Wat denk je nou?

Nee, nee … ik wil niet je gedachten lezen. Het is een pakkende titel voor .. juist voor mezelf. Vandaag heb ik de hele dag voor mezelf. Je kan het noemen: “quality time,” “me-time,” of “mijn eigen dag.” Wat maak ik er van? Het begint namelijk al helemaal verkeerd. De kledingkast van Lina gaat open, ik orden het, ik maak wat foto’s om te verkopen. Daarna pak ik de was uit de droger, maak het niet beslapend bed op van onze dochter en er gaat een wasmachine aan. Ik maak een rode grapefruit schoon en eet dit op aan de aanrecht.

Ik hou van koken, het is een hobby, het is een uitlaatklep maar het is ook iets om goed bij na te denken. Denk aan: olie in de pan, niet te hoog opzetten, het afgieten vind ik altijd wel een dingetje, welke ingrediënten gaan er in en in welke volgorde. Dit zijn maar een paar aspecten van het koken. Deze dame wil dan ook meteen 2 maaltijden maken, niet tegelijk, maar achter elkaar. Juist óók om de tijd te overbruggen als iets 25 minuten moet koken, dan kan je toch wel de andere ingrediënten snijden voor de andere maaltijd toch?

Moet kunnen … het woordje moeten is eigenlijk al fout. Om terug te komen op vanochtend. Ik krijg een appje of ik even mee wil kijken op een site. Ik help graag mensen, maar wat doe ik? Ik laat alles uit mijn handen vallen, zet mijn kookpitten uit en slinger mijn laptop aan. Ik zoek, beantwoord haar apps en wat gebeurd er? Tussendoor belt mijn moeder, via Facetime, samen met onze dochter. Ze vraagt hoe het is en ik stamelde: “ik was ergens mee bezig.” Tegelijkertijd kom ik ook niet goed uit mijn woorden.

Facetime afgekapt, nog 2 minuten bezig geweest met de laptop en toen weer achter de pannen gaan staan. En dan? Dan moet ik allemaal terug gaan halen waar ik ook alweer mee bezig was. Dit is een grote bewustwording, ik denk (nog steeds) meer te kunnen, als ik eigenlijk kan. Het is het aard van het beestje en dat staat lijnrecht tegenover mijn hersenletsel. Zullen ze een keer vriendjes worden met elkaar? Maak ik het ooit milder voor mezelf? Maak ik mijn leven makkelijker met bewustwording en  besef  in plaats van het leven met “moetisme?”  

Ruim de helft van mijn dag, de dag die helemaal voor mezelf is en was, is al voorbij. Kan ik nog een nieuw begin maken? Ja, dat kan! Op ieder moment, kan je opnieuw beginnen. Ik ga aan de grote eettafel zitten en pak mijn kadootjes in voor kerst. Dit is ontspannend, een beetje freubelen en iets moois maken.

Daarna maak ik een grote bak thee voor mezelf, maak lekker fruit klaar en ga voor Netflix zitten. Fruit? Waarom niet M&M’s of een groot stuk Tony? Tsja .. óók dat is een van stories of my life, balansen, met voeding dus na een weekend vol vreterijen, maak ik er vandaag een fruitdagje van. Telefoon aan de kant, fruit, Netflix en ik!

Fijne maandag allemaal!

Liefs,

Jeannette

Dank je wel Giel !!

Echt super tof dat er meer én meer aandacht aan besteed wordt. Ik kan best veel, maar als de moeheid toeslaat en er is overprikkeling op de loer…voel ik me dus zo.

Mijn filter is weg en daarom draag ik oordopjes bij sommige activiteiten en draag ik mijn zonnebril óók al is het niet zonnig. Ik leer nu dat ik bepaalde dingen gewoon niet meer kan, maar het toch doe. Typisch gevalletje van doorzetten, eigenwijs zijn en daarna flink op de blaren moeten zitten.

Dank je Giel voor je aandacht bij de onzichtbare gevolgen van hersenletsel, want tsja aan de buitenkant zie je nou eenmaal niets. Ben je benieuwd? Druk dan nu op deze link.

Fijn weekend allemaal!

Liefs,

Jeannette

Hoe doet ze dat?

Hoe komt ze de dag door met hersenletsel?? En juist deze doelgroep: “een moeder met NAH.” Als je moe bent, je hebt weinig energie, alle geluiden komen hard binnen, het licht is op sommige plekken niet te verdragen en … en er staat een dreumes aan je broek te trekken en zegt zo enthousiast dat het bijna schreeuwen is: “pepernoten!”

Ons kind heeft 2 keer pepernoten gehad, maar waarschijnlijk met de eerste ontmoeting van deze december delicatesse, is er een ongelofelijk fan bij. Ze associeert ook Sinterklaas met pepernoten, want ze mocht de Sinterklaas intocht kijken mét jawel een bakje pepernoten. Kindlief wil dus iedere keer Sinterklaas kijken mét .. pepernoten. En oh ja tijdens de Sinterklaas intocht was er een bandrecorder (lees: kindlief) die frequent herhaalde: “Nijn kijken, Nijn kijken, Nijn kijken, Nijn kijken … ” Kortom ze snapt er nog geen snars van en ik? Ik vind dit helemaal nog niet erg.

Zo lachen met mijn kind, maar we dwalen af bij de kern van deze blog. Ik heb wat hulpmiddelen die ik gebruik om de week door te komen. En wat handige trucs, tips en adviezen. Wat dan? Wat dan? Wat dan? Ik hoor je enthousiasme en ik ga het allemaal vertellen en in de hoop dat jij er iets aan kan hebben.

Dagelijks

  • iPhone agenda (app: calender) met herinneringen en afspraken
  • Things to do lijst – als ik iets opmerk, schrijf ik het op, streep ik het af of neemt manlief iets van mij over. Zo weet iedereen in het huis wat er extra moet gebeuren.
  • Stappenteller, niet zo zeer van dit moet maar ik voel me er beter bij. Veel lopen dus ik gebruik deze als een soort veel reminder.
  • Rond 2200 uur gaat mijn lamp uit om te slapen, soms eerder. Het duurt namelijk altijd even voordat ik in slaap ben.
  • Er hangt een krijtbord in de keuken. Deze gebruik ik voor om boodschapjes op te schrijven. Pak ik het laatste? Of soms de een na laatste? Dan gaat dat op het bord zodat ik vrijwel nooit zonder zit.
  • Ik maak gebruik van mindfullnes oefeningen – minimaal 2x per dag. Ik gebruik hiervoor de mindfullness app van VGZ of ik zoek er eentje op You Tube van “commit Happiness.” Beide erg fijn!

Wekelijks

  • Ik maak het weekend een maaltijdplanner. Hierop staan mijn maaltijden voor in de avond, voor de nieuwe week. Daarnaast schrijf ik daar ook op de boodschappen, die ik hiervoor moet halen en de producten die ik al in huis hebt.
  • Vanuit de maaltijdplanner maak ik een boodschappenlijst. Deze zijn voor grote boodschappen.
  • Ik kijk altijd naar mijn week en hoe ik me voel na de afgelopen week. Ik bespreek dat soms met manlief en vanuit daar beslis ik of ik de boodschappen bestel. Stel je voor je kind is de hele week aan het spoken en je wallen hangen tot je knieën? Terg jezelf niet verder en vermijd de prikkels die niet nodig zijn. Bestel lekker je boodschappen. Kan in steeds meer winkels en allerlei boodschappen service bedrijven.

Toekomst

  • Home planner – ik wil een kalender bijhouden voor meer overzicht. Deze hangt al op een prominente plaats in de keuken. Ik ben daar vaak dus ik ga er vanuit dat ik er vaak op ga kijken. Het zijn dubbeltaken, want ik hou mijn elektronische agenda bij én daarnaast onze kalender. Het schrijven, helpt mij meer te onthouden. Vooral de belangrijke dingen.

SMI (Sociaal Medische Indicatie)

Wij maken gebruik van een Sociaal Medische Indicatie voor de kinderopvang. In het kort betekent dit dat je opvang kan aanvragen bij je gemeente op grond van je medische indicatie. Ik wist het zelf ook niet dat dit überhaupt bestond, maar na wat zoekwerk, mailen, bellen en daar papierwerk inleveren, hebben wij 1 dag kinderopvang. Je betaalt zelf de kinderopvang, maar je krijgt de kinderopvangtoeslag terug van de gemeente i.p.v. de Belastingdienst.

En wat nog meer?

Ik maak gebruik van holistische massages. Wat klinkt dat zweverig hè? Dat is het soms wel een beetje, maar het helpt mij om dingen te plaatsen en even goed tijd voor mezelf te hebben. Deze massages worden vergoed vanuit je aanvullende zorgverzekering en ik kom er altijd met een fijn gevoel vandaan. Even contact maken met je lijf, wat ik uiteraard ook probeer in mijn leven, maar dat lukt niet altijd.

Sporten schiet er de laatste tijd bij in, maar ik heb wel weer het wandelen goed opgepakt. Daarnaast moet ik ook niet alle ballen omhoog willen houden op dit moment, want ik ben nog steeds bezig met therapie. Ik probeer liever en milder voor mezelf te zijn, dus dit staat even in de koelkast. Hallo Pilates, hallo zwemmen … en hop ik doe de deur weer dicht.

Jouw hulpmiddelen?

Daar ben ik natuurlijk ook wel heel benieuwd naar. Juist omdat ik er iets aan zou kunnen hebben of mijn andere volgers. Ik zeg “spread the word” zodat we elkaar kunnen ondersteunen, helpen en misschien iets heel nieuws kunnen ontdekken wat voor iemand werkt. Het blijft proberen, het zoeken van balans en het kunnen loslaten van dingen die gewoon niet kunnen.

Ik hoop dat jullie iets hebben aan de bovenstaande dingen en misschien denkt: “hé dat is handig .. dat wil ik ook proberen!” Wil je bijvoorbeeld de maaltijdplanner hebben? Dat kan! Je kan me altijd mailen door hier contact op te nemen of berichten via Facebook/Instagram. Alles mag en niets moet 😉

Inspireer, stimuleer & motiveer!!

Liefs,

Jeannette

Permitteren en opstopping

En dat zal je net zien, vorige week kind hoge koorts…dus zuster Ursula is in de weer geweest, maar met alle liefde!!!! Kindlief riep echt dat ze pijn had, maar ja hoe kom je er achter waar een dreumes van 20 maanden last van heeft. Dokter geweest, niets gevonden dus moest urine opvangen. Was nog een hele kunst, maar het is uiteindelijk gelukt. De lucht en het beetje bloed in haar luier deed mij meteen vermoeden wat het was. En daarnaast streek ik over haar rug en ze zei: “pijn in rug.”

Uiteindelijk heeft ze antibiotica gehad voor een blaasontsteking. En als het een nierbek ontsteking is….helpt dit hier ook bij, zei de huisarts. Mijn arme meisje! Ze is nog zo jong. Natuurlijk weet ik dat ze op gaat knappen maar als moeder zijnde, wil je dit van haar overnemen. Dat kan niet dus ik doe lekker wat ze graag wilt, waar zij behoefte aan heeft. Hangen voor de televisie, haar poppen blijven in haar poppenwagen en haar Duplo in de kist. Ze heeft er geen zin in … “dan niet mop,” denk ik. Als ik ziek ben, wil ik ook alleen hangen.

Kan je mijn blog nog herinneren? Van Ladiesavond? Een super leuke avond gehad met, heerlijk gegeten, gelachen en gekletst. Even geen moeder zijn, maar gewoon een vriendin. Maar ja of ik echt heb kunnen nagenieten? Nee! Uitgerust? Verre van dat, maar ja een ziek kind …. hoort erbij. Mijn leven als moeder, fulltime moeder en moeder met NAH. Ik verzorg, ik knuffel, ik troost, mijn leven als moeder en zij, ons kindlief is volledig afhankelijk van mij.

De vraag is, dat houdt me bezig, kan ik dit permitteren?? Ik analyseer en kom tot de conclusie: nee … nu even niet!! De leuke dingen, eisen hun tol en nee je kan het niet plannen óf voorzien dat je kind ziek wordt, niet volgende week, niet morgen en zelfs niet vannacht. Het is iets wat in mijn rijtje staat van “risico situaties,” dus daar bedoel ik mee … de onvoorziene dingen in mijn leven.

Nadat mijn kind ziek is geweest, zeker nu, bijna een hele week ziek te zijn geweest, moet deze moeder met NAH hiervan bijkomen. En oh ja, óók nog van het etentje van vorige week zaterdag. Zie je het? De file? De opstopping? Ik zie het niet als ik in de spiegel kijk, maar van binnen, voel ik één bak ellende van moeheid. Loslaten en accepteren Jeannette! Pak deze dagen, pak de week of desnoods een paar weken, om weer goed op de rit te komen. Jij, Lina & manlief…daar draait het toch om? Met wallen tot mijn ballen en het lijf schreeuwt: KNEITER MOE!!! Is dit dan wel een gevalletje van “zorg goed voor jezelf-modus.”

Ik schreef laatst over genietmomentjes dat ik daar graag meer bewust van wil worden en erbij stilstaan. Ik heb het kunnen doen, tot vorige week maandag. Daag bewust zijn, hallo overlevingsstand. Het is niet erg, het is mijn meissie en voor haar ga ik door het vuur. En ik? Ik kom wel weer! En dat is nu. Mijn afspraken zoveel mogelijk gecanceld, alleen de dingen die moeten. Ik pak zoveel mogelijk mijn rust & probeer te slapen, als zij slaapt.

Ben je toch benieuwd naar wat mijn genietmomentjes waren? Ik heb het opgeschreven, dus hierbij een paar gebeurtenissen in mijn leven:

  • In een tentje in Utrecht koffie gedronken met mijn moeder en Lina. En bewust genoten van de liedjes die mijn moeder zong voor Lina.
  • Het warme lijfje van Lina tegen de mijne. Ondanks dat ze ziek is, blijft dit goud. Ik ben er voor haar, zij vertrouwt mij, ik zorg en verzorg.
  • Genoten van een fietstochtje, alleen, de strakblauwe lucht met een stralend zonnetje. Gratis en voor niets.
  • Geverfd met Lina. De kleine Picasso ging zo op in haar werkje. Dit is dus voor mij genieten met een grote G!
  • Fijn gesprek gehad met manlief, hij begrijpt mij als geen ander. Ziet mijn worsteling en beseft hoe lastig het soms is. Mijn mannetje!!

Een nieuwe week, een nieuwe dag ligt voor me en ik ga even goed voor mezelf zorgen. Mijn momenten pakken om op te laden, dingen doen die onder mijn energie liggen. Hierdoor hoop ik weer een buffer te krijgen voor de onvoorziene dingen en situaties waar ik juist geen invloed op heb.

Ik rust uit, ik wandel, ik schrijf en dat … dat blijft mijn passie. Mijn passie voor schrijven en al kan ik maar één mens raken, al kan ik maar één persoon op andere gedachten brengen of juist iemand die zich rot voelt, een goed gevoel geven. Het wordt weer beter en deze gedachten …. houden mij op de been.

Liefs,

Jeannette

😉😉😉

Genietmomentjes

O Yeah baby!! Ik maak mezelf weer even blij, met mijn momentje, mijn dagje voor mezelf en mezelf even toegesproken dat ik hier weer uit kom. Het is maar een periode en deze gaat over. Bedankt voor jullie opbeurende en lieve woorden.

Vanaf vandaag ga ik weer iedere dag stil staan voor een “genietmomentje.” Ik deed dat heel erg bewust na mijn CVA, soms liet ik het weer varen, soms pakte ik het weer op. Zoals nu, maak herinneringen, met beleid, met je rust & activiteit patroon, wees bewust & geniet van de dingen die juist wel lukken en hou je aan je aan je afspraak….met jezelf.

Liefs,

Jeannette

Ps. Dit heb ik hardop voorgelezen …. en jawel aan wie? Aan mezelf 😂

Blij met bloemen 😊

De tweestrijd

Altijd weer de tweestrijd … de eeuwige tweestrijd, ik wil wel, maar ik kan het niet. Ik kan het soms wel, maar moet er dan soms een flinke prijs voor betalen. De prijs die ik me soms kan permitteren, heel soms. Toen ik alleen was, toen we samen waren, wij, manlief en ik maar nu, nee … de prijs betalen kan gewoon niet meer. We hebben een dochter van 20 maanden, waar ik voor wil zorgen. Oh ja, soms kan het wel, als ik in mijn groene zone zit. Ik merk dat het lijntje tussen groen, oranje en rood dun is en dat ik kwetsbaarder ben.

Mezelf erin berusten, ik kan het, soms, op bepaalde momenten, maar absoluut niet altijd. Het aanvaarden van mijn hersenletsel blijft voor mij toch een dingetje. Het aan mezelf denken, zonder schuldgevoel, staat ook niet in mijn lijstje met karaktereigenschappen.

Ik baal soms als een stekker en wordt er verdrietig van. En oh ja boos….boos om het feit dat ik altijd moet nadenken, als er iets gepland moet worden. Het flexibel, of nee het niet flexibel zijn sinds mijn hersenletsel en puzzelen wat het beste is. Wat laat ik varen, waar doe ik aan mee, maar vaak maak ik deze beslissing met een knagend schuldgevoel naar iemand.

Afgelopen week zei iemand tegen me dat ik nu vooral het negatieve zie en dat het positieve verdwijnt. Ik denk, ik denk hier over na…en ja het klopt, het negatieve overheerst op dit moment. Dit komt omdat ik mijn oranje/rode zone zit. Ik kan dingen veel lastiger relativeren, ik wil dingen, wat ik eigenlijk niet kan en op een bepaald moment juist niet kan.

Een voorbeeld: ik kom aardig onvermoeid bij mijn ouders aan, met een heel schattig bosje bloemen. Ze hebben me wederom uit de brand geholpen, om dochterlief op te vangen, zodat ik een nachtje door kon slapen. Ik loop naar de kast met vazen om de bloemetjes in een vaas te zetten. Dat hoort er ook bij, denk ik…nu denk ik dat, maar op dat moment denk ik dat onbewust.

Ik pak wat vazen uit de kast, waar de bloemen totaal niet in passen. Daarnaast tik ik tegen een vaas aan en er vormt meteen een barst in. Ongecontroleerd, het moeten van mezelf en de vaas is rijp voor de glasbak. En oh ja….mijn moeder negeren terwijl ze herhaaldelijk zegt: “ik doe het zo wel!” Negeren, is trouwens óók onbewust, omdat ik zo in het moment ben.

Er zijn trouwens best positieve dingen gebeurd deze week, ik heb mijn vriendinnen weer eens een keer kunnen zien, ik heb wat bij kunnen kletsen. Het tegendeel is dat ik wel met een flinke hoofdpijn in mijn auto zit, moeten concentreren op de weg, rijden in een vreemde auto, omdat die bij de garage staat en dan net de file die ik net niet had ingecalculeerd inrij. En dat ….. dat nekt me. Onvoorziene dingen, net te lang blijven zitten, terwijl je denkt je goed te voelen.

Dus bij de positieve dingen als “je vriendinnen” weer zien, staat daar weer recht tegenover het negatieve of zal ik ze minder positief noemen, want anders lijk ik weer zo negatief. 😉 Deze mindere positieve dingen zijn:

  • hoofdpijn / gespannen nek
  • het overzicht kwijt
  • concentratie die erg laag is
  • een filter die weg is waardoor geluid en beeld heel hard binnen komt
  • onrustig slapen
  • erg moe
  • erg vergeetachtig dingen
  • Kortaf, chagrijnig etc.

Kortom …. ik word geen leuke persoon, voor iemand anders maar zeker óók niet voor mezelf! Toch doe ik het soms, maar snap je me? Snap je soms mijn tweestrijd, mijn eeuwige?

Ik ben daarnaast óók “dedicated” aan familie en vind ik dat ik bij bepaalde dingen bij moet zijn. Het zijn mijn normen & waarden, wat me is bijgebracht. Maar ja, de prijs, de prijs die ik ervoor moet betalen, staat mij steeds meer tegen. Dan maak ik een lastige beslissing, om er niet bij te zijn. Nu het schuldgevoel nog. Waar is het knopje??? Waarschijnlijk hangt het knopje van schuldgevoel naast het knopje van …. juist … loslaten.

Liefs,

Jeannette

Onzichtbaar … zichtbaar maken

De cirkel is rond

Slecht slapen, ziek kind, zelf ziek …. en repeat. Daag ritme, hallo chaos. Chaos in mijn kop. Mijn cognitieve functies als plannen, logisch denken en laat staan informatie verwerken, zijn op dit moment erg lastig. Het kost me, het kost me erg veel moeite. Van de week las ik van meisje die ook hersenletsel (NAH) heeft, dat ze een kuur had gekregen en moeite had om deze op tijd in te nemen. Ik dacht bij mezelf, ik heb daar ook moeite mee. Ik zou mijn dagritme en mijn patroon wéér onder de loep moeten nemen.

En prompt … ik kan meteen de proef op de som nemen, want ik heb van de week een antibiotica kuur gehad voor een forse keelontsteking. Slik, help, alhoewel het slikken even niet zo makkelijk was en je er dan pas van bewust ben hoeveel slikt een mens per dag. Oké verder met mijn verhaal ….. 4 x 2 tabletten per dag en graag goed over de dag verdelen. Dank u apotheker assistente! Zie je het niet? Mijn witte vlek links in mijn hoofd. Heb je, je ogen in je zak? Oh nee….het is onzichtbaar.

In de auto ben ik al driftig aan het denken en rekenen in mijn hoofd. O nee, eerst opletten op de weg. Twee dingen tegelijk kan ik nu helemaal niet aan. Met een dikke keel en mijn koortsige hoofd rij ik naar huis. Ik trek mijn pyjama broek aan, maak een kop thee, doe water met veel ijsklontjes in een groot glas en neem de eerste 2 pillen. Dan begint het … mijn planning voor deze kuur.

Sowieso gaat er iedere dag een reminder in mijn agenda op welk uur ik de pillen moet innemen. Daarnaast moet het óók nog eens 1 uur nemen voordat ik ga eten. Ok, ik slaap gemiddeld 8 à 9 uur per nacht, van de 24 uur. Dus dan hebben we 16/17 uur over. Dus om de 4 à 5 uur dus 2 pilletjes. En oh ja niet vergeten het te plannen voor een maaltijd. De reminders gaan in mijn agenda: 0730, 1200, 1700 en 2130 uur.

Easy peasy toch? Je wordt herinnert je neemt het pilletje. Toch? Of heb ik ‘m nou niet ingenomen? Tegelijkertijd met de herinnering van het pilletje wordt je afgeleid door een FaceTime gesprek. Shit … had ik ‘m nou wel of niet? Ik ga mijn bed uit en tel de pilletjes. Inderdaad vergeten dus ik neem alsnog mijn dosis.

Shit zeg, wat kost dit energie. Adem in, adem uit…..mijn gedachten dwalen weg naar vorig jaar. Ik zit nu in dezelfde periode van het jaar, waar ik vorig jaar ben ingestort. Met dik vetgedrukte letters schrijf ik vorig jaar. Vorig jaar was puur het overvragen van mezelf, ik vergat de regels tussen rust en activiteit doordat ik euforisch was dat onze dochter was geboren. Bovendien was ze kerngezond, dus ja wat wil een moeder nou nog meer? Daarnaast wilde ik veel meer, als dat ik (aan)kan en ik vergat, heel essentieel, de zorg van onze dochter wat erbij kwam. Het inschatten en het overschatten blijft een ding met mijn NAH.

En juist dat … een instorting of terugval wil ik voorkomen en ik heb gelukkig al handvaten, in mijn rugzak zitten. Ja nog meer, ik draag tegenwoordig een backpack rugtas 😉 Een kindje krijgen, is een grote verandering in het leven. Veranderingen en NAH blijft een lastige en ik had het niet door. Ik was en blijf een laatbloeier, degene die haar grenzen soms niet weet, het onbewust negeer, omdat ik zo graag wil.

Toch is er en blijft er een kleine angst … ik doe mijn ogen dicht en voel me even hoe ik me vorig voelde. Uitgeput, bekaf, dood en dood moe. Brrr …. ik doe mijn ogen weer open, gelukkig ben ik daar niet. Ik ben hier, hier in 2018 en ik heb dingen geleerd. Ik wil daar niet meer komen, niet meer zo voelen, niet meer afgepeigerd. Toch hebben mijn therapeuten me al gezegd, dat ik een terugval of een terugslag niet altijd kan voorkomen, want dit gaat weer gebeuren.

Paniek slaat om mijn lijf, als dat tegen me gezegd wordt. Adem in, adem uit … wat mijn taak is, is juist hierop anticiperen, het op tijd kunnen zien, het op tijd signaleren en daarop kunnen reageren. En nu zie ik het, mijn cirkeltje van slecht slapen en ziek zijn. Dat is een teken, het teken dat mijn lijf gaat protesteren. Mijn weerstand is minder, waardoor alles meer energie kost en mijn emoties zijn al een poosje niet meer onder controle door vermoeidheid.

Dus terug naar de basis en de basis is thuis. Het gezin waar ik voor heb gekozen. Dat geeft mij wel weer een fijn en positief gevoel. Eerst mijn lijf, maar wat rust gunnen. Zorgen dat ik fit word. Dit doe ik door wat meer te slapen, maar óók weer rustig aan te wandelen of fietsen. De buitenlucht, daar krijg ik óók energie van.

De oranje zone waar ik in ben beland, is puur door dingen waar ik geen invloed op heb, maar hier wel op kan anticiperen. Terug naar de basis en zorgen dat het geen rode zone wordt. Mijn leven, mijn leven met NAH, ons leven met NAH. Ik heb het, maar ik onderga het niet alleen. Manlief, ouders, vrienden …

Daarnaast onze dochter, mijn vrolijke meid, die ik gráág wil knuffelen en troosten als ze in de nacht wakker wordt, want tsja … hoe kan zij zichzelf verwoorden? Met “bij mama leggen” en “mama kuffelen” is het ook wel gezegd. Daar ben ik voor, daar sta ik voor en ik wil de slapeloze nachten voor lief nemen.

De keuze, de cirkel waar ik soms geen invloed op heb, om deze te doorbreken. Mijn keuze, is mijn basis, onze basis, daar vecht ik voor en tegelijkertijd ben ik wat liever voor mezelf. Liever voor mezelf om juist niet te strijden en het te nemen zoals het is. De cirkel, een cirkel blijft rond. 😉

Liefs,

Jeannette

De stilte …. mijn stilte

Daar zit ik dan, aan de tafel, met mijn laptop voor me en een kopje thee. De stilte, alleen het tikken van de regen op tuintegels van ons terras. Niemand in de buurt, alleen de poes die ligt te knorren in haar mandje. Ze heeft het fijn! En ik? Ik voel me dubbel. Dubbel? Dubbel is toch geen gevoel? Ik ervaar rust, geen zorgen en even echt tijd voor mezelf. Daarnaast het gevoel: “doe ik het goed als moeder?” Ik breng tenslotte mijn kind weg, terwijl ik thuis ben.

Dat gevoel …. het gevoel of je er goed aan doet.  En ja … het is en het gaat een win-win situatie worden voor Lina, manlief en ikzelf. Ik kan opladen, even echt tijd voor mezelf te pakken, te schrijven, te zwemmen, te koken … alles waar ik energie van krijg. Ons kind, ons moppie hebben we vanmorgen voor het eerst naar het kinderdagverblijf gebracht. Daag controle, hallo loslaten!! Ik ben er daarnaast van overtuigd dat dit ons heel goed gaat doen. Mama opladen, Lina spelen, mama een leukere moeder, Lina & manlief blij. We gaan het ervaren. Een dag even niets plannen en kijken wat ik nodig heb.

Moeder zijn is een echte fulltime job en ik ben ervan overtuigd dat het meer als een fulltime job. Na 1,5 jaar moeder zijn, kan ik dit echt toegeven, door mijn ervaring. Moeder met NAH is nog zwaarder, want wij hebben een lagere belastbaarheid en hierdoor ook meer tijd nodig om bij te komen.  Mijn leven bestaat nu vooral uit “moeder zijn” en daarnaast ben ik nog volop bezig met therapie. Het moeder zijn, vind ik echt heel, leuk maar het is ook retezwaar op bepaalde momenten. Ik ben gaan zoeken, want voor mij als “thuisblijvende” moeder (WAO) heb je geen recht op kinderopvangtoeslag. Het heeft me heel veel energie gekost, maar ik heb nu dezelfde regeling gekregen als een werkende moeder onder de noemer: “Sociaal Medische Indicatie.” 

Vanmorgen bij het kinderdagverblijf had ik stiekem gehoopt op veel drama van mijn kind, die natuurlijk absoluut niet wilde dat we weggingen. In tegendeel, madam was meteen zo druk aan het spelen, dat we bijna moesten smeken voor een kus om gedag te zeggen.  Ik liep naar buiten en manlief vroeg: “gaat ie …. ” Mijn antwoord was: “ik vind het toch een beetje lastig.” Ik slikte mijn tranen even weg en bedacht “het is goed, voor ons, voor ons alle drie.” Gelukkig was ik snel afgeleid, want ik wilde mee doen met aquarobic, dus hiervoor moest me een beetje haasten. Het heeft geholpen, want daar heb ik even mijn frustratie eruit  kunnen kicken.

Echt even de tijd voor mezelf, geen therapie, geen bijzondere afspraken … alles mag en niets moet. Er wordt niets gepland die dag en kijk hoe ik me voel en waar ik behoefte aan heb. Wat ik er wel in wil gaan houden, is dat ene uurtje zwemmen. Belastend, maar niet mentaal, energie opdoen en even alles eruit gooien om daarna weer op te kunnen laden. Ik kijk op mijn telefoon, geen bericht, geen nieuwe telefoontjes, kind heeft het naar haar zin. Gelukkig, even mijn tijd, mijn tijd om ongedwongen te schrijven, zonder gestoord te worden. Met op de achtergrond de tikkende regen tegen het raam en het knorrende poest. Hoe fijn, hoe fijn dat het echt even mijn tijd mag zijn.

Liefs,

Jeannette
img_8757