De keuze …. is reuze

De laatste maanden van het jaar zijn er altijd veel mensen jarig en juist in onze dichtbije omgeving. Vooral in oktober. Familie, beste vrienden en kinderen van beste vriendinnen. Ik zit er altijd tegenop, want ik weet dat ik mensen moet gaan teleurstellen. Teleurstellen om juist niet op je neef zijn verjaardag te kunnen komen of bij het dochtertje of zoontje van je beste vriendin.

Ik ga mensen teleurstellen, ik kan gewoon niet naar alle verjaardagen, ik wil en kan me niet in tweeën delen. Vorig jaar heb ik mijn best, teveel mijn best gedaan om minder verjaardagen te skippen. Dat heeft uiteindelijk zijn tol geeist. Dan ben ik natuurlijk niet duidelijk, de ene keer kan ik wel, maar de andere keer niet. Hoe dan? Mijn grenzen duidelijk aangeven, voor mensen en ook juist voor mezelf.

Er zijn vrienden die een vreugdedansje doen als ik juist niet kom…en een ander laat haar of zijn teleurstelling duidelijk merken. De kunst is om zijn/haar teleurstelling niet de mijne te gaan maken. Daarnaast kan ik het wel anders doen, bijv door een één op één date te plannen zonder alle gillende kinderen, luidruchtige ouders en de harde muziek.

Daarnaast moet ik dealen, de grootste uitdaging, met mijn teleurstelling. De teleurstelling naar mezelf, hoe ik ben, hoe ik ben met NAH want tsja als ik het niet had gehad…..ging ik bijna alle verjaardagen af. Ik, het gezelligheidsdier, ik de losbol en ik de moeder, de moeder met NAH.

Een activiteit om “even een bakkie” te komen drinken is voor jou misschien peanuts, voor mij is het een hele activiteit. Daarnaast speelt ook mijn perfectionisme een grote rol en die zit vaak in de weg. Ik merk, met Lina dat ik meer ben gaan plannen. Ik ben misschien weer aan het “over plannen.” Dus plannen om te plannen….snap je het nog?

Ik zal het uitleggen en uitgeschreven waarom een “bakkie” doen zoveel voeten in aarde brengt bij me. Laat ik voorop stellen dat dit hecht een keer kan, maar het moet gepland en niet met andere activiteiten op de dag. Daarnaast wou ik dat het anders kon. Een bakkie koffie drinken in de ochtend, gelden bij mij de volgende activiteiten/gedachten vooraf:

  • Heb ik suiker, melk en koffie in huis?
  • Lina en ik moeten aangekleed zijn, ontbeten hebben, dat gaat iets langzamer en ik heb hiervoor 1,5 uur nodig.
  • Is mijn huiskamer netjes?
  • Heb ik een koekje in huis?

Nu ik het schrijf, merk ik bij mezelf…ze komen toch voor ons, voor mij, voor een bakkie koffie? Ze komen toch niet om het rommeltje in mijn huis bekijken? Of dat ze het koekje missen? Dit is de combinatie van NAH, máár ook mijn perfectionisme. Als ik het laatste nou gewoon “uit” had kunnen doen, dat scheelt weer wat kopzorgen.

Gisteren zei een vriendin aan de telefoon, probeer maar wat liever voor jezelf te zijn. Als ik dat namelijk doe, ben ook relaxter tegenover mijn omgeving ipv als een dolle dwaas door het huis heen te banjeren en stampen omdat ik alles nu moet doen. Dus plannen om te plannen een beetje los te laten en juist op de dagen als we niets hebben of hoeven, kijken we hoe we ons voelen. Daarnaast zijn er genoeg dingen die wel gepland zijn of moeten, die standaard zijn, een hapje eten koken, eten, boodschapjes doen, tas van Lina klaarzetten, therapie etc.

De keuze is reuze, maar er is een keuze en laat ik me nu goed voornemen wat voor mij en juist voor ons verstandig is. Niemand ziet mij na een verjaardag of een andere activiteit, het moeten bijkomen, het moeten opladen, dingen die manlief even van mij overneemt, maar het kan. Het kan soms, 1 ding per weekend, mits Lina zich goed voel en ik me fit voel, soms kan ik mezelf even in het feestgedruis mengen en daar kan ik dan van genieten. Met mate, balanszoekende en soms een keer de plank volledig misslaan…..maar hé ik ben ook maar mens, een moeder, een moeder met NAH en ik probeer het goed te doen….niet perfect.

Liefs,

Jeannette

Ps dit plaatje hangt op mijn koelkast … treffend … fijn …. helpend.

De stilte …. mijn stilte

Daar zit ik dan, aan de tafel, met mijn laptop voor me en een kopje thee. De stilte, alleen het tikken van de regen op tuintegels van ons terras. Niemand in de buurt, alleen de poes die ligt te knorren in haar mandje. Ze heeft het fijn! En ik? Ik voel me dubbel. Dubbel? Dubbel is toch geen gevoel? Ik ervaar rust, geen zorgen en even echt tijd voor mezelf. Daarnaast het gevoel: “doe ik het goed als moeder?” Ik breng tenslotte mijn kind weg, terwijl ik thuis ben.

Dat gevoel …. het gevoel of je er goed aan doet.  En ja … het is en het gaat een win-win situatie worden voor Lina, manlief en ikzelf. Ik kan opladen, even echt tijd voor mezelf te pakken, te schrijven, te zwemmen, te koken … alles waar ik energie van krijg. Ons kind, ons moppie hebben we vanmorgen voor het eerst naar het kinderdagverblijf gebracht. Daag controle, hallo loslaten!! Ik ben er daarnaast van overtuigd dat dit ons heel goed gaat doen. Mama opladen, Lina spelen, mama een leukere moeder, Lina & manlief blij. We gaan het ervaren. Een dag even niets plannen en kijken wat ik nodig heb.

Moeder zijn is een echte fulltime job en ik ben ervan overtuigd dat het meer als een fulltime job. Na 1,5 jaar moeder zijn, kan ik dit echt toegeven, door mijn ervaring. Moeder met NAH is nog zwaarder, want wij hebben een lagere belastbaarheid en hierdoor ook meer tijd nodig om bij te komen.  Mijn leven bestaat nu vooral uit “moeder zijn” en daarnaast ben ik nog volop bezig met therapie. Het moeder zijn, vind ik echt heel, leuk maar het is ook retezwaar op bepaalde momenten. Ik ben gaan zoeken, want voor mij als “thuisblijvende” moeder (WAO) heb je geen recht op kinderopvangtoeslag. Het heeft me heel veel energie gekost, maar ik heb nu dezelfde regeling gekregen als een werkende moeder onder de noemer: “Sociaal Medische Indicatie.” 

Vanmorgen bij het kinderdagverblijf had ik stiekem gehoopt op veel drama van mijn kind, die natuurlijk absoluut niet wilde dat we weggingen. In tegendeel, madam was meteen zo druk aan het spelen, dat we bijna moesten smeken voor een kus om gedag te zeggen.  Ik liep naar buiten en manlief vroeg: “gaat ie …. ” Mijn antwoord was: “ik vind het toch een beetje lastig.” Ik slikte mijn tranen even weg en bedacht “het is goed, voor ons, voor ons alle drie.” Gelukkig was ik snel afgeleid, want ik wilde mee doen met aquarobic, dus hiervoor moest me een beetje haasten. Het heeft geholpen, want daar heb ik even mijn frustratie eruit  kunnen kicken.

Echt even de tijd voor mezelf, geen therapie, geen bijzondere afspraken … alles mag en niets moet. Er wordt niets gepland die dag en kijk hoe ik me voel en waar ik behoefte aan heb. Wat ik er wel in wil gaan houden, is dat ene uurtje zwemmen. Belastend, maar niet mentaal, energie opdoen en even alles eruit gooien om daarna weer op te kunnen laden. Ik kijk op mijn telefoon, geen bericht, geen nieuwe telefoontjes, kind heeft het naar haar zin. Gelukkig, even mijn tijd, mijn tijd om ongedwongen te schrijven, zonder gestoord te worden. Met op de achtergrond de tikkende regen tegen het raam en het knorrende poest. Hoe fijn, hoe fijn dat het echt even mijn tijd mag zijn.

Liefs,

Jeannette
img_8757

De dubbele verjaardag

Gisterenmiddag werd ik aangesproken in de supermarkt….of ik óók op vakantie bent? Een van mijn trouwe lezertjes zei dat ze mijn blogs miste. Toch voel ik me wel weer vereerd, klim ik in de pen en driftig gaan mijn vingers weer over het toetsenbord van mijn laptop.

Vandaag is vandaag, vandaag ben ik jarig! Hiep hiep hoera voor mijzelf. Met in de ene hand een bordje met een gebakje en in de andere hand een wijntje . Ik kan je zeggen: “het is een goddelijke combinatie.”  Een pinot grigio & een cheesecake. Overmorgen maar weer op rantsoen, morgen nog een klein beetje mijn verjaardag vieren.

Happy birthday Sjanie 2.0 … ja 2.0 … want deze dag, 11 jaar geleden, veranderde mijn leven. Klinkt het gek, dat ik hiervoor óók soms dankbaar ben? Natuurlijk baal ik dat ik soms keuzes moet maken of dat ik veel te lang bij moet komen van een feestje, maar hé ik heb de keuzes en kan soms naar een feestje. De afgelopen maanden zijn echt niet leuk geweest, maar ik leer, iedere dag weer, niet bewust maar onbewust en denk de andere dag … o ja … als ik het zo doe, dan gaat het goed.

Niet Aangeboren Hersenletsel, je ziet me niet, maar ik ben in de afgelopen tijd wel een beetje vriendjes met je geworden. Helemaal accepteren, mwoah, kan dat? Ik geloof er zelf niet helemaal in. Misschien op mijn 80ste, in het bejaardentehuis, achter mijn rollator lopende. Alhoewel, hoe ouder, hoe eigenwijzer toch? En nu ben ik 41 en heb ik er 11 jaar bij gekregen. Jemig, wat klinkt dat in één keer uit, want toen ik 30 was, was een herseninfarct doormaken heel jong, nu ben ik 41 … en dat is nog steeds te jong.

Maar waarom ben je dankbaar? Het is heel cliché, maar ik ben er nog. Ik probeer dingen zo leuk mogelijk te maken in mijn leven. De keuzes die ik maak, is alleen om mijn leven leefbaar te houden. En juist niet alleen die van mij. De verantwoordelijkheid voor mijn dochter gaat voor alles. Zij is mijn leven, naast fulltime levensgenieter ben ik ook 24/7 moeder. Daarom ben ik je dankbaar NAH! Zonder jou zou ik me nooit zo voelen, als ik me nu voel. Wondertje, het wondertje wat ik ook weleens achter behang kan plakken, maar het is mijn grootste cadeau en niet alleen op mijn verjaardag.

Dankbaar dat ik dingen van je mee kan maken en dat je niet 3 of 4 dagen naar oppas moet, omdat mama moet werken.  Je groeit per dag, je zegt dingen en je bent zo wijs. Dus ja ……….. elk voordeel heeft zijn nadeel, maar in dit geval ben ik blij dat ik afgekeurd ben. Er zal daarnaast altijd een stemmetje blijven knagen, want ik wil me blijven ontwikkelen en dat ga ik straks weer oppakken om als ervaringsdeskundige te spreken.

Wat een dag, het blijft bijzonder. De dagen voor deze dag ben ik altijd onrustig, ik kan er geen vinger opleggen … de dag is bijna ten einde en ik voel me blij en gelukkig. Ik heb nooit zin in mijn verjaardag, omdat het toch altijd een andere lading heeft als “gewoon jarig” zijn. Maar hé ik ben weer een jaartje ouder geworden en die .. die kan niemand mij afpakken.

Proost …. op mezelf!

Liefs,

Jeannette

img_8364

Dankbaar & het groene gras

Het gras is vaak ….. juist niet groener aan de andere kant. Het gras kan inderdaad wel groener aan de andere kant zijn, maar toch. Ben je dan gelukkiger? Of ben je dan meer gezond? Of ben juist minder eenzaam? Of  ben je dan meer gelukkig? Ik zeg en denk altijd: “ieder huisje heeft zijn kruisje.” Het gaat om gezondheid, om eenzaamheid, gelukkig zijn met jezelf, geldproblemen en je situatie waar je in zit. Het gaat om tevreden zijn met je situatie. Tevreden zijn met wat je hebt, wie je dichtbij je hebt, dat je gelukkig bent met hoe je bent… Ik zeg volmondig: “ja!” Ik ben dankbaar, gelukkig en tevreden. Hieronder schrijf ik waarom.

Het jaar is bijna weer voorbij. Het  jaar 2017 is bijna een feit, been there, done that. Het gaat steeds harder lijkt het en ik moet gniffelen in mijzelf. Mijn lieve omi zij zei altijd: “ach wijffie, hoe ouder je wordt, hoe harder het gaat.” Ze heeft hierin gelijk, de tijd vliegt onder mijn kont vandaan. De plannen die ik in de morgen maak om allemaal uit te voeren, mislukken 9 van de 10 keer. Erg? Nee! Maar soms denk ik weleens … had ik maar meer tijd op een dag. Ik ben dankbaar dat ik nog de tijd heb hier op aarde. Ik wil ervan genieten, maar besef tegelijk dat het niet altijd kan. Ik ben dankbaar dat ik er nog ben en veel van mijn dierbaren. 

Op 2de kerstdag plaatste ik een foto op Facebook, met mijn moeder, Lina en mijzelf. Tegelijkertijd dat ik de foto online plaatsten, bedacht ik meteen .. wat ben ik blij dat ik mijn moeder nog heb, want er zijn best veel mensen die ik ken, waarbij haar of zijn moeder niet meer leeft. Ik koester wat ik heb en natuurlijk kunnen we óók weleens vitten op elkaar, maar hé … we blijven mensen. Zij weet hoe ik ben en ik weet hoe zij is. Het komt altijd weer goed. Ik ben dankbaar dat ik mijn moeder nog aan mijn zijde heb, want dat geldt niet voor iedereen. 

Daarnaast attendeerde een vriendin van mij erop dat ze soms “positief jaloers” is, hoeveel tijd ik met mijn dochtertje kan doorbrengen. Dat besef ik, dat besef ik heel goed … aan de andere kant kan ik zelf ook weleens “positief jaloers” zijn. Positief jaloers zijn om vriendinnen, die gewoon naar hun werk kunnen gaan. Daarnaast denk ik ook aan mensen die veel minder kunnen als mij. Tevens is het nadeel om niet te kunnen werken, óók juist een heel groot voordeel. Ik ben er altijd, ik ben er ten alle tijden voor mijn dochter. Is ze ziek? Ben ik er! Is ze ontroostbaar? Dan ben ik er! Wil ze knuffelen of spelen? Dan ben ik er!  Of het nou positief of negatief is, het maakt niet uit, want het is zoals het is en ik geniet van de dingen die ik met haar kan delen.  Ik ben dankbaar voor de tijd met mijn dochtertje. Ik ben dankbaar dat ik er voor haar kan zijn. 

Het is een jaar geweest, wat bovenal heel goed is geweest. Nee … 2017 is een fantastisch jaar geweest, een bijzonder jaar, want het is het jaar geweest waar onze dochter is geboren. Het jaar waar alles anders werd, want ineens ben je met z’n drieën i.p.v. van met z’n tweeën. En ook dit is niet vanzelfsprekend. Een dochter, een kind krijgen, het is en blijft een wonder. Het is een kadootje en wat voor eentje. Het is onvoorwaardelijk! Ik gun het de mensen, mensen die dezelfde wens hebben, als die wij hadden. Ik gun het deze mensen om ooit zo’n mooi kadootje in hun  armen te kunnen sluiten. Ik ben dankbaar, dat wij een dochter op de wereld hebben kunnen zetten. Ik ben dankbaar dat zij gezond is. 

Mijn partner, manlief zoals ik altijd schrijf,  manlief die er altijd is. Manlief die dit jaar promotie heeft gemaakt en wat ook betekent dat hij meer van huis af is. En dat ik er wat vaker alleen voor kom te staan, is een feit. Ik sta er iets vaker alleen voor, maar niet altijd. Er zijn namelijk ook genoeg mensen die het alleen doen, mensen die scheiden, mensen die overlijden, mensen die er misschien bewust voor hebben gekozen. Deze mensen kunnen de leuke, maar ook de minder leuke dingen niet met elkaar delen. Ik ben dankbaar dat mijn steun en toeverlaat thuis komt, al is het wat later als normaal .. hij komt thuis.

Je vader, je vader die je altijd ziet als het kleine meisje. Mijn vader in ieder geval wel.  Het kleine meisje van toen, maar in zijn ogen blijf je het altijd. Ik ben altijd al een “zorgenkindje” geweest. Nu ben ik volwassen, maar ik blijf in de ogen van mijn vader zijn kind, zijn meisje, zijn kleine meisje. Het kleine meisje is een stapje opgeschoven, want er is een ander kleine meisje die heel belangrijk voor hem is geworden. Zijn nieuwe liefde, onze dochter, zijn kleindochter. Mijn vader, en ja óók wij kunnen elkaar weleens achter het behang plakken, maar ik ben blij dat hij er nog is. Dat hij onze dochter kan meemaken, dat hij een rol kan spelen in ons leven als opa. Ik ben dankbaar dat mijn vader leeft, ik ben dankbaar dat ik ons grote cadeau , Lina, kan delen met hem. 

Wij besteden, we kunnen besteden. Wij kunnen geld besteden, absoluut niet over de balk, maar als we een beetje bewust ons geld uitgeven kunnen we op vakantie, kunnen we een keer uit eten. Maakt geld dan gelukkig? Nee, dat denk niet maar het is wel makkelijk als je, je kop niet hoeft te breken: “hoe kom ik deze maand door?” Ik ben dankbaar dat ik bewust geld kan uitgeven. Ik ben dankbaar dat ik niet ieder dubbeltje hoef om te draaien.

Mijn vrienden, ze zijn er niet altijd lijfelijk, maar ik weet dat zij aan mij denken en geloof me .. de tijd die ik heb, zitten ze ook altijd in mijn gedachten. Hoe gaat het? Hoe gaat het met je kinderen? Hoe gaat het met je zieke vader? Hoe gaat het … alleen de gedachten al is goed. Iedereen heeft een leven, vol met werk, gezin en familie. Daarnaast wordt ook verwacht dat je, je sociale kring kan bijhouden. Soms gaat dat even niet … een hartje, een kus … gewoon via een app of via een mail, is genoeg. We weten dat we aan elkaar denken. Maak contact, hou contact, al is het maar een klein beetje. Ik ben dankbaar voor mijn vrienden, want als er iets is kan ik gelukkig op meer al één hand tellen, dat ze er zijn. Ook al is het soms even op de achtergrond. 

Daarnaast heb ik mijn NAH of laat ik zo zeggen: “hebben wij mijn NAH” want ik heb het niet alleen …  “wij,” ons gezin, dealt hiermee. Ben ik daar dankbaar voor? Ik ben dankbaar dat ik het niet alleen hoef te doen en natuurlijk had ik liever niet gehad, het zijn soms pitte tijden. Kleine terugvallen, grote terugvallen, de vermoeidheid die het met zich meebrengt, de dingen die je graag wilt doen, die niet kunnen.

De frustraties, vooral de frustraties … deze frustraties zijn loze energie, want NAH heb je en kom je niet meer vanaf. Het is een gevecht die je nooit kan winnen. Het is vechten tegen de bierkaai, slaan tegen een ijzeren muur en proberen van het onmogelijk, mogelijk te maken. Ik ben dankbaar, ik ben NAH dankbaar dat ik mensen heb leren kennen die me begrijpen, die hetzelfde hebben als ik heb. Ik ben dankbaar dat ik soms maar één woordje nodig heb en iemand begrijpt me.

En ……………. lieve lezertjes!!! Ik ben jullie dankbaar, jullie inspireren mij om te schrijven, om meer te schrijven. Het komt van alle kanten, verassende kanten: “ga door met bloggen Jeannette!” Het enige goede voornemen die ik heb voor 2018, is dat ik door ga met bloggen. Ik ga door met schrijven, bloggen, jullie stimuleren, inspireren en vooral een hart onder de riem kan steken, want je bent niet alleen. En oh ja naast dit voornemen .. door blijven gaan met genieten wat ik allemaal wél kan, stilstaan bij “dankbaarheid” wat ik heb beschreven en intens genieten van ons kadootje, Lina.

Maak er een spetterend Oud en Nieuw van, samen, alleen … whatever. Maak er iets moois en iets leuks van. Vier het vooral zoals jij het wilt vieren! Wat je kan, wat je aankan en hoe jij het voelt.  Het blijft altijd “gewoon” een dag in het jaar.

Het gras, het gras is vaak niet zo groen als wij denken of als wij willen/kunnen denken. Het gras is niet altijd groener bij de buren, het gras is soms zelfs verdord … maar hé het wordt altijd weer groen. Je vult een gietertje met “positief denken,” je zaait wat “extra aandacht” en je geeft het wat water om “meer te leven.”

Liefs,

Jeannette

Ps. eerst zaaien .. dan oogsten! Laat 2018 een topjaar voor je worden!

Best nine 2017

Hoofd versus hart

Verstand versus gevoel … herkennen jullie dit? Hoofd versus hart! Je hoofd zegt: “dit is verstandig!” “Dit is juist nodig om bij te kunnen tanken.” “Dit is sterk van je. “Het is een dappere keuze.” “Het is goed dat je toe geeft, dat je het wilt toegeven en dat je het durft toe te geven.” “Het is goed waar ze nu is.” “Jij kan opladen, bijtanken, jij kan bijkomen, je rust pakken en slapen.”

Mijn hoofd is best verstandig! Toch? Ja zeker .. maar daarentegen huilt mijn hart, huilt mijn moederhart zoals ze dat tegenwoordig noemen. Mijn hart huilt als ik mijn dochter achterlaat bij opa & oma. Ik weet dat ik er goed aan doe en hou mezelf voor ogen dat het niet voor altijd is. Het is tijdelijk, het is een tijdelijke en tegelijkertijd óók een hele fijne oplossing. Ze heeft het goed, ze is blij, ze is enthousiast, ze doet haar ding, net zoals thuis. Mijn ouders vinden het fantastisch om wat meer op te passen en ze krijgen energie van dat meisje.

Dan mijn hart .. hart versus hoofd. Mijn moederhart huilt. Faal ik als moeder zijnde? Is mijn schuldgevoel terecht? Moet ik mezelf eigenlijk schuldig voelen? En het meest pijnlijkste gevoel is: “hier hebben ze me voor gewaarschuwd.” Mijn hoofd antwoord op mijn “hart-vragen.” Mijn hoofd antwoord: “nee meissie, je faalt niet, het ziet je nu gewoon even niet mee.”

Mijn hoofd heeft gelijk, mijn hoofd zegt: “het is zoals het is!” “Het is nu zoals het is .. en niet voor altijd.” Leven in het nu, leven op het moment, leven per dag, misschien nu wel per moment, per uur en niet te ver vooruit kijken. Hart versus hoofd. Hart wil meer, het hart wil veel meer .. maar mijn hoofd zegt: “stop!”

Het is goed, het is fijn, nee het is superfijn dat het zo kan. Ik kan op de dagen dat zij bij opa & oma is én opladen én aan “ons” werken. Wat bedoel je met ons? Dat vraag jij jezelf af….ik ben aan het werk, aan het werk om het weer op de rit te krijgen. En óók dat gaat niet snel genoeg voor me, maar ik gun mezelf de tijd en de rust, wat ik echt niet makkelijk vindt.

Het weekend voor Kerst, wat ga je dan doen? Wat ik ga doen? Hier wat tips die ik gebruik voor mijn eigen “pre party” voor de kerst:

  • Je plant de dagen niet vol en eigenlijk is het verstandig om deze dagen gewoon “leeg” te laten. Zeker als je beide Kerstdagen iets op de planning hebt. Meestal is er én een familie én een schoonfamilie. Ik heb dus niets en hou me rustig!
  • Zorg voor een “lege mind” dus een leeg hoofd .. ga wandelen of stap op de fiets. Ik heb een heerlijk eind gefietst met mijn dochter.
  • Zorg dat je de voorbereidingen aan iemand anders kan overlaten of zorg voor hulp. De voorbereidingen heb ik zelf aan iedereen overgelaten ..
  • Veel kinderen om je heen? Pak die lange douche .. en juist die extra lange douche. Zeep je extra eng, neem een masker en laat al je stress in het doucheputje stromen.
  • Is je Kerstoutfit schoon en gestreken? Hang deze dan al vast klaar .. en ook voor je kids. Enne .. ook de schoenen & accessoires.
  •  Maak afspraken met je partner en vooral met jezelf. Hoe laat zijn we aanwezig? Hoe laat gaan we weg? Dus de duur, de tijd van je activiteit. Kijk goed hoe je, je voelt op beide kerstdagen.
  • Maak concessies voor jezelf .. laat de was voor wat hij is en bedenk goed: “wat is belangrijk voor mij & mijn gezin?”

Als ik met beide Kerstdagen erbij wilt zijn, wat ik graag wil, moet ik ergens concessies doen. We gaan naar mijn schoonfamilie & naar mijn ouders. De tijd, de duur, de duur van de Kerst korten we in. Alhoewel de dag nog steeds 24 uur telt, korten wij de “feestelijkheden” in.

Daarnaast blijft Lina op maandag, dus op 1ste kerstdag, slapen bij mijn ouders. Een grote concessie, hart versus hoofd, gevoel tegen verstand. Een grote huilbui, twijfels en daarna de vastberadenheid. Zo gaan we het doen, zo kunnen we proberen om erbij te zijn, zo vergroot ik mijn kansen… maar ja … dat hart ….. ik probeer het een positieve draai te geven. Manlief & ik gaan weer een keertje samen ontbijten. Ik denk dat ik een fles koud ga leggen voor een champagne ontbijt.

Ik wens jullie fijne kerstdagen, met een hapje, drankje maar bovenal met balans, balans van jouw activiteit en zorg voor wat meer rust. Zorg dat er een kamertje is waar jij je even kan terugtrekken. En ja .. er is altijd wel een kamertje .. maar doe het .. het is echt even lekker om een beetje bij te tanken. Enne .. denk aan de Kerstman: “ho ho ho!” 

Liefs,

Jeannette

Laat het los …

Laat je hersenletsel, je NAH los. Ik speel vaak met de gedachten, laat het los, laat je NAH los. Loslaten is liefde voor jezelf, jezelf niet pijnigen met de gedachten van iets, jezelf vrij voelen door wat meer lucht te krijgen. Wat een vraagstelling, maar ik ga graag op onderzoek uit bij mezelf. Kan ik NAH loslaten?

Hierbij mijn antwoord en dat is helaas niet een geijkte “ja” of “nee!” Het is een verhaaltje hoe ik het zie en ik ben natuurlijk super benieuwd naar jullie ervaringen of andere visies zodat ik er misschien een andere kijk op kan nemen.

NAH loslaten …. ja het ongeval, bloeding, een CVA etc. de dag dat het is gebeurt, kan je proberen los te laten, kan je aanvaarden of zelfs accepteren. Ik heb mijn CVA op 3 augustus 2007 gehad, die dag staat natuurlijk in mijn geheugen gegrift maar wat er is gebeurd, is gebeurd. De dag van de CVA en mijn lange traject van revalidatie heb ik losgelaten. Het is zoals het is en ik ben ervan overtuigd dat je krijgt wat je aankan.

En dan nu komt de “nee” op mijn vraag. Kan ik NAH loslaten? Nee, het is er namelijk altijd. Het is niet te scheiden van mij, het hoort bij me, het is helaas een onderdeel van mijzelf geworden en het hangt samen met mijn “hele zijn!” Het is absoluut niet iets wat dagelijks speelt bij me, maar ik moet er wel dagelijks rekening mee houden. NAH is een feit, NAH is er en NAH is er altijd.

Loslaten van NAH is een groot woord, misschien ook een beladen woord, maar ook wat voor bevrijding kan zorgen. Helaas kan ik NAH niet loslaten, soms denk ik: “Yes, ik heb het onder de knie!” Maar een paar weken of zelfs een paar dagen later is de confrontatie er weer, dan komt NAH weer keihard om de hoek zeilen en wordt je geconfronteerd dat het helemaal niet kan, zoals je het graag wilt.

De periode waar ik nu in zit, is de periode van “mijzelf overvragen”, de periode waar de emoties van hot naar her gaan, dan juist, dan is juist de grote confrontatie met NAH. Ik wil graag en bij mensen met NAH gaat het spreekwoord niet op: “waar een wil is, is een weg.” Maar ik bekijk het graag positief, want er is óók een “wil” om zo stabiel mogelijk te leven, om je leven in balans te houden.

Wat dan kan je doen als je in een “terugval” zit? Dat je in een periode de lat veel hoger heb neergelegd dan wat je aankan? Een periode vol overvraging van jezelf en er graag bij willen horen? En dat jij nu …. met de gebakken peren zit? Waar heb je behoefte aan? Wat zijn de dingen welke nu belangrijk zijn? Juist! JIJ! Jij en je gezin.

Geloof me …. leuk is het niet, maar je weet dat je er weer uitkomt. Hetgeen waar je nu mee moet dealen, is gewoon niet tof, is gewoon absoluut niet jij. We moeten, we moeten om er weer bovenop te komen. Wat gaan we dan doen? Dan ga je weer terug naar je basis. Je basis om weer terug te komen op je oude niveau. De basis betekent voor mij: mijn dochtertje & ik overdag en manlief in de avond. Daarnaast heb ik extra hulp van mijn ouders. Wandelen, fietsen … zoek de buitenlucht op. Van de buitenlucht krijg je ook energie enne is er ooit iemand dood gegaan aan een bui regen? Nee toch? Lekker je laarzen aan en stampen in de plassen en voelen dat je leeft.

Laat het, laat het los, accepteer de hulp. Het is goed voor jou, voor je gezin en gisteren kreeg een hele fijn bericht waar in stond: “Een goede moeder is ook, herkennen dat je even pas op de plaats moet nemen!” Daarnaast heb ik ook veel fijne adviezen, tips en super lieve woorden gekregen van mijn collega’s “moeders met NAH.” Dat is mijn contact, soms een appje naar een vriendin, een belletje naar mijn ouders en contact met soortgelijken. Daar voel ik me prettig bij, voor nu.

Accepteren? Misschien .. ik aanvaard het, ik aanvaard waar ik mee moet dealen en dat ik soms retelastig. Mijn karakter zegt zoiets anders als NAH voorschrijft. Ik denk dat heel veel mensen deze blog wel gaan herkennen. Je strijdt, je plannen hoe je het voor je ziet, je kunt, je wilt …. maar het lukt niet. Wat mij erg troost, ik ben niet alleen, alhoewel het soms echt eenzaam voelt. Ik heb contact met mijn soortgenoten, contact met mensen die in hetzelfde schuitje zitten. Ben jij benieuwd? Klik hier dan kan je lezen wat ik bedoel.

Fijne woensdag allemaal!

Liefs,

Jeannette

Onzichtbaar .. zichtbaar maken

Daar sta ik voor, daar strijd ik voor, voor mijzelf, maar ook voor alle anderen met NAH. Het onzichtbare, zichtbaar maken. Van buiten zie je niets! Ik ben ik een oer-Hollandse meid en ik zorg dat ik er verzorgd uitzie. Niets mee toch?

Nee, daar is niets mis mee en dat is óók mijn kracht, mijn kracht om mijzelf sterk te voelen, om niet geraakt te worden en niet kwetsbaar te zijn. Ik kan heel veel, maar anders, anders dan daarvoor en anders als dat ik graag zou willen.

Je ziet niets, je ziet helemaal niets aan de buitenkant. Dat is óók je “zwakte” want niemand ziet aan de buitenkant dat je NAH hebt. Er worden dingen gezegd óf je denkt dat mensen zeggen: “je ziet er toch goed uit,” “moet je eens kijken wat je allemaal wel kan,” “je kan toch een keer naar de kroeg?,” of deze ….. “ik ben óók weleens moe!”

NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) balanceert op het randje, waar doe je goed aan en waar doe je geen goed aan. En het is niet zo als je iets hebt gedaan, wat eigenlijk te zwaar is, dat je meteen de “klappen” kan opvangen. Nee, het sluipt erin….het is een op éénstapeling van dingen

NAH is óók een kwestie van draadkracht en draadlast, dus wat je graag wilt, kan niet altijd, daar krijg je stress van en dan ontstaan er problemen. Als iemand vraagt, wat dan mij precies beperkt, sla ik dicht of zeg ik dat ik sneller moe ben. Dat is het natuurlijk niet, ja … ook sneller vermoeid, maar er is meer, veel meer.

Waar heb je dan wél last van?

  • dingen organiseren & plannen, kost me meer moeite. Gelukkig vind ik dat wel erg leuk dus dat doe ik ook nog graag. Dit is dut typisch een activiteit wat mij energie kost, maar wat mij ook energie geeft.
  • overprikkeling van geluid en beeld gebeurd bij mij meer als ik moe ben. Dat betekent dat geluiden veel harder binnenkomen, licht wat ineens veel te fel is, geen gesprek kunnen voeren als het rumoerig is etc. Ik gebruik hiervoor oordopjes.
  • vertraagde informatieverwerking, dus alles wat binnen komt, wordt gefilterd maar mijn filter werkt niet meer naar behoren, waardoor dit meer energie kost. Als er teveel informatie binnenkomt, ontstaat er file in mijn hoofd en die wordt helaas niet zomaar opgelost.
  • doordat er overprikkeling ontstaat, komt er ook slapeloosheid in beeld. Dat is echt RUK met een grote R … je bent al vermoeid en dan slaap je ook nog eens niet. Hierdoor ga je achter lopen, achter de feiten aanlopen en belangrijk is dan terug te gaan naar de basis. Mijn basis is mijn dochter, mijzelf en mijn partner. Daarnaast meer rustmomenten inplannen en activiteiten doen wat mij juist energie geeft. Denk aan een stuk wandelen, mindfullness oefeningen, een massage en schrijven zijn op dit moment mijn activiteiten waar ik energie van krijg.
  • lichte afasie en dat betekent dat ik bijv. niet meer uit mijn woorden kom, woorden verkeerd opschrijf of dat ik woorden verkeerd uitspreek, hier ontstaan soms hilarische situaties. Ik heb gelukkig een dosis zelfspot waardoor ik dan zeg; “tsja .. kan ik niets aan doen, er is iets kapot in mijn hoofd.”
  • twee dingen tegelijk doen is uit den boze, want er gaat altijd dan één ding mis. Ik probeer dat af te leren, maar soms doe ik het wel en is er een chaos óf in mijn huis óf in mijn hoofd. Dus ja, vrouwen kunnen ook geen 2 dingen tegelijk. In ieder geval ik niet.
  • mijn emoties ben ik soms niet de baas, wordt boos om een klein dingetje bijv. als iets verkeerd is opgeruimd en jank bijv. om iets wat er in goede tijden, slechte tijden gebeurd. Een vooral is ik vermoeid ben, huil ik om een scheet.
  • mijn concentratie is minder, ik ben sneller afgeleid. Dit hou ik vooral in de gaten met bijv. autorijden of fietsen.
  • ik functioneer het beste alleen, Lina & ik. Dan gebeuren er ook geen onvoorziene dingen en krijg ik geen info van buitenaf.

Maar …. dat is toch heel eenzaam? Dan zie je, je vrienden & familie weinig? Of zit je dan niet in een soort afzondering of isolement? Ja! Soms voel ik me eenzaam, maar ik ben het “lijfelijk” niet meer. We hebben Lina, Lina die vaak bij me is.

Maar … hoe hou je contact met mensen met NAH? Tegenwoordig kunnen we heel veel om contact te houden! Een berichtje, een sms-je, een appie en een e-mail. Bellen kost teveel energie, maar wat ik wel beter kan is FaceTimen omdat ik dan gezichten zie, ik zie hoe je praat en zie je mimiek in je gezicht. Tevens zijn er groepen Facebook, voor mensen met NAH of moeders met NAH. Daar heb ik erg veel aan!

Is het een beetje zichtbaar? Is het een beetje inzichtelijk? Het grote van het onzichtbare van NAH? Ja? Fijn! Geniet van jullie dinsdag.

Liefs,

Jeannette

Even bijkomen ..

Even bijkomen en (helaas) niet van het lachen. Ik heb een behoorlijke terugval en loop achter de feiten aan. Had ik het etentje met de meiden niet moeten doen? Niet naar de verjaardag van mijn moeder moeten gaan? Kopje thee bij een vriendin laten schieten? Ieni minie gym voor Lina laten zitten? Ja had misschien allemaal slim geweest maar ik leef, wil leven. En ja ik weet dat het niet kan, zoals ik graag zou willen, maar dat kleine beetje, dat moet toch wel kunnen?

Onze kleine meid is ziek geweest, bijna 40 graden koorts en schrik je toch als ouder. Het was ook de eerste keer voor ons, haar waterige oogjes, hangen tegen mama, huilen, de hazenslaapjes….gisteren was ze koortsvrij en merk dat ze vandaag weer in haar goede hum zit.

Onvoorzien, een kind is best onvoorzien en zij leidt. Zij leidt mij de dag door, we hebben vaak lol & plezier maar de afgelopen week was het minder. Nu is deze mama ook grieperig en doodmoe. Wat doe je dan??

De afgelopen dagen weinig gedaan, alleen het noodzakelijke. Wasje draaien, eten koken, boodschappen laten bezorgen, veel thee drinken, onder een dekentje op de bank en mee liggen. Als de kleine op bed is, lig ik ook.

Mijn pa kwam gisteren langs en maakte zich zorgen, ik zie er inderdaad niet echt florisant uit. Manlief zei gister: “je ziet er afgepeigerd uit.” Zo voel ik me óók, doodmoe…de kleine meid is gisterenmiddag naar mijn ouders gegaan, zodat ik even kan bijtanken, een nacht & een dag. Voel ik me schuldig? Heel eventjes, maar de moeheid wint. Vannacht wederom geen goede nacht gehad. Ben ik nou zo overprikkeld? Kan wel janken van de moeheid.

Ik moet bijtanken, bijkomen … dat gaat me natuurlijk niet lukken in één dag. Maar wel even lucht, even slapen, voor slapen, bijslapen, gewoon rust. Het weekend ook niets, naast de dagelijkse dingen. Het is genoeg, dat is genoeg.

Gelukkig vinden opa en oma het leuk dat Lina komt logeren, ik word er een leukere persoon van als ik even kan toegeven aan mijn moeheid. Dat hou ik voor ogen, voor ons & voor mijzelf. Geen schuldgevoel, geen “ik doe haar tekort” … alleen heb ik dat stiekem toch. Zal wel “moeders” eigen zijn 😉

Liefs,

Jeannette

Mama mist je .. kleine ❤️

De (december) grens

Grenzeloos … dat was ik en dat kan ik nog steeds zijn, maar echt stukken minder als vroeger. De welbekende grens voor NAH. Wanneer bereik je deze? Of wanneer ga je er écht overheen? Het “over je grens gaan” ontstaat niet ineens. Er zijn dingen, signalen die vooraf gebeuren bijvoorbeeld een drukke periode, dingen die onvoorzien zijn, te weinig rustmomenten pakken etc.

Voordat wij over de grens gaan, gebeuren er óók dingen in je lijf, je lijf uit eigenlijk al voordat je over je mentale grens gaat. Je wordt duizelig, misselijk, je ziet wazig, je hoort dingen veel scherper, je krijgt pijn ergens etc.  Jij denkt? Wat? Hoe dan? Het klinkt nog een beetje vaag maar ik ga het uitleggen.

De weg naar de grens is eerst groen, dan oranje en over je grens is deze echt rood en gaat naar knalrood. En dat … dat moeten we niet hebben. Overigens moet niemand dat hebben, maar ik schrijf dit speciaal voor mensen met NAH. De grens overschrijden moeten we zeker niet hebben in de december maand, want die staat bijna voor de deur.

Ik heb geleerd om signalen te herkennen voordat ik over mijn grens ga. Dit is een kwestie van heel goed opletten, zelfreflectie en bewustwording waar je de mist in gaat. Niemand wil over die grens gaan, want voor ons als NAH-ers is het zo rete-lastig om hier weer bovenop te komen. Het duurt, het duurt lang dus dat willen we eigenlijk voorkomen. Voorkomen is nog steeds beter als genezen 😉

Hierbij mijn rijtje van signalen waar ik op moet letten:

  • Niet uit mijn woorden komen
  • Dingen meer uit mijn handen laten vallen
  • Ongeduldig worden
  • Beren op de weg zien – dus onrealistisch denken
  • Minder in balans met mijn lijf (omvallen maar kan me corrigeren)
  • Minder goed slapen
  • Mijn lijf gaat zeer doen, vaak mijn rug wat meer pijn doet

Tsja? En dan? Je herkent uiteindelijk de signalen, ga je door of stop je? Stoppen is niet resoluut je leven op “stop” zetten. Nee het is pas op de plaats, gas terug nemen, goed voor jezelf zorgen, lief zijn voor jezelf en jezelf de vraag stellen: “wat heb ik nu nodig?”

Als ik niet luister naar de bovenstaande signalen, wordt het van kwaad tot erger….dus bijvoorbeeld niet of nauwelijks slapen, last krijgen van mijn lijf, watten voelen in mijn hoofd etc. Dan ben ik … dan ben ik echt over mijn grens gegaan en goed ook.

Hierbij een rijtje met andere signalen en misschien herken je ze of ga je ze herkennen:

  • Ongeordend zijn of juist geordend
  • Heel druk zijn of juist stiller
  • Boos zijn om bijna niets
  • Nog minder flexibel
  • Emotioneler
  • Licht is ineens feller
  • Geluiden komen harder binnen etc.

Als jij je signalen gaat herkennen, help je jezelf maar óók je omgeving. Je partner, kind(eren), ouders, vrienden etc. Als jij op de been blijft, dus niet over jouw grens gaat, is het fijn, fijn om met jezelf te leven zoals je bent. NAH hoort er eenmaal bij, hoe lastig, hoe verdrietig en hoe vervelend  het is. We dealen ermee, we moeten ermee dealen en laten we dat doen op een liefdevolle manier tegenover onszelf.

Wat zou je kunnen doen, als je de signalen voelt?

  • Extra rustmomenten inplannen
  • Mindfullnes oefening doen (“3 minuten ademruimte” –  YouTube)
  • Tekenen of kleuren
  • Iets bakken of koken
  • Wandelen of zelfs sporten
  • Let ook eens op je telefoon gebruik, al deze prikkels: licht, berichtjes, mailen etc veroorzaken ook veel prikkels.
  • Extra lange douche nemen, je ogen dicht doen onder de douche en al je moeheid in het doucheputje laten glijden
  • Zorgen dat je energie uit je voeding haalt…vaak snakken we naar “snelle energie” maar uiteindelijk wordt je daar óók weer moe van.
  • Maskertje nemen & ogen dicht op bed laten inwerken
  • Een boek of tijdschrift lezen
  • Een serie kijken etc.

Voor iedereen is ontspanning anders…de één ontspant van een boek lezen en de ander van bijv. wandelen.

Ik ben natuurlijk nieuwsgierig of je nog een aanvulling hebt in jouw signalen. Ik leer graag, ik wil het vaak ook van een andere kant zien. Iemand anders met NAH met goeie tips? Of mensen zonder NAH ….. jullie tips zijn ook méér als welkom.

Deze blog is een spiegel, een blog die ik iedere dag aan mijzelf kan voorlezen, want deze “ezel” stootte zich wederom tegen de spreekwoordelijke steen. Menselijk? Ja! Handig? Nee! Als je, je goed voelt, ga je door en vergeet je, je NAH en daarbij óók je rustmomenten.

plaatje - over de grens copy

Gisteren zei iemand tegen mij: “je poets toch ook je tanden om gaatjes te voorkomen?” Juist, deze is raak …. deze zit nu in mijn geheugen gegrift. Dus zorgen voor jezelf, je lijf & je hoofd is toch niet zo gek. Hiermee kan je overbelasting voorkomen. Pak je het met mij op? “Dan gaan we samen fluitend de december maand door” schrijf ik met een big smile op mijn gezicht.

Liefs,

Jeannette

Stil in mij …

Hoe gaat het? vraag je … het gaat, ben helaas nog niet op mijn oude niveau en daar baal ik van. Ik baal dat het niet sneller gaat, dat het niet tastbaar is, van als je dit doet, is het over. Over .. over is het nooit. Het zou altijd de story worden of my life. Balans, balans zoeken in mijn leven en gewoon weer een paar keer op mijn bek gaan. Ik wil zoveel, ik wil lekker bezig zijn met mijn blog, ik wil lekker koken, ik wil dat mijn huis er opgeruimd uit ziet, ik wil leuke dingen doen met mijn dochter etc. Dat laatste is natuurlijk het belangrijkste en dat is mijn prioriteit. Ik krijg daar ook energie van als ik haar vrolijke snoetje zie in de auto, haar gekir in haar wandelwagen bij het eten geven van eendjes en vooral haar energie. Heerlijk!!

En toch voel ik me ook rot, ik ben moe .. en nee niet moe van een avond stappen, en nee niet moe van een nacht niet slapen maar moe met betrekking tot mijn NAH. En als ik daarover nadenk word ik nog moeier. Ik probeer mijn leven weer op de rails krijgen, nee, mijn leven is op de rails, maar de balans. De trein moet blijven rijden, het woordje moeten, ik hekel het woord moeten, maar wij draaien door, ons leventje draait door.

De dingen die ik zou doen deze week, heb ik al 2 dingen van geschrapt. Ik trek al de mensen niet, teveel mensen in één ruimte, teveel geroezemoes, teveel geluid. Ik heb het rustig gehouden tot nu toe. Ik laad niet echt op want na een goede nacht ben ik doodmoe. Ik kruip lekker terug met mijn dochter en dochterlief gaat lekker zingen. Ik doe mijn ogen dicht en pak haar beet in mijn armen. Wrijf haar over haar armpjes en ze wordt rustiger. We doen even onze ogen dicht. Het slaapje heb ik nodig, het extra slaapje en soms weleens 2, daaruit maak ik zelf op dat ik niet de oude ben.

Er zijn zoveel dingen die ik wil doen, maar er komt niets uit. Er zijn zoveel gedachten in mijn hoofd, maar ook pure leegte. Het is veel, ik ben gelukkig, maar even niet mijzelf. Het komt wel, geef het de tijd, ga niet te snel, want dat wil ik, dat verlang ik van mijzelf. Het is stil .. even stil in mij.

Liefs,

Sjanie