimiet aan verbonden, max 1 tot 1,5 uur.
  • óók ik ga weleens uit eten, pak een verjaardag mee of een feestje, maar dat plan ik. Ruimte voor de dag van de activiteit en de. ruimte daarna. Soms heb ik het er voor over om erbij te zijn. Soms, heel soms.

Oh ja, naast mijn NAH kruipt er een baby rond, letterlijk rondjes. Zij gaat voor, zij gaat voor alles. Het is een kwestie van balans vinden, want van mijn vriendschappen word ik ook blij & gelukkig. Dus daarmee ook een blijere moeder. Win win situatie toch?

Ik pak het op, ik pak het langzaam op, want in tijden van overprikkeling en zelfs een burn-out is het soms niet makkelijk. Maar hé, ik vertrouw op mijzelf dat ik eruit kom en dat ik mentaal sterker word, nog sterker word. Mijn vriendjes, mijn vriendinnen, die zijn er …. altijd! Niet altijd zichtbaar maar 1 knip in mijn vingers, wat tegenwoordig gebeurt met een apje, ze zijn er, ze zijn er altijd!

Liefs,

Jeannette

Even bijkomen ..

Even bijkomen en (helaas) niet van het lachen. Ik heb een behoorlijke terugval en loop achter de feiten aan. Had ik het etentje met de meiden niet moeten doen? Niet naar de verjaardag van mijn moeder moeten gaan? Kopje thee bij een vriendin laten schieten? Ieni minie gym voor Lina laten zitten? Ja had misschien allemaal slim geweest maar ik leef, wil leven. En ja ik weet dat het niet kan, zoals ik graag zou willen, maar dat kleine beetje, dat moet toch wel kunnen?

Onze kleine meid is ziek geweest, bijna 40 graden koorts en schrik je toch als ouder. Het was ook de eerste keer voor ons, haar waterige oogjes, hangen tegen mama, huilen, de hazenslaapjes….gisteren was ze koortsvrij en merk dat ze vandaag weer in haar goede hum zit.

Onvoorzien, een kind is best onvoorzien en zij leidt. Zij leidt mij de dag door, we hebben vaak lol & plezier maar de afgelopen week was het minder. Nu is deze mama ook grieperig en doodmoe. Wat doe je dan??

De afgelopen dagen weinig gedaan, alleen het noodzakelijke. Wasje draaien, eten koken, boodschappen laten bezorgen, veel thee drinken, onder een dekentje op de bank en mee liggen. Als de kleine op bed is, lig ik ook.

Mijn pa kwam gisteren langs en maakte zich zorgen, ik zie er inderdaad niet echt florisant uit. Manlief zei gister: “je ziet er afgepeigerd uit.” Zo voel ik me óók, doodmoe…de kleine meid is gisterenmiddag naar mijn ouders gegaan, zodat ik even kan bijtanken, een nacht & een dag. Voel ik me schuldig? Heel eventjes, maar de moeheid wint. Vannacht wederom geen goede nacht gehad. Ben ik nou zo overprikkeld? Kan wel janken van de moeheid.

Ik moet bijtanken, bijkomen … dat gaat me natuurlijk niet lukken in één dag. Maar wel even lucht, even slapen, voor slapen, bijslapen, gewoon rust. Het weekend ook niets, naast de dagelijkse dingen. Het is genoeg, dat is genoeg.

Gelukkig vinden opa en oma het leuk dat Lina komt logeren, ik word er een leukere persoon van als ik even kan toegeven aan mijn moeheid. Dat hou ik voor ogen, voor ons & voor mijzelf. Geen schuldgevoel, geen “ik doe haar tekort” … alleen heb ik dat stiekem toch. Zal wel “moeders” eigen zijn 😉

Liefs,

Jeannette

Mama mist je .. kleine ❤️

Kinderwagen maffia 

Ken je het nog? Van vroeger? Dat mensen met kinderen met kinderwagens naar een evenement gaan….zoiets als Koninginnedag. Iets wat we nu tegenwoordig vieren op 27 april en heet Koningsdag. Afijn, de kinderwagens, deze wagens stootte even op je scheenbeen of lekker achter in je kuit. Weet je het nog? Juist….de kinderwagen maffia. Vanuit daar besloten nooit met een kinderwagen naar een evenement te gaan.

Vandaag was het zover. Althans, na veel wikken & wegen toch besloten om even naar Koningsdag te gaan. Hoezo wikken & wegen? Ik was moe..ben moe, maar óók zin om er even uit te gaan, zin om even een biertje te drinken op het plein, zin in even mensen weer te zien, zin om even “niet alleen de moeder van Lina” te zijn, maar gewoon even Jeannette. Jeannette die houdt van een evenement zoals een Koningsdag, houdt van een kouwe kletser, houdt van “even haar zinnen verzetten” en even lallen! 

Mmmm dat lallen niet gedaan hoor, want ik was niet alleen….manlief en Lina waren óók mee. Lallen met manlief genoeg gedaan en ja zal heus nog wel een keertje voorkomen, maar dan slaapt Lina bij opa & oma 😉 het was leuk, even 1,5 uur … oordopjes in, zonnebril bij Lina en manlief droeg Lina in de draagzak. Wat had hij bekijks! Trots! 

Ik ben uiteindelijk blij dat we gegaan zijn, even iets anders … even “mij” zijn, was prima, de duur van Koningsdag. Wat hebben we ook een lekker kind! Thuisgekomen lekker gedoucht met haar, fles erin en ze ging meteen slapen. En wij? Uitgekleed, gedoucht en patat op bed gegeten! En zo doe je dat!! De eerste Koningsdag met je kind op stap. Daaag kinderwagen maffia, hallo draagzak….wat ben je leuk, we gaan je vaker gebruiken. 

Liefs,
Sjanie 

Alleen maar liefde …

Eerste blog als moeder 

Moeder, mama, klinkt gek maar ook weer heel natuurlijk. Lina ligt op mijn borst te slapen, een pakketje met liefde, onvoorwaardelijke liefde, ons kadootje! Wat hou ik van dat kleine meisje, onze lieve Lina.

Nou genoeg emotioneel gezever….de afgelopen week is snel gegaan. Manlief had een slechte start, want wij mochten zondag het ziekenhuis verlaten en begin van de avond had hij bijna 40 graden koorts. Hij mocht niet te dichtbij Lina komen en ik mocht eigenlijk nog niet echt verzorgen. We hebben het geflikt, de eerste avond en nacht, wat was ik trots op ons! Manlief maakte het flesje met zijn koortshoofd en ik verschoonde en gaf de fles. Apetrots!!!! 

Het is een week geweest vol emoties, doe ik het wel goed? Ik volg mijn eigen gevoel, maar toch….ik geloof dat iedere nieuwbakken moeder dit heeft. Huilen onder de douche, ja hoor daar zijn ze, de welbesproken kraamtranen. Emoties van hot naar her, vooral van geluk en soms echt van onmacht. Ik laat het gebeuren en krop het niet op. Manlief kreeg ook nog een vette koortslip waardoor hij helemaal niet dichtbij Lina mocht. Echt zo sneu want geloof me, knuffelen met je baby is echt op dit moment het lekkerste wat er is. Gelukkig kon hij vrijdag weer knuffelen, ik laat ze dan, even papa & Lina tijd. Ik gunde het manlief zo erg. Alles weer gezond! 

Ik heb een urineweginfectie, dus antibiotica dus ook wat verhoging en zo lossen we elkaar mooi af. We doen het heel rustig met bezoek, eentje per dag, in de ochtend, deze week alleen familie. Is voor Lina druk zat maar voor mij ook. De pijn van de keizersnede is me erg meegevallen, maar moet echt opletten. Doe toch gauw teveel en gaat de pijn opspelen. Goede graadmeter en goed blijven luisteren naar mijn lijf. Dit is ook weer een nieuwe modus, waar ik aan moet wennen, waar we samen aan moeten wennen. 

Ik ben super trots op papa!!!! Het is zo lief en aandoenlijk om hem met Lina bezig te zien. En hij ontziet mij, vannacht heeft hij de voeding gedaan en ik ben om 8 uur gaan slapen. Was kapot! Om 0630 uur heb ik de voeding gedaan en ons lieve madammeke ligt heerlijk tevreden op mijn borst. Lekker in stilte, rustige ademen op mijn borst, zacht gesnurk naast me…ik geniet, nu, ik geniet nu van het moment.

Liefs, 

Sjanie 

Lina