Mijn alles is de basis

De basis, mijn thuis en de thuisbasis. Hier voel ik me fijn, hier voel ik me veilig. Veilig, zonder teveel “buitenaf” prikkels, veilig zonder “anderen verhalen” om mij heen.

In stilte, alleen zacht hoor ik Winnie the Pooh. Dochterlief is een paar dagen ziek en ja … alweer. Het is meer wel, dan niet en ze is wel één keer per week de Sjaak vanaf half september.

Ons moppie, ik merk dat ze het zat is, ze huilt wat meer, maar hé wie zou dat niet zijn? Weer een antibiotica kuur en nu wordt er geopperd om haar neusamandelen te laten knippen. Ik verdiep me erin en ja … ja ze valt perfect in dat plaatje.

Het zachtjes gesnurk, het veld kwijlen (ik dacht tandjes), pijn in haar oortjes en haar volle neus. Ik leg de hoop in de handen van de KNO arts waar we volgende week al terecht kunnen. Super fijn!

Alleen de gedachten, dat kleine lijfje, onder narcose moet ik nog even niet aandenken. Blijf erbij , hier en nu, geen beren op de weg zien en het komt goed. Dat zeg ik tegen mezelf, in gedachten.

Zieke kinderen zijn altijd pittig, óók voor gezonde ouders. Ik besef dat erg goed. Voor moeders (of vaders) met hersenletsel betekent dit: “weg structuur, dag ritme, bye bye regelmaat en hallo chaos in het hoofd.” Dus ja de basis, mijn thuisfront. Dat is het….en dat is mijn alles.

Het gevoel van falen, maar het verstand zegt: “je doet het goed.” Je maakt even een keuze wat niet leuk is, maar om even bij te tanken. Dochterlief bivakkeert een nachtje bij mijn ouders. En ik? Ik doe even niets, ik lig in bed. Ik dommel wat weg en schrijf en dommel weer weg ….

Liefs,

Jeannette

Ps. heel toevallig heb ik een blog geschreven en die wordt zaterdag gepubliceerd op “Club van moeders met hersenletsel.”

Lees jij al mee??

Goed genoeg

Schuldgevoel en NAH hebben niet zoveel met elkaar te maken, maar deze eigenschap, het gevoel van “mezelf schuldig voelen, maakt het soms niet makkelijk. Ik ben gewoon “dedicated” en zeker aan mijn familie. Als er ergens iets niet goed gaat, dan wil ik er zijn. En soms … soms kan dat gewoon niet.

Zieke moeder, zieke schoonmoeder, zieke vader, zieke schoonvader, echt niet overdreven en hier thuis is het ook een potje met veel hoesten, proesten en keelpijn de afgelopen tijd. Hoe vindt je de balans?

Mijn aard zegt: “kip halen en soep maken” maar mijn NAH zegt: “ho, stop, wacht eens even … je zit nog in het rood!!” En het is al retelastig om eruit te komen “intern,” hier in het gezin, dus laat staan “extern,” voor mensen die dichtbij staan, maar het gaat soms gewoon niet.

Ik schreef van de week over het vechten, het vechten tegen mijn NAH. Het vechten tegen de bierkaai, tegen die ijzeren muur waar je gewoon niet doorheen kom. Ik analyseer de situatie: “kunnen ze zich redden?” Ja, dat kunnen ze. Hoe ik me daarbij voel? Rot! Het blijft fijn om er voor iemand anders te zijn. En jezelf dus vergeten ….

Dat wil ik niet meer, mezelf vergeten. Ik zoek naar andere mogelijkheden, wat wel in mijn kunnen is. Een berichtje, een telefoontje en als het wel een keer kan, even de knuffel geven. Het geeft me rust, het niet vechten, het geeft me lucht.

En het mezelf “soms rot voelen” over een situatie? Dat is er, zo ben ik en het gevoelt ebt vanzelf wel weer weg. En dat is fijn, fijn om te weten. De lat hoeft niet hoger, want ik ben op mijn manier goed genoeg.

Voel jij je weleens schuldig?

Van verkoudheid, naar koorts & repeat

Mindset of mindfuck met hersenletsel

Het is alweer een poosje geleden, dat ik heb geschreven, maar het nieuwe jaar, nieuwe kansen. Dus de tijd om mijn mindset te gaan veranderen. Of zijn deze gedachten gewoon maar gewoon een mindfuck?

Ik wil, ik verlang, dus ik kan …. ik heb altijd gezegd “niets is voor niets” en daar bedoel ik niet mee met wat je is overkomen, maar hoe je ermee om gaat. Wat voor lessen leer je, om hiermee om te gaan. Het zijn vaak vrij harde lessen, met zo’n typetje als ik zelf. Het typetje van ‘niet lullen, maar poetsen’ mentaliteit, een persoon waar eigenwijsheid in de top 3 staat bij haar eigenschappen, maar ik leer.

Ik leer om milder te zijn, milder voor mezelf en de lat iets lager te leggen zodat ik er onderdoor kan, zonder in rare bochten te wringen. Het accepteren van je hersenletsel .. ze zeggen het, dan wordt het makkelijker, maar ik ben aan vechten om het juist te accepteren en dat? Het zit gewoon niet in me.

Ik kan mijn hersenletsel niet accepteren. Wat ik wel wil doen, is stoppen met vechten, want vechten zijn prikkels (interne) en juist van deze prikkels dendert mijn energie keihard omlaag. Dus zie je het? Lees je het? De win-win situatie? Stoppen met vechten, levert mij meer energie op.

Er zijn genoeg dagen dat het namelijk wel lekker loopt en genoeg momenten dat ik echt intens aan het genieten ben van mijn leven. Ik ben op dagen productief en op mijn manier een bezige bijtje en op zoek is naar haar grenzen. En vaak gaat het goed, maar soms ook helemaal niet. Nou en? Je bent een mens, wees niet zo streng voor jezelf. Ik kan natuurlijk in de morgen opstaan, na een slechte nacht, met een humeur: “ik heb slecht geslapen, dus doe kut tegen jou, ondanks dat jij er niets aan kan doen.” Of … ik kan denken “jammer, slechte nacht .. ik handel er naar” Pas je planning aan, wees niet te streng en denk moet dit nu of kan het morgen?

Ik had niet echt goede voornemens voor 2019, behalve goed voor mijzelf te zorgen. Beter naar mijzelf te luisteren, zonder dat mijn lijf schreeuwt. Dus het nemen zoals het is en het is, zoals het is. Deze…deze mindset is daar een groot onderdeel van. Ik maak het mezelf wat makkelijker, want het vechten …. het vechten blijkt een grote mindfuck te zijn.

Liefs,

Jeannette

Liefde … liefde voor jezelf ❤️

 

Quote – 02.01.19

Lieve volger,

Ik wil jou een fantastisch 2019 wensen en dat al je wensen uit mogen komen, je zorgen minder worden, je gezondheid stabiel blijft of zelfs verbeterd en probeer jezelf met veel liefde te omringen.

Ik kreeg een mooie “dagelijkse gedachte” vanmorgen in mijn mailbox. Leuk om een keer over na te denken.

Gezonde voeding voedt mij op dit moment. Alle alcoholische versnaperingen, kaas, taart en nootjes hebben geen positieve bijdrage geleverd aan mijn energie.

Ik ben nog rustig aan het bijkomen van alle feestdagen, wat super leuk is geweest. Punt. Geen komma dit keer…..ik doe wat me te doen staat 😉

Fijn weekend allen!

Liefs,

Jeannette

De ballen

Vrijdagavond, nog heel even de stad in. Twee winkels naast elkaar en daarnaast zit de parkeergarage. Top! Deze mama trekt haar schoenen en jas aan en doet een grote sjaal om zich heen. Kijkt nog even in de spiegel, fatsoeneer haar, haar en stift nog even haar lippen. Zonder iets op mijn lippen, ga ik zelden de deur uit. Zie je mij, dan verifieer je dat meteen met lipstick, lippenbalsem of glos. Boeien .. de ballen, want zo ben ik.

Ik stap in de auto met “de jongens los in het hok.” Wablief????? Sorry Guys…in de auto kom ik erachter dat ik geen bh aan heb. Ach what the fuck, 1. ik ben toch al bezet, 2. niemand ziet het in mijn winterjas en 3. er zit een grote sjaal overheen. Geloof me, normaal gesproken zou ik naar boven zijn gegaan en mijn bh aangetrokken hebben. De ballen, want zo ben ik.

We zijn bijna bij Kerst, echt ruim over de helft van december. Het lijkt erop dat het ieder jaar eerder komt, alsof het verschuift. De drukte in de winkel, de drukte op de weg, de rijen bij de kassa’s. Het lijkt alsof het iedere jaar eerder komt, alsof het verschuift. Gelukkig liggen de kerstkadootjes al een week ingepakt onder de boom. Met hersenletsel moet je plannen, dat je niet alles tegelijk krijgt of doet. Dan gaat het verkeerd, dan crasht je systeem en dan mogen we weer lekker bijkomen. Zo ben ik …. zodoende de ballen.

Zal ik dan echt? In 2019 … het echt accepteren? Het laten zoals ik ben of nee hoe ik ben geworden? Zal ik dan echt met recht kunnen denken: “de ballen?” Ik kies voor mezelf en gelijktijdig voor mijn gezin? Mijn sociaal leven ligt op zijn gat, ik zie mijn vriendinnen en vrienden nauwelijks. Zelfs de kraamvisites overgeslagen. Daarentegen is er wel contact, met een fotootje van de kleine meid, een lief berichtje of een kaartje.  We vergeten elkaar niet, het is nou eenmaal even niet anders. De ballen … dat is dus wél de keuze die we hebben gemaakt. En zo is het, dus de ballen. 

Het gezin, mijn gezin, het is mij heel dierbaar en zou het voor geen goud willen missen. Alleen soms vallen de consequenties tegen. Is dat gek? Nee, maar mijn energie gaat nu eenmaal uit naar mijn gezin en ik probeer tegelijkertijd zo goed mogelijk voor mezelf te zorgen. Daarnaast staat familie, ouders, toch op nummer 2. Dus als daar iets is, dan wil ik daar ook zijn. Vaak lukt het, maar soms ook niet. En dat voelt als teleurstelling en soms zelfs als falen. Een therapeut zei laatst: “het is niet jij die niet wilt hè? Het is je hersenletsel!!” Ze had gelijk, nee ze heeft gelijk. Ik weet het, ik voel het, dus de ballen.

Het belangrijkste voor mij is om weer helemaal goed in mijn vel te komen zitten. Dan komt meteen de vraag, kan dit überhaupt? Misschien moet ik dit toch anders gaan formuleren. Ik wil graag accepteren dat het soms óók even niet goed gaat of goed is en er dan niet tegen vechten. Ja .. ja dat is het. De dingen laten, zoals het is, meer leren de boel, de boel te laten en vooral bezig gaan met zelfacceptatie. Ik wil graag gaan naar: “ik kom niet.” Met een grote punt erachter, zonder schuldgevoel, me hierover niet druk maken en vooral niet rot voelen, want ja, zo ben ik, de ballen!

Zullen we ooit vriendjes worden? Ik en NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel)? Wij, saampjes op pad, het leven vieren op onze manier? Nu ik dit schrijf, prikken de tranen in mijn ogen, want óók dit wil ik zo graag. Het compleet goedkeuren, het toelaten als ik mijn dag niet heb, het aanvaarden en accepteren. Voor mezelf, wij, samen, jij en ik. Ik en mijn hersenletsel. Ik wil vooral mezelf accepteren, met alles erop en eraan. Hatsikidee! De ballen, want dit ben ik .. ook.

Fijne Kerst lieve volgers en vergeet vooral niet … jezelf te zijn of jezelf durven te zijn. Mooi voornemen toch voor 2019? Het leven is en blijft één grote leerschool, soms gaat het makkelijk en soms is het even moeilijk. Onthoud altijd, dat het een moment is, een periode en dat je hoop blijft houden, want het wordt weer beter. Hersenletsel zal natuurlijk nooit weggaan, het is blijvende schade, maar je leert stap voor stap jezelf erin te berusten.  En anders kan je altijd zeggen: “de ballen!!”

Liefs,

Jeannette

De ballen … de Kerstballen 😉

Quote – 07.12.2018

Het is … zoals het is, als je er geen invloed op hebt. En je mag verdrietig zijn of boos worden, het lijkt mij een normale reactie van ons, wij als menselijke wezen.

Adem in, adem uit en maak van een lastige beslissing uiteindelijk iets moois. Kiezen voor jezelf, voor mijzelf….ik blijf het retelastig vinden.

Manlief is jarig vandaag en we zouden het morgen klein vieren, maar het is afgezegd of nee, verplaats. Gevoel: “schuldig,” maar mijn gedachten zijn goed: “het is pure overmacht.”

Mijn lijf is moe, ons meisje was wederom ziek en mijn lijf voelt ziekig al de hele week. Moeders moeten op de been blijven en dat doe ik, maar ik snak naar het weekend.

Samen, samen de zorg delen, samen zijn en voor mij betekent dit wat meer rust. Mijn batterij opladen, mijn balans terug vinden, overleven, loslaten, omarmen en … en accepteren.

Fijn weekend!

Liefs,

Jeannette

Repost: de (december) grens

Joepie!!! Vandaag is het 1 december. Dit is het, dit is de maand waar veel NAH-ers tegenop zitten. Vooral omdat er veel feestdagen in deze maand zijn gestopt. Vindt je het wel gezellig? Natuurlijk!!!!

De lichtjes in de straat, Sinterklaas die overal opduikt, daarnaast zijn Pieterman, heerlijke december lekkernijen, manlief die jarig is, Kerst met de familie en Oud & Nieuw.

Best veel hè? Als je het zo opschrijft … ik heb vorig jaar een blog geschreven, wat een goede reminder is. Hierbij een repost over, klik op “(december) grens”

Maak er wat van! Op je eigen manier, naar jouw eigen kunnen, luister goed naar je lijf en pak je (mentale) rust wanneer het mogelijk is.

Liefs,

Jeannette

Quote 28.11

Daar is ie weer, de quote van de dag. Een beetje cynisch plaatje, want het was me wel weer het dagje wel … tot nu toe. Dochter toch weer wat verhoging de afgelopen dagen, luier stonk en nee het was geen poepluier. Huisarts gebeld, toch weer in een potje laten plassen morgen.

Dus …. mijn ochtend begon al niet helemaal volgens plan. En wat gebeurt er dan? Juist, dan krijg ik kortsluiting! Portemonnee vergeten, verkeerde autosleutel in mijn jaszak, weglopen bij je auto en je sleutel zit nog in het contact. Kortom na een te korte nacht, is dit teveel, maar dingen gepland en niet uit handen geven. Niet bewust … het heet bewust, onbekwaam.

Nu nog ernaar handelen, egoïstisch zijn, aan mezelf denken, aan het gezin. Een paar nachten al rommelig, dus actie, ernaar handelen. Ik vind het soms retelastig! Zorgen over en zorgen voor, uit liefde. Ik doe het uit liefde ….. en nu nog uit liefde voor mezelf ❤️

Liefs,

Jeannette