Ik ben twee …. en ik zeg nee!!!

Ach als je onze dochter kent, weet je dat ze een vrolijk en lief meisje is. Dat is ze nog steeds, maar er zijn momenten dat ik haar even niet herken. Ondeugend? Ja! En ja dat vind ik leuk, een beetje uitproberen, dingen doen waarvan ze weet dat het niet mag. Mijn vraag is dan: “mag dat Lina?” En dan zegt ze steevast: “nee!” Maar dingen zeggen en het toch gewoon doen. Ik schrijf en zit gniffelend in mezelf te bedenken naar hoe ik zelf was. Alhoewel ik natuurlijk niet meer zo vroeg terug kan kijken, maar ik was lief en vrolijk, maar daarnaast óók echt een deugniet. Ik zag geen gevaar…..

Daarnaast hebben wij een geweldige schone slaper op de wereld gezet. Ze slaapt soms uit tot 0930 uur. Ik snap dat dit voor de meeste moeders jaloersmakend is, maar troost je: “de nachtbraker is gearriveerd!” En dan maar hopen ….. dat het werkelijk een fase is.

Voor ieder nieuwbakken moeder is het lastig en ja ik kan er nu over meepraten, dat het echt pittig is. In de ochtend om 0530 uur met je slaapdronken kop voor de tv zitten en Nijntje kijken…is niet grappig. Iedere fase is herkennen, meebuigen en zorgen dat jezelf in het gareel blijft. Daarnaast kan ze gillen en krijsen, echt een meisje, die haar zin niet krijgt.  Herken je dat? Het zal er bij horen, de driftbuien en het vroege wakker zijn, moeders met wallen tot haar knieën. Thank god dat we hiervoor wallen wegwerker hebben 😉

Hoe ga je daarmee om als je hersenletsel (NAH) hebt? Het is echt soms op je tanden bijten, positief blijven en niet uit je slof schieten. Dat laatste deed ik afgelopen week en ik zei: “verdorie, nu is het afgelopen.” Waarop ik een klein, zacht stemmetje hoorde: “dorie, dorie.” Dat was de kleine meid en toen dacht ik, even oppassen, adem in en adem uit want dit gaat weer over en zorgen dat ik ergens mijn rust kan vinden overdag. Dat vind ik lastig, want ik merk dat ik toch soms weer ga op de automatische piloot.

Ik vind het soms retelastig om met veranderingen om te gaan. Tadaaa, we zetten een gezond kind (gelukkig) op de wereld en zie hier: “de GROOTSTE uitdaging van leven.” De grootste beproeving, het tarten van het lot wat “overprikkeling” heet en naast je kind leren kennen, óók weer jezelf leren kennen. Hoe dan? De boel, de boel laten is nog steeds een dingetje, want je veranderd niet zomaar het aard van het beestje. De dagen dat Lina niet in haar hummetje is, zijn we vaak samen, want dat is genoeg, voor mij en ik vermoed ook voor haar. Ze krijgt dan de volle aandacht, kusjes, knuffeltjes en ze kan even gillen & schreeuwen, zonder dat ik me opgelaten voel in gezelschap.

Hoe pak je dan je rust? Ik leer iedere dag wel iets en dat is goed. Maar hoe pak je de mentale rust als dat kleine meisje om je heen dartelt? Dat zij tegenwoordig zegt: “Lina weglopen” en gewoon in een fase zit waarin ze niet luistert. Nou niet altijd, maar wel heel vaak. Is dit nu al het uitproberen?  Ik vind het pittig, het schakelen en óók de ogen in mijn achterhoofd maken overuren. Haar kleine armpjes om mij heen en haar natte mond tegen de mijne aan en zegt: “mwaaah.” Een kus, een kus van je kind, maakt heel veel goed. Ik hou ontzettend veel van haar.

Ik kijk naar haar en zie zoveel van mezelf in haar terug. Een kind is je spiegelbeeld zeggen ze weleens en nu snap ik het. Zij ziet geen gevaar, ze zit boven op de glijbaan en gaat ineens staan. Deze mama krijgt het dan even aan haar hart en handelt meteen door haar op te vangen. Moederinstinct vermoed ik 😉

Ons kleine meisje, onze kletskous (tja dat heeft niet van een vreemde) en onze ondeugd. Het is een fase en in iedere fase probeer ik zo goed als ik kan mee te buigen, haar te begrijpen en met haar mee te denken. Daarnaast zeg ik ook weleens dat mama even moe is en dan maakt ze snurkgeluiden en legt ze haar hoofd op de tafel. Onze schat, mijn grootste uitdaging op dit moment, hoe blijf ik in mijn “groene zone” en hoe zorg ik dat ik een leuke moeder ben en blijf?

Het antwoord is: “goed voor mezelf zorgen.” In september gaat ze 1 dag naar het kinderdagverblijf, dat vind ik een hele stap, want ik ben toch thuis. Daarnaast kan ik heel snel denken “ik ben niet voor niets thuis.” Ik ben erg benieuwd hoe ik dit ga vinden en over Lina? Over Lina maak ik me geen zorgen, ze vindt het super leuk om met andere kindjes te spelen. Ik ga de laatste tijd veel naar de speeltuin en loopt ze meteen op kindjes af. Win, win situatie toch? Ik ga het ervaren, mijn kleine, lieve, ondeugende dreumes, wat wordt je groot. En deze mama? Ik geniet, fulltime … óók van mijn kind.

Liefs,

Jeannette

The day after …

The day after … na de verjaardag van onze dochter. Zij werd gisteren 1 jaar, wat een feest, wat een rollercoaster van emoties, van blijdschap, vooral van blijdschap, van vreugde en van plezier. Plezier en mijzelf bevoorrecht voelen om moeder te zijn, om mijzelf als moeder te voelen en om moeder te zijn van Lina. Alle liefde gaat naar haar, mijn weinige energie gaat naar haar, naar ons kleine, ondeugende moppie.

Haar oogjes glimmen van plezier als zij lacht. De lach die vaak naar een schaterlach gaat, haar hele gezicht toont plezier. De lol om “kiekeboe” wordt nog steeds niet vervelend voor haar en haar hele gezicht glimlacht. Wat heb ik genoten, wat heb ik genoten van haar gisteren. Zij, tussen al haar cadeautjes, zij die mijn leven compleet heeft gemaakt, zij die geen baby meer is, zij is alles voor mij.

Ik ben moeder, ik wil moeder zijn en ik ben fulltime moeder. Ik hoor toch best veel om mij heen: “ik zou het niet kunnen en/of willen.” Je eigen ding willen hebben, zoals werk. Dat werk heb ik niet, dus ben ik fulltime mama. Ik ben dus de moeder die altijd bij haar kind kan zijn en graag wilt zijn. Dat willen en kunnen heb ik het al vaker over gehad, want waar een wil is, is een weg, geldt niet, niet voor mij, niet voor andere ouders met NAH en óók niet voor andere ouders met een (chronische) ziekte.

Mijn dag bestaat uit Lina, Lina en ik, ik en Lina…en in de avond komt papalief én manlief thuis en dan is het compleet, wij met zijn drietjes. NAH en moeder zijn, het valt niet tegen of mee, het is realistisch en het kan. Het kan maar je levert in op andere dingen, bijvoorbeeld je vrienden, dagjes uit, familiebezoeken etc. Heb ik dat ervoor over? Ja!! Ik heb alles over voor onze lieve Lina.

The day after … the day after na een groot feest. Nou moet je niet denken dat er 100 mensen waren, de kindermuziek luid op stond of dat het de hele dag duurde. Het feest was 2 uurtjes, met alleen familie, familie wat toch met 16 man compleet was. En nu, nu is het zondag. Ik kon niet in slaap komen, opgewonden over de dag, de prikkels, de blijdschap want zij, zij heeft een leuke dag gehad. Zoals ik het me had voorgesteld, haar handjes in de taart, tussen haar cadeaus, waarvan het cadeaupapier eigenlijk het leukste was en waar patat, kip & appelmoes bij hoorde.

Zondagmorgen, manlief heeft me heel lief laten liggen, tot 0930 uur. En ik? Ik word doodmoe wakker, moe van de nacht, moe van de dag, maar is het, het waard geweest? Ja, zeg ik volmondig! Vandaag is het zondag en ik maak er maar een rustdag van, zoals wij vroeger altijd deden, een “pyjama dag.” Dan gingen we ons wassen of douchen, maar mochten we weer onze pyjama’s aan, dat was feest.

Vandaag is het bij ons pyjama dag, lekker een “binnen blijf dag” en gaan we lekker spelen met onze kleine meid. Ik ga genieten, net als gisteren, ik ga genieten van vandaag. Ik ga genieten van mijn positieve, goedlachse meisje…dus we maken er vandaag ook maar een feestje van. De dag na het feest, we houden vandaag een heuse after party van op een doodgewone zondag.

Fijne zondag!

Liefs,
Jeannette

IMG_6676

 

 

Hocus pocus ….

“Pilates” pas! Morgenmiddag ga ik een proefles Pilates volgen. Ik wil graag wat sterker in mijn lijf komen. Mijn vader of moeder komen dan even op Lina passen. “Waarom geen les in de avond?” vraag je, je misschien af. De kans is groot dat ik door sport overprikkeld raakt, een keer overprikkeld is niet erg maar als ik het kan voorkomen, is dat natuurlijk beter. Pilates zorgt er ook voor in balans en meer in evenwicht te komen. Pilates is goed voor mij, om op een rustige manier mijn spieren op te bouwen en krachtiger in mijn lijf te komen. En als ik het leuk vindt, komen mijn ouders altijd even 2 uurtjes oppassen op maandagmiddag! Erg fijn ❤️

Deze week gaat het gelukkig iets beter, wat voelde ik me weer slecht vorige week. Eem goed gesprek met manlief & mijn ouders hierover gehad en tot de conclusie gekomen dat ik het anders aan moet pakken. Heb al wat verandert in mijn dagelijkse activiteit, bijv. maar 1 was draaien ipv 3 en de volgende dag niets. Tevens ben ik bewust dat ik veel te veel doe in een kort tijdsbestek. Hierdoor ben ik in de middag bekaf. Ga het meer verdelen, wil het meer verdelen, gewoon omdat dit beter is voor mij en uiteindelijk ook voor mijn gezin. 

Vorige week was echt kak….KAK met hoofdletters! Ik vertrouw erop dat dit weer goed komt, want dat komt het ook. Niet zo snel als dat ik dat graag zelf wil. Het is er langzaam ingeslopen en zal gewoon weer even tijdje duren voordat ik weer op mijn “oude niveau”‘ zit. Het belangrijkste is 1 ding in het weekend, want dat heeft me genekt de afgelopen periode. Gewoon teveel, teveel gezelligheid wat uiteindelijk uitmondt op dit. En dit, deze overbelasting, deze overprikkeling, wil ik voorlopig niet.

Er staan de komende 2 maanden weer genoeg leuke dingen op de planning. Mijn moeder is jarig en viert het de 18de, daar wil ik bij zijn. De 11de gaan we uit eten met de meiden en óók daar wil ik bij zijn. Dat laatste is gewoon eten en niet meer daarna naar kroeg gaan om een afzakkertje over 2, 3, 4 te halen :-)) manlief is bijna jarig, kerst etc. 

Ik ga het plannen, ik moet het plannen om de dag ervoor en de dag erna niets te hebben. Alleen Lina & ik en dat is genoeg. Onze kleine mop vreet gelukkig geen energie, ik krijg energie van haar, maar het kost me ook energie. Is niet erg, hebben we voor gekozen en ik kom er wel weer. Nu even op de bank, me Lina & manlief. Een glaasje wijn en lekker kneuterig Nijntje kijken. Ik hou er zoveel van & zielsveel van mijn gezinnetje ❤️ geniet van het leven, want het gaat veel te hard.

Liefs,

Sjanie 

Ik hou van jou 💞

Oudejaarsavond 

Huh? Denk je? Het is toch geen…..nee het is geen 31 december maar echt pas 2 augustus. Het is mijn oudejaarsavond, de laatste avond waar ik nog kan genieten van de “3” in mijn leeftijd. Morgen word ik 40 en wat zeggen ze altijd?

Het leven begint bij 40, maar ja mijn leven begon op 03 augustus 1977. Voor het eerst word ik morgen wakker, wakker op mijn verjaardag als moeder. Wat een rijkdom! Pluk de dag, vier het leven, leef het leven…het kan zomaar afgelopen zijn.

Op 03 augustus 2007 kreeg ik mijn herseninfarct, alweer 10 jaar geleden. Op dat moment, dat wist ik nog niet, heb ik afscheid genomen van mijn oude ik. Mijn oude ik, omdat ik na deze dag nooit meer hetzelfde zou zijn. Ben je er verdrietig om? Nee, niet meer, maar ik heb wat tranen laten vloeien. Ik was ook eigenlijk boos, waarom? 

In de afgelopen jaren ben ik er achtergekomen voor mezelf, dat ik dit aankon. Je krijgt wat je aankan en tegelijkertijd is dit soms echt oneerlijk. Niet alleen ik, er zijn zat mensen die in hetzelfde of een ander schuitje zitten of hebben gezeten.

Morgen word ik 40 en 10 jaar geleden, om 2100 uur, deze tijd dus, schreef ik in mijn dagboek. Scheef, de zinnen liepen naar beneden en er was geen woord meer herkenbaar…toen was het gebeurd. Ik ben dankbaar dat ik er nog ben, ik ben dankbaar wat ik allemaal wel kan, want dat, dat is een heleboel. 

Waarom laat je het niet los? Misschien denken veel mensen dat, laat je verleden rusten. Dat klopt en dat kan ook, nu kan ik het ook. Maar toch rond deze periode, is er een onbestemd gevoel, gejaagd, slechte nachten….en even niet weten waarom. Ik ben gelukkig, ik ben gelukkig waar ik nu sta.  Toch, is er dit gevoel en dit gevoel is straks weer weg. Het mag er zijn, ik mag het voelen. 

Ik ben gelukkig, gelukkig en toch best gezond naast NAH. Dankzij mijn ouders, die hebben heel veel voor mij gedaan, dankzij mijn lieve vrienden, dat kaartje, dat telefoontje en de vele bezoeken. Daarnaast manlief, want die leeft, hij leeft met mij, wat soms ook niet makkelijk is. Hij laat me, hij laat me mijzelf zijn.

Ik ben blij!  Ik ben blij met de mensen om mij heen, blij hoe het met me gaat, blij dat mijn nieuwe ik, morgen 10 jaar bestaat. Daarnaast ook nog eens moeder, wie had dit ook gedacht? Ik ga het rocken!! Mijn 40ste levensjaar, samen met manlief & Lina en alle andere lieve mensen om mij heen. 

Liefs,

Sjanie 

Oppas dag

Heb jij dat nooit? Dat je zo trots ben als een aap met zeven lullen? Nee?! Nou ik wel! Ben trots op ons, op ons gezinnetje, op mijn mannetje, op onze lieve dochter en ook op mezelf. We doen het mooi maar. Moet ook wel zeggen dat we best een “makkelijk” kind hebben. Zij slaapt sinds 2 nachten door, hoe lekker! Laatste flesje gaat erin om 2230 uur en rond 7 uur meldt mevrouwtje zich weer.

Wat een luxe .. wat een luxe om afgekeurd te zijn, alhoewel ik bedoel niet “luxe, luxe” want leuk is het niet. Arbeidsongeschikt = 100% betekent genieten van onze dochter = 100%. Dat is luxe! Hoeveel moeders brengen hun kinderen niet naar het kinderdagverblijf of naar opa & oma voor een dag of 3. Het moet niet, het moet niet bij ons en toch gaat zij 1 dag in de week naar opa & oma.

Waarom? Je bent toch gewoon thuis? Juist .. ik ben gewoon thuis, niet voor niets. Tevens is het een win – win situatie. Ik heb een hele goede band gehad met mijn oma en dat wens ik Lina ook toe. Bij allebei de opa’s & oma’s! En tsja, dan ben je een dagje alleen thuis, het is stil, maar ook lekker. Wat ga ik doen? Netflix-en? Bloggen? Mm .. dinsdag is de oppas dag en ben de hele dag bezig geweest. Voorkoken, Lina haar kledingkast uitgezocht, gewassen, gestreken … mmmm … nu vraag ik me af waarom? Manlief vroeg gisteren “heb je ook nog wat voor jezelf gedaan?”

Een terechte vraag, natuurlijk geeft een opgeruimd huis mij een goed gevoel en geeft me rust, maar of ik nou echt mijn rust heb gepakt? Nee! Het is bij mij vaak alles of niets, zit in mijn karakter en kan er normaal aardig mee dealen. Gisteren was het alles, dus de volgende oppas dag maar een beetje balans zoeken. Ons kleine moppie slaapt door en deze grote mop kon moeilijk haar slaap vatten vannacht en gisteren. Terug, terug naar de basis. We zijn vliegensvlug op de markt geweest en vandaag houden we het lekker rustig.

Lina zit naast me, ik kijk naar haar .. wat een mooi mensje, wat een persoonlijkheid al, wat een lekker kind. Ik geniet, dat ga ik doen, extra genieten van ons meisje vandaag. De rest kan me gestolen worden .. of nee … de rest is al klaar 😉

Liefs,

Sjanie

Hoe dan??? Eerste uitstapje

Tsja .. na mijn herseninfarct ben ik toch  lichtelijk autistisch geworden. Dingen eerst proberen en het dan doen. Daar ben ik erg onzeker in, in nieuwe dingen, dingen die ik niet ken. Dan ligt er in één keer zo’n lief meisje in de wieg en is alles nieuw. Dat gaat me eigenlijk best goed af, maar bepaalde handelingen nog niet.

Allerlei vragen spoken door mijn hoofd: “wat neem je allemaal mee?
“hoe gaat ze in de auto?” “Pas het allemaal in de auto?” “Is er een mogelijkheid om haar te verschonen?” “Stel je voor dat ze gaat spugen?” “stel … stel … stel … alles kan hypotetisch zijn, maar ook realistisch. Wat mijn ervaring is het gewoon doen, maar niet in je eentje. Gewoon even oefenen met manlief of iemand anders die weet van je NAH.

Zondag was het zo ver, we zijn met Lina naar Capelle geweest, een luiertas vol met schone kleren, het flesje, voeding, slabje etc. We nemen ook de reiswieg mee, omdat als ze de hele tijd in een  maxi cosi moet liggen, wordt ze niet blij. Ik denk altijd, zou ik het zelf fijn vinden? Om zo te slapen? Je wilt toch liever helemaal gestrekt liggen.

We hebben een zoet en tevreden kind, geen kick gegeven en wij? Wij hebben het leuk gehad, een keer weer een uitje, een keer weer de deur uit, uit onze eigen woonplaats. Dat heb ik gemist, dat hebben wij gemist even heerlijk, quality time met ons gezinnetje.

Nu is het maandag en merk dat ik toch teveel heb gedaan het weekend, teveel prikkels, dus vandaag een dagje rust. Een dagje in de stilte, alhoewel ik wel een wandeling heb gedaan met de buurvrouw en Lina, lekker een uur, hoofd in de wind, lekker alles van me af laten waaien. Toch 3 keer bezoek, zwemmen & een middagje weg. Volgende keer toch anders plannen. Soms baal ik er weleens van, want op dat moment gaat het goed, op dat moment kan het allemaal wel .. maar later moet ik toch op de blaren zitten.

Dus ik heb eten uit de vriezer gehaald, Lina ligt te slapen, ik laat de boel, de boel hier, schrijf het even van me af en ga zo ook even lekker naar bed. Daag maandag, daag wind, daag stofzuigen, daag was, …. daag allemaal! Ik pak even mijn rust! En oh ja, ik vergeet óók niet na te genieten, want ik heb wel een heel leuk weekend gehad en die pakken ze niet meer af.

Liefs,
Sjanie

 

De clichés 

Is het cliché? Dat je van te voren denkt: “de foto’s van mijn profiel van whats Up, blijven mijn foto’s.” Niets is minder waar, want iedere dag en soms meerdere keren per dag staat er een nieuwe foto online van Lina. Waarom??? Dat bedenk ik me….omdat ik zo fucking trots ben op ons kleine poppetje! Ons wondertje! Ons pakkertje met liefde die wie iedere dag weer mogen uitpakken. Alhoewel de stink luiers nu beginnen te komen maar dat terzijde.

Clichés….”ik doe het uit gevoel” of “als mijn kind huilt, wil ik het overnemen.” Waar!!! De achtbaan met emoties waar we in zitten en dit zijn gelukkig heel veel positieve emoties. Terugdenken dat het eigenlijk zo goed is gegaan, de zwangerschap, de keizersnede, alles ging voorspoedig. Het is ook zo snel voorbij. Als je midden in je zwangerschap zit, hoor je dat wel van mensen maar het besef komt later. Het besef komt nu een beetje, terwijl Lina in de wieg naast me ligt. 

De dagen vliegen onder onze kont vandaan en manlief gaat maandag weer werken. Dan gaan we het overdag saampjes doen, Lina & ik. Ik zal vast nog wel een beetje hulp nodig hebben want ik mag nog niet alles, maar dat komt goed. Lina doet het goed, mama zorgt goed voor zichzelf waardoor ze ook goed voor manlief zorgt. Het cirkeltje is dan weer rond en nu gewoon in deze modus verder gaan. Zullen best pittige momenten tussen zitten, dat de was even niet gedaan kan worden of dat er nog niet gekookt is als manlief thuis is. 

Lekker belangrijk, denk ik nu, maar zal best een hekel punt worden. Ik de perfectionist, ik die dingen opgeruimd wil hebben, loslaten, prioriteiten stellen en dingen laten liggen. Een wandeling met haar, vind ik veel belangrijker, zeker met dit weer. Knap ik namelijk ook van op en bouw ik weer een beetje conditie op. Heerlijk, vitamine D op ons bolletje en frisse lucht.
De laatste paar dagen even onze momentjes pakken met zijn drieën want ja…de 3 weken vrij zijn ook weer omgevlogen! Is wel goed, vanaf maandag in het normale ritme, heb er zin in maar vind het ook spannend. Komt goed!

Liefs, 

Sjanie 

Eerste blog als moeder 

Moeder, mama, klinkt gek maar ook weer heel natuurlijk. Lina ligt op mijn borst te slapen, een pakketje met liefde, onvoorwaardelijke liefde, ons kadootje! Wat hou ik van dat kleine meisje, onze lieve Lina.

Nou genoeg emotioneel gezever….de afgelopen week is snel gegaan. Manlief had een slechte start, want wij mochten zondag het ziekenhuis verlaten en begin van de avond had hij bijna 40 graden koorts. Hij mocht niet te dichtbij Lina komen en ik mocht eigenlijk nog niet echt verzorgen. We hebben het geflikt, de eerste avond en nacht, wat was ik trots op ons! Manlief maakte het flesje met zijn koortshoofd en ik verschoonde en gaf de fles. Apetrots!!!! 

Het is een week geweest vol emoties, doe ik het wel goed? Ik volg mijn eigen gevoel, maar toch….ik geloof dat iedere nieuwbakken moeder dit heeft. Huilen onder de douche, ja hoor daar zijn ze, de welbesproken kraamtranen. Emoties van hot naar her, vooral van geluk en soms echt van onmacht. Ik laat het gebeuren en krop het niet op. Manlief kreeg ook nog een vette koortslip waardoor hij helemaal niet dichtbij Lina mocht. Echt zo sneu want geloof me, knuffelen met je baby is echt op dit moment het lekkerste wat er is. Gelukkig kon hij vrijdag weer knuffelen, ik laat ze dan, even papa & Lina tijd. Ik gunde het manlief zo erg. Alles weer gezond! 

Ik heb een urineweginfectie, dus antibiotica dus ook wat verhoging en zo lossen we elkaar mooi af. We doen het heel rustig met bezoek, eentje per dag, in de ochtend, deze week alleen familie. Is voor Lina druk zat maar voor mij ook. De pijn van de keizersnede is me erg meegevallen, maar moet echt opletten. Doe toch gauw teveel en gaat de pijn opspelen. Goede graadmeter en goed blijven luisteren naar mijn lijf. Dit is ook weer een nieuwe modus, waar ik aan moet wennen, waar we samen aan moeten wennen. 

Ik ben super trots op papa!!!! Het is zo lief en aandoenlijk om hem met Lina bezig te zien. En hij ontziet mij, vannacht heeft hij de voeding gedaan en ik ben om 8 uur gaan slapen. Was kapot! Om 0630 uur heb ik de voeding gedaan en ons lieve madammeke ligt heerlijk tevreden op mijn borst. Lekker in stilte, rustige ademen op mijn borst, zacht gesnurk naast me…ik geniet, nu, ik geniet nu van het moment.

Liefs, 

Sjanie 

Lina