Wat denk je nou?

Nee, nee … ik wil niet je gedachten lezen. Het is een pakkende titel voor .. juist voor mezelf. Vandaag heb ik de hele dag voor mezelf. Je kan het noemen: “quality time,” “me-time,” of “mijn eigen dag.” Wat maak ik er van? Het begint namelijk al helemaal verkeerd. De kledingkast van Lina gaat open, ik orden het, ik maak wat foto’s om te verkopen. Daarna pak ik de was uit de droger, maak het niet beslapend bed op van onze dochter en er gaat een wasmachine aan. Ik maak een rode grapefruit schoon en eet dit op aan de aanrecht.

Ik hou van koken, het is een hobby, het is een uitlaatklep maar het is ook iets om goed bij na te denken. Denk aan: olie in de pan, niet te hoog opzetten, het afgieten vind ik altijd wel een dingetje, welke ingrediënten gaan er in en in welke volgorde. Dit zijn maar een paar aspecten van het koken. Deze dame wil dan ook meteen 2 maaltijden maken, niet tegelijk, maar achter elkaar. Juist óók om de tijd te overbruggen als iets 25 minuten moet koken, dan kan je toch wel de andere ingrediënten snijden voor de andere maaltijd toch?

Moet kunnen … het woordje moeten is eigenlijk al fout. Om terug te komen op vanochtend. Ik krijg een appje of ik even mee wil kijken op een site. Ik help graag mensen, maar wat doe ik? Ik laat alles uit mijn handen vallen, zet mijn kookpitten uit en slinger mijn laptop aan. Ik zoek, beantwoord haar apps en wat gebeurd er? Tussendoor belt mijn moeder, via Facetime, samen met onze dochter. Ze vraagt hoe het is en ik stamelde: “ik was ergens mee bezig.” Tegelijkertijd kom ik ook niet goed uit mijn woorden.

Facetime afgekapt, nog 2 minuten bezig geweest met de laptop en toen weer achter de pannen gaan staan. En dan? Dan moet ik allemaal terug gaan halen waar ik ook alweer mee bezig was. Dit is een grote bewustwording, ik denk (nog steeds) meer te kunnen, als ik eigenlijk kan. Het is het aard van het beestje en dat staat lijnrecht tegenover mijn hersenletsel. Zullen ze een keer vriendjes worden met elkaar? Maak ik het ooit milder voor mezelf? Maak ik mijn leven makkelijker met bewustwording en  besef  in plaats van het leven met “moetisme?”  

Ruim de helft van mijn dag, de dag die helemaal voor mezelf is en was, is al voorbij. Kan ik nog een nieuw begin maken? Ja, dat kan! Op ieder moment, kan je opnieuw beginnen. Ik ga aan de grote eettafel zitten en pak mijn kadootjes in voor kerst. Dit is ontspannend, een beetje freubelen en iets moois maken.

Daarna maak ik een grote bak thee voor mezelf, maak lekker fruit klaar en ga voor Netflix zitten. Fruit? Waarom niet M&M’s of een groot stuk Tony? Tsja .. óók dat is een van stories of my life, balansen, met voeding dus na een weekend vol vreterijen, maak ik er vandaag een fruitdagje van. Telefoon aan de kant, fruit, Netflix en ik!

Fijne maandag allemaal!

Liefs,

Jeannette

Lina-loos

Tsja .. nieuw woord? In mijn woordenboek wel. “Lina-loos” betekent, zonder Lina, opladen op mijn eigen manier. Op mijn eigen manier waar ik nog wel een beetje de weg in moet vinden. Het is stil in huis, verdacht stil, heel stil. Soms bekruip mij een schuldgevoel, een schuldgevoel dat ik haar wegbreng, terwijl ik thuis ben. Ook al weet ik, dat dit de goede keuze is, voor mijzelf, voor Lina en uiteindelijk ook voor manlief.

Vorige week heel slecht geslapen, niet eens door Lina, maar gewoon, dat heb ik soms. Heeft ook te maken met hormonen, jihaaa .. lang leve vrouw zijn! Zondag kon ik uitslapen, manlief is eruit geweest met Lina en toch ging ik even uit mijn plaat. Wat gebeurde er? Manlief ging naar Gamma, Lina begon te huilen toen hij de deur uitging, ik wilde wat printen en de printer deed het niet en ik was moe … heel moe. Een ochtendje uitslapen, slaap je natuurlijk niet de hele week bij.

Ik jammerde, huilde en was heel even wanhopig want Lina wilde niets. Niet in haar bed, niet in de box, wel bij mij, maar wel zó bij mij  dat ze keihard in mijn oor huilde. Ik wist even niet hoe … manlief bleef voor mijn gevoel uren weg en ja hoor hij kwam thuis en kreeg de wind van voren. Huilen en zeggen dat ik zo moe ben. Hij nam Lina van mij over en het meisje was direct rustiger. Zie je … ze voelt mij, ze voelt mijn stress, mijn moeheid en mijn energie. Deze pikt ze op en gaat ze lekker een potje mee janken.

Al snel bood ik mijn excuses aan, aan manlief. Ik moet wel zeggen dat het even is geleden, dat ik zo uitviel. We hebben even rustig zitten kletsen en overlegd, omdat Lina toch maandag en dinsdag naar mijn ouders ging, om haar dan een nachtje te laten slapen. Uiteindelijk een win-win situatie, opa & oma super blij en ik kan even mijn rust pakken. Of we leuke dingen hebben gedaan? Of we in de lampen hebben gehangen? Nee, deze kersverse ouders gingen op tijd naar bed en hebben een hele nacht doorgeslapen.

Toch voelt het vreemd, het is stil in huis. voel me een tikkeltje schuldig … maar weet waar ik het voor doe, een leuke moeder blijven voor Lina en een leuke partner en weet je? Uiteindelijk ben ik ook een leuker persoon voor mezelf, want zondagmiddag was er even geen land met me bezeilen. Ach, óók dit zal wel een kwestie zijn van wennen. We hebben allebei een goede nacht gehad en voel mijzelf ook al 10 keer beter als zondag.

Liefs,

Sjanie