Vakantie 

Lekker denk je! En geloof me, dat is ook….maar toch. Ik ben uit mijn ritme, mijn ritme die ik heb met Lina, saampjes. Klinkt niet aardig tegenover manlief, maar we hebben het erover gehad. Iets nieuws, vakantie niet met z’n tweetjes maar met z’n drietjes. Dingen die anders zijn, is voor mij met mijn NAH, toch een trigger. Voor veel mensen met NAH, misschien wel voor alle mensen met NAH. 

Manlief heeft 2 weken vrij, het is druk in mijn hoofd, regel dingen …. ik ben zorgzaam, een mooie karaktereigenschap, maar ook tegelijkertijd een valkuil. Teveel zorgen, voor Lina, manlief en zorgen dat ik óók voor mezelf kan zorgen. Best veel, vindt je niet? Manlief helpt, helpt veel in de vakantie….ik heb al een paar ochtenden kunnen uitslapen. Heb het nodig en dat zijn nachten van 11 à 12 uur. 

Deze week is voor ons, voor ons drietjes. Even geen bezoekjes, niet naar mensen toegaan, gewoon eventjes met ons. Lastig soms, want ik vind het allemaal leuk! Zaterdag hebben we ons feestje, ons feestje omdat we allebei 40 zijn geworden. De week even goed indelen, morgen naar de dierentuin en woensdag een dagje terras. Welteverstaan ons eigen terras 😉

Mijn moeder stuurde mij een berichtje gisteren….is er iets aan de hand lieverd? Nee, gewoon weer wennen, wennen aan omdat het “anders” is. Ik geniet, er gebeuren alleen positieve dingen in ons leven en NAH komt weer even om de hoek kijken. NAH die altijd bij mij is, dat ik het soms eventjes vergeet, maar altijd weer een kleine waarschuwing geeft. 

Ik heb weleens geschreven, geschreven over bepaalde fases, gebeurtenissen in je leven, dat je even anders leeft, als tussen de lijntjes. Dan komt ie, dan komt ie eventjes om de hoek kijken…..een tik op je vingers, even terug naar de basis, terug naar binnen de lijntjes, binnen je grenzen voordat er echt een terugval komt. Die ben ik voor, omdat ik voel, soms helaas….voel ik dat NAH me even op mijn vingers tikt. 

Liefs,

Sjanie 

Verjaardagscadeau van manlief

Weekend!! 

Het was me een weekje wel. Een uitdaging maar het is wederom gelukt! Het was een betere week als vorige week, alhoewel ik donderdagavond helemaal af was. Ze heeft wat “hangerige” dagen gehad en ik sta versteld dat ik er best goed mee om kan gaan. Het gaat vanzelf. 

Op een gegeven moment zat ik wezenloos op de bank te staren en ik betrapte mezelf, dat ik de speen van Lina in mijn mond had en haar op de arm. Stiekem met één oog te gluren of ze nog steeds bij mama lag. Overigens maakt het niet uit, waar ze ligt, als ze maar bij iemand in haar armen. Deze dagen troost ik haar, knuffel ik haar want dat heeft ze nodig. 

De huiltjes leren we steeds meer kennen, jammerend of tranen die zowat uit haar tenen komen. Welkom in de wereld Lina! Voor jou is alles nieuw…..en ik snap haar ook, dat als ze bij manlief op zijn borst in slaap is gevallen en uiteindelijk in haar eigen bed wakker wordt, dan zou ik ook janken. Janken van: “where the fuck am I??” 

Vanmiddag zat Lina in de draagzak, dat levert heel veel win-win situaties op. Zij wordt rustig, hoort mijn hartslag, ik heb mijn handen vrij en bovenal kan ik “mijn ingekomen” prikkels even tegenaan. Een broodje eten met een draagzak is geen succes, want je raadt het al…je kan niet boven de tafel eten. Resultaat: broodkruimels in Lina haar, haar en ik vond nog een verdwaald stukje rucola die op mijn broodje zat. 

Kortom Lina is leuk!!! Als ze niet goed in haar doen is, dan vraag ik me soms wel af wat er aan de hand, waarom huilt ze? Ik ben zelf ook moe, zeker aan het einde van de dag. Alhoewel ik nu soms om 2100 uur op bed ligt ipv 1900 uur. Ik heb prikkel erbij gekregen maar wel de leukste! Natuurlijk is het soms veel, maar dan kijk ik naar haar koppie en haar grote blauwe ogen…dat maakt alles weer goed. Wat hou ik veel van dat kleine meisje, onvoorwaardelijke liefde! 

Fijn weekend allemaal!!

Liefs,
Sjanie 

Sjanie & Lina

Eenzaam & de basis 

In de middag lig ik vooral in bed, ga er soms uit om iets te doen en vaak slaap ik nog 1,5 tot 2 uur. De nachten waren al iets lastiger vanwege het plassen maar kan ook geen goede houding verzinnen om te liggen. Het geeft niet, want het gaat prima zo.

Van de week een “APK-tje” bij mijn neuropsychologe gehad, dat was fijn. Ook dat dit soms gebeurt met NAH en daarnaast ook nog eens zwanger zijn. Ik kan het laten nu zoals het is, ik kan weer genieten van mijn zwangerschap en de laatste loodjes probeer ik bewust te zijn dat we nu nog met zijn tweetjes zijn. Wil dat zoveel mogelijk benutten en die feeling heb ik ook weer. Ga volgende week nog lekker naar de kapper, uit lunchen met manlief, misschien nog wel 2 keer, kijken wat we saampjes nog leuk en ontspannend vinden om te doen. 

Het was eenzaam, erg eenzaam de afgelopen weken, maar ik heb er goed aan gedaan om het zo te doen. Mijn methode, om terug te gaan naar de basis. Ik heb hierdoor rust in mijn koppie gecreëerd, ben er nog niet, maar voel dat ik me een stuk beter voel als de afgelopen weken. Het zal in zulke periodes altijd wel een strijd blijven, een strijd tussen mij en NAH, tussen mijn karakter en NAH. 

Belangrijk waar ik en manlief op gaan letten is dat ik zo goed mogelijk weer binnen de lijntjes blijft. Dat betekent ook, dat er dan ruimte is voor onvoorziene dingen, want ja die gaan er komen. Ik corrigeer meestal mezelf en dat ging heel erg goed, hoe lastig dit soms ook is, maar nu gewoon wat extra aandacht en mijn dichtstbijzijnde omgeving weet dit ook. Erg prettig en ook wat fijne gesprekken en Whats Up contact meegehad. 

De laatste loodjes, wegen het zwaarst…maar ik ga ervan genieten want voor je het weet zijn we met drietjes. Ik laat het op me afkomen, alles wat we geregeld konden hebben we gedaan, de rest zie ik wel wat eraan komt. 

Ik heb nog een ander leuk nieuwtje. Ik mag gaan schrijven voor de Hersenstichting! Ik word een nieuwe blogger en elke maand publiceert de Hersenstichting een blog van mij. Daar was ik dolenthousiast over, hun ook en het was “een eer” om mijn verhalen te delen met hun achterban zei de mevrouw bij de Hersenstichting. Je kan wel raden hoe ik aan het glunderen was! In april word ik geïntroduceerd, super leuk en gaat mijn blog meer bezoekers trekken die ik kan blijven inspireren met mijn eigen belevenis & verhaal. 
Alvast fijn weekend lieve volgers! 

Liefs, 

Sjanie 

Vanuit de cocoon

Weekje voorbij, een week met veel tranen & emoties, een week vol van weinig slapen & vermoeidheid. Kortom, het was me een weekje wel! Ik voel me in ieder geval ietsje beter. 

Controle bij de gynaecoloog en tot de conclusie gekomen om toch weer even met iemand te gaan praten. Mijn neuropsychologe benadert en die zei: “heb vertrouwen, heb vertrouwen in jezelf!” Dat gaf me rust, want ik weet dat ik hier uitkom en ik weet dat ik mezelf de tijd gun, dat wil ik en dat doe ik. 

Belangrijk is dat ik straks zo uitgerust mogelijk mijn keizersnede ingaan, zorgen dat ik weer tussen de lijntjes zit om óók manlief te helpen. We hebben veel gepraat en hij (en de rest) snappen dat het soms retelastig is om binnen de grenzen te blijven, als ik me goed voel. Dat is dus DE valkuil voor mij en andere mensen met NAH. Stoppen terwijl je eigenlijk nog kan. 

Ik kom langzaam tot rust, dit is er ook langzaam ingeslopen dus geef mezelf de tijd. Ik rommel, ik loop, ik fiets, ik slaap, ik lees een tijdschrift, ik kijk Netflix….and repeat. De rest heb ik allemaal gecanceld, afspraken, alleen afspraken in het ziekenhuis staan, dat is genoeg. Dat is genoeg voor nu! Het zijn spannende tijden, ik heb er echt ook heel veel zin in. Erg benieuwd hoe ons kleine meisje eruit ziet, benieuwd hoe ze is of we ons zelf herkennen. Daarnaast is het nieuw, ik weet niet wat er komt, wanneer..nieuwe dingen. 

We gaan het doen, daar heb ik het volste vertrouwen in, manlief & ik. Super team zijn we! O ja, er zijn natuurlijk ook hormonen, hormoonmonster noem ik mezelf soms gekscherend. Emoties, hormonen, zwanger, NAH….alles zo bij elkaar mag ik best zo’n week hebben. Misschien duurt het wel 2 of 3 weken, prima, zo is het nou eenmaal. Ik trek me terug in mijn cocoon en wil jullie een fijn weekend wensen. 

Liefs,

Sjanie 

Over mijn theewater 

Tsja, dat was ik gisteren .. alles was teveel, erg overprikkeld. Iedereen wil me nog even zien voordat ik beval dus had iedere dag één of soms twee afspraken. Ik slaap niet goed omdat onze kleine tante Pollewop op mijn blaas ligt te drukken. Conclusie: 4 tot 6 keer naar de wc per nacht.

Dat laatste geeft niet, het is wat het is. Het eerste ga ik actie op ondernemen en ga niets meer plannen. Heb gisteren één grote huilbui gehad, met manlief gepraat omdat ik toch meer wil wat ik aankan. Dus hop gas van de lolly af, terug naar de basis om goed tot rust te komen. 

Op mezelf, alleen, plan alleen afspraken die “moeten” en dat is zwemmen, fysio & gynaecoloog. De rest kijk ik, ik kijk hoe ik me voel per dag. Als ik het zo aanpak, ben ik er snel weer bovenop. Dat weet ik, is mijn ervaring en heb er vertrouwen in. 

Wat voelde ik me ellendig gisteren, puur omdat ik niet goed naar mezelf heb geluisterd, puur om mensen tegemoet te komen, puur om mensen niet teleur te stellen. En wat is het resultaat? Ik heb mezelf teleurgesteld en dat voelde absoluut niet goed gisteren. 

Ik heb redelijk geslapen, voel me beter als gisteren en ik hou me aan de afspraken die ik met mezelf & manlief heb gemaakt. Dat zijn óók afspraken met mezelf. Met mezelf, manlief en de kleine. De laatste weekjes, de laatste loodjes staat ik het kader van goed voor “ons” zorgen & rust pakken! 

Het blijft terugkomen, hoort bij mijn leven, ons leven. Soms is het even weg, tenminste dat denk ik, maar dit komt puur omdat ik goed naar mezelf luister. De beperkingen, de onzichtbare beperkingen die zelfs voor mij onzichtbaar zijn. 

Dat is fijn, dat is fijn om dat weer te voelen. Dus hup hup naar de basis, voor jezelf, voor manlief, voor je ongeboren kind. Ik ga zorgen dat ik weer goed in mijn vel kom te zitten, let’s do iT!!! 

Liefs,
Sjanie 

Hoe ouder, hoe ondeugender?

Het is een dag, waarbij je gewoon op je bed had moeten liggen Sjanie! Kon niet goed in slaap komen vannacht en was vroeg wakker. Ik mijd eigenlijk altijd de supermarkt op vrijdag of zaterdag, aan het eind van de dag kan het wel, maar overdag is het druk. Heel druk, moeders, hele gezinnen, karren vol, veel lawaai, dus waarom opzoeken als het niet nodig is?

Ik ben niet helemaal fit, zeker na zo’n kort nachtje is het niet best. Ik pak mijn boodschappentas, mijn transportkarretje (voor zware boodschappen) en rij naar de supermarkt, om alle boodschappen in huis te halen voor het weekend. Het geeft me altijd een lekker gevoel en geeft me rust. Het ging allemaal goed, het was rustig en struinde lekker in de winkel.

Zo, op naar de auto, op naar huis. Ik rij onze parkeergarage in en tot mijn verbazing is mijn transportkarretje weg. Ik dacht: “dit kan niet …. zou iemand ‘m weg hebben gehaald??” Ik kijk even rond maar nergens zie ik het karretje. “Ok, denk ik, dan maar 2 keer lopen, dat karretje ga ik later wel achteraan!” Ik wil de kofferbak opendoen maar het kan niet, hij gaat gewoon met geen mogelijkheid open. De tranen springen in mijn ogen en dacht: “zie altijd als ik zo moe ben gaan er dingen mis!” Een paar uurtjes later met een uurtje slaap denk ik: “alles komt dan zo hard binnen.”

Anyway, ik stap in op mijn achterbank en probeer de hoedenplank eruit te halen, zodat ik de stoelen op de achterbank naar voren kan doen. Lukt natuurlijk niet in één keer, eerst even rustig ademhalen en hup het lukt. Zie jij wat ik zie??


Hoe krijg je het voor elkaar? Of nee….hoe krijg ik het voor elkaar?Een hengsel van je boodschappentas precies tussen de sluiten weten te manouveren. Nou nog de kunst om deze los te halen, het zweet breekt mij aardig en doe mijn jas uit. Sjorren, trekken … ho stop … eerst even rustig worden en dan met beleid het hengels er tussen uit halen. En dat lukt. Nou hop naar boven, één boodschappentas, terug naar beneden en de tweede boodschappentas.

Ik ben aan het draaien boven want ik kan het niet uitstaan dat het karretje weg. Wij wonen vooral met iets oudere mensen, ze zeggen weleens, hou ouder hoe ondeugender? Nou let op, ik ga naar beneden, naar de parkeergarage en struin de vakken af. En ja hoor, daar zie ik het wagentjes, achter een grote pilaar! Even kijken, ja die is van ons. Ik pak het karretje en bedenk me dan, hoe ben jij hier gekomen? Toch een oud mannetje die wat kattenkwaad wilde uithalen? Of was het een kleinkind die toch niet zoveel te doen had en alles wat op de parkeerplaats staat om dat om te ruilen? Tsja, wie zou het weten? Het karretje praat niet tegen mij, ik loop naar boven, trek mijn kleren uit en ga naar bed. Even tukken, even ontprikkelen ….

Liefs,

Sjanie

 

 

Brain wash

Een draaikolk die soms stopt en toch weer doorgaat, een onbestemd gevoel en niet echt een vinger erop kunnen leggen. Licht wat keihard binnenkomt en m’n gordijnen zijn vooral dicht. Ben moe, rete moe en doe overdag 2 keer een tukkie. Ik doe het, ik laat het en ik incasseer.

Hoe doe je dat? Zo’n terugslag? Keihard janken en flink balen, ja dat hoort erbij. En slapen, veel slapen, want zolang ik overdag m’n slaap nodig heb, heb ik het nodig. Slaap eigenlijk nooit overdag, nu wel, omdat ik zo moe ben. Ik ben overigens wel blij dat ik kan slapen! Als je overprikkeld ben, kan je ook niet slapen, nu wel dus prima.

Tegelijkertijd ben ik bezig geweest met het analyseren waarom ik het niet gevoeld hebt, dat deze terugslag dus stiekum op de loer lag. Vorige week als een malle geslapen en zat perfect in m’n vel en toch slaat NAH keihard toe. Aan de ene kant begrijp ik het heel goed, ben met heel veel dingen tegelijk bezig geweest en dat ging goed, op dat moment. Emotioneel, fysiek en tussendoor tijd nemen voor mezelf. Toch is het teveel geweest, het was ook veel maar ik heb geprobeerd het zo goed mogelijk te behappen.

Zouden m’n hersenen mij zo voor de gek houden? Het opstapelen? Want ja er kan niets meer bij, ik neem niets op, de pen uit het pennenbak beland in de koelkast en met boodschapjes doen vergeet ik m’n pinpas. Wel grappig want ik  heb vorige gesproken voor mensen die met NAH willen leren omgaan. En zie hier, de grote ervaringsdeskundige trapt er ook weer een keer in. Het idee het allemaal op orde hebben, het idee dat ik wist wat de signalen zijn….de signalen bleven uit, maar BAM!!! Daar is ie: “mevrouwtje overbelasting!”

Even vanaf nul beginnen, eerst uitrusten en ook ik, de ervaringsdeskundige, is er zo van bewust dat het blijft en dat maakt me nu even verdrietig. Ik hoef niet altijd de stoere te zijn en ja ik kan er voor een groot gedeelte mee omgaan, maar nu even niet. Dat is prima, huil waar nodig is, slaap naar behoefte en ben er wel van overtuigd dat ik weer tussen de lijntjes kan functioneren. Geen doel, geen druk, geen afspraken, gewoon even Sjanie tijd en die pak ik met beide handen aan.

En lieve NAH-ers waar ik vorige week bij heb gesproken: bedankt voor jullie feedback, dit doet me erg goed. Volg je eigen pad, val en sta op, je wordt er alleen maar sterker & wijzer van. Inspirerend vond ik dat deze woorden (mijn) zijn blijven hangen:

“Ik functioneer het beste tussen de twee lijnen, maar ook dan is mijn letsel niet verdwenen.”

Zo …. nu maar weer zorgen dat ik tussen m’n twee lijnen komt! Haha! Stap, voor stap…

Liefs,

Sjanie

Standje overleving

Zo … daar zit ze weer. Op de achtergrond zijn er grasmaaiers bezig met maaien en het voelt in mijn hoofd als zware tanks die bommen afvuren. Mmm .. dat is niet goed! Afgelopen periode is het hectisch geweest, heel hectisch. Op zich gedaan wat ik kon, qua opletten op mijn grenzen. Deze week er achter gekomen dat het toch teveel is geweest, doorgaan, voor anderen en even niet aan mezelf denken. Weet je hoe fijn dat soms is?

Toch krijg ik de deksel op  mijn neus gepresenteerd. BAM! Mijn lijf fluit mij terug en ik geef er maar aan toe. Even geen druk, geen druk om op te staan, geen druk op mezelf te zetten van je “moet” dit en je “moet” dat doen, nee, nu even niet en weet ik veel hoelang. Even de tijd nemen om op te laden en mijn vraag is, heb ik niet gevoeld?

Ik voelde me eigenlijk best goed, sliep goed en was fris & fruitig voor het festival afgelopen zaterdag. Natuurlijk heb ik daar altijd een weerslag van, maar dat geeft niet, daar neem ik de tijd voor, maar nu is het anders. Gewoon dikke, vette watten in mijn hoofd en slaap overdag wat ik eigenlijk nooit doe. Was mijn lijf toch in standje overleving? En waarom heb ik dat niet gemerkt?

Schrijven helpt mij, schrijven hier .. dat is een moment van bewustwording, een moment om even alles op een rijtje te zetten en het soms zo te laten. Overbelasting, gewoon weer pure overbelasting en weet dondersgoed dat dit niet alleen van een dagje festival is. Alles komt eruit en laat het er maar uitkomen. Even in mijn uppie, wat ook even eenzaam kan zijn, dat geeft niet, want ik wil hier graag weer uit.

Overbelasting? Waar merk je dat aan? Het licht lijkt op schijnwerpers, het geluid komt binnen als een tank en mijn lijf is zweverig en wil vooral slapen. Ik geef er aan toe, ik wil eraan toegeven, even ik, even ik en even niemand anders. Wel grappig want mijn eye opener was vanochtend. Ik zette een kop thee, doe het theezakje uit het zakje en ziet daarop een tekst:

img_5477
Het antwoord is … aan mezelf! Even aan mezelf, even goed zorgen voor mezelf, tijd nemen voor mezelf, wil ik slapen? Ga ik slapen! Wil ik bankhangen? Ga ik bankhangen! Wil ik naar buiten? Ga ik naar buiten! Easy peasy toch? Mmm .. wat is het soms moeilijk om ze weer teruggefloten te worden, dat je denkt dat alles goed gaat en dat er dus vooral met rust, dat je lijf zegt: “HO!!”even niet verder!” Vroeger ging ik daar nog keihard overheen, maar dat lesje heb ik geleerd. Nu even niet, nu even niets. Tot blogs lieve lezertjes!

Liefs,
Sjanie

Voldaan … zeer voldaan

Ken je dat? Het gevoel dat je eigenlijk “nog” meer wilt, maar je lijf & je hoofd zegt: “ho?” Afgelopen week, vooral bij mijn ouders geweest, geholpen met hun verhuizing. Het was een grote klus, maar ze zijn over. Ze hebben wel 10 keer gezegd hoe blij ze waren met mijn (en natuurlijk manlief) hulp. Mijn ouders zijn over de 60 en je merkt, zeker met deze grote veranderingen, dat ze minder goed en/of snel kunnen schakelen. Logisch, want tsja je wordt wat ouder.

Je wordt, als je weer zo’n intensieve week met elkaar hebt gehad, even met je neus op de feiten gedrukt, van ja .. ze worden ouder en ja je merkt dat ze wat sneller moe zijn. En ik? Ja, ik ben ook moe. Gisteren was ik nog bij mijn ouders, maar ik liep een beetje met mijn hoofd in de wolken, ik was klaar, ik was af. Gisteren lekker op tijd naar bed gegaan en een aardige nacht gehad.

Vorige week had ik zo’n momentje, een momentje dat je veel meer van je zelf verwacht en misschien ook eist. Het gevoel dat ik mijn hersenletsel heb geaccepteerd, is dan eventjes weg. Het is iets nieuws, een verhuizing van mijn ouders waar ik mijn steentje bij kan dragen want de andere 2 verhuizingen lag ik in het in ziekenhuis of was ik aan het bijkomen van een operatie. Het gevoel dat bijv. manlief de hele dag kan werken en dan in de avond nog door kan gaan om te helpen, tot een uur 11 in de avond.

Ben ik dan jaloers? Gun ik hem dat niet? Of zou ik zo graag willen zijn, of willen voelen, of willen ervaren hoe hij zijn dag doorkomt? Of is het zo, dat ik het óók zo graag zou willen. Als ik meer verg van mijzelf, ga ik er zelf aan onder door, dus die optie kan ik doorstrepen. Als ik vet over mijn grenzen gaan, ben ik minimaal 2 weken uitgeschakeld, dus nee, dat is het ook niet. Of is het zo dat ik het stiekem heel goed gedaan heb deze maand??

Het was tenslotte “ouders maand!” Mijn schoonmoeder zat in de lappenmand, waardoor we daar ook wat meer naar toe zijn geweest en dan de verhuizing van mijn ouders erbij, betekend voor mij dat mijn/ons sociaal leven even op -1 staat. Geen theetjes bij vriendinnen, geen etentjes met vrienden en óók geen boterhammetjes eten met tante Sjanie. Waardoor ik nu kan zeggen, ik ben voldaan, zeer voldaan!! Natuurlijk ben ik moe en óók dat calculeer ik in, deze week geen afspraken, maar bijkomen, mijn rust pakken wanneer het nodig is en als ik energie/zin heb, dan haak ik even bij een vriendin aan.

Vandaag even helemaal niets … buiten een was die draait … manlief is de auto aan het wassen, omdat hij niet moe is, ik gun het hem, ik gun het hem om lekker zijn ding te doen. En ik? Ik ga zo lekker op mijn bed liggen, serietje aan, beetje wegdommelen en zeg: “hoi lazy Sunday … ik heb je gemist!”

Liefs,

Sjanie

Ps. tussendoor nog wel wat gezonde happen gemaakt … buiten de patat speciaal en de kaassouflé 😉

Dag van de beroerte & moeheidsaanval

Moedheidsaanval … ooit van gehoord? Nee? Nou dan is dit weer een nieuw woord, wat ik je leer wat in het Sjanie Woordenboek staat. Aan het einde van de ochtend fietste ik naar de stad. Ik voelde me oké, was wat moe. Ik fietste naar een drogist,  want ik wilde iets hebben wat ze in de aanbieding hadden.

Bij 2 filialen, uitverkocht!! Vandaag in de aanbieding en gewoon niet te krijgen. Dan voel ik het, wordt geïrriteerd, ik vermoed dat de irritatie van mijn gezicht af te lezen zijn. Ik loop te bokken en doe maar wat schoonmaakmiddel in mijn mandje, want tsja, schoonmaken doe ik toch. Ik fiets naar de supermarkt voor mijn dagelijkse boodschappen en óók weer om wat dingen uit de aanbieding te kopen.

Supermarkt en toch iets wat overprikkelde Sjanie gaat niet samen, ik scheld in mijzelf of misschien wel hardop. De aanbieding van 2 stuk groente, die moet ik hebben. Is 1 groente er niet en valt mijn recept in duigen. Voor mij dan, op dat moment, want snel schakelen zit er niet in. Ik loop door de winkel en bedenk iets anders en ga weer naar de groente afdeling en ja de laatste verse pasta. De laatste verse pasta die ik wilde. Lekker puh!

Ik fiets naar huis, pak mijn salade uit de koelkast, deze had ik al klaargemaakt. Eet dit op en ga naar bed, even een uurtje slapen. Wekkertje gezet, wekkertje ging af en ik voel me beter. Ik doezel  even na en weet dat de dag is van de beroerte. Er zijn (en worden) zoveel mensen getroffen door een beroerte.

Een beroerte (herseninfarct) die ik ook heb gehad en zoveel mensen die niet eens kunnen fietsen, laat staan kunnen fietsen  naar de supermarkt. Zoveel mensen die niet eens hun eigen boodschappen kunnen halen en totaal afhankelijk zijn van andere mensen. Ik zucht, een zucht van opluchting, van verlichting. Een opgewekte & opgetogen zucht, laat mij maar lekker bokken in een supermarkt als er dingen niet zijn. Lekker belangrijk 😉

Ik lach hardop, wat uitgerust, kan het ik relativeren, op het moment niet, kan ik niet schakelen, ontstaat er file, paniek in mijn hoofd. Waarom? Geen idee! Het is zo, aanvaard het maar, accepteer het maar, wat soms verdomde moeilijk is, maar kan het sneller laten gaan, het sneller laten varen, in plaats van dat mijn hele dag in de soep loopt. Omdat ik nu luister naar mijn lijf en hoofd om even rust te pakken. Heel fijn! Maak er een mooie avond van.

Liefs,

Sjanie

plaatje
Niet meer aan doen .. uitzicht terras 🙂