De onbewaakte grens

Zaterdagmiddag, kind ligt in dromenland en mijn laptop ligt op m’n knieën. Het liedje “all I want for Chrismas” galmt door de speakers. Uit! De radio gaat uit en ik proef even de stilte. Sowieso mensen, het is eind oktober .. come on met je fucking kerstliedjes. Eerst maar deze maand goed en bewust kunnen afsluiten.

Hersenletsel (NAH) en grenzen. Iedereen heeft toch grenzen? Als iemand of iets over je grens gaat, kan je het benoemen, het zeggen. Of als je weet van jezelf “tot hier en niet verder” zou dat ergens genoeg moeten zijn. Je kunt je eigen grens bepalen.  Ken je het woord grenzeloos? Grenzeloos betekent voor mij: “iemand die zijn grenzen niet voelt.”

Grenzeloos ..  grenzeloos dat ben ik. Het staat met stip op nummer 1 bij mijn karakter eigenschappen. Grenzeloos met dikgedrukte en grote letters, want grenzen stellen, grenzen voelen, is waar het eigenlijk al mijn hele leven omdraait. Ik leer er steeds weer een beetje beter mee om te gaan, voelen wat goed voor me is, maar ja, als het in het aard van het beestje zit, krijg je dat er gewoonweg niet uit. Zo is iemand en zó .. zo ben ik.

Hersenletsel (NAH) en grenzeloos, dat is net zoiets als het engeltje en het duiveltje. Kan je het je inbeelden? Het engeltje op je rechterschouder en het duiveltje op  je linkerschouder? Het engeltje probeert je te beschermen, probeert je een juiste keuze te laten maken en het duiveltje negeert dat gevoel totaal en ja daarbij heb ik hersenletsel (NAH). De eeuwige tweestrijd en ja, ja daar komt ie weer … de tweestrijd van willen & kunnen.

Vroeger werd er weleens geweest “kan niet” ligt op het kerkhof en “wil niet” ligt ernaast. Als ik ‘m letterlijk oppakt, want taal letterlijk nemen, hoort ook bij de gevolgen van mijn hersenletsel. Er is geen enkele vezel in mijn lijf die denkt: “je kan het niet.” Kan ik niet rechtsom? Dan maar linksom! En ja, het lukt…en oh ja soms niet, maar ik ga uit van het positieve. Het lukt! Maar ja … tegen welke prijs? Wat kost het mij om iets te willen doen of iets te kunnen, wat ik eigenlijk helemaal niet meer kan?

Een paar voorbeelden van vroeger. Vroeger, als kind zijnde, liep ik door op gebroken enkels die dan uiteindelijk op meerdere plaatsen gebroken waren. Of een keer met een spijker in mijn voet, gewoon verroest onder in mijn voet….ik liep door. Later als jongvolwassene problemen gehad met mijn rug, ik ben een doorzetter en ik voelde het pas en goed ook, toen het zich ontpopte tot een hernia. Ik heb er 4 gehad. Geloof me, zenuwpijn vind ik de ergste pijn die ik gehad heb.

En nu .. ik ben in ieder geval voorzichter geworden, niet meer zo’n rouwdouwer als vroeger, maar toch .. het grenzeloos zijn hangt boven mijn hoofd. Een bordje met een vette, rode pijl, zo van: “hier is het, hier is ze .. het toppunt van grenzeloos.” Ik leer en ga nog vaak op mijn bek. Langzaamaan besef ik me beter, er moet iets veranderen. Ik kan niet meer zomaar uitvallen. Ik heb een dochter en daar wil ik voor zorgen. Ik moet proberen niet meer in een positie te komen van de gedwongen stilstand.

Als ik er echt bij stil stond of werd gedwongen werd tot stilstand, toen voelde ik, toen voelde ik hoeveel pijn ik had. Keuzes maken, keuzes maken die soms echt niet leuk zijn, maar waar ik uiteindelijk wel de vruchten van kan plukken .. ik zeg ik, maar vooral mijn gezin. Een mooi voorbeeld. Er was 2 dagen feest in de stad, Koeiemart heet het. En nee, ik schrijf het niet verkeerd, het is Woerdens dialect. Dinsdagavond alle kroegen open, het plein vol met muziek en woensdagochtend arriveren de koeien, is er markt en kermis.

Ik wil, ik wil er graag heen, maar niet ten koste van alles. Ik wil mijn dochtertje kennis laten maken met de Woerdense Koeiemart. Hoe dan? In alle drukte, licht, geluid, kortom heel veel prikkels. Dinsdag rond avond eten 3 kwartier naar de kermis gegaan, ik met het kind in een vliegtuigje gezeten, touwtje getrokken en geprobeerd een beer te grijpen voor haar.

Manlief ging in de avond lekker naar het plein en ik  .. ik zou er dolgraag bij willen zijn, maar ik heb mijn zinnen gezet op morgen, mijn missie, op morgenochtend. Woensdagochtend,  loop ik met mijn moeder en Lina door een grote tent met koeien heen. Jemig, wat zijn ze groot, maar ook super mooi. Lina vond het een beetje eng en wilde met gepaste afstand kijken. Kind keek haar ogen uit. Van 0900 tot 1030 uur geweest, klein rondje markt en kopje koffie en weer op naar huis van mijn ouders. Ik kwam daar thuis en ik voelde. Even stilstaan, ik was moe.

Donderdagochtend, ik evalueer de dag, het was genoeg en ik geef mezelf een schouderklopje omdat ik het zo verdeeld had. Na de markt, wat gegeten en lekker naar bed gegaan. Ik wist dat we die avond snert (erwtensoep) zouden eten, traditie, mijn moeder maakt deze zelf. Het was heerlijk, het was een dag met een goud randje, mijn verdeling van de dagen, maakte dat ik er bij kon zijn. Heel bewust, keuzes gemaakt en daarnaast óók keuzes moeten maken van tevoren.

Grenzeloos, grenzen leren kennen en juist grenzen voelen. Donderochtend, mijn pastasaus staat te pruttelen op het vuur. Kindlief naar het kinderdagverblijf, manlief naar zijn werk en ik geniet .. ik geniet nog even na van mijn fijne dagen. Ook al is het soms niet, zoals ik het graag zou willen. En vandaag? Ik voel mijn lijf en fluistert naar me: “pak je rust vandaag.” Ik ga luisteren, luisteren naar mijn lijf, want ik heb het nodig, mijn hoofd heeft het nodig om weer in balans te komen na deze dagen. Balans, incasseren en nagenieten … daar staat deze donderdag voor.

Liefs,

Jeannette

Koeiemart

De cirkel is rond

Slecht slapen, ziek kind, zelf ziek …. en repeat. Daag ritme, hallo chaos. Chaos in mijn kop. Mijn cognitieve functies als plannen, logisch denken en laat staan informatie verwerken, zijn op dit moment erg lastig. Het kost me, het kost me erg veel moeite. Van de week las ik van meisje die ook hersenletsel (NAH) heeft, dat ze een kuur had gekregen en moeite had om deze op tijd in te nemen. Ik dacht bij mezelf, ik heb daar ook moeite mee. Ik zou mijn dagritme en mijn patroon wéér onder de loep moeten nemen.

En prompt … ik kan meteen de proef op de som nemen, want ik heb van de week een antibiotica kuur gehad voor een forse keelontsteking. Slik, help, alhoewel het slikken even niet zo makkelijk was en je er dan pas van bewust ben hoeveel slikt een mens per dag. Oké verder met mijn verhaal ….. 4 x 2 tabletten per dag en graag goed over de dag verdelen. Dank u apotheker assistente! Zie je het niet? Mijn witte vlek links in mijn hoofd. Heb je, je ogen in je zak? Oh nee….het is onzichtbaar.

In de auto ben ik al driftig aan het denken en rekenen in mijn hoofd. O nee, eerst opletten op de weg. Twee dingen tegelijk kan ik nu helemaal niet aan. Met een dikke keel en mijn koortsige hoofd rij ik naar huis. Ik trek mijn pyjama broek aan, maak een kop thee, doe water met veel ijsklontjes in een groot glas en neem de eerste 2 pillen. Dan begint het … mijn planning voor deze kuur.

Sowieso gaat er iedere dag een reminder in mijn agenda op welk uur ik de pillen moet innemen. Daarnaast moet het óók nog eens 1 uur nemen voordat ik ga eten. Ok, ik slaap gemiddeld 8 à 9 uur per nacht, van de 24 uur. Dus dan hebben we 16/17 uur over. Dus om de 4 à 5 uur dus 2 pilletjes. En oh ja niet vergeten het te plannen voor een maaltijd. De reminders gaan in mijn agenda: 0730, 1200, 1700 en 2130 uur.

Easy peasy toch? Je wordt herinnert je neemt het pilletje. Toch? Of heb ik ‘m nou niet ingenomen? Tegelijkertijd met de herinnering van het pilletje wordt je afgeleid door een FaceTime gesprek. Shit … had ik ‘m nou wel of niet? Ik ga mijn bed uit en tel de pilletjes. Inderdaad vergeten dus ik neem alsnog mijn dosis.

Shit zeg, wat kost dit energie. Adem in, adem uit…..mijn gedachten dwalen weg naar vorig jaar. Ik zit nu in dezelfde periode van het jaar, waar ik vorig jaar ben ingestort. Met dik vetgedrukte letters schrijf ik vorig jaar. Vorig jaar was puur het overvragen van mezelf, ik vergat de regels tussen rust en activiteit doordat ik euforisch was dat onze dochter was geboren. Bovendien was ze kerngezond, dus ja wat wil een moeder nou nog meer? Daarnaast wilde ik veel meer, als dat ik (aan)kan en ik vergat, heel essentieel, de zorg van onze dochter wat erbij kwam. Het inschatten en het overschatten blijft een ding met mijn NAH.

En juist dat … een instorting of terugval wil ik voorkomen en ik heb gelukkig al handvaten, in mijn rugzak zitten. Ja nog meer, ik draag tegenwoordig een backpack rugtas 😉 Een kindje krijgen, is een grote verandering in het leven. Veranderingen en NAH blijft een lastige en ik had het niet door. Ik was en blijf een laatbloeier, degene die haar grenzen soms niet weet, het onbewust negeer, omdat ik zo graag wil.

Toch is er en blijft er een kleine angst … ik doe mijn ogen dicht en voel me even hoe ik me vorig voelde. Uitgeput, bekaf, dood en dood moe. Brrr …. ik doe mijn ogen weer open, gelukkig ben ik daar niet. Ik ben hier, hier in 2018 en ik heb dingen geleerd. Ik wil daar niet meer komen, niet meer zo voelen, niet meer afgepeigerd. Toch hebben mijn therapeuten me al gezegd, dat ik een terugval of een terugslag niet altijd kan voorkomen, want dit gaat weer gebeuren.

Paniek slaat om mijn lijf, als dat tegen me gezegd wordt. Adem in, adem uit … wat mijn taak is, is juist hierop anticiperen, het op tijd kunnen zien, het op tijd signaleren en daarop kunnen reageren. En nu zie ik het, mijn cirkeltje van slecht slapen en ziek zijn. Dat is een teken, het teken dat mijn lijf gaat protesteren. Mijn weerstand is minder, waardoor alles meer energie kost en mijn emoties zijn al een poosje niet meer onder controle door vermoeidheid.

Dus terug naar de basis en de basis is thuis. Het gezin waar ik voor heb gekozen. Dat geeft mij wel weer een fijn en positief gevoel. Eerst mijn lijf, maar wat rust gunnen. Zorgen dat ik fit word. Dit doe ik door wat meer te slapen, maar óók weer rustig aan te wandelen of fietsen. De buitenlucht, daar krijg ik óók energie van.

De oranje zone waar ik in ben beland, is puur door dingen waar ik geen invloed op heb, maar hier wel op kan anticiperen. Terug naar de basis en zorgen dat het geen rode zone wordt. Mijn leven, mijn leven met NAH, ons leven met NAH. Ik heb het, maar ik onderga het niet alleen. Manlief, ouders, vrienden …

Daarnaast onze dochter, mijn vrolijke meid, die ik gráág wil knuffelen en troosten als ze in de nacht wakker wordt, want tsja … hoe kan zij zichzelf verwoorden? Met “bij mama leggen” en “mama kuffelen” is het ook wel gezegd. Daar ben ik voor, daar sta ik voor en ik wil de slapeloze nachten voor lief nemen.

De keuze, de cirkel waar ik soms geen invloed op heb, om deze te doorbreken. Mijn keuze, is mijn basis, onze basis, daar vecht ik voor en tegelijkertijd ben ik wat liever voor mezelf. Liever voor mezelf om juist niet te strijden en het te nemen zoals het is. De cirkel, een cirkel blijft rond. 😉

Liefs,

Jeannette

De keuze …. is reuze

De laatste maanden van het jaar zijn er altijd veel mensen jarig en juist in onze dichtbije omgeving. Vooral in oktober. Familie, beste vrienden en kinderen van beste vriendinnen. Ik zit er altijd tegenop, want ik weet dat ik mensen moet gaan teleurstellen. Teleurstellen om juist niet op je neef zijn verjaardag te kunnen komen of bij het dochtertje of zoontje van je beste vriendin.

Ik ga mensen teleurstellen, ik kan gewoon niet naar alle verjaardagen, ik wil en kan me niet in tweeën delen. Vorig jaar heb ik mijn best, teveel mijn best gedaan om minder verjaardagen te skippen. Dat heeft uiteindelijk zijn tol geeist. Dan ben ik natuurlijk niet duidelijk, de ene keer kan ik wel, maar de andere keer niet. Hoe dan? Mijn grenzen duidelijk aangeven, voor mensen en ook juist voor mezelf.

Er zijn vrienden die een vreugdedansje doen als ik juist niet kom…en een ander laat haar of zijn teleurstelling duidelijk merken. De kunst is om zijn/haar teleurstelling niet de mijne te gaan maken. Daarnaast kan ik het wel anders doen, bijv door een één op één date te plannen zonder alle gillende kinderen, luidruchtige ouders en de harde muziek.

Daarnaast moet ik dealen, de grootste uitdaging, met mijn teleurstelling. De teleurstelling naar mezelf, hoe ik ben, hoe ik ben met NAH want tsja als ik het niet had gehad…..ging ik bijna alle verjaardagen af. Ik, het gezelligheidsdier, ik de losbol en ik de moeder, de moeder met NAH.

Een activiteit om “even een bakkie” te komen drinken is voor jou misschien peanuts, voor mij is het een hele activiteit. Daarnaast speelt ook mijn perfectionisme een grote rol en die zit vaak in de weg. Ik merk, met Lina dat ik meer ben gaan plannen. Ik ben misschien weer aan het “over plannen.” Dus plannen om te plannen….snap je het nog?

Ik zal het uitleggen en uitgeschreven waarom een “bakkie” doen zoveel voeten in aarde brengt bij me. Laat ik voorop stellen dat dit hecht een keer kan, maar het moet gepland en niet met andere activiteiten op de dag. Daarnaast wou ik dat het anders kon. Een bakkie koffie drinken in de ochtend, gelden bij mij de volgende activiteiten/gedachten vooraf:

  • Heb ik suiker, melk en koffie in huis?
  • Lina en ik moeten aangekleed zijn, ontbeten hebben, dat gaat iets langzamer en ik heb hiervoor 1,5 uur nodig.
  • Is mijn huiskamer netjes?
  • Heb ik een koekje in huis?

Nu ik het schrijf, merk ik bij mezelf…ze komen toch voor ons, voor mij, voor een bakkie koffie? Ze komen toch niet om het rommeltje in mijn huis bekijken? Of dat ze het koekje missen? Dit is de combinatie van NAH, máár ook mijn perfectionisme. Als ik het laatste nou gewoon “uit” had kunnen doen, dat scheelt weer wat kopzorgen.

Gisteren zei een vriendin aan de telefoon, probeer maar wat liever voor jezelf te zijn. Als ik dat namelijk doe, ben ook relaxter tegenover mijn omgeving ipv als een dolle dwaas door het huis heen te banjeren en stampen omdat ik alles nu moet doen. Dus plannen om te plannen een beetje los te laten en juist op de dagen als we niets hebben of hoeven, kijken we hoe we ons voelen. Daarnaast zijn er genoeg dingen die wel gepland zijn of moeten, die standaard zijn, een hapje eten koken, eten, boodschapjes doen, tas van Lina klaarzetten, therapie etc.

De keuze is reuze, maar er is een keuze en laat ik me nu goed voornemen wat voor mij en juist voor ons verstandig is. Niemand ziet mij na een verjaardag of een andere activiteit, het moeten bijkomen, het moeten opladen, dingen die manlief even van mij overneemt, maar het kan. Het kan soms, 1 ding per weekend, mits Lina zich goed voel en ik me fit voel, soms kan ik mezelf even in het feestgedruis mengen en daar kan ik dan van genieten. Met mate, balanszoekende en soms een keer de plank volledig misslaan…..maar hé ik ben ook maar mens, een moeder, een moeder met NAH en ik probeer het goed te doen….niet perfect.

Liefs,

Jeannette

Ps dit plaatje hangt op mijn koelkast … treffend … fijn …. helpend.

De stilte …. mijn stilte

Daar zit ik dan, aan de tafel, met mijn laptop voor me en een kopje thee. De stilte, alleen het tikken van de regen op tuintegels van ons terras. Niemand in de buurt, alleen de poes die ligt te knorren in haar mandje. Ze heeft het fijn! En ik? Ik voel me dubbel. Dubbel? Dubbel is toch geen gevoel? Ik ervaar rust, geen zorgen en even echt tijd voor mezelf. Daarnaast het gevoel: “doe ik het goed als moeder?” Ik breng tenslotte mijn kind weg, terwijl ik thuis ben.

Dat gevoel …. het gevoel of je er goed aan doet.  En ja … het is en het gaat een win-win situatie worden voor Lina, manlief en ikzelf. Ik kan opladen, even echt tijd voor mezelf te pakken, te schrijven, te zwemmen, te koken … alles waar ik energie van krijg. Ons kind, ons moppie hebben we vanmorgen voor het eerst naar het kinderdagverblijf gebracht. Daag controle, hallo loslaten!! Ik ben er daarnaast van overtuigd dat dit ons heel goed gaat doen. Mama opladen, Lina spelen, mama een leukere moeder, Lina & manlief blij. We gaan het ervaren. Een dag even niets plannen en kijken wat ik nodig heb.

Moeder zijn is een echte fulltime job en ik ben ervan overtuigd dat het meer als een fulltime job. Na 1,5 jaar moeder zijn, kan ik dit echt toegeven, door mijn ervaring. Moeder met NAH is nog zwaarder, want wij hebben een lagere belastbaarheid en hierdoor ook meer tijd nodig om bij te komen.  Mijn leven bestaat nu vooral uit “moeder zijn” en daarnaast ben ik nog volop bezig met therapie. Het moeder zijn, vind ik echt heel, leuk maar het is ook retezwaar op bepaalde momenten. Ik ben gaan zoeken, want voor mij als “thuisblijvende” moeder (WAO) heb je geen recht op kinderopvangtoeslag. Het heeft me heel veel energie gekost, maar ik heb nu dezelfde regeling gekregen als een werkende moeder onder de noemer: “Sociaal Medische Indicatie.” 

Vanmorgen bij het kinderdagverblijf had ik stiekem gehoopt op veel drama van mijn kind, die natuurlijk absoluut niet wilde dat we weggingen. In tegendeel, madam was meteen zo druk aan het spelen, dat we bijna moesten smeken voor een kus om gedag te zeggen.  Ik liep naar buiten en manlief vroeg: “gaat ie …. ” Mijn antwoord was: “ik vind het toch een beetje lastig.” Ik slikte mijn tranen even weg en bedacht “het is goed, voor ons, voor ons alle drie.” Gelukkig was ik snel afgeleid, want ik wilde mee doen met aquarobic, dus hiervoor moest me een beetje haasten. Het heeft geholpen, want daar heb ik even mijn frustratie eruit  kunnen kicken.

Echt even de tijd voor mezelf, geen therapie, geen bijzondere afspraken … alles mag en niets moet. Er wordt niets gepland die dag en kijk hoe ik me voel en waar ik behoefte aan heb. Wat ik er wel in wil gaan houden, is dat ene uurtje zwemmen. Belastend, maar niet mentaal, energie opdoen en even alles eruit gooien om daarna weer op te kunnen laden. Ik kijk op mijn telefoon, geen bericht, geen nieuwe telefoontjes, kind heeft het naar haar zin. Gelukkig, even mijn tijd, mijn tijd om ongedwongen te schrijven, zonder gestoord te worden. Met op de achtergrond de tikkende regen tegen het raam en het knorrende poest. Hoe fijn, hoe fijn dat het echt even mijn tijd mag zijn.

Liefs,

Jeannette
img_8757

Ik ben twee …. en ik zeg nee!!!

Ach als je onze dochter kent, weet je dat ze een vrolijk en lief meisje is. Dat is ze nog steeds, maar er zijn momenten dat ik haar even niet herken. Ondeugend? Ja! En ja dat vind ik leuk, een beetje uitproberen, dingen doen waarvan ze weet dat het niet mag. Mijn vraag is dan: “mag dat Lina?” En dan zegt ze steevast: “nee!” Maar dingen zeggen en het toch gewoon doen. Ik schrijf en zit gniffelend in mezelf te bedenken naar hoe ik zelf was. Alhoewel ik natuurlijk niet meer zo vroeg terug kan kijken, maar ik was lief en vrolijk, maar daarnaast óók echt een deugniet. Ik zag geen gevaar…..

Daarnaast hebben wij een geweldige schone slaper op de wereld gezet. Ze slaapt soms uit tot 0930 uur. Ik snap dat dit voor de meeste moeders jaloersmakend is, maar troost je: “de nachtbraker is gearriveerd!” En dan maar hopen ….. dat het werkelijk een fase is.

Voor ieder nieuwbakken moeder is het lastig en ja ik kan er nu over meepraten, dat het echt pittig is. In de ochtend om 0530 uur met je slaapdronken kop voor de tv zitten en Nijntje kijken…is niet grappig. Iedere fase is herkennen, meebuigen en zorgen dat jezelf in het gareel blijft. Daarnaast kan ze gillen en krijsen, echt een meisje, die haar zin niet krijgt.  Herken je dat? Het zal er bij horen, de driftbuien en het vroege wakker zijn, moeders met wallen tot haar knieën. Thank god dat we hiervoor wallen wegwerker hebben 😉

Hoe ga je daarmee om als je hersenletsel (NAH) hebt? Het is echt soms op je tanden bijten, positief blijven en niet uit je slof schieten. Dat laatste deed ik afgelopen week en ik zei: “verdorie, nu is het afgelopen.” Waarop ik een klein, zacht stemmetje hoorde: “dorie, dorie.” Dat was de kleine meid en toen dacht ik, even oppassen, adem in en adem uit want dit gaat weer over en zorgen dat ik ergens mijn rust kan vinden overdag. Dat vind ik lastig, want ik merk dat ik toch soms weer ga op de automatische piloot.

Ik vind het soms retelastig om met veranderingen om te gaan. Tadaaa, we zetten een gezond kind (gelukkig) op de wereld en zie hier: “de GROOTSTE uitdaging van leven.” De grootste beproeving, het tarten van het lot wat “overprikkeling” heet en naast je kind leren kennen, óók weer jezelf leren kennen. Hoe dan? De boel, de boel laten is nog steeds een dingetje, want je veranderd niet zomaar het aard van het beestje. De dagen dat Lina niet in haar hummetje is, zijn we vaak samen, want dat is genoeg, voor mij en ik vermoed ook voor haar. Ze krijgt dan de volle aandacht, kusjes, knuffeltjes en ze kan even gillen & schreeuwen, zonder dat ik me opgelaten voel in gezelschap.

Hoe pak je dan je rust? Ik leer iedere dag wel iets en dat is goed. Maar hoe pak je de mentale rust als dat kleine meisje om je heen dartelt? Dat zij tegenwoordig zegt: “Lina weglopen” en gewoon in een fase zit waarin ze niet luistert. Nou niet altijd, maar wel heel vaak. Is dit nu al het uitproberen?  Ik vind het pittig, het schakelen en óók de ogen in mijn achterhoofd maken overuren. Haar kleine armpjes om mij heen en haar natte mond tegen de mijne aan en zegt: “mwaaah.” Een kus, een kus van je kind, maakt heel veel goed. Ik hou ontzettend veel van haar.

Ik kijk naar haar en zie zoveel van mezelf in haar terug. Een kind is je spiegelbeeld zeggen ze weleens en nu snap ik het. Zij ziet geen gevaar, ze zit boven op de glijbaan en gaat ineens staan. Deze mama krijgt het dan even aan haar hart en handelt meteen door haar op te vangen. Moederinstinct vermoed ik 😉

Ons kleine meisje, onze kletskous (tja dat heeft niet van een vreemde) en onze ondeugd. Het is een fase en in iedere fase probeer ik zo goed als ik kan mee te buigen, haar te begrijpen en met haar mee te denken. Daarnaast zeg ik ook weleens dat mama even moe is en dan maakt ze snurkgeluiden en legt ze haar hoofd op de tafel. Onze schat, mijn grootste uitdaging op dit moment, hoe blijf ik in mijn “groene zone” en hoe zorg ik dat ik een leuke moeder ben en blijf?

Het antwoord is: “goed voor mezelf zorgen.” In september gaat ze 1 dag naar het kinderdagverblijf, dat vind ik een hele stap, want ik ben toch thuis. Daarnaast kan ik heel snel denken “ik ben niet voor niets thuis.” Ik ben erg benieuwd hoe ik dit ga vinden en over Lina? Over Lina maak ik me geen zorgen, ze vindt het super leuk om met andere kindjes te spelen. Ik ga de laatste tijd veel naar de speeltuin en loopt ze meteen op kindjes af. Win, win situatie toch? Ik ga het ervaren, mijn kleine, lieve, ondeugende dreumes, wat wordt je groot. En deze mama? Ik geniet, fulltime … óók van mijn kind.

Liefs,

Jeannette

Plan, geniet & incasseer

Gisterenavond werd ik getriggerd door mijn NAH collega’s én omdat het gisteren ook de dag was van “de overprikkeling” met hersenletsel. Oh ja … daarnaast was ik gewoon wakker. Dus … overprikkeld! Op de dag van … en er zullen nog vele dagen volgen, schrijf ik gekscherend.

Is je leven afgelopen nadat je NAH hebt opgelopen? Nee! Is het anders? Ja! Ik wil het eigenlijk schrijven met dikgedrukte vette letter. Als je net NAH hebt opgelopen, ga je het eerst ontkennen, er tegen vechten en wil je gewoon je leven weer oppakken. Dit is voor mij het “standje overleven” geweest, het gevoel om alles uit het leven te willen halen, omdat ik ook weleens dood had kunnen zijn.

Nu weet ik, na bijna 11 jaar NAH, dat ik heus niet achter de geraniums hoeft te gaan zitten. Daarnaast is mijn karakter wel iets veranderd, maar ik snak soms juist naar de gezelligheid, met vrienden & vriendinnen, een happie te eten, even lallen op André Hazes of even dansen op een house plaat. Kan dat dan niet meer? Nee, niet zoals vroeger. Ik heb er trouwens ook veel minder behoefte aan, want ik word wat ouder, heb een ander leven met een kindje erbij maar toch…..soms verlang ik naar een verzetje. Het verzetje wat mij ook weer even mijn “oude ik” laat voelen.

Het verzetje kost uiteraard energie, maar het plezier, het lachen, de gesprekken geven mij ook weer energie. Een borreltje, een hapje, de ongedwongen sfeer. Ik heb een tijd gehad dat ik niets hoefde te plannen, toen bekeek ik hoe ik mij voelde, want had geen verplichtingen. Nu plan ik meer, juist plan ik meer om balans te krijgen & te hebben in mij als moeder zijn. Daarnaast zijn óók manlief en ik niet alleen ouders van onze dochter, maar ook partners. Daarnaast heb ik een bups vrienden, vriendinnen en probeer ik zoveel mogelijk tijd vrij te maken voor de familie.

Door mijn enthousiasme, weet ik dat ik hier heel voorzichtig in moet zijn. Ik ben en blijf een doorbijtertje en voel soms mijn eigen grenzen niet. Ik word bewust als een vriend, een vriendin, mijn ouders, mijn partner of juist ik zelf er even van bewust wordt om er juist bij stil te staan.

Hoe plan je een uitje? (Of hoe plan ik een uitje! Dit gaat over etentje met familie, vrienden, dagje uit etc.)

  • Zorg ervoor dat je de dag ervoor en de dag erna geen (belangrijke) afspraken hebt.
  • Zorg dat je de boodschapjes in huis hebt of besteed het uit aan één van je gezinsleden.
  • Zorg dat je dag na het uitje, makkelijk te eten hebt….een zak soep, patatje uit de oven of gewoon een ordinaire pizza is óók weleens lekker.
  • Zorg dat je backup hebt voor je kind/kinderen. Bijv. mijn ouders passen op en onze dochter blijft daar slapen. Gegarandeerd = geen “moet” activiteiten in de ochtend. Of wij kiezen dat ik mag blijven liggen en manlief eruit gaat.
  • Kies bewust, maak vooral veel plezier en neem je kater voor lief. De kater is niet (altijd) van de drank maar gewoon de dag of de avond waar je de activiteit hebt kunnen doen 😉
  • Na een drukke activiteit kan je merken om moeilijk in slaap te kunnen komen. Ik zet vaak een slaap meditatie op en maak me niet druk om dag van morgen, want de volgende dag is voor mij: “alles mag en niets moet!”

Voor mij geldt het dat het vooral plannen is, genieten en daarna incasseren. En het óók kunnen incasseren. Dat heb ik geleerd, niet te druk maken om de dag van morgen maar leven in het hier en nu.  Daarnaast vind ik het leuk om even te blijven na te genieten en stil te staan wat voor leuke dag/avond ik heb gehad. Soms heb ik er zelf een paar dagen last van en tsja … nu weet ik bij sommige activiteiten: “ik heb het ervoor over!” Daarnaast heb ik nog een gelukje, want opa & oma staan vaak te springen om een logeerpartijtje van mijn dochter.

Ik ben dankbaar, dat er nog zoveel te leren is. Ik ben dankbaar dat ik goede keuzes maakt, óók al staat het soms averechts tegenover mijn NAH. De grote club mensen om ons heen, soms zie ik ze maar 2x per jaar en weet je wat voor mij het belangrijkste is? Het is goed, als we elkaar zien en pakken de draad gewoon weer op. Ik krijg hier een warm gevoel bij en gewoon weten dat ze er altijd zullen zijn. Dus ik plan, ik geniet … en ik incasseer!

Fijne zondag allemaal enne .. vergeet niet na te genieten.

Liefs,

Jeannette

In het kort

Lieve lezers,

Er zijn in de afgelopen weken wat volgers bijgekomen van mijn weblog en ook via mijn Facebook pagina. Al die bloggers en nu vooral óók bloggers die over NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) schrijven, die juist de aandacht van jou willen. Ze willen graag dat je hun blogs leest, jou stimuleren, jou inspireren en daarbij óók graag een reactie van je willen hebben.

Ik snap erg goed dat je geen tijd, geen energie of gewoon geen zin hebt om al mijn blogs te lezen om te weten … wie is deze vrouw? Wie is deze dame die schrijft over haar eigen ervaring met hersenletsel? Sjanie? Jeannette?

“Wie ben jij eigenlijk? vraag je, je misschien weleens af. Hierbij een zo kort mogelijke beschrijving van mij, mijn leven en wanneer mijn NAH is ontstaan. Hieronder een diepte interview … met mezelf 😉

Wie ben ik?

Jeannette

Woonachtig in het midden van het land

40 jaar

Geregistreerd partnerschap met manlief

Dochter van feb-2017

Kat van 11 jaar

Wat vind ik leuk?

Schrijven, dus bloggen, wandelen, koken, Pilates, mindfulness oefeningen, dansen, zwemmen, borrelen en/of koffie/thee drinken met familie & vrienden

Wanneer heb je, je NAH opgelopen?

Op mijn 30ste verjaardag na een groot herseninfarct. Ik was verlamd aan de rechterkant, kon niet praten of schrijven en deed alles in een onlogische volgorde. Dit is gelukkig goed gekomen.

Ok…dus geen gevolgen meer na je infarct?

Jawel, de onzichtbare gevolgen. De mensen die mij goed kennen, weten dat. En ook ik, leer mezelf steeds weer opnieuw kennen! Klinkt gek hè? Ik bedoel hiermee in fases in mijn leven zoals doorgaan met NAH en werk, uiteindelijk stoppen met werk en nu NAH & moederschap. Ik verwijs je naar deze blog want hier staan de onzichtbare (soms zichtbare) gevolgen van mijn NAH.

Wat wil je meegeven aan mensen met NAH?

Volg je eigen pad en dat zal met scherpe bochten zijn. Jouw eigen pad met diepe dalen, maar ook weer met hoge toppen. Het is een hele leerschool, soms komt NAH ineens om de hoek zeilen en je had ‘m niet verwacht en soms laat ie je even met rust, op de momenten waar je het juist wel verwacht.

Ga leren in een patroon te komen van rust & activiteit. Ik doe graag mindfulness oefeningen waardoor ik mezelf even “stil laat staan” en daarnaast pak ik ook weleens een verjaardag, dagje dierentuin of een feestje. Dit is een kwestie van plannen, de dagen ervoor weinig of niets plannen en dit geldt ook voor de dagen daarna.

Maak vriendjes met je NAH en zorg dat het niet je vijand wordt, want er tegen vechten heeft geen zin. Dan ligt de overprikkeling op de loer, raak je oververmoeid of krijg je zelfs een burnoutI. k spreek uit mijn eigen ervaring en het zijn wijze lessen geweest in mijn leven. En geloof me….er komen er nog veel meer!

Veel leesplezier op mijn blog! Ik sta open voor jouw ervaringen, je vragen of je twijfels. Je hebt maar één leven, dus maak er iets moois van.

Liefs,

Jeannette

Rouwen, wikken & wegen

Je denkt vaak dat de definitie is van rouwen, om iemand verliezen, iemand die dood gaat en is, iemand die overlijdt. Dat klopt als een bus, maar rouwen betekent ook dat iets verliezen, iets verliezen in jezelf, je gezondheid. Rouwen met NAH, klinkt waarschijnlijk bekend in je oren of niet? Je rouwt omdat je niet meer de persoon bent, die je was. Niet omdat je het niet meer wilt, maar puur omdat het niet lukt of kan. Je hele leven wordt vanaf je hersenletsel een weegschaal, een figuurlijke weegschaal. Als ik dat doe, dan moet ik concessies maken of als er iets gebeurd, moet ik dingen laten schieten.

Rouwen en NAH, aanvaarden en NAH … daartussen ligt nog een hele weg, vol van inzichten maar daarnaast ook verdriet en boosheid. Ik weet hoe het werkt, gelukkig ben ik zover dat als in de neerwaartse spiraal zit, dat er uiteindelijk inzichten komen, waardoor je weer langzaam omhoog kruipt. Ik, ik en mijn karakter zouden een hele andere partner, dochter/schoondochter, vriendin willen zijn, maar ik doe wat ik kan, ik doe wat mogelijk is en probeer mezelf te temmen als het juist goed gaat. Als het goed met me gaat, ben ik meer flexibel, maar dan ligt “over de grens gaan” óók weer op de loer.

Ik denk wel de grootste verandering in mijn leven is dat we een dochter hebben gekregen. Of in ieder geval de leukste, de mooiste maar óók wel de meest ingrijpende gebeurtenis in mijn … ons leven. Er zijn wel meer ingrijpende gebeurtenissen gebeurd, maar ik wil vertellen over het moederschap en NAH. Ik had het in mijn vorige kopje over “flexibel zijn” en dat ben ik totaal niet. Ik ben het wel, maar dan komt het vanuit mijzelf, omdat ik weet dat ik ergens ruimte heb, maar als er iets plotseling gebeurd, is er paniek en soms grote paniek in mezelf.

Ik ben de moeder met NAH, de moeder met beperkingen, maar ook de moeder die zoveel liefde voor haar kind heeft, dat is niet een pen te beschrijven. Onvoorwaardelijk!! Daarnaast wil ik graag de moeder zijn, wat ik eigenlijk niet kan. Hierbij is het een potje doseren, concessies maken, wikken & wegen. Als er dat gebeurt, moet ik dat laten schieten of de tijd voor mezelf wat al nihil is, moet ik pakken. Puur om goed voor mezelf te blijven zorgen. Egoïstisch? Nee! Als ik niet goed voor mezelf kan zorgen, kan ik het ook niet voor anderen.  Schuldgevoel? Ja! Tekortkomen aan, de aandacht aan en voor mijn kind.

Daar gaan we weer …. de cirkel van rouwen en aanvaarden, want ik wil graag de moeder zijn, die ik wil zijn, maar dat lukt me niet. Ik heb zoveel inzichten gekregen de afgelopen weken, ik voel me sterker, ik voel me (figuurlijk) lichter, ik kan kijken naar mijn dochter en denken: “wat hou ik toch veel van jou!” Dat laatste was weg, ik kon gewoonweg niet meer van haar genieten, ze was “teveel,” teveel om voor te zorgen omdat ik totaal niet goed voor mezelf zorgde.

Ken je dat? Je moet eerst goed op je bek vallen, om er weer bovenop te komen. Dit ben ik, zo zal ik mijn hele leven, leven. Het is mijn persoonlijkheid, ik wil dit leren te aanvaarden, maar net zoals het stukje:  “goed voor mezelf blijven zorgen” en ik ben me ervan bewust dat ik wat minder op “mijn bek hoef te vallen” en het eerder in de gaten hebt, als ik goed voor mezelf blijf zorgen. Ik was zo boos, ik was zo verdrietig …. de gedachten: “hebben we de verkeerde keuze gemaakt?,” “ik kan toch niet voor haar zorgen, want het is teveel,” “ik kan nergens naar toe, dus ik doe haar tekort” etc. etc. Allemaal gedachten die in mijn hoofd hebben gespookt. Door deze gedachten voelde ik mij weer heel schuldig tegenover mijn dochter, waardoor ik in een cirkeltje ben beland. De grote neerwaartse spiraal!!

Het blijkt dus bij iedere grote gebeurtenis, dat mensen met NAH het heel lastig vinden om te schakelen. Het weer opnieuw doen, jezelf leren kennen in een andere rol, het wiel weer opnieuw uitvinden etc. Dat is waar ik in zat en waar ik nog steeds inzit, maar een stuk sterker als een paar maanden geleden. Ik krijg meer zelfvertrouwen, ik krijg meer inzicht in mijn mentale belastbaarheid, mezelf nemen zoals ik ben, mijn dag weer in kaart brengen etc. Ik leer, ik heb geleerd, maar leer nog steeds. Het is investeren in mezelf, in mijn toekomst en vooral in onze toekomst.

De weegschaal is een feit, die verdomde weegschaal, wikken en wegen, wat kan wel en wat kan niet. Mijn dagen zitten vol met zorgen voor ons meisje, de dagelijkse bezigheden en therapie, maar  daarnaast krijg ik wel weer wat meer energie om mensen te zien. Daarnaast blijft het wegen, want als ik mensen wil zien, is het handig dat óf manlief thuis is óf manlief bijna thuis is óf dat Lina bij mijn ouders is.

Het zijn nieuwe inzichten, maar die weegschaal zal blijven en daar ben ik mij vandaag bewust van geworden. Is de weegschaal leuk? Absoluut niet, want ik wil meer, maar is de weegschaal nuttig? Ik schrijf volmondig: “JA!!!” als ik de weegschaal niet gebruik, zorg ik niet goed voor mezelf. Op en af, iemand zien en de dag erna rust. Ik besef dat er weinig dagen overblijven, want mijn therapie slokt óók mijn energie op. De dagen die ik over heb, koester ik, om even bij te praten met iemand of even iemand te zien, al is het maar even, maar even is vaak genoeg bij heel veel mensen.

Rouwen, wikken & wegen, een proces, een lang proces, vol ontkenning, het maar doorgaan, niet willen voelen en daarna de instorting. De instorting, die je totaal verrast en waarin je totaal mentaal overbelast bent. Je kan dingen niet meer helder kunnen zien, je emoties van hot naar her gaan. Dan volgt de boosheid en het verdriet, er tegenaan willen schoppen maar zelf dat lukt je niet. Er komt verlichting, het wordt beter, hou dat voor ogen, blijf positief, blijf praten want het is niets anders als een proces, maar dit proces kan alleen verbetert worden waardoor je er weer sterker uitkomt. Dit is mijn ervaring, puur uit mijn eigen ervaring, wikken & wegen. Je komt er wel en ik? Ik ook!

Liefs,

Jeannette

Het is …. zoals het is

Het is zaterdagavond en muisstil in huis. Mijn dochter ligt net op één oor en manlief is de deur uit. Stilte, ik hoor alleen mijn vingers over het toetsenbord tikken. Even mijn moment, een moment om te schrijven. Ik heb al een aantal blogs geschreven, maar allemaal in concept, dus nog niet gepubliceerd. Deze week vind ik eindelijk een beetje rust, meer berusting in de periode waar ik in zit. Besef dat dingen anders kunnen en waar ik mijn winst uit kan halen. Dat geeft hoop en uiteindelijk veel meer plezier.

Het is zoals het is, zegt manlief vaak, alhoewel hij écht wel gevoel in zijn donder heeft, want óók hij vindt het niet leuk hoe het met mij gaat de afgelopen maanden. Al die dingen, al de activiteiten, zoals een verjaardag, die hij óf alleen doet óf samen met Lina. Het is zoals het is, is een waarheid als een koe. Leuk? Nee, maar sommige dingen zijn niet anders en sommige dingen worden ook niet meer anders.

Wat zijn mijn oplossingen? Moeder met NAH en een burn-out. Ik maak het mezelf steeds wat makkelijker, ik “eis” niet zoveel van mijzelf en leg de lat iets lager. Nog niet laag genoeg maar hé stapje voor stapje..  Ik heb mijn momenten, momenten waar ik ook kan denken: “het is zoals het is.” NAH overkomt je en je komt er niet meer van af, maar waar ik wel voor kan zorgen dat ik niet nog een keer in een burn-out terecht kom. Ik ben een gedreven, eigenwijze, emotionele en temperamentvolle vrouw die graag met haar neus overal bij wil zijn. Het kan niet, het gaat niet en dat is de keuze die wij hebben gemaakt toen onze kinderwens is uitgekomen.

Het is een hele verandering, een kind krijgen. Het is eigenlijk best heftig, want je weet gewoon niet wat je te wachten staat. In het begin deed ik er makkelijk over, het ging ook allemaal, ik dacht er niet over na, maar ik had geen besef wat voor roofbouw ik op mijn lichaam heb gepleegd. Je gaat op de automatische piloot, standje “maar doorgaan” en dan raakt je energie steeds meer op. Bij mensen met NAH is het nog lastiger. Je moet het zien als een bank, je hebt geen geld meer en je leent. Uiteindelijk heb je nog meer geld nodig en je gaat bankroet. Je kan geen geld meer lenen ……. dan is het de kunst om weer uit het rood te komen. Ik kan uit ervaring spreken als NAH-er, want dit is en blijft rete-lastig.

Ik ben nu bijna 6 maanden onderweg, onderweg om überhaupt te constateren dat ik een burn-out heb en hiervan te herstellen. Jemig, NAH is ontastbaar, maar dit ook. Je denkt aan sommige dingen goed te doen, maar daar ga je weer, dat val je weer keihard op je bek. Grof in de mond hè? Zo voel ik het, vooral het woordje bek wil ik benadrukken. Hard schreeuwen, gillen en janken … van boosheid, maar ook van verdriet. Waarom zou ik het niet kunnen denken? Hoezo kan mezelf er niet bij neerleggen, dat het echt is, zoals het is.

Ik ben bewust bezig om terug te komen, terug te komen op mijn oude niveau, balans te vinden, mijn energie goed onder de loep nemen en waar ga ik de fout in. Ik besef nu heel erg goed dat moeder zijn, multitasking is. Dus dat betekent dat je taken naast elkaar aan het uitvoeren bent. Een voorbeeld: mijn dochter aankleden, appeltje eitje denk je, maar als ik er echt over nadenk, is het voor mij best veel. Hoe doe je dat dan? Ik leg de dingen klaar die ik nodig heb en doe het stap voor stap. Erg fijn en als ik iets vergeet ligt het vaak binnen handbereik. Ligt het niet binnen handbereik? Gaat ze even in haar bedje zodat ik het kan pakken.

Dubbel taken, multitasking is eigenlijk gewoon “not done” bij mensen met NAH, dus probeer het jezelf makkelijk te maken. Het kan wel maar ook weer niet, omdat het teveel  van jezelf vergt en dat je accu, je energie, nog sneller op is. Ik heb besloten, net pas hoor, ik heb besloten om het mijzelf wat makkelijker te maken.

Als ik moe ben en Lina is bij mijn ouders, dan ga ik liggen, ga ik slapen, doe ik een mindfullness oefening of kijk ik lekker een serie van Netflix. Ik wil de strijd niet meer aan gaan, niet meer, want net als NAH geldt dat bij een burn-out hetzelfde. Een gevecht wat je niet kan winnen, het enige wat je kan doen om het te “laten,” het er te laten zijn en jezelf de tijd geven.

Ik heb van de week echt een paar keer gedacht: “het is zoals het is”  en daarbij gniffelend in mijzelf, want ik de koppige, ik ben degene die dit kan aanpakken en niemand anders. En tsja waarom wil je winnen van deze strijd? Er is maar één verliezer en dat ben jezelf. Nou ja één verliezer … is ook niet helemaal waar, want je raakt ook je gezin. Ik heb het van de week gezien als een “win win situatie” dochterlief bij mijn ouders en ik? Ik kan mijn rust écht pakken.

Ik skip op dit moment veel leuke dingen, maar aan de andere kant, pak ik het langzaam op. Ik maak het wat kleiner, ipv lunchen met een vriendin en haar kind, heb ik van de week een keer geluncht met Lina. Wat een feest en ik vond het heerlijk om er zo weer even uit te zijn. Moeder, dochter, quality time, een verwenmomentje, dochterlief heeft het hele restaurant vermaakt en ik ben zichtbaar aan het genieten op dat moment. Tsjakka, die steek ik in mijn zak. Dit moment kunnen ze nooit meer van me afpakken.

Genieten van de kleine dingen, maak het niet groot voor jezelf. Ga lekker wandelen en kijk rond, heb je weleens gezien hoe al de bloesem zo mooi in de bloei staat? Het is soms een rollercoaster, emoties, gedachten, gevoelens en vooral “doe ik het goed als moeder? Doe ik mijn partner niet tekort? Mijn andere familieleden? Mijn vrienden?” Ik heb mezelf nu echt op de eerste plaats gezet en óók hier zou ik best nog eens van af kunnen wijken, maar het maakt me sterk. Ik wil er voor gaan, ik wil wijzer worden, ik wil leren, op mijn eigen tempo. Ik wil mijn eigen koers varen en dit zal gaan met vallen en opstaan, maar hé … “het is zoals het is!!”

Liefs,

Jeannette

 

IMG_7373
Het zijn de kleine dingen .. die het doen !! 

 

De omweg met NAH

De winter is voorbij, alhoewel de temperaturen nog een beetje moeten wennen aan het lente gevoel, maar de voorjaarstemperaturen komen eraan.  In de winter zien wij vaak minder mensen, alsof iedereen onder een steen heeft gelegen … kom er maar weer onder vandaan mensen, de lente is in het land. Het zonnetje komt voorzichtig achter de wolken vandaan, onze vitamine D bol is in zicht en we kunnen meer naar buiten.

Als je NAH hebt, liggen depressies op de loer. Waarom eigenlijk? Een depressie is iets wat in je brein ontstaat en deze worden aangewakkerd door overprikkeling, dus “jezelf overvragen.” Als je NAH hebt, is een stuk van je hersenen beschadigd, die zijn kapot. Deze kapotte hersenen staan allemaal voor een functie, denk maar aan: praten, ruiken, je emoties niet onder controle hebben, maar denk ook aan concentratie problemen, plannen, dingen organiseren etc.

Ik ben altijd een kind geweest van “praktisch” en een tiener die je geen theorie moest laten leren uit een boek, alhoewel ik wel na mijn CVA een HBO opleiding heb gevolgd voor juridisch secretaresse. Ik moest en ik kon, ik ging met mijn hakken over de sloot en haalde hiervoor het cijfer zes. Geslaagd!! Na mijn CVA ben ik een vrouw geworden van tekeningen, om dingen nog beter te kunnen begrijpen.

Let niet op mijn tekenkunst, maar deze kwam van de week langs bij therapie en deze is erg duidelijk. Voor mensen die NAH hebben, maar óók om het mensen uit te leggen. Ik heb mijn CVA aan de linkerkant gehad en dat betekende in het begin van de CVA dat  mijn rechterkant verlamd was. Een verlamd been, een verlamde arm en een scheef gezicht. Als dat alles was …. helaas, want daarna werden de “cognitieve beperkingen” zichtbaar. Ik had afasie, ik kon niet schrijven en mijn enige woorden waren in het begin: “papa” en “hallo.”

Al de bovenstaande dingen zijn bijna opgelost, ik praat weer als een malle, ik kan goed schrijven en mijzelf juist goed uiten tijdens het schrijven. Dus dan heb je toch nergens geen last meer van??? Waarom ben je nou zo moe met NAH? Ik kan het uitleggen, in Jip en Janneke taal en ik geloof dat dit voor iedereen duidelijk is.

Mijn hersenen willen praten dus moeten eigenlijk van A naar B .. helaas lukt dat niet meer, omdat daar een deel van mijn hersenen kapot is. Je ziet het in het plaatje als “een ongeluk.” Maar waarom praat je dan toch? Onze hersenen zijn zo slim, om dit op te pakken, vooral bij mensen die op jonge leeftijd een CVA hebben gehad of een ander ongeluk hebben meegemaakt. Onze jonge hersenen, zijn slim, want ze gaan van A, naar C, naar D, naar E .. en hop naar B.

Daar is de praatfunctie en kan ik erop los babbelen. Dit plaatje geldt voor al de acties die je hersenen moeten maken. Door deze omweg, dus de weg duurt langer, je bent langer onderweg en daardoor ontstaat de vermoeidheid. De mentale vermoeidheid, de mentale belastbaarheid van een mens, de mens met NAH.

 

 

img_7024
Bron: Vesalius

 

Ik vind dit plaatje erg duidelijk, het geeft mij meer inzicht wat er nou gebeurd in mijn koppie. En nu is het helemaal niet gek dat je dus moe kan zijn met NAH. Kan je dan helemaal niets meer? Juist wel, alleen het gaat anders, het moet anders, om goed in balans te blijven. Je denkt er alleen meer over na, als je bijvoorbeeld een leuke activiteit heb in het weekend zoals een etentje, een borrel met vriendinnen, een feestje, een ochtendje stad of een middagje kinderboerderij. Noem het maar op, mensen met NAH moeten dit plannen. Gelukkig is mijn naam ook “mevrouw Plan” en kan dat ik meestal goed.

Een duidelijk plaatje, als mensen niet precies weten hoe het werkt, misschien jijzelf of mensen in je omgeving. Dit plaatje geeft inzichten en besef. Bij mij gaf het vooral besef, het is duidelijk, het was al duidelijk maar het is inzichtelijk. Dus probeer rond je grens te blijven en als je er een keertje overheen gaat? Dat kan, zo is het leven, bewust of onbewust, maar maak dan wijze concessies. Pak je rust, ga lekker naar buiten, pak die vitamine D en zorg goed voor jezelf, want niemand anders kan dit voor je doen.

Liefs,

Jeannette