De eye openers

Lieve volgertjes,

het is al een poosje geleden dat ik wat heb geschreven. Ik ben wel 5 keer begonnen met een nieuwe blog, inspiratie was er wel, maar de energie was er even niet. Ik laat het, ik heb even het schrijven gelaten en óók omdat dit juist niet moet. Sinds de verjaardag van Lina bestaan mijn weken uit extreme moeheid, onvoorziene dingen zoals ziek zijn, begrafenis en een kind die de afgelopen dagen de kinderziekte “pseudokroep” te verwerken heeft. Dat laatste vind ik heel erg, want je kindje is in de avond en nacht echt naar adem aan het happen. Je wilt dat niet, je wilt dit niet als moeder en wil het overnemen.  Ze had ook flinke koorts en last van haar keel. Gelukkig is ze aan de beterende hand, maar dat betekent nog wel gebroken nachten en veel gehuil.

En ik? Ik ga op adrenaline, op de automatische piloot en probeer naast voor Lina goed te zorgen óók goed voor mezelf te zorgen. Het is lastig, nee, maar ik vind het wel lastig om echt de boel, de boel te laten. Herkennen jullie dat ook? Als je moe bent, heel moe bent, dat je dan “hyper” wordt bij de onvoorziene dingen? Dingen die je dus niet gepland? Eigenlijk dingen waar je geen ruimte voor hebt … maar deze dingen gebeuren nou eenmaal.

Het waren roerige weken, maar daarbij ook gesprekken gevoerd met therapeuten. Boeiende, indrukwekkende, maar ook zeker confronterende gesprekken. Ik krijg weer langzaam inzicht in mijn patroon, hoe ik de dingen aanpak en de conclusie is:  “waarom doe ik zo mijn best, als ik weet dat bepaalde dingen mijn zwakke punten zijn?”

Ik ben een doorzetter, een doorduwer, een type waarvan je kan zeggen “wat ze in haar hoofd heeft, heeft ze niet in haar kont,” en daarnaast potje eigenwijs, met daarbij de houding van “mij krijgen ze toch niet klein.” Dit is in kort hoe ik mijn persoonlijkheid een beetje kan beschrijven.

NAH en moederschap, het viel me mee, want ik deed alle dingen die ik heb geleerd van de vorige trajecten. Ik had het op orde, ik had het in de gaten wanneer ik net over mijn grens ging en kon dus “over mijn grens gaan” vermijden. Een keer over je grens gaan, is niet erg, want daar heb je een buffer voor, maar ik ga door, ik ga door tot het gaatje. Wat gebeurt er dan je hoofd?

De prikkels die een mens krijgt met NAH, kan je niet meer goed verwerken. De filter is weg om al die prikkels te onderscheiden en te incasseren. Maar huh??? Ik kan best goed tegen geluid en beeld, ik hou er rekening mee met oordopjes als ik naar drukke activiteiten ga. Preventieve maatregelen, maar als ik echt in een terugval zit, kan ik dat niet.

Ik kan dan gewoonweg niet naar een winkel, naar sport etc. Hoe werkt het dan? De hersenen na een CVA kunnen minder prikkels verwerken, als je dat wel doet, je negeert “de prikkels” komen je hersenen in het “standje overleven” dus eigenlijk zit je dan al in de oranje zone. Als je daarmee doorgaat, dan komt er een dikke, vette error!! Klaar, finito, afgelopen …. einde verhaal en daar is ie dan … de terugval.

Dus eigenlijk moet ik me altijd behoeden voor veel prikkels, óók als het goed met me gaat? Ja is het antwoord en dikke, vette ja. Ik zit met tranen in mijn ogen achter mijn laptop, want dat wil ik helemaal niet. Als ik me goed voel, wil ik juist leuke dingen ondernemen. Dit zijn dingen die ik de afgelopen periode heb geleerd, dus je kan best zeggen dat dit binnenkomt. Het komt keihard binnen en dat het confronterend is en ook wel weer fascinerend hoe je koppie werkt na NAH. Leuk?? Nee, absoluut niet, als ik een keuze had gehad, weten mensen die mij kennen, dat ik hier niet zomaar mee akkoord ga.

Maar ja … wat gebeurd als ik niet akkoord ga? Moet ik me dan zo voelen als de afgelopen maanden? Moe, extreem moe, opgebrand, kaarsje uit, emmertje vol? Nog een leuk voorbeeld. Ik heb een boeiend gesprek gehad met een therapeut. Het heeft indruk op mij gemaakt en het is blijven hangen. Een man die mij meteen leest, het zal zijn vak zijn om zo door mensen door te prikken.

De beste man had pionnen in zijn hand en legde deze op de grond, tegelijk zei hij een cijfer, die hoorde bij een pion. Het was een reeks van 1 t/m 5, dus easy peasy, dacht ik. Daarna was zijn vraag of ik de weg wilde volgen met de pionnen en hij zei: “1, 2, 4, 5, 2.” Driftig in mijn kop, omdat ik het eigenlijk al niet meer weet, maar volg ik de weg van de pionnen, die hij zei, zo goed als ik kan. Het was fout. Ik baalde, ik de strever, ik de vrouw die het altijd graag goed wil doen.

Nogmaals zei hij, “2, 3, 5, 2, 1.” En daar ging ik weer, eigenlijk al gefrustreerd, gefrustreerd omdat ik de cijfertjes bij de pionnen alweer vergeten was. Dus ik deed maar wat. Ik volgde mijn eigen weg en keek wel of het goed was. Weer fout ………”ga maar even zitten,” zei hij. En nu komt zijn vraag: “waarom doe je zo je best???”

Euh ja duh, dacht ik … “jij vraagt me dit, dus ik ga dit gewoon doen,” zei ik.” Hij keek me, indringend aan en zei “je kan dit helemaal niet, dus waarom zo je best doen? Dit gebeurd dus ook in je normale leven. Bam, het gaat natuurlijk niet om de pionnen en de cijfertjes en de weg volgen. Het gaat erom dat ik dingen doe in mijn leven, wat ik eigenlijk niet kan. “Dingen waar je knetterhard je best voor doe, wat uiteindelijk wel lukt, maar dit kost je zoveel energie en kijk hoeveel energie je hieraan verspilt,” zei hij.

Stof tot nadenken … voelen is heel belangrijk voor mensen met NAH, je lichaamstaal leren kennen & herkennen, signaleren en erop inspelen. Ik voel het wel, maar ik negeer het. Als ik mijn ogen dicht doe tijdens de therapie, voel ik mijn tranen opkomen, drukte in mijn hoofd, lichtelijk paniek en boosheid. Ik doe meteen mijn ogen weer open, want dit wil ik toch niet voelen?  Na deze gesprekken was ik leeg, op, maar daarentegen ook weer ontspannen. Het was eruit, een klein beetje maar toch.  

Ik hoop dat ik deze week weer een beetje bij kan komen, de dingen doen die “moeten” en de dingen die morgen of overmorgen kunnen, laten. Heb ik dan een doel voor deze week? Nee … het komt, zoals het komt en probeer te voelen, wat ik voel en er even bij stil te staan. Mijn prioriteit is ons kind, dat ze weer beter wordt. Je cijfert jezelf weg maar hé, dat doet iedere moeder toch? Het is geen rare instelling die ik heb, het enige waar ik voor moet zorgen is, dat ik op de been blijf. Voor mijzelf, voor mijn dochter en voor mijn mooie gezin. Adem in, adem uit ………. en ontspan!!!

Liefs,

Jeannette

Onzichtbaar .. zichtbaar maken

Daar sta ik voor, daar strijd ik voor, voor mijzelf, maar ook voor alle anderen met NAH. Het onzichtbare, zichtbaar maken. Van buiten zie je niets! Ik ben ik een oer-Hollandse meid en ik zorg dat ik er verzorgd uitzie. Niets mee toch?

Nee, daar is niets mis mee en dat is óók mijn kracht, mijn kracht om mijzelf sterk te voelen, om niet geraakt te worden en niet kwetsbaar te zijn. Ik kan heel veel, maar anders, anders dan daarvoor en anders als dat ik graag zou willen.

Je ziet niets, je ziet helemaal niets aan de buitenkant. Dat is óók je “zwakte” want niemand ziet aan de buitenkant dat je NAH hebt. Er worden dingen gezegd óf je denkt dat mensen zeggen: “je ziet er toch goed uit,” “moet je eens kijken wat je allemaal wel kan,” “je kan toch een keer naar de kroeg?,” of deze ….. “ik ben óók weleens moe!”

NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) balanceert op het randje, waar doe je goed aan en waar doe je geen goed aan. En het is niet zo als je iets hebt gedaan, wat eigenlijk te zwaar is, dat je meteen de “klappen” kan opvangen. Nee, het sluipt erin….het is een op éénstapeling van dingen

NAH is óók een kwestie van draadkracht en draadlast, dus wat je graag wilt, kan niet altijd, daar krijg je stress van en dan ontstaan er problemen. Als iemand vraagt, wat dan mij precies beperkt, sla ik dicht of zeg ik dat ik sneller moe ben. Dat is het natuurlijk niet, ja … ook sneller vermoeid, maar er is meer, veel meer.

Waar heb je dan wél last van?

  • dingen organiseren & plannen, kost me meer moeite. Gelukkig vind ik dat wel erg leuk dus dat doe ik ook nog graag. Dit is dut typisch een activiteit wat mij energie kost, maar wat mij ook energie geeft.
  • overprikkeling van geluid en beeld gebeurd bij mij meer als ik moe ben. Dat betekent dat geluiden veel harder binnenkomen, licht wat ineens veel te fel is, geen gesprek kunnen voeren als het rumoerig is etc. Ik gebruik hiervoor oordopjes.
  • vertraagde informatieverwerking, dus alles wat binnen komt, wordt gefilterd maar mijn filter werkt niet meer naar behoren, waardoor dit meer energie kost. Als er teveel informatie binnenkomt, ontstaat er file in mijn hoofd en die wordt helaas niet zomaar opgelost.
  • doordat er overprikkeling ontstaat, komt er ook slapeloosheid in beeld. Dat is echt RUK met een grote R … je bent al vermoeid en dan slaap je ook nog eens niet. Hierdoor ga je achter lopen, achter de feiten aanlopen en belangrijk is dan terug te gaan naar de basis. Mijn basis is mijn dochter, mijzelf en mijn partner. Daarnaast meer rustmomenten inplannen en activiteiten doen wat mij juist energie geeft. Denk aan een stuk wandelen, mindfullness oefeningen, een massage en schrijven zijn op dit moment mijn activiteiten waar ik energie van krijg.
  • lichte afasie en dat betekent dat ik bijv. niet meer uit mijn woorden kom, woorden verkeerd opschrijf of dat ik woorden verkeerd uitspreek, hier ontstaan soms hilarische situaties. Ik heb gelukkig een dosis zelfspot waardoor ik dan zeg; “tsja .. kan ik niets aan doen, er is iets kapot in mijn hoofd.”
  • twee dingen tegelijk doen is uit den boze, want er gaat altijd dan één ding mis. Ik probeer dat af te leren, maar soms doe ik het wel en is er een chaos óf in mijn huis óf in mijn hoofd. Dus ja, vrouwen kunnen ook geen 2 dingen tegelijk. In ieder geval ik niet.
  • mijn emoties ben ik soms niet de baas, wordt boos om een klein dingetje bijv. als iets verkeerd is opgeruimd en jank bijv. om iets wat er in goede tijden, slechte tijden gebeurd. Een vooral is ik vermoeid ben, huil ik om een scheet.
  • mijn concentratie is minder, ik ben sneller afgeleid. Dit hou ik vooral in de gaten met bijv. autorijden of fietsen.
  • ik functioneer het beste alleen, Lina & ik. Dan gebeuren er ook geen onvoorziene dingen en krijg ik geen info van buitenaf.

Maar …. dat is toch heel eenzaam? Dan zie je, je vrienden & familie weinig? Of zit je dan niet in een soort afzondering of isolement? Ja! Soms voel ik me eenzaam, maar ik ben het “lijfelijk” niet meer. We hebben Lina, Lina die vaak bij me is.

Maar … hoe hou je contact met mensen met NAH? Tegenwoordig kunnen we heel veel om contact te houden! Een berichtje, een sms-je, een appie en een e-mail. Bellen kost teveel energie, maar wat ik wel beter kan is FaceTimen omdat ik dan gezichten zie, ik zie hoe je praat en zie je mimiek in je gezicht. Tevens zijn er groepen Facebook, voor mensen met NAH of moeders met NAH. Daar heb ik erg veel aan!

Is het een beetje zichtbaar? Is het een beetje inzichtelijk? Het grote van het onzichtbare van NAH? Ja? Fijn! Geniet van jullie dinsdag.

Liefs,

Jeannette

Even bijkomen ..

Even bijkomen en (helaas) niet van het lachen. Ik heb een behoorlijke terugval en loop achter de feiten aan. Had ik het etentje met de meiden niet moeten doen? Niet naar de verjaardag van mijn moeder moeten gaan? Kopje thee bij een vriendin laten schieten? Ieni minie gym voor Lina laten zitten? Ja had misschien allemaal slim geweest maar ik leef, wil leven. En ja ik weet dat het niet kan, zoals ik graag zou willen, maar dat kleine beetje, dat moet toch wel kunnen?

Onze kleine meid is ziek geweest, bijna 40 graden koorts en schrik je toch als ouder. Het was ook de eerste keer voor ons, haar waterige oogjes, hangen tegen mama, huilen, de hazenslaapjes….gisteren was ze koortsvrij en merk dat ze vandaag weer in haar goede hum zit.

Onvoorzien, een kind is best onvoorzien en zij leidt. Zij leidt mij de dag door, we hebben vaak lol & plezier maar de afgelopen week was het minder. Nu is deze mama ook grieperig en doodmoe. Wat doe je dan??

De afgelopen dagen weinig gedaan, alleen het noodzakelijke. Wasje draaien, eten koken, boodschappen laten bezorgen, veel thee drinken, onder een dekentje op de bank en mee liggen. Als de kleine op bed is, lig ik ook.

Mijn pa kwam gisteren langs en maakte zich zorgen, ik zie er inderdaad niet echt florisant uit. Manlief zei gister: “je ziet er afgepeigerd uit.” Zo voel ik me óók, doodmoe…de kleine meid is gisterenmiddag naar mijn ouders gegaan, zodat ik even kan bijtanken, een nacht & een dag. Voel ik me schuldig? Heel eventjes, maar de moeheid wint. Vannacht wederom geen goede nacht gehad. Ben ik nou zo overprikkeld? Kan wel janken van de moeheid.

Ik moet bijtanken, bijkomen … dat gaat me natuurlijk niet lukken in één dag. Maar wel even lucht, even slapen, voor slapen, bijslapen, gewoon rust. Het weekend ook niets, naast de dagelijkse dingen. Het is genoeg, dat is genoeg.

Gelukkig vinden opa en oma het leuk dat Lina komt logeren, ik word er een leukere persoon van als ik even kan toegeven aan mijn moeheid. Dat hou ik voor ogen, voor ons & voor mijzelf. Geen schuldgevoel, geen “ik doe haar tekort” … alleen heb ik dat stiekem toch. Zal wel “moeders” eigen zijn 😉

Liefs,

Jeannette

Mama mist je .. kleine ❤️

De dag … na Lina dag

Ik heb echt Off day gehad woensdag en dit komt gewoon door vermoeidheid. Zie dingen niet realistisch, beren op de weg, zoals je het ook kan noemen. De dingen niet helder kunnen zien, wordt boos om iets waar ik normaal niet boos om wordt, ook verdrietig. Dus de emoties niet onder controle. Dat is kut….oeps een scheldwoord. Over scheldwoorden gesproken, óók dat doe ik vaker als oververmoeid ben. Het gevoel dat “niets lukt” of “alles laten vallen.”

De Lina dag, dus de dag “zonder Lina” is wel beter gegaan. Ik heb wat meer vrije tijd in kunnen vullen voor mezelf. De regels voor een leven met balans zitten in mijn hoofd, schrijf het nu en dan op dus straks ga ik het uitwerken. Daarnaast is het gevoel, mijn gevoel dat ik nooit meer de oude wordt. Dat maakt me verdrietig, omdat ik graag wil en misschien te graag wil. Te snel wil, veel wil…”waar een wil, is een weg” geldt niet helemaal voor NAH-ers. 

Toch wil ik deze uitspraak positief gaan belichten. Want wil ik? Ik wil graag een leven met balans. Ik wil graag dingen doen waar ik energie van krijg, ook al kost het  energie. Ik wil graag een evenwichtige vrouw blijven en ja daar is ie weer: “balans!” Balans tussen rust & activiteiten. Deze balans mag ik weer uit gaan vinden, want wat werkt nu in ons gezin. 

Het is verdrietig om iedere keer weer met de neus op de feiten worden gedrukt. Het doet pijn, maakt me soms boos, maar ik wil…ik wil verder op wéér andere manier. Een andere manier van leven, waar de hoofdmoot is: “wees niet te streng voor jezelf.” Ik kom er wel uit, samen met manlief. Ik heb veel steun aan hem, óók aan mijn ouders & wat vriendinnen.

Vandaag is een betere dag, die heb ik in ieder geval in de pocket. Het blijft zoeken, zoeken in wéér een andere fase van mijn leven, naar “hoe dan?” Hoe pak je het aan? Hoe pak ik het aan? Het gaat gelukkig beter als 2,5 week geleden….ik ben er nog niet. Ik heb gewoon een goede terugval, een terugval die helaas vaker voorkomt en nog voor gaat komen. Leer je ermee leven? Nee! Het komt vaak onverwachts! Ik deal ermee, ik deal met NAH en meer niet. 

Liefs,

Sjanie 

Hocus pocus ….

“Pilates” pas! Morgenmiddag ga ik een proefles Pilates volgen. Ik wil graag wat sterker in mijn lijf komen. Mijn vader of moeder komen dan even op Lina passen. “Waarom geen les in de avond?” vraag je, je misschien af. De kans is groot dat ik door sport overprikkeld raakt, een keer overprikkeld is niet erg maar als ik het kan voorkomen, is dat natuurlijk beter. Pilates zorgt er ook voor in balans en meer in evenwicht te komen. Pilates is goed voor mij, om op een rustige manier mijn spieren op te bouwen en krachtiger in mijn lijf te komen. En als ik het leuk vindt, komen mijn ouders altijd even 2 uurtjes oppassen op maandagmiddag! Erg fijn ❤️

Deze week gaat het gelukkig iets beter, wat voelde ik me weer slecht vorige week. Eem goed gesprek met manlief & mijn ouders hierover gehad en tot de conclusie gekomen dat ik het anders aan moet pakken. Heb al wat verandert in mijn dagelijkse activiteit, bijv. maar 1 was draaien ipv 3 en de volgende dag niets. Tevens ben ik bewust dat ik veel te veel doe in een kort tijdsbestek. Hierdoor ben ik in de middag bekaf. Ga het meer verdelen, wil het meer verdelen, gewoon omdat dit beter is voor mij en uiteindelijk ook voor mijn gezin. 

Vorige week was echt kak….KAK met hoofdletters! Ik vertrouw erop dat dit weer goed komt, want dat komt het ook. Niet zo snel als dat ik dat graag zelf wil. Het is er langzaam ingeslopen en zal gewoon weer even tijdje duren voordat ik weer op mijn “oude niveau”‘ zit. Het belangrijkste is 1 ding in het weekend, want dat heeft me genekt de afgelopen periode. Gewoon teveel, teveel gezelligheid wat uiteindelijk uitmondt op dit. En dit, deze overbelasting, deze overprikkeling, wil ik voorlopig niet.

Er staan de komende 2 maanden weer genoeg leuke dingen op de planning. Mijn moeder is jarig en viert het de 18de, daar wil ik bij zijn. De 11de gaan we uit eten met de meiden en óók daar wil ik bij zijn. Dat laatste is gewoon eten en niet meer daarna naar kroeg gaan om een afzakkertje over 2, 3, 4 te halen :-)) manlief is bijna jarig, kerst etc. 

Ik ga het plannen, ik moet het plannen om de dag ervoor en de dag erna niets te hebben. Alleen Lina & ik en dat is genoeg. Onze kleine mop vreet gelukkig geen energie, ik krijg energie van haar, maar het kost me ook energie. Is niet erg, hebben we voor gekozen en ik kom er wel weer. Nu even op de bank, me Lina & manlief. Een glaasje wijn en lekker kneuterig Nijntje kijken. Ik hou er zoveel van & zielsveel van mijn gezinnetje ❤️ geniet van het leven, want het gaat veel te hard.

Liefs,

Sjanie 

Ik hou van jou 💞

Hoe dan??? Eerste uitstapje

Tsja .. na mijn herseninfarct ben ik toch  lichtelijk autistisch geworden. Dingen eerst proberen en het dan doen. Daar ben ik erg onzeker in, in nieuwe dingen, dingen die ik niet ken. Dan ligt er in één keer zo’n lief meisje in de wieg en is alles nieuw. Dat gaat me eigenlijk best goed af, maar bepaalde handelingen nog niet.

Allerlei vragen spoken door mijn hoofd: “wat neem je allemaal mee?
“hoe gaat ze in de auto?” “Pas het allemaal in de auto?” “Is er een mogelijkheid om haar te verschonen?” “Stel je voor dat ze gaat spugen?” “stel … stel … stel … alles kan hypotetisch zijn, maar ook realistisch. Wat mijn ervaring is het gewoon doen, maar niet in je eentje. Gewoon even oefenen met manlief of iemand anders die weet van je NAH.

Zondag was het zo ver, we zijn met Lina naar Capelle geweest, een luiertas vol met schone kleren, het flesje, voeding, slabje etc. We nemen ook de reiswieg mee, omdat als ze de hele tijd in een  maxi cosi moet liggen, wordt ze niet blij. Ik denk altijd, zou ik het zelf fijn vinden? Om zo te slapen? Je wilt toch liever helemaal gestrekt liggen.

We hebben een zoet en tevreden kind, geen kick gegeven en wij? Wij hebben het leuk gehad, een keer weer een uitje, een keer weer de deur uit, uit onze eigen woonplaats. Dat heb ik gemist, dat hebben wij gemist even heerlijk, quality time met ons gezinnetje.

Nu is het maandag en merk dat ik toch teveel heb gedaan het weekend, teveel prikkels, dus vandaag een dagje rust. Een dagje in de stilte, alhoewel ik wel een wandeling heb gedaan met de buurvrouw en Lina, lekker een uur, hoofd in de wind, lekker alles van me af laten waaien. Toch 3 keer bezoek, zwemmen & een middagje weg. Volgende keer toch anders plannen. Soms baal ik er weleens van, want op dat moment gaat het goed, op dat moment kan het allemaal wel .. maar later moet ik toch op de blaren zitten.

Dus ik heb eten uit de vriezer gehaald, Lina ligt te slapen, ik laat de boel, de boel hier, schrijf het even van me af en ga zo ook even lekker naar bed. Daag maandag, daag wind, daag stofzuigen, daag was, …. daag allemaal! Ik pak even mijn rust! En oh ja, ik vergeet óók niet na te genieten, want ik heb wel een heel leuk weekend gehad en die pakken ze niet meer af.

Liefs,
Sjanie

 

Hoe ziet de wereld eruit vandaag?

De gordijnen gaan open en alles is wit, het blijft sneeuwen! Mooie plaatjes, heerlijk om vanuit binnen naar buiten te kijken want ik blijf vandaag lekker binnen. Een kopje thee, beetje rommelen, beetje schrijven, beetje slapen, beetje koken, beetje Netflix-en … van alles een beetje. Manlief is gezellig thuis dus we zullen vast een filmpje kijken vandaag.

Hoe zie ik de wereld vandaag? Gaat het wat beter? Het is 2 weken geleden toen ik een terugval constateerde, een terugval wat me aardig in de weg heeft gezeten, een terugval wat er langzaam is ingeslopen, waar ik rustig weer uitkomt. Het woord rustig is een goed woord, dat geeft me rust, de ruimte, de ruimte om te herstellen en mijzelf klaar te maken voor de bevalling.

Het komt allemaal dichterbij en of ik het spannend vind? Ja!! Ik vind het rete-spannend, maar zie er absoluut niet tegenop. Daarnaast ben en blijf ik een controlfreak en vind ik het lastig om dingen te laten gaan, zoals ze gaan. We mogen bijvoorbeeld maar beperkt kraambezoek, max 1 of 2 bezoekjes per dag, van max 30 minuten. Ook niet iedere dag en ook niet in de avond. Dat vind ik lastig en ik maak het mijzelf nog lastiger als mensen zeggen: “ik mag toch wel even om het hoekje komen kijken?”

Wat gebeurd er dan? Ik sla dicht of er breekt paniek uit, ik lig er wakker van. Waarom ik wakker van lig? Is omdat ik deze periode niet zoveel kan hebben, ik kan dingen dan niet goed relativeren en dan hoop ik maar dat mensen niet zomaar op de stoep staan bij het ziekenhuis of thuis. Het is enthousiasme van mensen, zegt manlief en ze vergeten dan even dat je een keizersnede krijg en dat je daarnaast ook NAH hebt. Veel gepraat met manlief en mijn ouders. Ze zien waarschijnlijk de paniek in mijn ogen, zien dat ik overstuur raak van “een mug” en ze willen me zo niet zien.

Nu 2 weken later …. gaat het allemaal weer een beetje. Ik kan dingen loslaten, ik kan bedenken dat het onze bevalling is en dat mensen rekening moeten houden met ons en wij niet met hun. Dat laatste ben ik altijd mee bezig, wil niemand voor het hoofd stoten, ik wil het voor iedereen goed doen en dat iedereen tevreden is. De knop is weer om, de knop is om, omdat ik mijzelf, manlief en straks onze dochter op de eerste plaats zet. Ik eerst, klinkt egoïstisch, maar als ik niet goed voor mijzelf zorg, zit manlief met de gebakken peren en ik wil ook heel graag een leuke & relaxte moeder worden voor onze kleine meid.

Ik zit weer op de goede weg en ik ben blij dat het nu gebeurd en niet vlak voor de bevalling want geloof me, ik gun niemand die zich zo rot heeft gevoeld de afgelopen weken. Totale overprikkeling, woede, verdriet, machteloosheid … maar ik krabbel op en daar moest ik vertrouwen in hebben zei mijn neuropsychologe en ze had gelijk!!

Maak er een mooie, witte zaterdag van! Geniet van de sneeuw is niet buiten … dan wel binnen.

Liefs,
Sjanie

Sneeuw op ons dakterras

 

Over mijn theewater 

Tsja, dat was ik gisteren .. alles was teveel, erg overprikkeld. Iedereen wil me nog even zien voordat ik beval dus had iedere dag één of soms twee afspraken. Ik slaap niet goed omdat onze kleine tante Pollewop op mijn blaas ligt te drukken. Conclusie: 4 tot 6 keer naar de wc per nacht.

Dat laatste geeft niet, het is wat het is. Het eerste ga ik actie op ondernemen en ga niets meer plannen. Heb gisteren één grote huilbui gehad, met manlief gepraat omdat ik toch meer wil wat ik aankan. Dus hop gas van de lolly af, terug naar de basis om goed tot rust te komen. 

Op mezelf, alleen, plan alleen afspraken die “moeten” en dat is zwemmen, fysio & gynaecoloog. De rest kijk ik, ik kijk hoe ik me voel per dag. Als ik het zo aanpak, ben ik er snel weer bovenop. Dat weet ik, is mijn ervaring en heb er vertrouwen in. 

Wat voelde ik me ellendig gisteren, puur omdat ik niet goed naar mezelf heb geluisterd, puur om mensen tegemoet te komen, puur om mensen niet teleur te stellen. En wat is het resultaat? Ik heb mezelf teleurgesteld en dat voelde absoluut niet goed gisteren. 

Ik heb redelijk geslapen, voel me beter als gisteren en ik hou me aan de afspraken die ik met mezelf & manlief heb gemaakt. Dat zijn óók afspraken met mezelf. Met mezelf, manlief en de kleine. De laatste weekjes, de laatste loodjes staat ik het kader van goed voor “ons” zorgen & rust pakken! 

Het blijft terugkomen, hoort bij mijn leven, ons leven. Soms is het even weg, tenminste dat denk ik, maar dit komt puur omdat ik goed naar mezelf luister. De beperkingen, de onzichtbare beperkingen die zelfs voor mij onzichtbaar zijn. 

Dat is fijn, dat is fijn om dat weer te voelen. Dus hup hup naar de basis, voor jezelf, voor manlief, voor je ongeboren kind. Ik ga zorgen dat ik weer goed in mijn vel kom te zitten, let’s do iT!!! 

Liefs,
Sjanie 

Brain wash

Een draaikolk die soms stopt en toch weer doorgaat, een onbestemd gevoel en niet echt een vinger erop kunnen leggen. Licht wat keihard binnenkomt en m’n gordijnen zijn vooral dicht. Ben moe, rete moe en doe overdag 2 keer een tukkie. Ik doe het, ik laat het en ik incasseer.

Hoe doe je dat? Zo’n terugslag? Keihard janken en flink balen, ja dat hoort erbij. En slapen, veel slapen, want zolang ik overdag m’n slaap nodig heb, heb ik het nodig. Slaap eigenlijk nooit overdag, nu wel, omdat ik zo moe ben. Ik ben overigens wel blij dat ik kan slapen! Als je overprikkeld ben, kan je ook niet slapen, nu wel dus prima.

Tegelijkertijd ben ik bezig geweest met het analyseren waarom ik het niet gevoeld hebt, dat deze terugslag dus stiekum op de loer lag. Vorige week als een malle geslapen en zat perfect in m’n vel en toch slaat NAH keihard toe. Aan de ene kant begrijp ik het heel goed, ben met heel veel dingen tegelijk bezig geweest en dat ging goed, op dat moment. Emotioneel, fysiek en tussendoor tijd nemen voor mezelf. Toch is het teveel geweest, het was ook veel maar ik heb geprobeerd het zo goed mogelijk te behappen.

Zouden m’n hersenen mij zo voor de gek houden? Het opstapelen? Want ja er kan niets meer bij, ik neem niets op, de pen uit het pennenbak beland in de koelkast en met boodschapjes doen vergeet ik m’n pinpas. Wel grappig want ik  heb vorige gesproken voor mensen die met NAH willen leren omgaan. En zie hier, de grote ervaringsdeskundige trapt er ook weer een keer in. Het idee het allemaal op orde hebben, het idee dat ik wist wat de signalen zijn….de signalen bleven uit, maar BAM!!! Daar is ie: “mevrouwtje overbelasting!”

Even vanaf nul beginnen, eerst uitrusten en ook ik, de ervaringsdeskundige, is er zo van bewust dat het blijft en dat maakt me nu even verdrietig. Ik hoef niet altijd de stoere te zijn en ja ik kan er voor een groot gedeelte mee omgaan, maar nu even niet. Dat is prima, huil waar nodig is, slaap naar behoefte en ben er wel van overtuigd dat ik weer tussen de lijntjes kan functioneren. Geen doel, geen druk, geen afspraken, gewoon even Sjanie tijd en die pak ik met beide handen aan.

En lieve NAH-ers waar ik vorige week bij heb gesproken: bedankt voor jullie feedback, dit doet me erg goed. Volg je eigen pad, val en sta op, je wordt er alleen maar sterker & wijzer van. Inspirerend vond ik dat deze woorden (mijn) zijn blijven hangen:

“Ik functioneer het beste tussen de twee lijnen, maar ook dan is mijn letsel niet verdwenen.”

Zo …. nu maar weer zorgen dat ik tussen m’n twee lijnen komt! Haha! Stap, voor stap…

Liefs,

Sjanie