Quote 28.11

Daar is ie weer, de quote van de dag. Een beetje cynisch plaatje, want het was me wel weer het dagje wel … tot nu toe. Dochter toch weer wat verhoging de afgelopen dagen, luier stonk en nee het was geen poepluier. Huisarts gebeld, toch weer in een potje laten plassen morgen.

Dus …. mijn ochtend begon al niet helemaal volgens plan. En wat gebeurt er dan? Juist, dan krijg ik kortsluiting! Portemonnee vergeten, verkeerde autosleutel in mijn jaszak, weglopen bij je auto en je sleutel zit nog in het contact. Kortom na een te korte nacht, is dit teveel, maar dingen gepland en niet uit handen geven. Niet bewust … het heet bewust, onbekwaam.

Nu nog ernaar handelen, egoïstisch zijn, aan mezelf denken, aan het gezin. Een paar nachten al rommelig, dus actie, ernaar handelen. Ik vind het soms retelastig! Zorgen over en zorgen voor, uit liefde. Ik doe het uit liefde ….. en nu nog uit liefde voor mezelf ❤️

Liefs,

Jeannette

Hoe doet ze dat?

Hoe komt ze de dag door met hersenletsel?? En juist deze doelgroep: “een moeder met NAH.” Als je moe bent, je hebt weinig energie, alle geluiden komen hard binnen, het licht is op sommige plekken niet te verdragen en … en er staat een dreumes aan je broek te trekken en zegt zo enthousiast dat het bijna schreeuwen is: “pepernoten!”

Ons kind heeft 2 keer pepernoten gehad, maar waarschijnlijk met de eerste ontmoeting van deze december delicatesse, is er een ongelofelijk fan bij. Ze associeert ook Sinterklaas met pepernoten, want ze mocht de Sinterklaas intocht kijken mét jawel een bakje pepernoten. Kindlief wil dus iedere keer Sinterklaas kijken mét .. pepernoten. En oh ja tijdens de Sinterklaas intocht was er een bandrecorder (lees: kindlief) die frequent herhaalde: “Nijn kijken, Nijn kijken, Nijn kijken, Nijn kijken … ” Kortom ze snapt er nog geen snars van en ik? Ik vind dit helemaal nog niet erg.

Zo lachen met mijn kind, maar we dwalen af bij de kern van deze blog. Ik heb wat hulpmiddelen die ik gebruik om de week door te komen. En wat handige trucs, tips en adviezen. Wat dan? Wat dan? Wat dan? Ik hoor je enthousiasme en ik ga het allemaal vertellen en in de hoop dat jij er iets aan kan hebben.

Dagelijks

  • iPhone agenda (app: calender) met herinneringen en afspraken
  • Things to do lijst – als ik iets opmerk, schrijf ik het op, streep ik het af of neemt manlief iets van mij over. Zo weet iedereen in het huis wat er extra moet gebeuren.
  • Stappenteller, niet zo zeer van dit moet maar ik voel me er beter bij. Veel lopen dus ik gebruik deze als een soort veel reminder.
  • Rond 2200 uur gaat mijn lamp uit om te slapen, soms eerder. Het duurt namelijk altijd even voordat ik in slaap ben.
  • Er hangt een krijtbord in de keuken. Deze gebruik ik voor om boodschapjes op te schrijven. Pak ik het laatste? Of soms de een na laatste? Dan gaat dat op het bord zodat ik vrijwel nooit zonder zit.
  • Ik maak gebruik van mindfullnes oefeningen – minimaal 2x per dag. Ik gebruik hiervoor de mindfullness app van VGZ of ik zoek er eentje op You Tube van “commit Happiness.” Beide erg fijn!

Wekelijks

  • Ik maak het weekend een maaltijdplanner. Hierop staan mijn maaltijden voor in de avond, voor de nieuwe week. Daarnaast schrijf ik daar ook op de boodschappen, die ik hiervoor moet halen en de producten die ik al in huis hebt.
  • Vanuit de maaltijdplanner maak ik een boodschappenlijst. Deze zijn voor grote boodschappen.
  • Ik kijk altijd naar mijn week en hoe ik me voel na de afgelopen week. Ik bespreek dat soms met manlief en vanuit daar beslis ik of ik de boodschappen bestel. Stel je voor je kind is de hele week aan het spoken en je wallen hangen tot je knieën? Terg jezelf niet verder en vermijd de prikkels die niet nodig zijn. Bestel lekker je boodschappen. Kan in steeds meer winkels en allerlei boodschappen service bedrijven.

Toekomst

  • Home planner – ik wil een kalender bijhouden voor meer overzicht. Deze hangt al op een prominente plaats in de keuken. Ik ben daar vaak dus ik ga er vanuit dat ik er vaak op ga kijken. Het zijn dubbeltaken, want ik hou mijn elektronische agenda bij én daarnaast onze kalender. Het schrijven, helpt mij meer te onthouden. Vooral de belangrijke dingen.

SMI (Sociaal Medische Indicatie)

Wij maken gebruik van een Sociaal Medische Indicatie voor de kinderopvang. In het kort betekent dit dat je opvang kan aanvragen bij je gemeente op grond van je medische indicatie. Ik wist het zelf ook niet dat dit überhaupt bestond, maar na wat zoekwerk, mailen, bellen en daar papierwerk inleveren, hebben wij 1 dag kinderopvang. Je betaalt zelf de kinderopvang, maar je krijgt de kinderopvangtoeslag terug van de gemeente i.p.v. de Belastingdienst.

En wat nog meer?

Ik maak gebruik van holistische massages. Wat klinkt dat zweverig hè? Dat is het soms wel een beetje, maar het helpt mij om dingen te plaatsen en even goed tijd voor mezelf te hebben. Deze massages worden vergoed vanuit je aanvullende zorgverzekering en ik kom er altijd met een fijn gevoel vandaan. Even contact maken met je lijf, wat ik uiteraard ook probeer in mijn leven, maar dat lukt niet altijd.

Sporten schiet er de laatste tijd bij in, maar ik heb wel weer het wandelen goed opgepakt. Daarnaast moet ik ook niet alle ballen omhoog willen houden op dit moment, want ik ben nog steeds bezig met therapie. Ik probeer liever en milder voor mezelf te zijn, dus dit staat even in de koelkast. Hallo Pilates, hallo zwemmen … en hop ik doe de deur weer dicht.

Jouw hulpmiddelen?

Daar ben ik natuurlijk ook wel heel benieuwd naar. Juist omdat ik er iets aan zou kunnen hebben of mijn andere volgers. Ik zeg “spread the word” zodat we elkaar kunnen ondersteunen, helpen en misschien iets heel nieuws kunnen ontdekken wat voor iemand werkt. Het blijft proberen, het zoeken van balans en het kunnen loslaten van dingen die gewoon niet kunnen.

Ik hoop dat jullie iets hebben aan de bovenstaande dingen en misschien denkt: “hé dat is handig .. dat wil ik ook proberen!” Wil je bijvoorbeeld de maaltijdplanner hebben? Dat kan! Je kan me altijd mailen door hier contact op te nemen of berichten via Facebook/Instagram. Alles mag en niets moet 😉

Inspireer, stimuleer & motiveer!!

Liefs,

Jeannette

Permitteren en opstopping

En dat zal je net zien, vorige week kind hoge koorts…dus zuster Ursula is in de weer geweest, maar met alle liefde!!!! Kindlief riep echt dat ze pijn had, maar ja hoe kom je er achter waar een dreumes van 20 maanden last van heeft. Dokter geweest, niets gevonden dus moest urine opvangen. Was nog een hele kunst, maar het is uiteindelijk gelukt. De lucht en het beetje bloed in haar luier deed mij meteen vermoeden wat het was. En daarnaast streek ik over haar rug en ze zei: “pijn in rug.”

Uiteindelijk heeft ze antibiotica gehad voor een blaasontsteking. En als het een nierbek ontsteking is….helpt dit hier ook bij, zei de huisarts. Mijn arme meisje! Ze is nog zo jong. Natuurlijk weet ik dat ze op gaat knappen maar als moeder zijnde, wil je dit van haar overnemen. Dat kan niet dus ik doe lekker wat ze graag wilt, waar zij behoefte aan heeft. Hangen voor de televisie, haar poppen blijven in haar poppenwagen en haar Duplo in de kist. Ze heeft er geen zin in … “dan niet mop,” denk ik. Als ik ziek ben, wil ik ook alleen hangen.

Kan je mijn blog nog herinneren? Van Ladiesavond? Een super leuke avond gehad met, heerlijk gegeten, gelachen en gekletst. Even geen moeder zijn, maar gewoon een vriendin. Maar ja of ik echt heb kunnen nagenieten? Nee! Uitgerust? Verre van dat, maar ja een ziek kind …. hoort erbij. Mijn leven als moeder, fulltime moeder en moeder met NAH. Ik verzorg, ik knuffel, ik troost, mijn leven als moeder en zij, ons kindlief is volledig afhankelijk van mij.

De vraag is, dat houdt me bezig, kan ik dit permitteren?? Ik analyseer en kom tot de conclusie: nee … nu even niet!! De leuke dingen, eisen hun tol en nee je kan het niet plannen óf voorzien dat je kind ziek wordt, niet volgende week, niet morgen en zelfs niet vannacht. Het is iets wat in mijn rijtje staat van “risico situaties,” dus daar bedoel ik mee … de onvoorziene dingen in mijn leven.

Nadat mijn kind ziek is geweest, zeker nu, bijna een hele week ziek te zijn geweest, moet deze moeder met NAH hiervan bijkomen. En oh ja, óók nog van het etentje van vorige week zaterdag. Zie je het? De file? De opstopping? Ik zie het niet als ik in de spiegel kijk, maar van binnen, voel ik één bak ellende van moeheid. Loslaten en accepteren Jeannette! Pak deze dagen, pak de week of desnoods een paar weken, om weer goed op de rit te komen. Jij, Lina & manlief…daar draait het toch om? Met wallen tot mijn ballen en het lijf schreeuwt: KNEITER MOE!!! Is dit dan wel een gevalletje van “zorg goed voor jezelf-modus.”

Ik schreef laatst over genietmomentjes dat ik daar graag meer bewust van wil worden en erbij stilstaan. Ik heb het kunnen doen, tot vorige week maandag. Daag bewust zijn, hallo overlevingsstand. Het is niet erg, het is mijn meissie en voor haar ga ik door het vuur. En ik? Ik kom wel weer! En dat is nu. Mijn afspraken zoveel mogelijk gecanceld, alleen de dingen die moeten. Ik pak zoveel mogelijk mijn rust & probeer te slapen, als zij slaapt.

Ben je toch benieuwd naar wat mijn genietmomentjes waren? Ik heb het opgeschreven, dus hierbij een paar gebeurtenissen in mijn leven:

  • In een tentje in Utrecht koffie gedronken met mijn moeder en Lina. En bewust genoten van de liedjes die mijn moeder zong voor Lina.
  • Het warme lijfje van Lina tegen de mijne. Ondanks dat ze ziek is, blijft dit goud. Ik ben er voor haar, zij vertrouwt mij, ik zorg en verzorg.
  • Genoten van een fietstochtje, alleen, de strakblauwe lucht met een stralend zonnetje. Gratis en voor niets.
  • Geverfd met Lina. De kleine Picasso ging zo op in haar werkje. Dit is dus voor mij genieten met een grote G!
  • Fijn gesprek gehad met manlief, hij begrijpt mij als geen ander. Ziet mijn worsteling en beseft hoe lastig het soms is. Mijn mannetje!!

Een nieuwe week, een nieuwe dag ligt voor me en ik ga even goed voor mezelf zorgen. Mijn momenten pakken om op te laden, dingen doen die onder mijn energie liggen. Hierdoor hoop ik weer een buffer te krijgen voor de onvoorziene dingen en situaties waar ik juist geen invloed op heb.

Ik rust uit, ik wandel, ik schrijf en dat … dat blijft mijn passie. Mijn passie voor schrijven en al kan ik maar één mens raken, al kan ik maar één persoon op andere gedachten brengen of juist iemand die zich rot voelt, een goed gevoel geven. Het wordt weer beter en deze gedachten …. houden mij op de been.

Liefs,

Jeannette

😉😉😉

All the ladies

Oh, yes, it’s Ladies’ Night
And the feeling’s right
Oh, yes, it’s Ladies’ Night
Oh, what a night (oh, what a night)

O, als ik blogs zou moeten schrijven over de avonden met de meiden, mijn meisjes … oh oh oh, dat zou smullen zijn voor jullie of niet 😉 maar dat doen we maar niet. Maar waarom de titel? “All the ladies?”

Ik had gisteren een ladiesavond, met de meiden. We hebben weleens met 14 gezeten, maar nu is het wat minder. Prima en lekker overzichtelijk…nou ja overzichtelijk? Het gaat vooral over eten & wijn en oh ja tegenwoordig óók over de streken en anekdotes van degene die kinderen hebben. Kortom niets aan, voor mannen!

We gaan tegenwoordig all inclusive eten, want we zijn stuk voor stuk smulpapen en de wijn vloeit rijkelijk. Lekker makkelijk, één bedrag en niet meer hoeven na te denken. Om 17.00 uur het restaurant open en ja hoor er staan er al een paar voor de deur en dat … dat zijn wij. We willen eerst lekker borrelen met wat stokbrood, hapjes, bijkletsen, lachen en geiten. Ik hou hier zo van! Maar ja … de tol … ik vergeet absoluut niet dat iedereen de tol moet betalen voor zo’n avond, maar mijn tol … kost alleen wat meer.

Ik heb hersenletsel (NAH), ben moeder en zorg fulltime voor kindlief. Alleen het is nu weekend en dit gebeurd maar 1 tot 2 keer in het jaar, dus dit moet een keer kunnen. Toch? Ja toch! Een keertje….maaaaaar….ik ben grenzeloos (zie deze blog) en óók op zo’n avondje. Ik ga door, drink gezellig mee, tegenwoordig wel met 2 glazen water op 1 wijn, maar dan nog.  Het is een aanslag, een ontzettende aanslag op mijn energiebalans. Hoe dan? Hoe plan je dit dan in? Je kan jezelf toch niet alles ontzeggen?

Ik hou vrijdag al rekening met zo’n activiteit, tevens doe ik dat voor iedere activiteit in het weekend. Ik plan dan niets en doe het rustig aan met Lina. Vrijdag hebben we een pyjama ochtend gehouden. Ik noem het altijd “voorrusten.” Mmm of je het überhaupt kan zeggen, voorrusten met een dreumes van 20 maanden. Ik lach hardop, maar ik probeer het in ieder geval. De dag erna plan ik ook niets, dat noem ik mijn “bijkomdag.”

Daarnaast is het wel weer een vereiste dat er een backup is om mij te helpen met Lina. Tadaaaa…het is zondag, dus manlief is thuis. Ik heb wat tips gevraagd aan “ervaringsdeskundigen,” moeders met NAH. Bedankt meiden, voor de fijne reminders en tips! Zoals: lekker gaan, de mindere dagen voor lief nemen of aan de buitenkant van de tafel zitten zodat je niet in de drukte zit of kijken of je het waard vindt en zo ja genieten voor een half jaar.

Maandag en dinsdag ga ik dit ook voelen. Ik merk gewoon, hoe ouder ik word, hoe lastiger ik het soms vind, het omgaan, met mijn beperkingen van NAH. Ik lees het vaker, je wordt ouder en dan NAH erbovenop is dus 1 + 1 = 2. Ik wil graag nog midden in het leven staan, maar het is pittig met kindlief erbij. Ook super leuk want zij….zij is mijn alles. Mijn gezin is mijn alles. Het wereldje is wel kleiner geworden. Ik zie mijn vriendinnen/vrienden weinig, maar als ik ze ziet, voelt het goed, dat is belangrijk … het belangrijkste voor mij.

Ik heb mijn ladiesavond ietwat anders aangepakt. Ik ben niet om 1700 uur aangeschoven, maar wat later. Daarnaast ben ik meteen naar huis gefietst i.p.v. nog één drankje (eentje met de jas aan .. noemen we dit .. maar dat worden er altijd weer 4 of 5) in de kroeg te doen. Ik was enorm in twijfel, maar mijn verstand won van mijn licht aangeschoten kop “hé, ik kan dit makkelijk aan!” NOT … want in de fietsenkelder van ons huis voelde ik mijn hoofdpijn, maar wat heb ik genoten!

Thuis gekomen, enthousiast vertelde ik verhalen aan manlief en hij zei: “dat vertelde je net al” dan is het tijd … tijd om naar bed te gaan. Ik pak een paracetamol en drink 2 glazen water. Ik denk na over de avond, de gesprekken … stop ho … ontprikkelen, het is al laat, morgen weer een dag.

Nu is het zondag, kindlief was om 7 uur wakker en ondanks dat ik op tijd thuis was, ben ik laat in slaap gevallen. Kort nachtje, wat wijntjes op en de gesprekken galmen nog door in mijn hoofd. Overprikkeld modus is aan! Maar was het, het waard? Ja!! Genoten! Nu nagenieten, in alle rust, van bed naar bank, in mijn “binnenblijf” kleden. Enne … bedankt lieve meiden voor de gesprekken en vooral … vooral voor het lachen.

Liefs,

Jeannette

Genietmomentjes

O Yeah baby!! Ik maak mezelf weer even blij, met mijn momentje, mijn dagje voor mezelf en mezelf even toegesproken dat ik hier weer uit kom. Het is maar een periode en deze gaat over. Bedankt voor jullie opbeurende en lieve woorden.

Vanaf vandaag ga ik weer iedere dag stil staan voor een “genietmomentje.” Ik deed dat heel erg bewust na mijn CVA, soms liet ik het weer varen, soms pakte ik het weer op. Zoals nu, maak herinneringen, met beleid, met je rust & activiteit patroon, wees bewust & geniet van de dingen die juist wel lukken en hou je aan je aan je afspraak….met jezelf.

Liefs,

Jeannette

Ps. Dit heb ik hardop voorgelezen …. en jawel aan wie? Aan mezelf 😂

Blij met bloemen 😊

De tweestrijd

Altijd weer de tweestrijd … de eeuwige tweestrijd, ik wil wel, maar ik kan het niet. Ik kan het soms wel, maar moet er dan soms een flinke prijs voor betalen. De prijs die ik me soms kan permitteren, heel soms. Toen ik alleen was, toen we samen waren, wij, manlief en ik maar nu, nee … de prijs betalen kan gewoon niet meer. We hebben een dochter van 20 maanden, waar ik voor wil zorgen. Oh ja, soms kan het wel, als ik in mijn groene zone zit. Ik merk dat het lijntje tussen groen, oranje en rood dun is en dat ik kwetsbaarder ben.

Mezelf erin berusten, ik kan het, soms, op bepaalde momenten, maar absoluut niet altijd. Het aanvaarden van mijn hersenletsel blijft voor mij toch een dingetje. Het aan mezelf denken, zonder schuldgevoel, staat ook niet in mijn lijstje met karaktereigenschappen.

Ik baal soms als een stekker en wordt er verdrietig van. En oh ja boos….boos om het feit dat ik altijd moet nadenken, als er iets gepland moet worden. Het flexibel, of nee het niet flexibel zijn sinds mijn hersenletsel en puzzelen wat het beste is. Wat laat ik varen, waar doe ik aan mee, maar vaak maak ik deze beslissing met een knagend schuldgevoel naar iemand.

Afgelopen week zei iemand tegen me dat ik nu vooral het negatieve zie en dat het positieve verdwijnt. Ik denk, ik denk hier over na…en ja het klopt, het negatieve overheerst op dit moment. Dit komt omdat ik mijn oranje/rode zone zit. Ik kan dingen veel lastiger relativeren, ik wil dingen, wat ik eigenlijk niet kan en op een bepaald moment juist niet kan.

Een voorbeeld: ik kom aardig onvermoeid bij mijn ouders aan, met een heel schattig bosje bloemen. Ze hebben me wederom uit de brand geholpen, om dochterlief op te vangen, zodat ik een nachtje door kon slapen. Ik loop naar de kast met vazen om de bloemetjes in een vaas te zetten. Dat hoort er ook bij, denk ik…nu denk ik dat, maar op dat moment denk ik dat onbewust.

Ik pak wat vazen uit de kast, waar de bloemen totaal niet in passen. Daarnaast tik ik tegen een vaas aan en er vormt meteen een barst in. Ongecontroleerd, het moeten van mezelf en de vaas is rijp voor de glasbak. En oh ja….mijn moeder negeren terwijl ze herhaaldelijk zegt: “ik doe het zo wel!” Negeren, is trouwens óók onbewust, omdat ik zo in het moment ben.

Er zijn trouwens best positieve dingen gebeurd deze week, ik heb mijn vriendinnen weer eens een keer kunnen zien, ik heb wat bij kunnen kletsen. Het tegendeel is dat ik wel met een flinke hoofdpijn in mijn auto zit, moeten concentreren op de weg, rijden in een vreemde auto, omdat die bij de garage staat en dan net de file die ik net niet had ingecalculeerd inrij. En dat ….. dat nekt me. Onvoorziene dingen, net te lang blijven zitten, terwijl je denkt je goed te voelen.

Dus bij de positieve dingen als “je vriendinnen” weer zien, staat daar weer recht tegenover het negatieve of zal ik ze minder positief noemen, want anders lijk ik weer zo negatief. 😉 Deze mindere positieve dingen zijn:

  • hoofdpijn / gespannen nek
  • het overzicht kwijt
  • concentratie die erg laag is
  • een filter die weg is waardoor geluid en beeld heel hard binnen komt
  • onrustig slapen
  • erg moe
  • erg vergeetachtig dingen
  • Kortaf, chagrijnig etc.

Kortom …. ik word geen leuke persoon, voor iemand anders maar zeker óók niet voor mezelf! Toch doe ik het soms, maar snap je me? Snap je soms mijn tweestrijd, mijn eeuwige?

Ik ben daarnaast óók “dedicated” aan familie en vind ik dat ik bij bepaalde dingen bij moet zijn. Het zijn mijn normen & waarden, wat me is bijgebracht. Maar ja, de prijs, de prijs die ik ervoor moet betalen, staat mij steeds meer tegen. Dan maak ik een lastige beslissing, om er niet bij te zijn. Nu het schuldgevoel nog. Waar is het knopje??? Waarschijnlijk hangt het knopje van schuldgevoel naast het knopje van …. juist … loslaten.

Liefs,

Jeannette

Onzichtbaar … zichtbaar maken

De onbewaakte grens

Zaterdagmiddag, kind ligt in dromenland en mijn laptop ligt op m’n knieën. Het liedje “all I want for Chrismas” galmt door de speakers. Uit! De radio gaat uit en ik proef even de stilte. Sowieso mensen, het is eind oktober .. come on met je fucking kerstliedjes. Eerst maar deze maand goed en bewust kunnen afsluiten.

Hersenletsel (NAH) en grenzen. Iedereen heeft toch grenzen? Als iemand of iets over je grens gaat, kan je het benoemen, het zeggen. Of als je weet van jezelf “tot hier en niet verder” zou dat ergens genoeg moeten zijn. Je kunt je eigen grens bepalen.  Ken je het woord grenzeloos? Grenzeloos betekent voor mij: “iemand die zijn grenzen niet voelt.”

Grenzeloos ..  grenzeloos dat ben ik. Het staat met stip op nummer 1 bij mijn karakter eigenschappen. Grenzeloos met dikgedrukte en grote letters, want grenzen stellen, grenzen voelen, is waar het eigenlijk al mijn hele leven omdraait. Ik leer er steeds weer een beetje beter mee om te gaan, voelen wat goed voor me is, maar ja, als het in het aard van het beestje zit, krijg je dat er gewoonweg niet uit. Zo is iemand en zó .. zo ben ik.

Hersenletsel (NAH) en grenzeloos, dat is net zoiets als het engeltje en het duiveltje. Kan je het je inbeelden? Het engeltje op je rechterschouder en het duiveltje op  je linkerschouder? Het engeltje probeert je te beschermen, probeert je een juiste keuze te laten maken en het duiveltje negeert dat gevoel totaal en ja daarbij heb ik hersenletsel (NAH). De eeuwige tweestrijd en ja, ja daar komt ie weer … de tweestrijd van willen & kunnen.

Vroeger werd er weleens geweest “kan niet” ligt op het kerkhof en “wil niet” ligt ernaast. Als ik ‘m letterlijk oppakt, want taal letterlijk nemen, hoort ook bij de gevolgen van mijn hersenletsel. Er is geen enkele vezel in mijn lijf die denkt: “je kan het niet.” Kan ik niet rechtsom? Dan maar linksom! En ja, het lukt…en oh ja soms niet, maar ik ga uit van het positieve. Het lukt! Maar ja … tegen welke prijs? Wat kost het mij om iets te willen doen of iets te kunnen, wat ik eigenlijk helemaal niet meer kan?

Een paar voorbeelden van vroeger. Vroeger, als kind zijnde, liep ik door op gebroken enkels die dan uiteindelijk op meerdere plaatsen gebroken waren. Of een keer met een spijker in mijn voet, gewoon verroest onder in mijn voet….ik liep door. Later als jongvolwassene problemen gehad met mijn rug, ik ben een doorzetter en ik voelde het pas en goed ook, toen het zich ontpopte tot een hernia. Ik heb er 4 gehad. Geloof me, zenuwpijn vind ik de ergste pijn die ik gehad heb.

En nu .. ik ben in ieder geval voorzichter geworden, niet meer zo’n rouwdouwer als vroeger, maar toch .. het grenzeloos zijn hangt boven mijn hoofd. Een bordje met een vette, rode pijl, zo van: “hier is het, hier is ze .. het toppunt van grenzeloos.” Ik leer en ga nog vaak op mijn bek. Langzaamaan besef ik me beter, er moet iets veranderen. Ik kan niet meer zomaar uitvallen. Ik heb een dochter en daar wil ik voor zorgen. Ik moet proberen niet meer in een positie te komen van de gedwongen stilstand.

Als ik er echt bij stil stond of werd gedwongen werd tot stilstand, toen voelde ik, toen voelde ik hoeveel pijn ik had. Keuzes maken, keuzes maken die soms echt niet leuk zijn, maar waar ik uiteindelijk wel de vruchten van kan plukken .. ik zeg ik, maar vooral mijn gezin. Een mooi voorbeeld. Er was 2 dagen feest in de stad, Koeiemart heet het. En nee, ik schrijf het niet verkeerd, het is Woerdens dialect. Dinsdagavond alle kroegen open, het plein vol met muziek en woensdagochtend arriveren de koeien, is er markt en kermis.

Ik wil, ik wil er graag heen, maar niet ten koste van alles. Ik wil mijn dochtertje kennis laten maken met de Woerdense Koeiemart. Hoe dan? In alle drukte, licht, geluid, kortom heel veel prikkels. Dinsdag rond avond eten 3 kwartier naar de kermis gegaan, ik met het kind in een vliegtuigje gezeten, touwtje getrokken en geprobeerd een beer te grijpen voor haar.

Manlief ging in de avond lekker naar het plein en ik  .. ik zou er dolgraag bij willen zijn, maar ik heb mijn zinnen gezet op morgen, mijn missie, op morgenochtend. Woensdagochtend,  loop ik met mijn moeder en Lina door een grote tent met koeien heen. Jemig, wat zijn ze groot, maar ook super mooi. Lina vond het een beetje eng en wilde met gepaste afstand kijken. Kind keek haar ogen uit. Van 0900 tot 1030 uur geweest, klein rondje markt en kopje koffie en weer op naar huis van mijn ouders. Ik kwam daar thuis en ik voelde. Even stilstaan, ik was moe.

Donderdagochtend, ik evalueer de dag, het was genoeg en ik geef mezelf een schouderklopje omdat ik het zo verdeeld had. Na de markt, wat gegeten en lekker naar bed gegaan. Ik wist dat we die avond snert (erwtensoep) zouden eten, traditie, mijn moeder maakt deze zelf. Het was heerlijk, het was een dag met een goud randje, mijn verdeling van de dagen, maakte dat ik er bij kon zijn. Heel bewust, keuzes gemaakt en daarnaast óók keuzes moeten maken van tevoren.

Grenzeloos, grenzen leren kennen en juist grenzen voelen. Donderochtend, mijn pastasaus staat te pruttelen op het vuur. Kindlief naar het kinderdagverblijf, manlief naar zijn werk en ik geniet .. ik geniet nog even na van mijn fijne dagen. Ook al is het soms niet, zoals ik het graag zou willen. En vandaag? Ik voel mijn lijf en fluistert naar me: “pak je rust vandaag.” Ik ga luisteren, luisteren naar mijn lijf, want ik heb het nodig, mijn hoofd heeft het nodig om weer in balans te komen na deze dagen. Balans, incasseren en nagenieten … daar staat deze donderdag voor.

Liefs,

Jeannette

Koeiemart

De cirkel is rond

Slecht slapen, ziek kind, zelf ziek …. en repeat. Daag ritme, hallo chaos. Chaos in mijn kop. Mijn cognitieve functies als plannen, logisch denken en laat staan informatie verwerken, zijn op dit moment erg lastig. Het kost me, het kost me erg veel moeite. Van de week las ik van meisje die ook hersenletsel (NAH) heeft, dat ze een kuur had gekregen en moeite had om deze op tijd in te nemen. Ik dacht bij mezelf, ik heb daar ook moeite mee. Ik zou mijn dagritme en mijn patroon wéér onder de loep moeten nemen.

En prompt … ik kan meteen de proef op de som nemen, want ik heb van de week een antibiotica kuur gehad voor een forse keelontsteking. Slik, help, alhoewel het slikken even niet zo makkelijk was en je er dan pas van bewust ben hoeveel slikt een mens per dag. Oké verder met mijn verhaal ….. 4 x 2 tabletten per dag en graag goed over de dag verdelen. Dank u apotheker assistente! Zie je het niet? Mijn witte vlek links in mijn hoofd. Heb je, je ogen in je zak? Oh nee….het is onzichtbaar.

In de auto ben ik al driftig aan het denken en rekenen in mijn hoofd. O nee, eerst opletten op de weg. Twee dingen tegelijk kan ik nu helemaal niet aan. Met een dikke keel en mijn koortsige hoofd rij ik naar huis. Ik trek mijn pyjama broek aan, maak een kop thee, doe water met veel ijsklontjes in een groot glas en neem de eerste 2 pillen. Dan begint het … mijn planning voor deze kuur.

Sowieso gaat er iedere dag een reminder in mijn agenda op welk uur ik de pillen moet innemen. Daarnaast moet het óók nog eens 1 uur nemen voordat ik ga eten. Ok, ik slaap gemiddeld 8 à 9 uur per nacht, van de 24 uur. Dus dan hebben we 16/17 uur over. Dus om de 4 à 5 uur dus 2 pilletjes. En oh ja niet vergeten het te plannen voor een maaltijd. De reminders gaan in mijn agenda: 0730, 1200, 1700 en 2130 uur.

Easy peasy toch? Je wordt herinnert je neemt het pilletje. Toch? Of heb ik ‘m nou niet ingenomen? Tegelijkertijd met de herinnering van het pilletje wordt je afgeleid door een FaceTime gesprek. Shit … had ik ‘m nou wel of niet? Ik ga mijn bed uit en tel de pilletjes. Inderdaad vergeten dus ik neem alsnog mijn dosis.

Shit zeg, wat kost dit energie. Adem in, adem uit…..mijn gedachten dwalen weg naar vorig jaar. Ik zit nu in dezelfde periode van het jaar, waar ik vorig jaar ben ingestort. Met dik vetgedrukte letters schrijf ik vorig jaar. Vorig jaar was puur het overvragen van mezelf, ik vergat de regels tussen rust en activiteit doordat ik euforisch was dat onze dochter was geboren. Bovendien was ze kerngezond, dus ja wat wil een moeder nou nog meer? Daarnaast wilde ik veel meer, als dat ik (aan)kan en ik vergat, heel essentieel, de zorg van onze dochter wat erbij kwam. Het inschatten en het overschatten blijft een ding met mijn NAH.

En juist dat … een instorting of terugval wil ik voorkomen en ik heb gelukkig al handvaten, in mijn rugzak zitten. Ja nog meer, ik draag tegenwoordig een backpack rugtas 😉 Een kindje krijgen, is een grote verandering in het leven. Veranderingen en NAH blijft een lastige en ik had het niet door. Ik was en blijf een laatbloeier, degene die haar grenzen soms niet weet, het onbewust negeer, omdat ik zo graag wil.

Toch is er en blijft er een kleine angst … ik doe mijn ogen dicht en voel me even hoe ik me vorig voelde. Uitgeput, bekaf, dood en dood moe. Brrr …. ik doe mijn ogen weer open, gelukkig ben ik daar niet. Ik ben hier, hier in 2018 en ik heb dingen geleerd. Ik wil daar niet meer komen, niet meer zo voelen, niet meer afgepeigerd. Toch hebben mijn therapeuten me al gezegd, dat ik een terugval of een terugslag niet altijd kan voorkomen, want dit gaat weer gebeuren.

Paniek slaat om mijn lijf, als dat tegen me gezegd wordt. Adem in, adem uit … wat mijn taak is, is juist hierop anticiperen, het op tijd kunnen zien, het op tijd signaleren en daarop kunnen reageren. En nu zie ik het, mijn cirkeltje van slecht slapen en ziek zijn. Dat is een teken, het teken dat mijn lijf gaat protesteren. Mijn weerstand is minder, waardoor alles meer energie kost en mijn emoties zijn al een poosje niet meer onder controle door vermoeidheid.

Dus terug naar de basis en de basis is thuis. Het gezin waar ik voor heb gekozen. Dat geeft mij wel weer een fijn en positief gevoel. Eerst mijn lijf, maar wat rust gunnen. Zorgen dat ik fit word. Dit doe ik door wat meer te slapen, maar óók weer rustig aan te wandelen of fietsen. De buitenlucht, daar krijg ik óók energie van.

De oranje zone waar ik in ben beland, is puur door dingen waar ik geen invloed op heb, maar hier wel op kan anticiperen. Terug naar de basis en zorgen dat het geen rode zone wordt. Mijn leven, mijn leven met NAH, ons leven met NAH. Ik heb het, maar ik onderga het niet alleen. Manlief, ouders, vrienden …

Daarnaast onze dochter, mijn vrolijke meid, die ik gráág wil knuffelen en troosten als ze in de nacht wakker wordt, want tsja … hoe kan zij zichzelf verwoorden? Met “bij mama leggen” en “mama kuffelen” is het ook wel gezegd. Daar ben ik voor, daar sta ik voor en ik wil de slapeloze nachten voor lief nemen.

De keuze, de cirkel waar ik soms geen invloed op heb, om deze te doorbreken. Mijn keuze, is mijn basis, onze basis, daar vecht ik voor en tegelijkertijd ben ik wat liever voor mezelf. Liever voor mezelf om juist niet te strijden en het te nemen zoals het is. De cirkel, een cirkel blijft rond. 😉

Liefs,

Jeannette

De keuze …. is reuze

De laatste maanden van het jaar zijn er altijd veel mensen jarig en juist in onze dichtbije omgeving. Vooral in oktober. Familie, beste vrienden en kinderen van beste vriendinnen. Ik zit er altijd tegenop, want ik weet dat ik mensen moet gaan teleurstellen. Teleurstellen om juist niet op je neef zijn verjaardag te kunnen komen of bij het dochtertje of zoontje van je beste vriendin.

Ik ga mensen teleurstellen, ik kan gewoon niet naar alle verjaardagen, ik wil en kan me niet in tweeën delen. Vorig jaar heb ik mijn best, teveel mijn best gedaan om minder verjaardagen te skippen. Dat heeft uiteindelijk zijn tol geeist. Dan ben ik natuurlijk niet duidelijk, de ene keer kan ik wel, maar de andere keer niet. Hoe dan? Mijn grenzen duidelijk aangeven, voor mensen en ook juist voor mezelf.

Er zijn vrienden die een vreugdedansje doen als ik juist niet kom…en een ander laat haar of zijn teleurstelling duidelijk merken. De kunst is om zijn/haar teleurstelling niet de mijne te gaan maken. Daarnaast kan ik het wel anders doen, bijv door een één op één date te plannen zonder alle gillende kinderen, luidruchtige ouders en de harde muziek.

Daarnaast moet ik dealen, de grootste uitdaging, met mijn teleurstelling. De teleurstelling naar mezelf, hoe ik ben, hoe ik ben met NAH want tsja als ik het niet had gehad…..ging ik bijna alle verjaardagen af. Ik, het gezelligheidsdier, ik de losbol en ik de moeder, de moeder met NAH.

Een activiteit om “even een bakkie” te komen drinken is voor jou misschien peanuts, voor mij is het een hele activiteit. Daarnaast speelt ook mijn perfectionisme een grote rol en die zit vaak in de weg. Ik merk, met Lina dat ik meer ben gaan plannen. Ik ben misschien weer aan het “over plannen.” Dus plannen om te plannen….snap je het nog?

Ik zal het uitleggen en uitgeschreven waarom een “bakkie” doen zoveel voeten in aarde brengt bij me. Laat ik voorop stellen dat dit hecht een keer kan, maar het moet gepland en niet met andere activiteiten op de dag. Daarnaast wou ik dat het anders kon. Een bakkie koffie drinken in de ochtend, gelden bij mij de volgende activiteiten/gedachten vooraf:

  • Heb ik suiker, melk en koffie in huis?
  • Lina en ik moeten aangekleed zijn, ontbeten hebben, dat gaat iets langzamer en ik heb hiervoor 1,5 uur nodig.
  • Is mijn huiskamer netjes?
  • Heb ik een koekje in huis?

Nu ik het schrijf, merk ik bij mezelf…ze komen toch voor ons, voor mij, voor een bakkie koffie? Ze komen toch niet om het rommeltje in mijn huis bekijken? Of dat ze het koekje missen? Dit is de combinatie van NAH, máár ook mijn perfectionisme. Als ik het laatste nou gewoon “uit” had kunnen doen, dat scheelt weer wat kopzorgen.

Gisteren zei een vriendin aan de telefoon, probeer maar wat liever voor jezelf te zijn. Als ik dat namelijk doe, ben ook relaxter tegenover mijn omgeving ipv als een dolle dwaas door het huis heen te banjeren en stampen omdat ik alles nu moet doen. Dus plannen om te plannen een beetje los te laten en juist op de dagen als we niets hebben of hoeven, kijken we hoe we ons voelen. Daarnaast zijn er genoeg dingen die wel gepland zijn of moeten, die standaard zijn, een hapje eten koken, eten, boodschapjes doen, tas van Lina klaarzetten, therapie etc.

De keuze is reuze, maar er is een keuze en laat ik me nu goed voornemen wat voor mij en juist voor ons verstandig is. Niemand ziet mij na een verjaardag of een andere activiteit, het moeten bijkomen, het moeten opladen, dingen die manlief even van mij overneemt, maar het kan. Het kan soms, 1 ding per weekend, mits Lina zich goed voel en ik me fit voel, soms kan ik mezelf even in het feestgedruis mengen en daar kan ik dan van genieten. Met mate, balanszoekende en soms een keer de plank volledig misslaan…..maar hé ik ben ook maar mens, een moeder, een moeder met NAH en ik probeer het goed te doen….niet perfect.

Liefs,

Jeannette

Ps dit plaatje hangt op mijn koelkast … treffend … fijn …. helpend.