De tweestrijd

Altijd weer de tweestrijd … de eeuwige tweestrijd, ik wil wel, maar ik kan het niet. Ik kan het soms wel, maar moet er dan soms een flinke prijs voor betalen. De prijs die ik me soms kan permitteren, heel soms. Toen ik alleen was, toen we samen waren, wij, manlief en ik maar nu, nee … de prijs betalen kan gewoon niet meer. We hebben een dochter van 20 maanden, waar ik voor wil zorgen. Oh ja, soms kan het wel, als ik in mijn groene zone zit. Ik merk dat het lijntje tussen groen, oranje en rood dun is en dat ik kwetsbaarder ben.

Mezelf erin berusten, ik kan het, soms, op bepaalde momenten, maar absoluut niet altijd. Het aanvaarden van mijn hersenletsel blijft voor mij toch een dingetje. Het aan mezelf denken, zonder schuldgevoel, staat ook niet in mijn lijstje met karaktereigenschappen.

Ik baal soms als een stekker en wordt er verdrietig van. En oh ja boos….boos om het feit dat ik altijd moet nadenken, als er iets gepland moet worden. Het flexibel, of nee het niet flexibel zijn sinds mijn hersenletsel en puzzelen wat het beste is. Wat laat ik varen, waar doe ik aan mee, maar vaak maak ik deze beslissing met een knagend schuldgevoel naar iemand.

Afgelopen week zei iemand tegen me dat ik nu vooral het negatieve zie en dat het positieve verdwijnt. Ik denk, ik denk hier over na…en ja het klopt, het negatieve overheerst op dit moment. Dit komt omdat ik mijn oranje/rode zone zit. Ik kan dingen veel lastiger relativeren, ik wil dingen, wat ik eigenlijk niet kan en op een bepaald moment juist niet kan.

Een voorbeeld: ik kom aardig onvermoeid bij mijn ouders aan, met een heel schattig bosje bloemen. Ze hebben me wederom uit de brand geholpen, om dochterlief op te vangen, zodat ik een nachtje door kon slapen. Ik loop naar de kast met vazen om de bloemetjes in een vaas te zetten. Dat hoort er ook bij, denk ik…nu denk ik dat, maar op dat moment denk ik dat onbewust.

Ik pak wat vazen uit de kast, waar de bloemen totaal niet in passen. Daarnaast tik ik tegen een vaas aan en er vormt meteen een barst in. Ongecontroleerd, het moeten van mezelf en de vaas is rijp voor de glasbak. En oh ja….mijn moeder negeren terwijl ze herhaaldelijk zegt: “ik doe het zo wel!” Negeren, is trouwens 贸贸k onbewust, omdat ik zo in het moment ben.

Er zijn trouwens best positieve dingen gebeurd deze week, ik heb mijn vriendinnen weer eens een keer kunnen zien, ik heb wat bij kunnen kletsen. Het tegendeel is dat ik wel met een flinke hoofdpijn in mijn auto zit, moeten concentreren op de weg, rijden in een vreemde auto, omdat die bij de garage staat en dan net de file die ik net niet had ingecalculeerd inrij. En dat ….. dat nekt me. Onvoorziene dingen, net te lang blijven zitten, terwijl je denkt je goed te voelen.

Dus bij de positieve dingen als “je vriendinnen” weer zien, staat daar weer recht tegenover het negatieve of zal ik ze minder positief noemen, want anders lijk ik weer zo negatief. 馃槈 Deze mindere positieve dingen zijn:

  • hoofdpijn / gespannen nek
  • het overzicht kwijt
  • concentratie die erg laag is
  • een filter die weg is waardoor geluid en beeld heel hard binnen komt
  • onrustig slapen
  • erg moe
  • erg vergeetachtig dingen
  • Kortaf, chagrijnig etc.

Kortom …. ik word geen leuke persoon, voor iemand anders maar zeker 贸贸k niet voor mezelf! Toch doe ik het soms, maar snap je me? Snap je soms mijn tweestrijd, mijn eeuwige?

Ik ben daarnaast 贸贸k “dedicated” aan familie en vind ik dat ik bij bepaalde dingen bij moet zijn. Het zijn mijn normen & waarden, wat me is bijgebracht. Maar ja, de prijs, de prijs die ik ervoor moet betalen, staat mij steeds meer tegen. Dan maak ik een lastige beslissing, om er niet bij te zijn. Nu het schuldgevoel nog. Waar is het knopje??? Waarschijnlijk hangt het knopje van schuldgevoel naast het knopje van …. juist … loslaten.

Liefs,

Jeannette

Onzichtbaar … zichtbaar maken

Mevrouw Plan

Ik ben ge茂nspireerd door iemand op Facebook, iemand vroeg, “hoe krijg ik meer structuur in het plannen van mijn dagelijkse聽 klussen/bezigheden?” Ik denk daarover na, want ik wat ook mevrouw Plan. Het gaf me eigenlijk stress, stress om het allemaal te halen en om bij iedereen te zijn op een verjaardag of op een borrel, het gaf me stress om iedereen tevreden te stellen en uiteindelijk vergat ik mijzelf.

Mevrouw Plan heb ik vorig jaar een beetje losgelaten en dat gaf me heel veel rust en vooral, de druk was weg. Mevrouw Plan was er al voordat ik een herseninfarct kreeg en is alleen maar meer聽“gevoed” door het revalidatiecentrum & ziekenhuis.聽Geloof me, dit is ook nodig geweest om de regie van je eigen leven weer in handen聽te krijgen.聽Op een dag zei een vriendin: “probeer eens niet te plannen!” Ik moet ook zeggen dat ik dat kon: vanaf vorig jaar geen baan, geen kinderen en geen andere verplichte bezigheden.

Ik vond het doodeng, gewoon niet plannen. Ik moet je wel zeggen, als er wel afspraken staan, plan ik wel. Morgen聽2 lange afspraken en dan zorg ik dat ik vandaag een rustige dag heb. En een rustige dag betekend voor mij: “thuis, zonder herrie om mijn kop, thuis, in mijn veilige omgeving.” Kopjes thee drinken, beetje bloggen, beetje lezen in mijn Green Happiness boek, menu in elkaar flansen voor Pasen etc. Dat is ontspanning voor mij en kijk uit naar deze dag.

Anyway ik heb rust gevonden in mijzelf, mijn lijf leren aanvoelen en tuurlijk ga ik ook soms over de schreef. Ik ben en blijf een mens en vooral een gezelligheid mens!!! Alhoewel ik ook steeds meer en meer de stilte kan waarderen. Ik, ik mijn eentje. Ik wil niet aangeven dat het voor iedereen zo werkt. Ik heb talloze dingen geprobeerd: gewerkt met聽agenda’s, telefoon, things to do lijstjes, post-itjes etc. Het werkte eigenlijk聽allemaal niet goed voor mij. Wel zet ik聽dingen in mijn telefoon als聽er iemand jarig is, dat ik een kaartje stuur of dat ik iemand even聽bel etc. Ik ben en blijf ook nog gewoon Jeannette. Jeannette die attent is en die graag zorgt voor anderen. Nu聽meer voor mezelf 馃槈

Hoe gaat dat niet plannen in zijn werking?? Gewoon kijken hoe je opstaat, kijken hoe je, je voelt. Voel je, je niet goed? De was blijft ook聽liggen tot morgen of een boterham eten ipv uitgebreid koken. Weet je wat belangrijk is? Lief zijn voor jezelf, want uiteindelijk betaalt zich dit ook weer terug. Als jij goed voor jezelf zorgt, ben je vaak minder afhankelijk van anderen. Ik bedoel hiermee, zo goed mogelijk, zo goed mogelijk in jouw kunnen.

Het heeft ook even geduurt, voordat ik het door had. Eng, onbekend en ik ben nogal een controlfreak. Loslaten en echt letterlijk je planning loslaten waarop zo gehamerd werd in het revalidatiecentrum. Het geeft mij vrijheid, rust en vooral geen druk. Ik kan nu meer, heb聽 iets meer energie, omdat de druk eraf is. Heel fijn! Dit houd ik al een poosje vol zo en het bevalt me best.

Ik mag morgen weer spreken als “ervaringsdeskundige” voor een groepje mensen die net hersenletsel heeft. Ik vind het altijd bijzonder en bijzonder fijn dat ik iets kan doen met mijn “negatieve ervaring” om hiervan iets positiefs te draaien. Ik heb er zin, ook al kost het ook energie maar krijg er zoveel voor terug. Vandaag mijn eten klaarmaken voor morgenavond, want tsja voor morgen, komt mevrouw Plan weer even om de hoek kijken. Morgenmiddag spreken en morgenavond een vergadering met de bewoners van ons appartementengebouw.

Fijne relaxte zondag allemaal.

Liefs,
Sjanie