Moederdag

Moederdag … dat was toch 2 weken geleden Jeannette? Ik kan gekscherend zeggen: “ja sorry, iets kapot in mijn hoofd, dus vergeten” maar dat is het niet. Ik besef heel goed dat het voor mij iedere dag Moederdag is. Ik ben ruim 2 jaar geleden de moeder geworden van Lina. Een gezond en vrolijk meisje. En zij? Zij is alles voor me.

Door mijn hersenletsel ben ik net even een andere moeder als een moeder, die gezond is óf iemand die geen andere beperkingen heeft. Geef ik dan te weinig aan mijn kind? Ik heb heel lang getwijfeld of ik wel een goede moeder ben en soms doe ik dat nog steeds. De liefde die ik voor dat meisje voel, is de liefde die ik aan haar overbreng en dat doe ik wel goed.

De tijd, de aandacht die ze krijgt van mij, van ons, van haar familie. Op het kinderdagverblijf zeiden ze vandaag dat ze heel sociaal was. Dat doet me goed, want tsja … dat zijn wij ook, alleen voor mij geldt het een beetje met mate haha. Het liefst zie ik mijn vriendinnen elke week of pak ik geregeld een feestje of een verjaardag mee, nee dat lukt niet, maar het lukt me wel om aandacht en liefde te geven aan onze kleine meid. En dat is voor mij erg belangrijk.

Ik ben super dankbaar dat ik mijzelf een moeder kan noemen, want ik ben er eentje en ja “ik ben me er óók eentje.” De moeder met onzekerheden, de moeder met wat beperkingen, maar ook de moeder met aandacht, tijd en liefde …. liefde voor ons kind. Het arbeidsongeschikt zijn, klinkt dan een stuk minder zwaar. Ik ben moeder.

Ik ben vooral bezig met dingen die werken i.p.v. dingen die niet werken. Dit betekent dus een positieve vibe wat meer energie geeft. Het is logisch dat je ziet, dat je bepaalde dingen niet meer kan of anders moet doen als je leeftijdsgenoten. Het vergelijken, hij of zij kan dat wel. Ik heb het losgelaten. Ik ben ik en ik? Ik ben goed zoals ik ben.

Vergelijk jij jezelf weleens met anderen?

Ge-not-en

In de auto op weg naar huis. We zijn afgelopen week bij Landal Vennenbos geweest. Het was in één woord geweldig. Ik functioneer echt het beste om niet te plannen en zien wat de dag brengt. Het geeft me rust, geen druk, een paar nachten slecht slapen, is dan ineens niet erg. Ik moet niets….ik mag.

Hoe hou ik dat in godsnaam vast? Iedere dag doen alsof het vakantie is? Dat lukt en kan gewoonweg niet. Er zijn wekelijkse afspraken en mijn hoofd doel is het gezin draaiende houden. Mijn functie is mom-manager.

Manlief zegt altijd gekscherend: “op vakantie ben je altijd normaal.” Ik vat het op als een compliment en ik ga kijken of ik ergens een lijn, een vakantiemodus aan kan zetten. Ook doet het buitenleven me goed en dat komt mooi uit, want we hebben een groot terras waar Lina kan spelen en deze mama kan genieten van de buitenlucht.

Hoe kan ik de vakantiemodus een beetje vast houden? Het weekend 1 activiteit en 1 dag quality time met het gezin bevalt ons prima dus dat blijft erin. De dagen met Lina, dus als ze niet naar opvang gaat, ga ik ook geen dingen plannen en kijken wat de dag brengt. Dat geeft me rust, geen druk, geen verplichtingen. Hebben we zin om de hele dag in onze pyjama te lopen? Of juist zin om eruit te gaan? Dat kan, dat mag, niets moet op deze dagen.

Vakantiemodus kan dus minimaal 3 dagen aan, dus ongeveer helft van de week “vier” ik een beetje vakantie. Een korte midweek, een lang weekend …. wat een vooruitzicht, een fijne verwachting. Ik heb er zin in, zin in om iedere week een mini vakantie in te lassen. Joepie!

Zou jij ook het vakantie gevoel willen vasthouden?

Mijn liefdes ❤️