Quote – 07.12.2018

Het is … zoals het is, als je er geen invloed op hebt. En je mag verdrietig zijn of boos worden, het lijkt mij een normale reactie van ons, wij als menselijke wezen.

Adem in, adem uit en maak van een lastige beslissing uiteindelijk iets moois. Kiezen voor jezelf, voor mijzelf….ik blijf het retelastig vinden.

Manlief is jarig vandaag en we zouden het morgen klein vieren, maar het is afgezegd of nee, verplaats. Gevoel: “schuldig,” maar mijn gedachten zijn goed: “het is pure overmacht.”

Mijn lijf is moe, ons meisje was wederom ziek en mijn lijf voelt ziekig al de hele week. Moeders moeten op de been blijven en dat doe ik, maar ik snak naar het weekend.

Samen, samen de zorg delen, samen zijn en voor mij betekent dit wat meer rust. Mijn batterij opladen, mijn balans terug vinden, overleven, loslaten, omarmen en … en accepteren.

Fijn weekend!

Liefs,

Jeannette

De eye openers

Lieve volgertjes,

het is al een poosje geleden dat ik wat heb geschreven. Ik ben wel 5 keer begonnen met een nieuwe blog, inspiratie was er wel, maar de energie was er even niet. Ik laat het, ik heb even het schrijven gelaten en óók omdat dit juist niet moet. Sinds de verjaardag van Lina bestaan mijn weken uit extreme moeheid, onvoorziene dingen zoals ziek zijn, begrafenis en een kind die de afgelopen dagen de kinderziekte “pseudokroep” te verwerken heeft. Dat laatste vind ik heel erg, want je kindje is in de avond en nacht echt naar adem aan het happen. Je wilt dat niet, je wilt dit niet als moeder en wil het overnemen.  Ze had ook flinke koorts en last van haar keel. Gelukkig is ze aan de beterende hand, maar dat betekent nog wel gebroken nachten en veel gehuil.

En ik? Ik ga op adrenaline, op de automatische piloot en probeer naast voor Lina goed te zorgen óók goed voor mezelf te zorgen. Het is lastig, nee, maar ik vind het wel lastig om echt de boel, de boel te laten. Herkennen jullie dat ook? Als je moe bent, heel moe bent, dat je dan “hyper” wordt bij de onvoorziene dingen? Dingen die je dus niet gepland? Eigenlijk dingen waar je geen ruimte voor hebt … maar deze dingen gebeuren nou eenmaal.

Het waren roerige weken, maar daarbij ook gesprekken gevoerd met therapeuten. Boeiende, indrukwekkende, maar ook zeker confronterende gesprekken. Ik krijg weer langzaam inzicht in mijn patroon, hoe ik de dingen aanpak en de conclusie is:  “waarom doe ik zo mijn best, als ik weet dat bepaalde dingen mijn zwakke punten zijn?”

Ik ben een doorzetter, een doorduwer, een type waarvan je kan zeggen “wat ze in haar hoofd heeft, heeft ze niet in haar kont,” en daarnaast potje eigenwijs, met daarbij de houding van “mij krijgen ze toch niet klein.” Dit is in kort hoe ik mijn persoonlijkheid een beetje kan beschrijven.

NAH en moederschap, het viel me mee, want ik deed alle dingen die ik heb geleerd van de vorige trajecten. Ik had het op orde, ik had het in de gaten wanneer ik net over mijn grens ging en kon dus “over mijn grens gaan” vermijden. Een keer over je grens gaan, is niet erg, want daar heb je een buffer voor, maar ik ga door, ik ga door tot het gaatje. Wat gebeurt er dan je hoofd?

De prikkels die een mens krijgt met NAH, kan je niet meer goed verwerken. De filter is weg om al die prikkels te onderscheiden en te incasseren. Maar huh??? Ik kan best goed tegen geluid en beeld, ik hou er rekening mee met oordopjes als ik naar drukke activiteiten ga. Preventieve maatregelen, maar als ik echt in een terugval zit, kan ik dat niet.

Ik kan dan gewoonweg niet naar een winkel, naar sport etc. Hoe werkt het dan? De hersenen na een CVA kunnen minder prikkels verwerken, als je dat wel doet, je negeert “de prikkels” komen je hersenen in het “standje overleven” dus eigenlijk zit je dan al in de oranje zone. Als je daarmee doorgaat, dan komt er een dikke, vette error!! Klaar, finito, afgelopen …. einde verhaal en daar is ie dan … de terugval.

Dus eigenlijk moet ik me altijd behoeden voor veel prikkels, óók als het goed met me gaat? Ja is het antwoord en dikke, vette ja. Ik zit met tranen in mijn ogen achter mijn laptop, want dat wil ik helemaal niet. Als ik me goed voel, wil ik juist leuke dingen ondernemen. Dit zijn dingen die ik de afgelopen periode heb geleerd, dus je kan best zeggen dat dit binnenkomt. Het komt keihard binnen en dat het confronterend is en ook wel weer fascinerend hoe je koppie werkt na NAH. Leuk?? Nee, absoluut niet, als ik een keuze had gehad, weten mensen die mij kennen, dat ik hier niet zomaar mee akkoord ga.

Maar ja … wat gebeurd als ik niet akkoord ga? Moet ik me dan zo voelen als de afgelopen maanden? Moe, extreem moe, opgebrand, kaarsje uit, emmertje vol? Nog een leuk voorbeeld. Ik heb een boeiend gesprek gehad met een therapeut. Het heeft indruk op mij gemaakt en het is blijven hangen. Een man die mij meteen leest, het zal zijn vak zijn om zo door mensen door te prikken.

De beste man had pionnen in zijn hand en legde deze op de grond, tegelijk zei hij een cijfer, die hoorde bij een pion. Het was een reeks van 1 t/m 5, dus easy peasy, dacht ik. Daarna was zijn vraag of ik de weg wilde volgen met de pionnen en hij zei: “1, 2, 4, 5, 2.” Driftig in mijn kop, omdat ik het eigenlijk al niet meer weet, maar volg ik de weg van de pionnen, die hij zei, zo goed als ik kan. Het was fout. Ik baalde, ik de strever, ik de vrouw die het altijd graag goed wil doen.

Nogmaals zei hij, “2, 3, 5, 2, 1.” En daar ging ik weer, eigenlijk al gefrustreerd, gefrustreerd omdat ik de cijfertjes bij de pionnen alweer vergeten was. Dus ik deed maar wat. Ik volgde mijn eigen weg en keek wel of het goed was. Weer fout ………”ga maar even zitten,” zei hij. En nu komt zijn vraag: “waarom doe je zo je best???”

Euh ja duh, dacht ik … “jij vraagt me dit, dus ik ga dit gewoon doen,” zei ik.” Hij keek me, indringend aan en zei “je kan dit helemaal niet, dus waarom zo je best doen? Dit gebeurd dus ook in je normale leven. Bam, het gaat natuurlijk niet om de pionnen en de cijfertjes en de weg volgen. Het gaat erom dat ik dingen doe in mijn leven, wat ik eigenlijk niet kan. “Dingen waar je knetterhard je best voor doe, wat uiteindelijk wel lukt, maar dit kost je zoveel energie en kijk hoeveel energie je hieraan verspilt,” zei hij.

Stof tot nadenken … voelen is heel belangrijk voor mensen met NAH, je lichaamstaal leren kennen & herkennen, signaleren en erop inspelen. Ik voel het wel, maar ik negeer het. Als ik mijn ogen dicht doe tijdens de therapie, voel ik mijn tranen opkomen, drukte in mijn hoofd, lichtelijk paniek en boosheid. Ik doe meteen mijn ogen weer open, want dit wil ik toch niet voelen?  Na deze gesprekken was ik leeg, op, maar daarentegen ook weer ontspannen. Het was eruit, een klein beetje maar toch.  

Ik hoop dat ik deze week weer een beetje bij kan komen, de dingen doen die “moeten” en de dingen die morgen of overmorgen kunnen, laten. Heb ik dan een doel voor deze week? Nee … het komt, zoals het komt en probeer te voelen, wat ik voel en er even bij stil te staan. Mijn prioriteit is ons kind, dat ze weer beter wordt. Je cijfert jezelf weg maar hé, dat doet iedere moeder toch? Het is geen rare instelling die ik heb, het enige waar ik voor moet zorgen is, dat ik op de been blijf. Voor mijzelf, voor mijn dochter en voor mijn mooie gezin. Adem in, adem uit ………. en ontspan!!!

Liefs,

Jeannette

Daar sta je dan …

Hupsakee .. hop in het nieuwe jaar 2018. De eerste week van 2018 is alweer bijna voorbij. We hadden vakantie, manlief had vakantie, dus ik heb me heerlijk even wat teruggetrokken van mijn telefoon, social media en de laptop. Geen blogs geschreven, weinig gereageerd op berichten op Facebook, laptop weinig tot niet gebruikt, geen foto’s op Instagram gezet, opdracht voor “Verder met hersenletsel,” opgeschoven naar de 2de week van januari, niets gekocht online (heel knap), minder dingen gezocht etc.

Een blog die Kesty (lotgenote met NAH = Niet Aangeboren Hersenletsel) heeft geschreven, heeft me weer wat bewuster gemaakt. Ik was er al mee bezig, om minder op mijn telefoon te doen. Ik pak hem “te snel” omdat het soms te makkelijk is om even iets te zoeken, het weerbericht te bekijken, een spelletje te doen, Facebook/Instagram checken etc. Dat kleine schermpje brengt alleen niet zoveel goed, behalve het antwoord van de vraag die ik op Google heb gevonden óf de leuke foto op Instagram. Deze blog is een aanrader, het is wederom wéér een bewustwording, een eye opener. Voor iedereen, dus niet alleen voor mensen met NAH! Ik denk wel dat het een keertje slim is om jouw telefoongebruik eens onder de loep te nemen.  Je kan de blog lezen van Kesty lezen op:  “radicale 30 dagen digitale detox”

2018 … ik heb al wat voornemens in mijn hoofd en vooral voornemens die voor mijn gezondheid goed zijn. Voornemens, waar ik al wat aan doe, voornemens waar ik al mee bezig ben geweest in 2017 en deze wil voortzetten. Wat dan Jeannette? En natuurlijk ben jij rete nieuwsgierig!!

Wat zijn nu mijn goede voornemens??? Daar komt ie: 

  • in goede balans komen tussen gezin, familie & vrienden
  • 1 x per week naar Pilates gaan om sterk te worden en te blijven
  • blijven wandelen met (en soms zonder) Lina
  • de zwangerschapskilo’s … (en de rest) aanpakken met hulp van Weight Watchers
  • schrijven op mijn blog en deze delen op Facebook. Daarnaast óók schrijven voor Hersenstichting en Verder met hersenletsel

Ik wil eigenlijk meer, maar ik bekijk mijn lijstje en ik vind dat het eigenlijk wel genoeg is. De “lat iets lager zetten” is ook mijn motto van 2018. Ik wil meer en dat wil ik veranderen in het positiefs. Ik ben blij, met wat ik kan, want dat is al heel veel. Het is een best lijstje, met uitdagingen, uitdagingen die soms lastig gaan worden, uitdagingen waarbij het de ene dag beter gaat, als de andere. Mild, lief & zacht zijn voor mezelf.

De grootste uitdaging is onze dochter, zij gaat zorgen voor veel onvoorziene omstandigheden. Daarom balans, maar daarnaast ook nog een beetje extra ruimte gaan creëren, dat mijn energie niet helemaal op wordt geslokt op één dag, want bij een slechte nacht loop je al achter de feiten aan. Er zijn dingen veranderd, ik heb al wat dingen veranderd met hulp én soms zonder hulp, deze geven rust en rust zorgt weer voor meer balans.

Mijn veranderingen: 

  • maaltijdplanner gemaakt voor het avondeten
  • de slaapjes van Lina een beetje kunnen sturen. Lina slaapt nu meer in de middag als in de ochtend.
  • een agenda gekocht bij “home work time”
  • Lina is tijdelijk wat meer bij mijn ouders, dit is niet voor altijd, maar om even weer goed op orde te komen
  • met Lina haar rustmomenten, ook mijn rustmomenten pakken

Daarnaast wil ik ook tijd creëren voor ons, manlief en ik. Even iets leuks doen en dat kan zijn een stuk wandelen maar ook een keertje uit eten of naar de sauna. De tijd voor manlief & Lina, quality time met dochterlief en dan heb ik even “me time.” Mijn eigen tijd wil ik straks vullen met een keertje bellen of een bakkie thee leuten met een vriend of vriendin. Kortom … genoeg plannen, maar geen haast, geen druk. Leven van dag tot dag en sterker nog leven van moment tot moment.

We komen er wel, ik kom er wel weer bovenop. Het gaat langzaam, maar het is goed dat het langzaam gaat. Ik heb de tijd om dingen te overdenken, hoe ga ik het anders doen om niet meer in deze situatie te komen? Een goede vraag met best veel antwoorden. En deze antwoorden, zijn aanpassingen, toepassingen aan een leven met mijn gezin. Mooi zeg, mijn eigen “helikopterview.” Fijn dat ik het zó weer kan bekijken.

Fijne zondag en sluit je 1ste week januari goed af, op jouw eigen manier.

Liefs,

Jeannette

Anders als anders

De meeste NAH-ers weten waar ik het over hebt. Een verandering in je dagelijkse patroon, is aanpassen en aanpassen bij een NAH-er is net even iets lastiger als bij mensen die geen NAH hebben. Het gaat in je systeem, de verandering en deze verandering moet landen. En dat gaat dan met horten, stoten en een omleiding. Een omleiding die uiteindelijk wel de weg vindt … maar duurt net wat langer als “normaal!”

Wat ik retelastig vind is, dit onderwerp. Het onderwerp “veranderingen.” Veranderingen kunnen mijn leven echt beheersen, het is hetgeen wat mij maakt of breekt. De veranderingen komen uiteindelijk wel goed, maar de weg daar naar toe is soms gewoon kak. Echt kak!! Ik hol soms achter de feiten aan en zit dan in een overlevingsstand, maar denk “het komt weer goed” … uiteindelijk.

Maar hoe dan? Vraag je, je af als NAH-er. Hoe kan je, het voor jezelf een beetje dekken?  Hoe krijg je het weer op de rails? Kan je dingen voorbereiden? Ja het kan .. mits het geen onvoorziene dingen zijn natuurlijk. Ik heb wat tips verzameld, puur uit mijn eigen ervaring, uit mijn eigen beleving. Ik wil de tips delen met je, want het kan zo maar zijn, dat er iets bij staat voor jou of waar je nog niet aan had gedacht.

Verjaardag/feestje of dagje/middag uit (dierentuin, naar de stad, museum etc.)

  • Plan een dag van te voren niets of in ieder geval alleen het hoogstnodige.
  • Zorg dat je de dag van je “activiteit” daarnaast niets te doen hebt.
  • Zorg dat je maar één “druk ding” plant voor jezelf zodat je weer kan opladen.
  • Maak iets makkelijks voor het eten of kook bijvoorbeeld de dagen ervoor dubbel zodat je het alleen hoeft op te warmen.
  • Ga bij jezelf na of je fit genoeg bent om naar de “activiteit”  toe te gaan. Soms ga je maar op halve kracht. Wij als NAH-ers krijgen het dubbel & dwars terug. Je energie was al niet op orde dus je gaat stiekem naar je reserves. En dan weet je waar je naar toe gaat ….. grensoverschrijdend.
  • Nee is ook een optie,  nee is altijd een optie. Toch is dit altijd een lastige! Je wilt niemand teleurstellen….maar hé als je gaat en je bent gewoon niet fit, wie stel je dan uiteindelijk teleur? Juist jezelf …. en je gezin 😉

Weblog

Soms denk je .. je hebt het helemaal onder controle je NAH maar toch gebeuren er dingen in je leven waardoor je weer onderuit gaat. Niet helemaal waar, want je herkent het, je herkent de signalen en er moet actie genomen worden. Actie om te zorgen dat je niet helemaal over je grens gaat. Actie om te zorgen dat je weer binnen je grenzen, binnen je lijntjes komt. Dagje “me time!” Ik ben morgen aan de beurt en kijk er naar uit 😉

Liefs,

Jeannette