Even bijkomen ..

Even bijkomen en (helaas) niet van het lachen. Ik heb een behoorlijke terugval en loop achter de feiten aan. Had ik het etentje met de meiden niet moeten doen? Niet naar de verjaardag van mijn moeder moeten gaan? Kopje thee bij een vriendin laten schieten? Ieni minie gym voor Lina laten zitten? Ja had misschien allemaal slim geweest maar ik leef, wil leven. En ja ik weet dat het niet kan, zoals ik graag zou willen, maar dat kleine beetje, dat moet toch wel kunnen?

Onze kleine meid is ziek geweest, bijna 40 graden koorts en schrik je toch als ouder. Het was ook de eerste keer voor ons, haar waterige oogjes, hangen tegen mama, huilen, de hazenslaapjes….gisteren was ze koortsvrij en merk dat ze vandaag weer in haar goede hum zit.

Onvoorzien, een kind is best onvoorzien en zij leidt. Zij leidt mij de dag door, we hebben vaak lol & plezier maar de afgelopen week was het minder. Nu is deze mama ook grieperig en doodmoe. Wat doe je dan??

De afgelopen dagen weinig gedaan, alleen het noodzakelijke. Wasje draaien, eten koken, boodschappen laten bezorgen, veel thee drinken, onder een dekentje op de bank en mee liggen. Als de kleine op bed is, lig ik ook.

Mijn pa kwam gisteren langs en maakte zich zorgen, ik zie er inderdaad niet echt florisant uit. Manlief zei gister: “je ziet er afgepeigerd uit.” Zo voel ik me óók, doodmoe…de kleine meid is gisterenmiddag naar mijn ouders gegaan, zodat ik even kan bijtanken, een nacht & een dag. Voel ik me schuldig? Heel eventjes, maar de moeheid wint. Vannacht wederom geen goede nacht gehad. Ben ik nou zo overprikkeld? Kan wel janken van de moeheid.

Ik moet bijtanken, bijkomen … dat gaat me natuurlijk niet lukken in één dag. Maar wel even lucht, even slapen, voor slapen, bijslapen, gewoon rust. Het weekend ook niets, naast de dagelijkse dingen. Het is genoeg, dat is genoeg.

Gelukkig vinden opa en oma het leuk dat Lina komt logeren, ik word er een leukere persoon van als ik even kan toegeven aan mijn moeheid. Dat hou ik voor ogen, voor ons & voor mijzelf. Geen schuldgevoel, geen “ik doe haar tekort” … alleen heb ik dat stiekem toch. Zal wel “moeders” eigen zijn 😉

Liefs,

Jeannette

Mama mist je .. kleine ❤️

De (december) grens

Grenzeloos … dat was ik en dat kan ik nog steeds zijn, maar echt stukken minder als vroeger. De welbekende grens voor NAH. Wanneer bereik je deze? Of wanneer ga je er écht overheen? Het “over je grens gaan” ontstaat niet ineens. Er zijn dingen, signalen die vooraf gebeuren bijvoorbeeld een drukke periode, dingen die onvoorzien zijn, te weinig rustmomenten pakken etc.

Voordat wij over de grens gaan, gebeuren er óók dingen in je lijf, je lijf uit eigenlijk al voordat je over je mentale grens gaat. Je wordt duizelig, misselijk, je ziet wazig, je hoort dingen veel scherper, je krijgt pijn ergens etc.  Jij denkt? Wat? Hoe dan? Het klinkt nog een beetje vaag maar ik ga het uitleggen.

De weg naar de grens is eerst groen, dan oranje en over je grens is deze echt rood en gaat naar knalrood. En dat … dat moeten we niet hebben. Overigens moet niemand dat hebben, maar ik schrijf dit speciaal voor mensen met NAH. De grens overschrijden moeten we zeker niet hebben in de december maand, want die staat bijna voor de deur.

Ik heb geleerd om signalen te herkennen voordat ik over mijn grens ga. Dit is een kwestie van heel goed opletten, zelfreflectie en bewustwording waar je de mist in gaat. Niemand wil over die grens gaan, want voor ons als NAH-ers is het zo rete-lastig om hier weer bovenop te komen. Het duurt, het duurt lang dus dat willen we eigenlijk voorkomen. Voorkomen is nog steeds beter als genezen 😉

Hierbij mijn rijtje van signalen waar ik op moet letten:

  • Niet uit mijn woorden komen
  • Dingen meer uit mijn handen laten vallen
  • Ongeduldig worden
  • Beren op de weg zien – dus onrealistisch denken
  • Minder in balans met mijn lijf (omvallen maar kan me corrigeren)
  • Minder goed slapen
  • Mijn lijf gaat zeer doen, vaak mijn rug wat meer pijn doet

Tsja? En dan? Je herkent uiteindelijk de signalen, ga je door of stop je? Stoppen is niet resoluut je leven op “stop” zetten. Nee het is pas op de plaats, gas terug nemen, goed voor jezelf zorgen, lief zijn voor jezelf en jezelf de vraag stellen: “wat heb ik nu nodig?”

Als ik niet luister naar de bovenstaande signalen, wordt het van kwaad tot erger….dus bijvoorbeeld niet of nauwelijks slapen, last krijgen van mijn lijf, watten voelen in mijn hoofd etc. Dan ben ik … dan ben ik echt over mijn grens gegaan en goed ook.

Hierbij een rijtje met andere signalen en misschien herken je ze of ga je ze herkennen:

  • Ongeordend zijn of juist geordend
  • Heel druk zijn of juist stiller
  • Boos zijn om bijna niets
  • Nog minder flexibel
  • Emotioneler
  • Licht is ineens feller
  • Geluiden komen harder binnen etc.

Als jij je signalen gaat herkennen, help je jezelf maar óók je omgeving. Je partner, kind(eren), ouders, vrienden etc. Als jij op de been blijft, dus niet over jouw grens gaat, is het fijn, fijn om met jezelf te leven zoals je bent. NAH hoort er eenmaal bij, hoe lastig, hoe verdrietig en hoe vervelend  het is. We dealen ermee, we moeten ermee dealen en laten we dat doen op een liefdevolle manier tegenover onszelf.

Wat zou je kunnen doen, als je de signalen voelt?

  • Extra rustmomenten inplannen
  • Mindfullnes oefening doen (“3 minuten ademruimte” –  YouTube)
  • Tekenen of kleuren
  • Iets bakken of koken
  • Wandelen of zelfs sporten
  • Let ook eens op je telefoon gebruik, al deze prikkels: licht, berichtjes, mailen etc veroorzaken ook veel prikkels.
  • Extra lange douche nemen, je ogen dicht doen onder de douche en al je moeheid in het doucheputje laten glijden
  • Zorgen dat je energie uit je voeding haalt…vaak snakken we naar “snelle energie” maar uiteindelijk wordt je daar óók weer moe van.
  • Maskertje nemen & ogen dicht op bed laten inwerken
  • Een boek of tijdschrift lezen
  • Een serie kijken etc.

Voor iedereen is ontspanning anders…de één ontspant van een boek lezen en de ander van bijv. wandelen.

Ik ben natuurlijk nieuwsgierig of je nog een aanvulling hebt in jouw signalen. Ik leer graag, ik wil het vaak ook van een andere kant zien. Iemand anders met NAH met goeie tips? Of mensen zonder NAH ….. jullie tips zijn ook méér als welkom.

Deze blog is een spiegel, een blog die ik iedere dag aan mijzelf kan voorlezen, want deze “ezel” stootte zich wederom tegen de spreekwoordelijke steen. Menselijk? Ja! Handig? Nee! Als je, je goed voelt, ga je door en vergeet je, je NAH en daarbij óók je rustmomenten.

plaatje - over de grens copy

Gisteren zei iemand tegen mij: “je poets toch ook je tanden om gaatjes te voorkomen?” Juist, deze is raak …. deze zit nu in mijn geheugen gegrift. Dus zorgen voor jezelf, je lijf & je hoofd is toch niet zo gek. Hiermee kan je overbelasting voorkomen. Pak je het met mij op? “Dan gaan we samen fluitend de december maand door” schrijf ik met een big smile op mijn gezicht.

Liefs,

Jeannette

Stil in mij …

Hoe gaat het? vraag je … het gaat, ben helaas nog niet op mijn oude niveau en daar baal ik van. Ik baal dat het niet sneller gaat, dat het niet tastbaar is, van als je dit doet, is het over. Over .. over is het nooit. Het zou altijd de story worden of my life. Balans, balans zoeken in mijn leven en gewoon weer een paar keer op mijn bek gaan. Ik wil zoveel, ik wil lekker bezig zijn met mijn blog, ik wil lekker koken, ik wil dat mijn huis er opgeruimd uit ziet, ik wil leuke dingen doen met mijn dochter etc. Dat laatste is natuurlijk het belangrijkste en dat is mijn prioriteit. Ik krijg daar ook energie van als ik haar vrolijke snoetje zie in de auto, haar gekir in haar wandelwagen bij het eten geven van eendjes en vooral haar energie. Heerlijk!!

En toch voel ik me ook rot, ik ben moe .. en nee niet moe van een avond stappen, en nee niet moe van een nacht niet slapen maar moe met betrekking tot mijn NAH. En als ik daarover nadenk word ik nog moeier. Ik probeer mijn leven weer op de rails krijgen, nee, mijn leven is op de rails, maar de balans. De trein moet blijven rijden, het woordje moeten, ik hekel het woord moeten, maar wij draaien door, ons leventje draait door.

De dingen die ik zou doen deze week, heb ik al 2 dingen van geschrapt. Ik trek al de mensen niet, teveel mensen in één ruimte, teveel geroezemoes, teveel geluid. Ik heb het rustig gehouden tot nu toe. Ik laad niet echt op want na een goede nacht ben ik doodmoe. Ik kruip lekker terug met mijn dochter en dochterlief gaat lekker zingen. Ik doe mijn ogen dicht en pak haar beet in mijn armen. Wrijf haar over haar armpjes en ze wordt rustiger. We doen even onze ogen dicht. Het slaapje heb ik nodig, het extra slaapje en soms weleens 2, daaruit maak ik zelf op dat ik niet de oude ben.

Er zijn zoveel dingen die ik wil doen, maar er komt niets uit. Er zijn zoveel gedachten in mijn hoofd, maar ook pure leegte. Het is veel, ik ben gelukkig, maar even niet mijzelf. Het komt wel, geef het de tijd, ga niet te snel, want dat wil ik, dat verlang ik van mijzelf. Het is stil .. even stil in mij.

Liefs,

Sjanie

Bakken vol …

Een bak energie heeft de avond met vriendinnen gekost maar oh wat was het weer leuk. Ik ben dan ook ik, ben mezelf, kan mezelf zijn. Het gaat met een lach & vaak met een traan want we gaan ver terug. 

Gisteren over de periode gehad van mijn infarct, wat de vriendinnen deden toen ze het hoorden. Het is al 10 jaar geleden maar toch lijkt het op de dag van gisteren. Het is fijn om óók dat te kunnen delen ipv van mannen, wijn & piemels 😂

Er staan wat dingen op de planning deze week dus vandaag rust, rust in mijn pyjama, in & om bed. Mijn mama is jarig en ze geeft zaterdag een feest, ze wordt 65. We gaan op haar verjaardag even gezellig eten. Kapper, lesje Pilates, Ieni mini gym, gezellig lunchen met mijn schoonouders, feestje ma en hapje eten. De week is goed verdeeld en ik ga er niets meer bij doen. 

Vanmorgen met manlief gekletst en dat ik zei: “het is ook niet niks voor jou om iedere keer rekening te houden met dingen doen.” Hij zei, heel lief: “dat is niet nodig want ik vind het voor jou het ergste.” Het is iets, dat ik altijd iedereen “tot last ben.” Het moet soms gaan op een manier wat eigenlijk helemaal niet bij me past….maar ik moet. Ik moet dingen aanpassen om te blijven functioneren en zorgdragen voor onze kleine meid. 

Ik voel me iig beter als 3 weken geleden, maar ik ben nog niet op mijn oude level. Het geeft niet, ik geef het de tijd…tijd om tot rust te komen, tijd om na te denken “hoe verder” want zei vanmorgen tegen manlief dat ik me eigenlijk niet meer zo wil voelen als de afgelopen weken. Tenminste de dingen die ik in hand heb. 

Verschillende emoties zijn aan bod gekomen de afgelopen weken van boosheid naar blijheid, van verdriet naar intens gelukkig zijn. Het is veel maar ik ben blij dat ik dit mee mag maken, met strubbelingen wellicht, daar deal ik mee & daar dealen wij mee. Ik ben niet alleen….je hebt het samen. 

Ik ben een dolgelukkige moeder, een gelukkig mens met een hele fijne kring om mij heen. Ze laten me, ze laten me in mijn waarde om wie ik ben. Nu ik nog, nu ik nog vrede sluiten met mijzelf. Met een moeder met NAH, die het net even iets anders moet gaan doen. Een uitdaging, ik hou van uitdagingen. 

Fijne zondag!

Liefs,

Sjanie

Liefde!!!! ❤️

De dag … na Lina dag

Ik heb echt Off day gehad woensdag en dit komt gewoon door vermoeidheid. Zie dingen niet realistisch, beren op de weg, zoals je het ook kan noemen. De dingen niet helder kunnen zien, wordt boos om iets waar ik normaal niet boos om wordt, ook verdrietig. Dus de emoties niet onder controle. Dat is kut….oeps een scheldwoord. Over scheldwoorden gesproken, óók dat doe ik vaker als oververmoeid ben. Het gevoel dat “niets lukt” of “alles laten vallen.”

De Lina dag, dus de dag “zonder Lina” is wel beter gegaan. Ik heb wat meer vrije tijd in kunnen vullen voor mezelf. De regels voor een leven met balans zitten in mijn hoofd, schrijf het nu en dan op dus straks ga ik het uitwerken. Daarnaast is het gevoel, mijn gevoel dat ik nooit meer de oude wordt. Dat maakt me verdrietig, omdat ik graag wil en misschien te graag wil. Te snel wil, veel wil…”waar een wil, is een weg” geldt niet helemaal voor NAH-ers. 

Toch wil ik deze uitspraak positief gaan belichten. Want wil ik? Ik wil graag een leven met balans. Ik wil graag dingen doen waar ik energie van krijg, ook al kost het  energie. Ik wil graag een evenwichtige vrouw blijven en ja daar is ie weer: “balans!” Balans tussen rust & activiteiten. Deze balans mag ik weer uit gaan vinden, want wat werkt nu in ons gezin. 

Het is verdrietig om iedere keer weer met de neus op de feiten worden gedrukt. Het doet pijn, maakt me soms boos, maar ik wil…ik wil verder op wéér andere manier. Een andere manier van leven, waar de hoofdmoot is: “wees niet te streng voor jezelf.” Ik kom er wel uit, samen met manlief. Ik heb veel steun aan hem, óók aan mijn ouders & wat vriendinnen.

Vandaag is een betere dag, die heb ik in ieder geval in de pocket. Het blijft zoeken, zoeken in wéér een andere fase van mijn leven, naar “hoe dan?” Hoe pak je het aan? Hoe pak ik het aan? Het gaat gelukkig beter als 2,5 week geleden….ik ben er nog niet. Ik heb gewoon een goede terugval, een terugval die helaas vaker voorkomt en nog voor gaat komen. Leer je ermee leven? Nee! Het komt vaak onverwachts! Ik deal ermee, ik deal met NAH en meer niet. 

Liefs,

Sjanie 

Ieni mini

Ja, je leest het goed….wij hadden vanmorgen Ieni mini gym. Was wel in twijfels om te gaan, want mijn nacht was met één woord: “ruk!” Toch de stoute (sport) schoenen aangetrokken en mijn oordopjes in de tas gedaan.

Er waren ong 7 kindjes, met vader & moeders. Wat kan ik genieten van het zingen met de kleine, wat hebben we lol als we samen dansen, wat een feest! Feest, vooral voor Lina, voor mama ook een beetje. 

Het feestje duurt 1 uurtje en hebben daarna nog koffie gedronken met de andere moeders. Lina sliep daarna wel een hele 3 kwartier. Mijn energie, mijn energie is laag…het gaat beter maar een slechte nacht voelt weer terug bij af. 

Ik weet dat het goed komt, ik weet dat even een “hersenspinsels” zijn die inderdaad niet berusten op waarheid. Ik laat de boel, ik laat de boel de boel. Ik stop met schrijven en ga mee. Ik ga mee met onze Ieni mini! 

Liefs, 

Sjanie 

Lina & ik toen deze leeftijd had

Jij & ik en ik & jij

Dat is het geweest…deze week. Lina & ik en dat was genoeg. De jaarlijks terugkerend Koeiemart heb ik overgeslagen of nee hebben wij overgeslagen. Manlief was vrij maar we hebben toch een kopje snert gegeten bij moeders. Het was genoeg.

Ben je bijgekomen? Nee…helaas en ik laat het maar gebeuren. Iedere ochtend als ik wakker wordt van het gekraai van de kleine ben ik doodmoe. Gelukkig slaap ik goed maar mijn hoofd is moe, er kan niets meer bij. Hoe doe je dat Sjanie? Hoe maak je, je hoofd weer leeg?

Het is een kwestie van alles skippen, alle afspraken die stonden afzeggen want anders loop ik nog achter de feiten aan. Mijn kop moet leeg, rust in mijn hoofd en proberen geen nieuwe info te verschaffen. Alles kan ik niet realistisch zien, zie beren op de weg en dat is een teken van overbelasting.

Hoe ga je dat voorkomen? Het spookt in mijn hoofd en moet nog strenger zijn voor mezelf want ik draag niet alleen zorg voor mezelf maar ook voor onze kleine meid. Zij is afhankelijk van mij overdag. Dat is mijn grootste prioriteit. Gisteren nog zitten geinen met mijn NAH vriendinnetje want tsja wij zijn thuis moeders, de moeders die in de linkerhand een glas sherry hebben om op te drinken en in de rechterhand een bak chips om op te knagen.

Het is niet zo, het is nu zoals het is en moet ermee dealen. Tegelijkertijd ben ik dingen op papier aan het zetten om mijn dagelijkse ritme een beetje om te gooien. Voorzichtig, omdat ik op dit moment niet alles helder zie. De verzorging van onze kleine meid gaat goed, krijg hier ook energie van maar ja het kost ook energie. De rand afspraken moeten korter en ook maar 1 afspraak in het weekend. In het weekend heb ik juist tijd om op te laden want manlief is dan thuis.

Ik ben regels op papier aan het zetten om een “leukere moeder te worden & vooral te blijven!” Stapje voor stapje…..met pure bewustwording, wat absoluut niet leuk is, wat zo niet “mij” is. Maar het moet en ik wil het, tot rust komen, straks dingen oppakken met mate en het voor zijn. Hoe rete moeilijk is dit proces iedere keer, iedere keer denk ik: “ik ben er, ik heb het onder de knie” maar het blijkt dus zo te werken, iedere fase van je leven is er eentje waardoor je, je programma toch weer aan moet passen.

Aankomend weekend heb ik een reünie van de basisschool, maar ik ga het niet doen, ook al had ik heel veel zin in. Ik moet er niet aandenken, de drukte, het geroezemoes, de prikkels etc. Nee, dit weekend staat voor rust & quality time met het gezinnetje. Een uurtje of misschien wel 2 slapen overdag en ik hoop op lekker loopweer. Misschien kunnen we naar het bos, de dennengeur opsnuiven, de mooie kleuren bewonderen, saampjes, saampjes met mijn gezin. Fijn weekend allen!

Liefs,

Sjanie

Lina met Sjanie 

Maandag, maandag gaat manlief & papa weer werken na 3 weken vrij geweest te zijn. Het is goed, het is goed zo…een ritme op te bouwen, zal heus wel zoekende zijn maar heb besloten om niet te streng voor mezelf te zijn. Laat de teugels vieren Sjanie, zeg ik tegen mezelf.

Dat laatste is lastig, zal lastig worden, maar ik wil er wel zo ingaan. Realistisch, hoe ik ben, een uitdaging, dat wordt het, maar het gaat ons lukken. Voor manlief ook wel weer wennen, zonder zijn kleine meid om zich heen. Zijn grote meid kan hij wel missen hahaha…dat was al zijn normale ritme natuurlijk 😉

Papa gaat geld verdienen voor jouw Pampers, zei ik vanmorgen tegen Lina. Lina keek scheel en ik zei: focus Lina, focus! Ik lach hardop, ze kan zulke leuke gezichten maken. En ik zeg dan: “mama lacht je niet uit, maar lacht je toe!” Vandaag zijn we voor het eerst een dag alleen, ik moet wennen, maar leuk wennen. Ontbeet pas om 11 uur maar zij gaat voor, ze was aan het huilen en wilde alleen maar vastgehouden worden. Dat doen we dan!

Focus Sjanie, focus…op Lina en op jezelf. Dat is nu het belangrijkste. Belangrijk is dat als ik goed voor mezelf blijf zorgen, zorg ik ook goed voor haar en manlief. Zoekende, zoals ieder nieuwbakken moeder, misschien voor mij nog iets extras hoor ik van moeders met NAH. Daarom, focus…focus op de prioriteiten, focus op Lina, op jezelf, zorg dat we ons natje & droogje binnen krijgen en de rest is even bijzaak. 

Vandaag hutspot, gisteren gemaakt en woensdag neemt mams nasi mee, super fijn! Er staan wat afspraken deze week, zoals fysio, afspraak bij het consultatiebureau voor Lina, onze hulp komt weer….genoeg, genoeg voor deze week dus even geen kraamvisite. Het weekend staan er weer een paar. Prima en daar heb ik rust bij. Ik ga genieten van ons kleine moppie, ik lig zelf en geniet dat ze nu haar oogjes dicht heeft en slaapt. Fuck de tv, ik heb een ander mooi beeld ervoor terug gekregen. Love iT!!

Liefs, 

Sjanie 

 

Lina & Sjanie

 

De clichés 

Is het cliché? Dat je van te voren denkt: “de foto’s van mijn profiel van whats Up, blijven mijn foto’s.” Niets is minder waar, want iedere dag en soms meerdere keren per dag staat er een nieuwe foto online van Lina. Waarom??? Dat bedenk ik me….omdat ik zo fucking trots ben op ons kleine poppetje! Ons wondertje! Ons pakkertje met liefde die wie iedere dag weer mogen uitpakken. Alhoewel de stink luiers nu beginnen te komen maar dat terzijde.

Clichés….”ik doe het uit gevoel” of “als mijn kind huilt, wil ik het overnemen.” Waar!!! De achtbaan met emoties waar we in zitten en dit zijn gelukkig heel veel positieve emoties. Terugdenken dat het eigenlijk zo goed is gegaan, de zwangerschap, de keizersnede, alles ging voorspoedig. Het is ook zo snel voorbij. Als je midden in je zwangerschap zit, hoor je dat wel van mensen maar het besef komt later. Het besef komt nu een beetje, terwijl Lina in de wieg naast me ligt. 

De dagen vliegen onder onze kont vandaan en manlief gaat maandag weer werken. Dan gaan we het overdag saampjes doen, Lina & ik. Ik zal vast nog wel een beetje hulp nodig hebben want ik mag nog niet alles, maar dat komt goed. Lina doet het goed, mama zorgt goed voor zichzelf waardoor ze ook goed voor manlief zorgt. Het cirkeltje is dan weer rond en nu gewoon in deze modus verder gaan. Zullen best pittige momenten tussen zitten, dat de was even niet gedaan kan worden of dat er nog niet gekookt is als manlief thuis is. 

Lekker belangrijk, denk ik nu, maar zal best een hekel punt worden. Ik de perfectionist, ik die dingen opgeruimd wil hebben, loslaten, prioriteiten stellen en dingen laten liggen. Een wandeling met haar, vind ik veel belangrijker, zeker met dit weer. Knap ik namelijk ook van op en bouw ik weer een beetje conditie op. Heerlijk, vitamine D op ons bolletje en frisse lucht.
De laatste paar dagen even onze momentjes pakken met zijn drieën want ja…de 3 weken vrij zijn ook weer omgevlogen! Is wel goed, vanaf maandag in het normale ritme, heb er zin in maar vind het ook spannend. Komt goed!

Liefs, 

Sjanie 

Eerste blog als moeder 

Moeder, mama, klinkt gek maar ook weer heel natuurlijk. Lina ligt op mijn borst te slapen, een pakketje met liefde, onvoorwaardelijke liefde, ons kadootje! Wat hou ik van dat kleine meisje, onze lieve Lina.

Nou genoeg emotioneel gezever….de afgelopen week is snel gegaan. Manlief had een slechte start, want wij mochten zondag het ziekenhuis verlaten en begin van de avond had hij bijna 40 graden koorts. Hij mocht niet te dichtbij Lina komen en ik mocht eigenlijk nog niet echt verzorgen. We hebben het geflikt, de eerste avond en nacht, wat was ik trots op ons! Manlief maakte het flesje met zijn koortshoofd en ik verschoonde en gaf de fles. Apetrots!!!! 

Het is een week geweest vol emoties, doe ik het wel goed? Ik volg mijn eigen gevoel, maar toch….ik geloof dat iedere nieuwbakken moeder dit heeft. Huilen onder de douche, ja hoor daar zijn ze, de welbesproken kraamtranen. Emoties van hot naar her, vooral van geluk en soms echt van onmacht. Ik laat het gebeuren en krop het niet op. Manlief kreeg ook nog een vette koortslip waardoor hij helemaal niet dichtbij Lina mocht. Echt zo sneu want geloof me, knuffelen met je baby is echt op dit moment het lekkerste wat er is. Gelukkig kon hij vrijdag weer knuffelen, ik laat ze dan, even papa & Lina tijd. Ik gunde het manlief zo erg. Alles weer gezond! 

Ik heb een urineweginfectie, dus antibiotica dus ook wat verhoging en zo lossen we elkaar mooi af. We doen het heel rustig met bezoek, eentje per dag, in de ochtend, deze week alleen familie. Is voor Lina druk zat maar voor mij ook. De pijn van de keizersnede is me erg meegevallen, maar moet echt opletten. Doe toch gauw teveel en gaat de pijn opspelen. Goede graadmeter en goed blijven luisteren naar mijn lijf. Dit is ook weer een nieuwe modus, waar ik aan moet wennen, waar we samen aan moeten wennen. 

Ik ben super trots op papa!!!! Het is zo lief en aandoenlijk om hem met Lina bezig te zien. En hij ontziet mij, vannacht heeft hij de voeding gedaan en ik ben om 8 uur gaan slapen. Was kapot! Om 0630 uur heb ik de voeding gedaan en ons lieve madammeke ligt heerlijk tevreden op mijn borst. Lekker in stilte, rustige ademen op mijn borst, zacht gesnurk naast me…ik geniet, nu, ik geniet nu van het moment.

Liefs, 

Sjanie 

Lina