De ballen

Vrijdagavond, nog heel even de stad in. Twee winkels naast elkaar en daarnaast zit de parkeergarage. Top! Deze mama trekt haar schoenen en jas aan en doet een grote sjaal om zich heen. Kijkt nog even in de spiegel, fatsoeneer haar, haar en stift nog even haar lippen. Zonder iets op mijn lippen, ga ik zelden de deur uit. Zie je mij, dan verifieer je dat meteen met lipstick, lippenbalsem of glos. Boeien .. de ballen, want zo ben ik.

Ik stap in de auto met “de jongens los in het hok.” Wablief????? Sorry Guys…in de auto kom ik erachter dat ik geen bh aan heb. Ach what the fuck, 1. ik ben toch al bezet, 2. niemand ziet het in mijn winterjas en 3. er zit een grote sjaal overheen. Geloof me, normaal gesproken zou ik naar boven zijn gegaan en mijn bh aangetrokken hebben. De ballen, want zo ben ik.

We zijn bijna bij Kerst, echt ruim over de helft van december. Het lijkt erop dat het ieder jaar eerder komt, alsof het verschuift. De drukte in de winkel, de drukte op de weg, de rijen bij de kassa’s. Het lijkt alsof het iedere jaar eerder komt, alsof het verschuift. Gelukkig liggen de kerstkadootjes al een week ingepakt onder de boom. Met hersenletsel moet je plannen, dat je niet alles tegelijk krijgt of doet. Dan gaat het verkeerd, dan crasht je systeem en dan mogen we weer lekker bijkomen. Zo ben ik …. zodoende de ballen.

Zal ik dan echt? In 2019 … het echt accepteren? Het laten zoals ik ben of nee hoe ik ben geworden? Zal ik dan echt met recht kunnen denken: “de ballen?” Ik kies voor mezelf en gelijktijdig voor mijn gezin? Mijn sociaal leven ligt op zijn gat, ik zie mijn vriendinnen en vrienden nauwelijks. Zelfs de kraamvisites overgeslagen. Daarentegen is er wel contact, met een fotootje van de kleine meid, een lief berichtje of een kaartje.  We vergeten elkaar niet, het is nou eenmaal even niet anders. De ballen … dat is dus wél de keuze die we hebben gemaakt. En zo is het, dus de ballen. 

Het gezin, mijn gezin, het is mij heel dierbaar en zou het voor geen goud willen missen. Alleen soms vallen de consequenties tegen. Is dat gek? Nee, maar mijn energie gaat nu eenmaal uit naar mijn gezin en ik probeer tegelijkertijd zo goed mogelijk voor mezelf te zorgen. Daarnaast staat familie, ouders, toch op nummer 2. Dus als daar iets is, dan wil ik daar ook zijn. Vaak lukt het, maar soms ook niet. En dat voelt als teleurstelling en soms zelfs als falen. Een therapeut zei laatst: “het is niet jij die niet wilt hè? Het is je hersenletsel!!” Ze had gelijk, nee ze heeft gelijk. Ik weet het, ik voel het, dus de ballen.

Het belangrijkste voor mij is om weer helemaal goed in mijn vel te komen zitten. Dan komt meteen de vraag, kan dit überhaupt? Misschien moet ik dit toch anders gaan formuleren. Ik wil graag accepteren dat het soms óók even niet goed gaat of goed is en er dan niet tegen vechten. Ja .. ja dat is het. De dingen laten, zoals het is, meer leren de boel, de boel te laten en vooral bezig gaan met zelfacceptatie. Ik wil graag gaan naar: “ik kom niet.” Met een grote punt erachter, zonder schuldgevoel, me hierover niet druk maken en vooral niet rot voelen, want ja, zo ben ik, de ballen!

Zullen we ooit vriendjes worden? Ik en NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel)? Wij, saampjes op pad, het leven vieren op onze manier? Nu ik dit schrijf, prikken de tranen in mijn ogen, want óók dit wil ik zo graag. Het compleet goedkeuren, het toelaten als ik mijn dag niet heb, het aanvaarden en accepteren. Voor mezelf, wij, samen, jij en ik. Ik en mijn hersenletsel. Ik wil vooral mezelf accepteren, met alles erop en eraan. Hatsikidee! De ballen, want dit ben ik .. ook.

Fijne Kerst lieve volgers en vergeet vooral niet … jezelf te zijn of jezelf durven te zijn. Mooi voornemen toch voor 2019? Het leven is en blijft één grote leerschool, soms gaat het makkelijk en soms is het even moeilijk. Onthoud altijd, dat het een moment is, een periode en dat je hoop blijft houden, want het wordt weer beter. Hersenletsel zal natuurlijk nooit weggaan, het is blijvende schade, maar je leert stap voor stap jezelf erin te berusten.  En anders kan je altijd zeggen: “de ballen!!”

Liefs,

Jeannette

De ballen … de Kerstballen 😉

Quote – 07.12.2018

Het is … zoals het is, als je er geen invloed op hebt. En je mag verdrietig zijn of boos worden, het lijkt mij een normale reactie van ons, wij als menselijke wezen.

Adem in, adem uit en maak van een lastige beslissing uiteindelijk iets moois. Kiezen voor jezelf, voor mijzelf….ik blijf het retelastig vinden.

Manlief is jarig vandaag en we zouden het morgen klein vieren, maar het is afgezegd of nee, verplaats. Gevoel: “schuldig,” maar mijn gedachten zijn goed: “het is pure overmacht.”

Mijn lijf is moe, ons meisje was wederom ziek en mijn lijf voelt ziekig al de hele week. Moeders moeten op de been blijven en dat doe ik, maar ik snak naar het weekend.

Samen, samen de zorg delen, samen zijn en voor mij betekent dit wat meer rust. Mijn batterij opladen, mijn balans terug vinden, overleven, loslaten, omarmen en … en accepteren.

Fijn weekend!

Liefs,

Jeannette

Repost: de (december) grens

Joepie!!! Vandaag is het 1 december. Dit is het, dit is de maand waar veel NAH-ers tegenop zitten. Vooral omdat er veel feestdagen in deze maand zijn gestopt. Vindt je het wel gezellig? Natuurlijk!!!!

De lichtjes in de straat, Sinterklaas die overal opduikt, daarnaast zijn Pieterman, heerlijke december lekkernijen, manlief die jarig is, Kerst met de familie en Oud & Nieuw.

Best veel hè? Als je het zo opschrijft … ik heb vorig jaar een blog geschreven, wat een goede reminder is. Hierbij een repost over, klik op “(december) grens”

Maak er wat van! Op je eigen manier, naar jouw eigen kunnen, luister goed naar je lijf en pak je (mentale) rust wanneer het mogelijk is.

Liefs,

Jeannette

Quote 28.11

Daar is ie weer, de quote van de dag. Een beetje cynisch plaatje, want het was me wel weer het dagje wel … tot nu toe. Dochter toch weer wat verhoging de afgelopen dagen, luier stonk en nee het was geen poepluier. Huisarts gebeld, toch weer in een potje laten plassen morgen.

Dus …. mijn ochtend begon al niet helemaal volgens plan. En wat gebeurt er dan? Juist, dan krijg ik kortsluiting! Portemonnee vergeten, verkeerde autosleutel in mijn jaszak, weglopen bij je auto en je sleutel zit nog in het contact. Kortom na een te korte nacht, is dit teveel, maar dingen gepland en niet uit handen geven. Niet bewust … het heet bewust, onbekwaam.

Nu nog ernaar handelen, egoïstisch zijn, aan mezelf denken, aan het gezin. Een paar nachten al rommelig, dus actie, ernaar handelen. Ik vind het soms retelastig! Zorgen over en zorgen voor, uit liefde. Ik doe het uit liefde ….. en nu nog uit liefde voor mezelf ❤️

Liefs,

Jeannette

Permitteren en opstopping

En dat zal je net zien, vorige week kind hoge koorts…dus zuster Ursula is in de weer geweest, maar met alle liefde!!!! Kindlief riep echt dat ze pijn had, maar ja hoe kom je er achter waar een dreumes van 20 maanden last van heeft. Dokter geweest, niets gevonden dus moest urine opvangen. Was nog een hele kunst, maar het is uiteindelijk gelukt. De lucht en het beetje bloed in haar luier deed mij meteen vermoeden wat het was. En daarnaast streek ik over haar rug en ze zei: “pijn in rug.”

Uiteindelijk heeft ze antibiotica gehad voor een blaasontsteking. En als het een nierbek ontsteking is….helpt dit hier ook bij, zei de huisarts. Mijn arme meisje! Ze is nog zo jong. Natuurlijk weet ik dat ze op gaat knappen maar als moeder zijnde, wil je dit van haar overnemen. Dat kan niet dus ik doe lekker wat ze graag wilt, waar zij behoefte aan heeft. Hangen voor de televisie, haar poppen blijven in haar poppenwagen en haar Duplo in de kist. Ze heeft er geen zin in … “dan niet mop,” denk ik. Als ik ziek ben, wil ik ook alleen hangen.

Kan je mijn blog nog herinneren? Van Ladiesavond? Een super leuke avond gehad met, heerlijk gegeten, gelachen en gekletst. Even geen moeder zijn, maar gewoon een vriendin. Maar ja of ik echt heb kunnen nagenieten? Nee! Uitgerust? Verre van dat, maar ja een ziek kind …. hoort erbij. Mijn leven als moeder, fulltime moeder en moeder met NAH. Ik verzorg, ik knuffel, ik troost, mijn leven als moeder en zij, ons kindlief is volledig afhankelijk van mij.

De vraag is, dat houdt me bezig, kan ik dit permitteren?? Ik analyseer en kom tot de conclusie: nee … nu even niet!! De leuke dingen, eisen hun tol en nee je kan het niet plannen óf voorzien dat je kind ziek wordt, niet volgende week, niet morgen en zelfs niet vannacht. Het is iets wat in mijn rijtje staat van “risico situaties,” dus daar bedoel ik mee … de onvoorziene dingen in mijn leven.

Nadat mijn kind ziek is geweest, zeker nu, bijna een hele week ziek te zijn geweest, moet deze moeder met NAH hiervan bijkomen. En oh ja, óók nog van het etentje van vorige week zaterdag. Zie je het? De file? De opstopping? Ik zie het niet als ik in de spiegel kijk, maar van binnen, voel ik één bak ellende van moeheid. Loslaten en accepteren Jeannette! Pak deze dagen, pak de week of desnoods een paar weken, om weer goed op de rit te komen. Jij, Lina & manlief…daar draait het toch om? Met wallen tot mijn ballen en het lijf schreeuwt: KNEITER MOE!!! Is dit dan wel een gevalletje van “zorg goed voor jezelf-modus.”

Ik schreef laatst over genietmomentjes dat ik daar graag meer bewust van wil worden en erbij stilstaan. Ik heb het kunnen doen, tot vorige week maandag. Daag bewust zijn, hallo overlevingsstand. Het is niet erg, het is mijn meissie en voor haar ga ik door het vuur. En ik? Ik kom wel weer! En dat is nu. Mijn afspraken zoveel mogelijk gecanceld, alleen de dingen die moeten. Ik pak zoveel mogelijk mijn rust & probeer te slapen, als zij slaapt.

Ben je toch benieuwd naar wat mijn genietmomentjes waren? Ik heb het opgeschreven, dus hierbij een paar gebeurtenissen in mijn leven:

  • In een tentje in Utrecht koffie gedronken met mijn moeder en Lina. En bewust genoten van de liedjes die mijn moeder zong voor Lina.
  • Het warme lijfje van Lina tegen de mijne. Ondanks dat ze ziek is, blijft dit goud. Ik ben er voor haar, zij vertrouwt mij, ik zorg en verzorg.
  • Genoten van een fietstochtje, alleen, de strakblauwe lucht met een stralend zonnetje. Gratis en voor niets.
  • Geverfd met Lina. De kleine Picasso ging zo op in haar werkje. Dit is dus voor mij genieten met een grote G!
  • Fijn gesprek gehad met manlief, hij begrijpt mij als geen ander. Ziet mijn worsteling en beseft hoe lastig het soms is. Mijn mannetje!!

Een nieuwe week, een nieuwe dag ligt voor me en ik ga even goed voor mezelf zorgen. Mijn momenten pakken om op te laden, dingen doen die onder mijn energie liggen. Hierdoor hoop ik weer een buffer te krijgen voor de onvoorziene dingen en situaties waar ik juist geen invloed op heb.

Ik rust uit, ik wandel, ik schrijf en dat … dat blijft mijn passie. Mijn passie voor schrijven en al kan ik maar één mens raken, al kan ik maar één persoon op andere gedachten brengen of juist iemand die zich rot voelt, een goed gevoel geven. Het wordt weer beter en deze gedachten …. houden mij op de been.

Liefs,

Jeannette

😉😉😉

All the ladies

Oh, yes, it’s Ladies’ Night
And the feeling’s right
Oh, yes, it’s Ladies’ Night
Oh, what a night (oh, what a night)

O, als ik blogs zou moeten schrijven over de avonden met de meiden, mijn meisjes … oh oh oh, dat zou smullen zijn voor jullie of niet 😉 maar dat doen we maar niet. Maar waarom de titel? “All the ladies?”

Ik had gisteren een ladiesavond, met de meiden. We hebben weleens met 14 gezeten, maar nu is het wat minder. Prima en lekker overzichtelijk…nou ja overzichtelijk? Het gaat vooral over eten & wijn en oh ja tegenwoordig óók over de streken en anekdotes van degene die kinderen hebben. Kortom niets aan, voor mannen!

We gaan tegenwoordig all inclusive eten, want we zijn stuk voor stuk smulpapen en de wijn vloeit rijkelijk. Lekker makkelijk, één bedrag en niet meer hoeven na te denken. Om 17.00 uur het restaurant open en ja hoor er staan er al een paar voor de deur en dat … dat zijn wij. We willen eerst lekker borrelen met wat stokbrood, hapjes, bijkletsen, lachen en geiten. Ik hou hier zo van! Maar ja … de tol … ik vergeet absoluut niet dat iedereen de tol moet betalen voor zo’n avond, maar mijn tol … kost alleen wat meer.

Ik heb hersenletsel (NAH), ben moeder en zorg fulltime voor kindlief. Alleen het is nu weekend en dit gebeurd maar 1 tot 2 keer in het jaar, dus dit moet een keer kunnen. Toch? Ja toch! Een keertje….maaaaaar….ik ben grenzeloos (zie deze blog) en óók op zo’n avondje. Ik ga door, drink gezellig mee, tegenwoordig wel met 2 glazen water op 1 wijn, maar dan nog.  Het is een aanslag, een ontzettende aanslag op mijn energiebalans. Hoe dan? Hoe plan je dit dan in? Je kan jezelf toch niet alles ontzeggen?

Ik hou vrijdag al rekening met zo’n activiteit, tevens doe ik dat voor iedere activiteit in het weekend. Ik plan dan niets en doe het rustig aan met Lina. Vrijdag hebben we een pyjama ochtend gehouden. Ik noem het altijd “voorrusten.” Mmm of je het überhaupt kan zeggen, voorrusten met een dreumes van 20 maanden. Ik lach hardop, maar ik probeer het in ieder geval. De dag erna plan ik ook niets, dat noem ik mijn “bijkomdag.”

Daarnaast is het wel weer een vereiste dat er een backup is om mij te helpen met Lina. Tadaaaa…het is zondag, dus manlief is thuis. Ik heb wat tips gevraagd aan “ervaringsdeskundigen,” moeders met NAH. Bedankt meiden, voor de fijne reminders en tips! Zoals: lekker gaan, de mindere dagen voor lief nemen of aan de buitenkant van de tafel zitten zodat je niet in de drukte zit of kijken of je het waard vindt en zo ja genieten voor een half jaar.

Maandag en dinsdag ga ik dit ook voelen. Ik merk gewoon, hoe ouder ik word, hoe lastiger ik het soms vind, het omgaan, met mijn beperkingen van NAH. Ik lees het vaker, je wordt ouder en dan NAH erbovenop is dus 1 + 1 = 2. Ik wil graag nog midden in het leven staan, maar het is pittig met kindlief erbij. Ook super leuk want zij….zij is mijn alles. Mijn gezin is mijn alles. Het wereldje is wel kleiner geworden. Ik zie mijn vriendinnen/vrienden weinig, maar als ik ze ziet, voelt het goed, dat is belangrijk … het belangrijkste voor mij.

Ik heb mijn ladiesavond ietwat anders aangepakt. Ik ben niet om 1700 uur aangeschoven, maar wat later. Daarnaast ben ik meteen naar huis gefietst i.p.v. nog één drankje (eentje met de jas aan .. noemen we dit .. maar dat worden er altijd weer 4 of 5) in de kroeg te doen. Ik was enorm in twijfel, maar mijn verstand won van mijn licht aangeschoten kop “hé, ik kan dit makkelijk aan!” NOT … want in de fietsenkelder van ons huis voelde ik mijn hoofdpijn, maar wat heb ik genoten!

Thuis gekomen, enthousiast vertelde ik verhalen aan manlief en hij zei: “dat vertelde je net al” dan is het tijd … tijd om naar bed te gaan. Ik pak een paracetamol en drink 2 glazen water. Ik denk na over de avond, de gesprekken … stop ho … ontprikkelen, het is al laat, morgen weer een dag.

Nu is het zondag, kindlief was om 7 uur wakker en ondanks dat ik op tijd thuis was, ben ik laat in slaap gevallen. Kort nachtje, wat wijntjes op en de gesprekken galmen nog door in mijn hoofd. Overprikkeld modus is aan! Maar was het, het waard? Ja!! Genoten! Nu nagenieten, in alle rust, van bed naar bank, in mijn “binnenblijf” kleden. Enne … bedankt lieve meiden voor de gesprekken en vooral … vooral voor het lachen.

Liefs,

Jeannette

Genietmomentjes

O Yeah baby!! Ik maak mezelf weer even blij, met mijn momentje, mijn dagje voor mezelf en mezelf even toegesproken dat ik hier weer uit kom. Het is maar een periode en deze gaat over. Bedankt voor jullie opbeurende en lieve woorden.

Vanaf vandaag ga ik weer iedere dag stil staan voor een “genietmomentje.” Ik deed dat heel erg bewust na mijn CVA, soms liet ik het weer varen, soms pakte ik het weer op. Zoals nu, maak herinneringen, met beleid, met je rust & activiteit patroon, wees bewust & geniet van de dingen die juist wel lukken en hou je aan je aan je afspraak….met jezelf.

Liefs,

Jeannette

Ps. Dit heb ik hardop voorgelezen …. en jawel aan wie? Aan mezelf 😂

Blij met bloemen 😊