De controlefreak

Dat …. dat ben ik! En in combinatie met hersenletsel is dit niet echt een gouden combi. Ik kan natuurlijk alles, ik wil alles, het zelf blijven doen en vooral mijn onafhankelijkheid niet kwijt raken. Stukje bij beetje, leer ik dat het niet erg is om hulp te aanvaarden. Het maakt mijn leven nét wat simpeler.

Overal controle over willen houden, lukt niemand, geloof me maar! Waarom zou ik er wel naar toe willen streven? Ik, ik en mijn hersenletsel. Juist is hersenletsel onvoorspelbaar en soms juist niet. Weet je dat je moet incasseren, dat je moet herstellen of bijkomen. Net wat meer als een ander en ik moet het anders doen. Met zo min mogelijk prikkels, thuis, mijn basis.

De zomer is nu echt voorbij geloof ik, de herfst nadert en ik besef heel goed dat ik afgelopen herfst en winter zo mijn best heb moeten doen om mijn kop boven water te houden. Zou het nu anders zijn? Ik hoop van wel! En ik vertrouw op mijn eigen kunnen, wat ik heb geleerd het afgelopen jaar en juist om mijn leven wat simpeler te maken.

Wat is er dan veranderd vergeleken met de vorige herfst?

  • Lina gaat nu 2 dagen naar de (kinder)opvang
  • Ze is altijd 1 nachtje/dag per week bij opa & oma
  • De grote boodschappen worden bezorgd
  • Woensdag en vrijdag plan ik helemaal niets, dit geeft me erg veel rust. We zien in de ochtend wel wat de dag brengt.
  • NAH professionals (een persoonlijke begeleider) start over 2 weken thuis

Dit zijn wel de grootste veranderingen. Vooral praktisch, maar ook mijn mindset. Ik probeer het iets simpeler te maken voor mezelf, zodat we samen een zo leuk mogelijk leven kunnen leiden. Hersenletsel draag ik, maar mijn gezin, familie en vrienden zien mij soms worstelen en leven mee.

Wat is één van jouw grootste verandering sinds je hersenletsel hebt?

Mindset of mindfuck met hersenletsel

Het is alweer een poosje geleden, dat ik heb geschreven, maar het nieuwe jaar, nieuwe kansen. Dus de tijd om mijn mindset te gaan veranderen. Of zijn deze gedachten gewoon maar gewoon een mindfuck?

Ik wil, ik verlang, dus ik kan …. ik heb altijd gezegd “niets is voor niets” en daar bedoel ik niet mee met wat je is overkomen, maar hoe je ermee om gaat. Wat voor lessen leer je, om hiermee om te gaan. Het zijn vaak vrij harde lessen, met zo’n typetje als ik zelf. Het typetje van ‘niet lullen, maar poetsen’ mentaliteit, een persoon waar eigenwijsheid in de top 3 staat bij haar eigenschappen, maar ik leer.

Ik leer om milder te zijn, milder voor mezelf en de lat iets lager te leggen zodat ik er onderdoor kan, zonder in rare bochten te wringen. Het accepteren van je hersenletsel .. ze zeggen het, dan wordt het makkelijker, maar ik ben aan vechten om het juist te accepteren en dat? Het zit gewoon niet in me.

Ik kan mijn hersenletsel niet accepteren. Wat ik wel wil doen, is stoppen met vechten, want vechten zijn prikkels (interne) en juist van deze prikkels dendert mijn energie keihard omlaag. Dus zie je het? Lees je het? De win-win situatie? Stoppen met vechten, levert mij meer energie op.

Er zijn genoeg dagen dat het namelijk wel lekker loopt en genoeg momenten dat ik echt intens aan het genieten ben van mijn leven. Ik ben op dagen productief en op mijn manier een bezige bijtje en op zoek is naar haar grenzen. En vaak gaat het goed, maar soms ook helemaal niet. Nou en? Je bent een mens, wees niet zo streng voor jezelf. Ik kan natuurlijk in de morgen opstaan, na een slechte nacht, met een humeur: “ik heb slecht geslapen, dus doe kut tegen jou, ondanks dat jij er niets aan kan doen.” Of … ik kan denken “jammer, slechte nacht .. ik handel er naar” Pas je planning aan, wees niet te streng en denk moet dit nu of kan het morgen?

Ik had niet echt goede voornemens voor 2019, behalve goed voor mijzelf te zorgen. Beter naar mijzelf te luisteren, zonder dat mijn lijf schreeuwt. Dus het nemen zoals het is en het is, zoals het is. Deze…deze mindset is daar een groot onderdeel van. Ik maak het mezelf wat makkelijker, want het vechten …. het vechten blijkt een grote mindfuck te zijn.

Liefs,

Jeannette

Liefde … liefde voor jezelf ❤️