Quote – 27.12.18

Ik heb echt, echt, echt hele gezellige kerstdagen gehad. Heerlijk gegeten, verwend door cadeautjes, gezellig met de familie en … ik hoefde alleen aan te schuiven. Relaxt toch?

Ja dat sowieso! Erg fijn om geen voorbereidingen te treffen, alleen maar er zijn. Het “er zijn” is best een dingetje, 2 dagen achter elkaar. Twee nachten slecht geslapen waardoor ik me nu voel, alsof ik door een trein ben overreden.

Ik kijk naar mijn kleine moppie, zij

is niet weg te slaan bij haar nieuwe keukentje die ze gehad heeft voor kerst. Voor haar? Voor haar hoef ik niets, zij wil alleen maar spelen. En ik? Ik ga in de relaxmodus, in de prikkels vermijdende modus, aan de oplader en even zo veel mogelijk de boel, de boel laten.

Fijne 3de kerstdag 🎄🙈

Dank je wel Giel !!

Echt super tof dat er meer én meer aandacht aan besteed wordt. Ik kan best veel, maar als de moeheid toeslaat en er is overprikkeling op de loer…voel ik me dus zo.

Mijn filter is weg en daarom draag ik oordopjes bij sommige activiteiten en draag ik mijn zonnebril óók al is het niet zonnig. Ik leer nu dat ik bepaalde dingen gewoon niet meer kan, maar het toch doe. Typisch gevalletje van doorzetten, eigenwijs zijn en daarna flink op de blaren moeten zitten.

Dank je Giel voor je aandacht bij de onzichtbare gevolgen van hersenletsel, want tsja aan de buitenkant zie je nou eenmaal niets. Ben je benieuwd? Druk dan nu op deze link.

Fijn weekend allemaal!

Liefs,

Jeannette

Permitteren en opstopping

En dat zal je net zien, vorige week kind hoge koorts…dus zuster Ursula is in de weer geweest, maar met alle liefde!!!! Kindlief riep echt dat ze pijn had, maar ja hoe kom je er achter waar een dreumes van 20 maanden last van heeft. Dokter geweest, niets gevonden dus moest urine opvangen. Was nog een hele kunst, maar het is uiteindelijk gelukt. De lucht en het beetje bloed in haar luier deed mij meteen vermoeden wat het was. En daarnaast streek ik over haar rug en ze zei: “pijn in rug.”

Uiteindelijk heeft ze antibiotica gehad voor een blaasontsteking. En als het een nierbek ontsteking is….helpt dit hier ook bij, zei de huisarts. Mijn arme meisje! Ze is nog zo jong. Natuurlijk weet ik dat ze op gaat knappen maar als moeder zijnde, wil je dit van haar overnemen. Dat kan niet dus ik doe lekker wat ze graag wilt, waar zij behoefte aan heeft. Hangen voor de televisie, haar poppen blijven in haar poppenwagen en haar Duplo in de kist. Ze heeft er geen zin in … “dan niet mop,” denk ik. Als ik ziek ben, wil ik ook alleen hangen.

Kan je mijn blog nog herinneren? Van Ladiesavond? Een super leuke avond gehad met, heerlijk gegeten, gelachen en gekletst. Even geen moeder zijn, maar gewoon een vriendin. Maar ja of ik echt heb kunnen nagenieten? Nee! Uitgerust? Verre van dat, maar ja een ziek kind …. hoort erbij. Mijn leven als moeder, fulltime moeder en moeder met NAH. Ik verzorg, ik knuffel, ik troost, mijn leven als moeder en zij, ons kindlief is volledig afhankelijk van mij.

De vraag is, dat houdt me bezig, kan ik dit permitteren?? Ik analyseer en kom tot de conclusie: nee … nu even niet!! De leuke dingen, eisen hun tol en nee je kan het niet plannen óf voorzien dat je kind ziek wordt, niet volgende week, niet morgen en zelfs niet vannacht. Het is iets wat in mijn rijtje staat van “risico situaties,” dus daar bedoel ik mee … de onvoorziene dingen in mijn leven.

Nadat mijn kind ziek is geweest, zeker nu, bijna een hele week ziek te zijn geweest, moet deze moeder met NAH hiervan bijkomen. En oh ja, óók nog van het etentje van vorige week zaterdag. Zie je het? De file? De opstopping? Ik zie het niet als ik in de spiegel kijk, maar van binnen, voel ik één bak ellende van moeheid. Loslaten en accepteren Jeannette! Pak deze dagen, pak de week of desnoods een paar weken, om weer goed op de rit te komen. Jij, Lina & manlief…daar draait het toch om? Met wallen tot mijn ballen en het lijf schreeuwt: KNEITER MOE!!! Is dit dan wel een gevalletje van “zorg goed voor jezelf-modus.”

Ik schreef laatst over genietmomentjes dat ik daar graag meer bewust van wil worden en erbij stilstaan. Ik heb het kunnen doen, tot vorige week maandag. Daag bewust zijn, hallo overlevingsstand. Het is niet erg, het is mijn meissie en voor haar ga ik door het vuur. En ik? Ik kom wel weer! En dat is nu. Mijn afspraken zoveel mogelijk gecanceld, alleen de dingen die moeten. Ik pak zoveel mogelijk mijn rust & probeer te slapen, als zij slaapt.

Ben je toch benieuwd naar wat mijn genietmomentjes waren? Ik heb het opgeschreven, dus hierbij een paar gebeurtenissen in mijn leven:

  • In een tentje in Utrecht koffie gedronken met mijn moeder en Lina. En bewust genoten van de liedjes die mijn moeder zong voor Lina.
  • Het warme lijfje van Lina tegen de mijne. Ondanks dat ze ziek is, blijft dit goud. Ik ben er voor haar, zij vertrouwt mij, ik zorg en verzorg.
  • Genoten van een fietstochtje, alleen, de strakblauwe lucht met een stralend zonnetje. Gratis en voor niets.
  • Geverfd met Lina. De kleine Picasso ging zo op in haar werkje. Dit is dus voor mij genieten met een grote G!
  • Fijn gesprek gehad met manlief, hij begrijpt mij als geen ander. Ziet mijn worsteling en beseft hoe lastig het soms is. Mijn mannetje!!

Een nieuwe week, een nieuwe dag ligt voor me en ik ga even goed voor mezelf zorgen. Mijn momenten pakken om op te laden, dingen doen die onder mijn energie liggen. Hierdoor hoop ik weer een buffer te krijgen voor de onvoorziene dingen en situaties waar ik juist geen invloed op heb.

Ik rust uit, ik wandel, ik schrijf en dat … dat blijft mijn passie. Mijn passie voor schrijven en al kan ik maar één mens raken, al kan ik maar één persoon op andere gedachten brengen of juist iemand die zich rot voelt, een goed gevoel geven. Het wordt weer beter en deze gedachten …. houden mij op de been.

Liefs,

Jeannette

😉😉😉

All the ladies

Oh, yes, it’s Ladies’ Night
And the feeling’s right
Oh, yes, it’s Ladies’ Night
Oh, what a night (oh, what a night)

O, als ik blogs zou moeten schrijven over de avonden met de meiden, mijn meisjes … oh oh oh, dat zou smullen zijn voor jullie of niet 😉 maar dat doen we maar niet. Maar waarom de titel? “All the ladies?”

Ik had gisteren een ladiesavond, met de meiden. We hebben weleens met 14 gezeten, maar nu is het wat minder. Prima en lekker overzichtelijk…nou ja overzichtelijk? Het gaat vooral over eten & wijn en oh ja tegenwoordig óók over de streken en anekdotes van degene die kinderen hebben. Kortom niets aan, voor mannen!

We gaan tegenwoordig all inclusive eten, want we zijn stuk voor stuk smulpapen en de wijn vloeit rijkelijk. Lekker makkelijk, één bedrag en niet meer hoeven na te denken. Om 17.00 uur het restaurant open en ja hoor er staan er al een paar voor de deur en dat … dat zijn wij. We willen eerst lekker borrelen met wat stokbrood, hapjes, bijkletsen, lachen en geiten. Ik hou hier zo van! Maar ja … de tol … ik vergeet absoluut niet dat iedereen de tol moet betalen voor zo’n avond, maar mijn tol … kost alleen wat meer.

Ik heb hersenletsel (NAH), ben moeder en zorg fulltime voor kindlief. Alleen het is nu weekend en dit gebeurd maar 1 tot 2 keer in het jaar, dus dit moet een keer kunnen. Toch? Ja toch! Een keertje….maaaaaar….ik ben grenzeloos (zie deze blog) en óók op zo’n avondje. Ik ga door, drink gezellig mee, tegenwoordig wel met 2 glazen water op 1 wijn, maar dan nog.  Het is een aanslag, een ontzettende aanslag op mijn energiebalans. Hoe dan? Hoe plan je dit dan in? Je kan jezelf toch niet alles ontzeggen?

Ik hou vrijdag al rekening met zo’n activiteit, tevens doe ik dat voor iedere activiteit in het weekend. Ik plan dan niets en doe het rustig aan met Lina. Vrijdag hebben we een pyjama ochtend gehouden. Ik noem het altijd “voorrusten.” Mmm of je het überhaupt kan zeggen, voorrusten met een dreumes van 20 maanden. Ik lach hardop, maar ik probeer het in ieder geval. De dag erna plan ik ook niets, dat noem ik mijn “bijkomdag.”

Daarnaast is het wel weer een vereiste dat er een backup is om mij te helpen met Lina. Tadaaaa…het is zondag, dus manlief is thuis. Ik heb wat tips gevraagd aan “ervaringsdeskundigen,” moeders met NAH. Bedankt meiden, voor de fijne reminders en tips! Zoals: lekker gaan, de mindere dagen voor lief nemen of aan de buitenkant van de tafel zitten zodat je niet in de drukte zit of kijken of je het waard vindt en zo ja genieten voor een half jaar.

Maandag en dinsdag ga ik dit ook voelen. Ik merk gewoon, hoe ouder ik word, hoe lastiger ik het soms vind, het omgaan, met mijn beperkingen van NAH. Ik lees het vaker, je wordt ouder en dan NAH erbovenop is dus 1 + 1 = 2. Ik wil graag nog midden in het leven staan, maar het is pittig met kindlief erbij. Ook super leuk want zij….zij is mijn alles. Mijn gezin is mijn alles. Het wereldje is wel kleiner geworden. Ik zie mijn vriendinnen/vrienden weinig, maar als ik ze ziet, voelt het goed, dat is belangrijk … het belangrijkste voor mij.

Ik heb mijn ladiesavond ietwat anders aangepakt. Ik ben niet om 1700 uur aangeschoven, maar wat later. Daarnaast ben ik meteen naar huis gefietst i.p.v. nog één drankje (eentje met de jas aan .. noemen we dit .. maar dat worden er altijd weer 4 of 5) in de kroeg te doen. Ik was enorm in twijfel, maar mijn verstand won van mijn licht aangeschoten kop “hé, ik kan dit makkelijk aan!” NOT … want in de fietsenkelder van ons huis voelde ik mijn hoofdpijn, maar wat heb ik genoten!

Thuis gekomen, enthousiast vertelde ik verhalen aan manlief en hij zei: “dat vertelde je net al” dan is het tijd … tijd om naar bed te gaan. Ik pak een paracetamol en drink 2 glazen water. Ik denk na over de avond, de gesprekken … stop ho … ontprikkelen, het is al laat, morgen weer een dag.

Nu is het zondag, kindlief was om 7 uur wakker en ondanks dat ik op tijd thuis was, ben ik laat in slaap gevallen. Kort nachtje, wat wijntjes op en de gesprekken galmen nog door in mijn hoofd. Overprikkeld modus is aan! Maar was het, het waard? Ja!! Genoten! Nu nagenieten, in alle rust, van bed naar bank, in mijn “binnenblijf” kleden. Enne … bedankt lieve meiden voor de gesprekken en vooral … vooral voor het lachen.

Liefs,

Jeannette

In het kort

Lieve lezers,

Er zijn in de afgelopen weken wat volgers bijgekomen van mijn weblog en ook via mijn Facebook pagina. Al die bloggers en nu vooral óók bloggers die over NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) schrijven, die juist de aandacht van jou willen. Ze willen graag dat je hun blogs leest, jou stimuleren, jou inspireren en daarbij óók graag een reactie van je willen hebben.

Ik snap erg goed dat je geen tijd, geen energie of gewoon geen zin hebt om al mijn blogs te lezen om te weten … wie is deze vrouw? Wie is deze dame die schrijft over haar eigen ervaring met hersenletsel? Sjanie? Jeannette?

“Wie ben jij eigenlijk? vraag je, je misschien weleens af. Hierbij een zo kort mogelijke beschrijving van mij, mijn leven en wanneer mijn NAH is ontstaan. Hieronder een diepte interview … met mezelf 😉

Wie ben ik?

Jeannette

Woonachtig in het midden van het land

40 jaar

Geregistreerd partnerschap met manlief

Dochter van feb-2017

Kat van 11 jaar

Wat vind ik leuk?

Schrijven, dus bloggen, wandelen, koken, Pilates, mindfulness oefeningen, dansen, zwemmen, borrelen en/of koffie/thee drinken met familie & vrienden

Wanneer heb je, je NAH opgelopen?

Op mijn 30ste verjaardag na een groot herseninfarct. Ik was verlamd aan de rechterkant, kon niet praten of schrijven en deed alles in een onlogische volgorde. Dit is gelukkig goed gekomen.

Ok…dus geen gevolgen meer na je infarct?

Jawel, de onzichtbare gevolgen. De mensen die mij goed kennen, weten dat. En ook ik, leer mezelf steeds weer opnieuw kennen! Klinkt gek hè? Ik bedoel hiermee in fases in mijn leven zoals doorgaan met NAH en werk, uiteindelijk stoppen met werk en nu NAH & moederschap. Ik verwijs je naar deze blog want hier staan de onzichtbare (soms zichtbare) gevolgen van mijn NAH.

Wat wil je meegeven aan mensen met NAH?

Volg je eigen pad en dat zal met scherpe bochten zijn. Jouw eigen pad met diepe dalen, maar ook weer met hoge toppen. Het is een hele leerschool, soms komt NAH ineens om de hoek zeilen en je had ‘m niet verwacht en soms laat ie je even met rust, op de momenten waar je het juist wel verwacht.

Ga leren in een patroon te komen van rust & activiteit. Ik doe graag mindfulness oefeningen waardoor ik mezelf even “stil laat staan” en daarnaast pak ik ook weleens een verjaardag, dagje dierentuin of een feestje. Dit is een kwestie van plannen, de dagen ervoor weinig of niets plannen en dit geldt ook voor de dagen daarna.

Maak vriendjes met je NAH en zorg dat het niet je vijand wordt, want er tegen vechten heeft geen zin. Dan ligt de overprikkeling op de loer, raak je oververmoeid of krijg je zelfs een burnoutI. k spreek uit mijn eigen ervaring en het zijn wijze lessen geweest in mijn leven. En geloof me….er komen er nog veel meer!

Veel leesplezier op mijn blog! Ik sta open voor jouw ervaringen, je vragen of je twijfels. Je hebt maar één leven, dus maak er iets moois van.

Liefs,

Jeannette

De eye openers

Lieve volgertjes,

het is al een poosje geleden dat ik wat heb geschreven. Ik ben wel 5 keer begonnen met een nieuwe blog, inspiratie was er wel, maar de energie was er even niet. Ik laat het, ik heb even het schrijven gelaten en óók omdat dit juist niet moet. Sinds de verjaardag van Lina bestaan mijn weken uit extreme moeheid, onvoorziene dingen zoals ziek zijn, begrafenis en een kind die de afgelopen dagen de kinderziekte “pseudokroep” te verwerken heeft. Dat laatste vind ik heel erg, want je kindje is in de avond en nacht echt naar adem aan het happen. Je wilt dat niet, je wilt dit niet als moeder en wil het overnemen.  Ze had ook flinke koorts en last van haar keel. Gelukkig is ze aan de beterende hand, maar dat betekent nog wel gebroken nachten en veel gehuil.

En ik? Ik ga op adrenaline, op de automatische piloot en probeer naast voor Lina goed te zorgen óók goed voor mezelf te zorgen. Het is lastig, nee, maar ik vind het wel lastig om echt de boel, de boel te laten. Herkennen jullie dat ook? Als je moe bent, heel moe bent, dat je dan “hyper” wordt bij de onvoorziene dingen? Dingen die je dus niet gepland? Eigenlijk dingen waar je geen ruimte voor hebt … maar deze dingen gebeuren nou eenmaal.

Het waren roerige weken, maar daarbij ook gesprekken gevoerd met therapeuten. Boeiende, indrukwekkende, maar ook zeker confronterende gesprekken. Ik krijg weer langzaam inzicht in mijn patroon, hoe ik de dingen aanpak en de conclusie is:  “waarom doe ik zo mijn best, als ik weet dat bepaalde dingen mijn zwakke punten zijn?”

Ik ben een doorzetter, een doorduwer, een type waarvan je kan zeggen “wat ze in haar hoofd heeft, heeft ze niet in haar kont,” en daarnaast potje eigenwijs, met daarbij de houding van “mij krijgen ze toch niet klein.” Dit is in kort hoe ik mijn persoonlijkheid een beetje kan beschrijven.

NAH en moederschap, het viel me mee, want ik deed alle dingen die ik heb geleerd van de vorige trajecten. Ik had het op orde, ik had het in de gaten wanneer ik net over mijn grens ging en kon dus “over mijn grens gaan” vermijden. Een keer over je grens gaan, is niet erg, want daar heb je een buffer voor, maar ik ga door, ik ga door tot het gaatje. Wat gebeurt er dan je hoofd?

De prikkels die een mens krijgt met NAH, kan je niet meer goed verwerken. De filter is weg om al die prikkels te onderscheiden en te incasseren. Maar huh??? Ik kan best goed tegen geluid en beeld, ik hou er rekening mee met oordopjes als ik naar drukke activiteiten ga. Preventieve maatregelen, maar als ik echt in een terugval zit, kan ik dat niet.

Ik kan dan gewoonweg niet naar een winkel, naar sport etc. Hoe werkt het dan? De hersenen na een CVA kunnen minder prikkels verwerken, als je dat wel doet, je negeert “de prikkels” komen je hersenen in het “standje overleven” dus eigenlijk zit je dan al in de oranje zone. Als je daarmee doorgaat, dan komt er een dikke, vette error!! Klaar, finito, afgelopen …. einde verhaal en daar is ie dan … de terugval.

Dus eigenlijk moet ik me altijd behoeden voor veel prikkels, óók als het goed met me gaat? Ja is het antwoord en dikke, vette ja. Ik zit met tranen in mijn ogen achter mijn laptop, want dat wil ik helemaal niet. Als ik me goed voel, wil ik juist leuke dingen ondernemen. Dit zijn dingen die ik de afgelopen periode heb geleerd, dus je kan best zeggen dat dit binnenkomt. Het komt keihard binnen en dat het confronterend is en ook wel weer fascinerend hoe je koppie werkt na NAH. Leuk?? Nee, absoluut niet, als ik een keuze had gehad, weten mensen die mij kennen, dat ik hier niet zomaar mee akkoord ga.

Maar ja … wat gebeurd als ik niet akkoord ga? Moet ik me dan zo voelen als de afgelopen maanden? Moe, extreem moe, opgebrand, kaarsje uit, emmertje vol? Nog een leuk voorbeeld. Ik heb een boeiend gesprek gehad met een therapeut. Het heeft indruk op mij gemaakt en het is blijven hangen. Een man die mij meteen leest, het zal zijn vak zijn om zo door mensen door te prikken.

De beste man had pionnen in zijn hand en legde deze op de grond, tegelijk zei hij een cijfer, die hoorde bij een pion. Het was een reeks van 1 t/m 5, dus easy peasy, dacht ik. Daarna was zijn vraag of ik de weg wilde volgen met de pionnen en hij zei: “1, 2, 4, 5, 2.” Driftig in mijn kop, omdat ik het eigenlijk al niet meer weet, maar volg ik de weg van de pionnen, die hij zei, zo goed als ik kan. Het was fout. Ik baalde, ik de strever, ik de vrouw die het altijd graag goed wil doen.

Nogmaals zei hij, “2, 3, 5, 2, 1.” En daar ging ik weer, eigenlijk al gefrustreerd, gefrustreerd omdat ik de cijfertjes bij de pionnen alweer vergeten was. Dus ik deed maar wat. Ik volgde mijn eigen weg en keek wel of het goed was. Weer fout ………”ga maar even zitten,” zei hij. En nu komt zijn vraag: “waarom doe je zo je best???”

Euh ja duh, dacht ik … “jij vraagt me dit, dus ik ga dit gewoon doen,” zei ik.” Hij keek me, indringend aan en zei “je kan dit helemaal niet, dus waarom zo je best doen? Dit gebeurd dus ook in je normale leven. Bam, het gaat natuurlijk niet om de pionnen en de cijfertjes en de weg volgen. Het gaat erom dat ik dingen doe in mijn leven, wat ik eigenlijk niet kan. “Dingen waar je knetterhard je best voor doe, wat uiteindelijk wel lukt, maar dit kost je zoveel energie en kijk hoeveel energie je hieraan verspilt,” zei hij.

Stof tot nadenken … voelen is heel belangrijk voor mensen met NAH, je lichaamstaal leren kennen & herkennen, signaleren en erop inspelen. Ik voel het wel, maar ik negeer het. Als ik mijn ogen dicht doe tijdens de therapie, voel ik mijn tranen opkomen, drukte in mijn hoofd, lichtelijk paniek en boosheid. Ik doe meteen mijn ogen weer open, want dit wil ik toch niet voelen?  Na deze gesprekken was ik leeg, op, maar daarentegen ook weer ontspannen. Het was eruit, een klein beetje maar toch.  

Ik hoop dat ik deze week weer een beetje bij kan komen, de dingen doen die “moeten” en de dingen die morgen of overmorgen kunnen, laten. Heb ik dan een doel voor deze week? Nee … het komt, zoals het komt en probeer te voelen, wat ik voel en er even bij stil te staan. Mijn prioriteit is ons kind, dat ze weer beter wordt. Je cijfert jezelf weg maar hé, dat doet iedere moeder toch? Het is geen rare instelling die ik heb, het enige waar ik voor moet zorgen is, dat ik op de been blijf. Voor mijzelf, voor mijn dochter en voor mijn mooie gezin. Adem in, adem uit ………. en ontspan!!!

Liefs,

Jeannette

Onzichtbaar .. zichtbaar maken

Daar sta ik voor, daar strijd ik voor, voor mijzelf, maar ook voor alle anderen met NAH. Het onzichtbare, zichtbaar maken. Van buiten zie je niets! Ik ben ik een oer-Hollandse meid en ik zorg dat ik er verzorgd uitzie. Niets mee toch?

Nee, daar is niets mis mee en dat is óók mijn kracht, mijn kracht om mijzelf sterk te voelen, om niet geraakt te worden en niet kwetsbaar te zijn. Ik kan heel veel, maar anders, anders dan daarvoor en anders als dat ik graag zou willen.

Je ziet niets, je ziet helemaal niets aan de buitenkant. Dat is óók je “zwakte” want niemand ziet aan de buitenkant dat je NAH hebt. Er worden dingen gezegd óf je denkt dat mensen zeggen: “je ziet er toch goed uit,” “moet je eens kijken wat je allemaal wel kan,” “je kan toch een keer naar de kroeg?,” of deze ….. “ik ben óók weleens moe!”

NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) balanceert op het randje, waar doe je goed aan en waar doe je geen goed aan. En het is niet zo als je iets hebt gedaan, wat eigenlijk te zwaar is, dat je meteen de “klappen” kan opvangen. Nee, het sluipt erin….het is een op éénstapeling van dingen

NAH is óók een kwestie van draadkracht en draadlast, dus wat je graag wilt, kan niet altijd, daar krijg je stress van en dan ontstaan er problemen. Als iemand vraagt, wat dan mij precies beperkt, sla ik dicht of zeg ik dat ik sneller moe ben. Dat is het natuurlijk niet, ja … ook sneller vermoeid, maar er is meer, veel meer.

Waar heb je dan wél last van?

  • dingen organiseren & plannen, kost me meer moeite. Gelukkig vind ik dat wel erg leuk dus dat doe ik ook nog graag. Dit is dut typisch een activiteit wat mij energie kost, maar wat mij ook energie geeft.
  • overprikkeling van geluid en beeld gebeurd bij mij meer als ik moe ben. Dat betekent dat geluiden veel harder binnenkomen, licht wat ineens veel te fel is, geen gesprek kunnen voeren als het rumoerig is etc. Ik gebruik hiervoor oordopjes.
  • vertraagde informatieverwerking, dus alles wat binnen komt, wordt gefilterd maar mijn filter werkt niet meer naar behoren, waardoor dit meer energie kost. Als er teveel informatie binnenkomt, ontstaat er file in mijn hoofd en die wordt helaas niet zomaar opgelost.
  • doordat er overprikkeling ontstaat, komt er ook slapeloosheid in beeld. Dat is echt RUK met een grote R … je bent al vermoeid en dan slaap je ook nog eens niet. Hierdoor ga je achter lopen, achter de feiten aanlopen en belangrijk is dan terug te gaan naar de basis. Mijn basis is mijn dochter, mijzelf en mijn partner. Daarnaast meer rustmomenten inplannen en activiteiten doen wat mij juist energie geeft. Denk aan een stuk wandelen, mindfullness oefeningen, een massage en schrijven zijn op dit moment mijn activiteiten waar ik energie van krijg.
  • lichte afasie en dat betekent dat ik bijv. niet meer uit mijn woorden kom, woorden verkeerd opschrijf of dat ik woorden verkeerd uitspreek, hier ontstaan soms hilarische situaties. Ik heb gelukkig een dosis zelfspot waardoor ik dan zeg; “tsja .. kan ik niets aan doen, er is iets kapot in mijn hoofd.”
  • twee dingen tegelijk doen is uit den boze, want er gaat altijd dan één ding mis. Ik probeer dat af te leren, maar soms doe ik het wel en is er een chaos óf in mijn huis óf in mijn hoofd. Dus ja, vrouwen kunnen ook geen 2 dingen tegelijk. In ieder geval ik niet.
  • mijn emoties ben ik soms niet de baas, wordt boos om een klein dingetje bijv. als iets verkeerd is opgeruimd en jank bijv. om iets wat er in goede tijden, slechte tijden gebeurd. Een vooral is ik vermoeid ben, huil ik om een scheet.
  • mijn concentratie is minder, ik ben sneller afgeleid. Dit hou ik vooral in de gaten met bijv. autorijden of fietsen.
  • ik functioneer het beste alleen, Lina & ik. Dan gebeuren er ook geen onvoorziene dingen en krijg ik geen info van buitenaf.

Maar …. dat is toch heel eenzaam? Dan zie je, je vrienden & familie weinig? Of zit je dan niet in een soort afzondering of isolement? Ja! Soms voel ik me eenzaam, maar ik ben het “lijfelijk” niet meer. We hebben Lina, Lina die vaak bij me is.

Maar … hoe hou je contact met mensen met NAH? Tegenwoordig kunnen we heel veel om contact te houden! Een berichtje, een sms-je, een appie en een e-mail. Bellen kost teveel energie, maar wat ik wel beter kan is FaceTimen omdat ik dan gezichten zie, ik zie hoe je praat en zie je mimiek in je gezicht. Tevens zijn er groepen Facebook, voor mensen met NAH of moeders met NAH. Daar heb ik erg veel aan!

Is het een beetje zichtbaar? Is het een beetje inzichtelijk? Het grote van het onzichtbare van NAH? Ja? Fijn! Geniet van jullie dinsdag.

Liefs,

Jeannette

Even bijkomen ..

Even bijkomen en (helaas) niet van het lachen. Ik heb een behoorlijke terugval en loop achter de feiten aan. Had ik het etentje met de meiden niet moeten doen? Niet naar de verjaardag van mijn moeder moeten gaan? Kopje thee bij een vriendin laten schieten? Ieni minie gym voor Lina laten zitten? Ja had misschien allemaal slim geweest maar ik leef, wil leven. En ja ik weet dat het niet kan, zoals ik graag zou willen, maar dat kleine beetje, dat moet toch wel kunnen?

Onze kleine meid is ziek geweest, bijna 40 graden koorts en schrik je toch als ouder. Het was ook de eerste keer voor ons, haar waterige oogjes, hangen tegen mama, huilen, de hazenslaapjes….gisteren was ze koortsvrij en merk dat ze vandaag weer in haar goede hum zit.

Onvoorzien, een kind is best onvoorzien en zij leidt. Zij leidt mij de dag door, we hebben vaak lol & plezier maar de afgelopen week was het minder. Nu is deze mama ook grieperig en doodmoe. Wat doe je dan??

De afgelopen dagen weinig gedaan, alleen het noodzakelijke. Wasje draaien, eten koken, boodschappen laten bezorgen, veel thee drinken, onder een dekentje op de bank en mee liggen. Als de kleine op bed is, lig ik ook.

Mijn pa kwam gisteren langs en maakte zich zorgen, ik zie er inderdaad niet echt florisant uit. Manlief zei gister: “je ziet er afgepeigerd uit.” Zo voel ik me óók, doodmoe…de kleine meid is gisterenmiddag naar mijn ouders gegaan, zodat ik even kan bijtanken, een nacht & een dag. Voel ik me schuldig? Heel eventjes, maar de moeheid wint. Vannacht wederom geen goede nacht gehad. Ben ik nou zo overprikkeld? Kan wel janken van de moeheid.

Ik moet bijtanken, bijkomen … dat gaat me natuurlijk niet lukken in één dag. Maar wel even lucht, even slapen, voor slapen, bijslapen, gewoon rust. Het weekend ook niets, naast de dagelijkse dingen. Het is genoeg, dat is genoeg.

Gelukkig vinden opa en oma het leuk dat Lina komt logeren, ik word er een leukere persoon van als ik even kan toegeven aan mijn moeheid. Dat hou ik voor ogen, voor ons & voor mijzelf. Geen schuldgevoel, geen “ik doe haar tekort” … alleen heb ik dat stiekem toch. Zal wel “moeders” eigen zijn 😉

Liefs,

Jeannette

Mama mist je .. kleine ❤️

De dag … na Lina dag

Ik heb echt Off day gehad woensdag en dit komt gewoon door vermoeidheid. Zie dingen niet realistisch, beren op de weg, zoals je het ook kan noemen. De dingen niet helder kunnen zien, wordt boos om iets waar ik normaal niet boos om wordt, ook verdrietig. Dus de emoties niet onder controle. Dat is kut….oeps een scheldwoord. Over scheldwoorden gesproken, óók dat doe ik vaker als oververmoeid ben. Het gevoel dat “niets lukt” of “alles laten vallen.”

De Lina dag, dus de dag “zonder Lina” is wel beter gegaan. Ik heb wat meer vrije tijd in kunnen vullen voor mezelf. De regels voor een leven met balans zitten in mijn hoofd, schrijf het nu en dan op dus straks ga ik het uitwerken. Daarnaast is het gevoel, mijn gevoel dat ik nooit meer de oude wordt. Dat maakt me verdrietig, omdat ik graag wil en misschien te graag wil. Te snel wil, veel wil…”waar een wil, is een weg” geldt niet helemaal voor NAH-ers. 

Toch wil ik deze uitspraak positief gaan belichten. Want wil ik? Ik wil graag een leven met balans. Ik wil graag dingen doen waar ik energie van krijg, ook al kost het  energie. Ik wil graag een evenwichtige vrouw blijven en ja daar is ie weer: “balans!” Balans tussen rust & activiteiten. Deze balans mag ik weer uit gaan vinden, want wat werkt nu in ons gezin. 

Het is verdrietig om iedere keer weer met de neus op de feiten worden gedrukt. Het doet pijn, maakt me soms boos, maar ik wil…ik wil verder op wéér andere manier. Een andere manier van leven, waar de hoofdmoot is: “wees niet te streng voor jezelf.” Ik kom er wel uit, samen met manlief. Ik heb veel steun aan hem, óók aan mijn ouders & wat vriendinnen.

Vandaag is een betere dag, die heb ik in ieder geval in de pocket. Het blijft zoeken, zoeken in wéér een andere fase van mijn leven, naar “hoe dan?” Hoe pak je het aan? Hoe pak ik het aan? Het gaat gelukkig beter als 2,5 week geleden….ik ben er nog niet. Ik heb gewoon een goede terugval, een terugval die helaas vaker voorkomt en nog voor gaat komen. Leer je ermee leven? Nee! Het komt vaak onverwachts! Ik deal ermee, ik deal met NAH en meer niet. 

Liefs,

Sjanie