Hocus pocus ….

“Pilates” pas! Morgenmiddag ga ik een proefles Pilates volgen. Ik wil graag wat sterker in mijn lijf komen. Mijn vader of moeder komen dan even op Lina passen. “Waarom geen les in de avond?” vraag je, je misschien af. De kans is groot dat ik door sport overprikkeld raakt, een keer overprikkeld is niet erg maar als ik het kan voorkomen, is dat natuurlijk beter. Pilates zorgt er ook voor in balans en meer in evenwicht te komen. Pilates is goed voor mij, om op een rustige manier mijn spieren op te bouwen en krachtiger in mijn lijf te komen. En als ik het leuk vindt, komen mijn ouders altijd even 2 uurtjes oppassen op maandagmiddag! Erg fijn ❤️

Deze week gaat het gelukkig iets beter, wat voelde ik me weer slecht vorige week. Eem goed gesprek met manlief & mijn ouders hierover gehad en tot de conclusie gekomen dat ik het anders aan moet pakken. Heb al wat verandert in mijn dagelijkse activiteit, bijv. maar 1 was draaien ipv 3 en de volgende dag niets. Tevens ben ik bewust dat ik veel te veel doe in een kort tijdsbestek. Hierdoor ben ik in de middag bekaf. Ga het meer verdelen, wil het meer verdelen, gewoon omdat dit beter is voor mij en uiteindelijk ook voor mijn gezin. 

Vorige week was echt kak….KAK met hoofdletters! Ik vertrouw erop dat dit weer goed komt, want dat komt het ook. Niet zo snel als dat ik dat graag zelf wil. Het is er langzaam ingeslopen en zal gewoon weer even tijdje duren voordat ik weer op mijn “oude niveau”‘ zit. Het belangrijkste is 1 ding in het weekend, want dat heeft me genekt de afgelopen periode. Gewoon teveel, teveel gezelligheid wat uiteindelijk uitmondt op dit. En dit, deze overbelasting, deze overprikkeling, wil ik voorlopig niet.

Er staan de komende 2 maanden weer genoeg leuke dingen op de planning. Mijn moeder is jarig en viert het de 18de, daar wil ik bij zijn. De 11de gaan we uit eten met de meiden en óók daar wil ik bij zijn. Dat laatste is gewoon eten en niet meer daarna naar kroeg gaan om een afzakkertje over 2, 3, 4 te halen :-)) manlief is bijna jarig, kerst etc. 

Ik ga het plannen, ik moet het plannen om de dag ervoor en de dag erna niets te hebben. Alleen Lina & ik en dat is genoeg. Onze kleine mop vreet gelukkig geen energie, ik krijg energie van haar, maar het kost me ook energie. Is niet erg, hebben we voor gekozen en ik kom er wel weer. Nu even op de bank, me Lina & manlief. Een glaasje wijn en lekker kneuterig Nijntje kijken. Ik hou er zoveel van & zielsveel van mijn gezinnetje ❤️ geniet van het leven, want het gaat veel te hard.

Liefs,

Sjanie 

Ik hou van jou 💞

Hoe dan??? Eerste uitstapje

Tsja .. na mijn herseninfarct ben ik toch  lichtelijk autistisch geworden. Dingen eerst proberen en het dan doen. Daar ben ik erg onzeker in, in nieuwe dingen, dingen die ik niet ken. Dan ligt er in één keer zo’n lief meisje in de wieg en is alles nieuw. Dat gaat me eigenlijk best goed af, maar bepaalde handelingen nog niet.

Allerlei vragen spoken door mijn hoofd: “wat neem je allemaal mee?
“hoe gaat ze in de auto?” “Pas het allemaal in de auto?” “Is er een mogelijkheid om haar te verschonen?” “Stel je voor dat ze gaat spugen?” “stel … stel … stel … alles kan hypotetisch zijn, maar ook realistisch. Wat mijn ervaring is het gewoon doen, maar niet in je eentje. Gewoon even oefenen met manlief of iemand anders die weet van je NAH.

Zondag was het zo ver, we zijn met Lina naar Capelle geweest, een luiertas vol met schone kleren, het flesje, voeding, slabje etc. We nemen ook de reiswieg mee, omdat als ze de hele tijd in een  maxi cosi moet liggen, wordt ze niet blij. Ik denk altijd, zou ik het zelf fijn vinden? Om zo te slapen? Je wilt toch liever helemaal gestrekt liggen.

We hebben een zoet en tevreden kind, geen kick gegeven en wij? Wij hebben het leuk gehad, een keer weer een uitje, een keer weer de deur uit, uit onze eigen woonplaats. Dat heb ik gemist, dat hebben wij gemist even heerlijk, quality time met ons gezinnetje.

Nu is het maandag en merk dat ik toch teveel heb gedaan het weekend, teveel prikkels, dus vandaag een dagje rust. Een dagje in de stilte, alhoewel ik wel een wandeling heb gedaan met de buurvrouw en Lina, lekker een uur, hoofd in de wind, lekker alles van me af laten waaien. Toch 3 keer bezoek, zwemmen & een middagje weg. Volgende keer toch anders plannen. Soms baal ik er weleens van, want op dat moment gaat het goed, op dat moment kan het allemaal wel .. maar later moet ik toch op de blaren zitten.

Dus ik heb eten uit de vriezer gehaald, Lina ligt te slapen, ik laat de boel, de boel hier, schrijf het even van me af en ga zo ook even lekker naar bed. Daag maandag, daag wind, daag stofzuigen, daag was, …. daag allemaal! Ik pak even mijn rust! En oh ja, ik vergeet óók niet na te genieten, want ik heb wel een heel leuk weekend gehad en die pakken ze niet meer af.

Liefs,
Sjanie

 

Hoe ziet de wereld eruit vandaag?

De gordijnen gaan open en alles is wit, het blijft sneeuwen! Mooie plaatjes, heerlijk om vanuit binnen naar buiten te kijken want ik blijf vandaag lekker binnen. Een kopje thee, beetje rommelen, beetje schrijven, beetje slapen, beetje koken, beetje Netflix-en … van alles een beetje. Manlief is gezellig thuis dus we zullen vast een filmpje kijken vandaag.

Hoe zie ik de wereld vandaag? Gaat het wat beter? Het is 2 weken geleden toen ik een terugval constateerde, een terugval wat me aardig in de weg heeft gezeten, een terugval wat er langzaam is ingeslopen, waar ik rustig weer uitkomt. Het woord rustig is een goed woord, dat geeft me rust, de ruimte, de ruimte om te herstellen en mijzelf klaar te maken voor de bevalling.

Het komt allemaal dichterbij en of ik het spannend vind? Ja!! Ik vind het rete-spannend, maar zie er absoluut niet tegenop. Daarnaast ben en blijf ik een controlfreak en vind ik het lastig om dingen te laten gaan, zoals ze gaan. We mogen bijvoorbeeld maar beperkt kraambezoek, max 1 of 2 bezoekjes per dag, van max 30 minuten. Ook niet iedere dag en ook niet in de avond. Dat vind ik lastig en ik maak het mijzelf nog lastiger als mensen zeggen: “ik mag toch wel even om het hoekje komen kijken?”

Wat gebeurd er dan? Ik sla dicht of er breekt paniek uit, ik lig er wakker van. Waarom ik wakker van lig? Is omdat ik deze periode niet zoveel kan hebben, ik kan dingen dan niet goed relativeren en dan hoop ik maar dat mensen niet zomaar op de stoep staan bij het ziekenhuis of thuis. Het is enthousiasme van mensen, zegt manlief en ze vergeten dan even dat je een keizersnede krijg en dat je daarnaast ook NAH hebt. Veel gepraat met manlief en mijn ouders. Ze zien waarschijnlijk de paniek in mijn ogen, zien dat ik overstuur raak van “een mug” en ze willen me zo niet zien.

Nu 2 weken later …. gaat het allemaal weer een beetje. Ik kan dingen loslaten, ik kan bedenken dat het onze bevalling is en dat mensen rekening moeten houden met ons en wij niet met hun. Dat laatste ben ik altijd mee bezig, wil niemand voor het hoofd stoten, ik wil het voor iedereen goed doen en dat iedereen tevreden is. De knop is weer om, de knop is om, omdat ik mijzelf, manlief en straks onze dochter op de eerste plaats zet. Ik eerst, klinkt egoïstisch, maar als ik niet goed voor mijzelf zorg, zit manlief met de gebakken peren en ik wil ook heel graag een leuke & relaxte moeder worden voor onze kleine meid.

Ik zit weer op de goede weg en ik ben blij dat het nu gebeurd en niet vlak voor de bevalling want geloof me, ik gun niemand die zich zo rot heeft gevoeld de afgelopen weken. Totale overprikkeling, woede, verdriet, machteloosheid … maar ik krabbel op en daar moest ik vertrouwen in hebben zei mijn neuropsychologe en ze had gelijk!!

Maak er een mooie, witte zaterdag van! Geniet van de sneeuw is niet buiten … dan wel binnen.

Liefs,
Sjanie

Sneeuw op ons dakterras

 

Over mijn theewater 

Tsja, dat was ik gisteren .. alles was teveel, erg overprikkeld. Iedereen wil me nog even zien voordat ik beval dus had iedere dag één of soms twee afspraken. Ik slaap niet goed omdat onze kleine tante Pollewop op mijn blaas ligt te drukken. Conclusie: 4 tot 6 keer naar de wc per nacht.

Dat laatste geeft niet, het is wat het is. Het eerste ga ik actie op ondernemen en ga niets meer plannen. Heb gisteren één grote huilbui gehad, met manlief gepraat omdat ik toch meer wil wat ik aankan. Dus hop gas van de lolly af, terug naar de basis om goed tot rust te komen. 

Op mezelf, alleen, plan alleen afspraken die “moeten” en dat is zwemmen, fysio & gynaecoloog. De rest kijk ik, ik kijk hoe ik me voel per dag. Als ik het zo aanpak, ben ik er snel weer bovenop. Dat weet ik, is mijn ervaring en heb er vertrouwen in. 

Wat voelde ik me ellendig gisteren, puur omdat ik niet goed naar mezelf heb geluisterd, puur om mensen tegemoet te komen, puur om mensen niet teleur te stellen. En wat is het resultaat? Ik heb mezelf teleurgesteld en dat voelde absoluut niet goed gisteren. 

Ik heb redelijk geslapen, voel me beter als gisteren en ik hou me aan de afspraken die ik met mezelf & manlief heb gemaakt. Dat zijn óók afspraken met mezelf. Met mezelf, manlief en de kleine. De laatste weekjes, de laatste loodjes staat ik het kader van goed voor “ons” zorgen & rust pakken! 

Het blijft terugkomen, hoort bij mijn leven, ons leven. Soms is het even weg, tenminste dat denk ik, maar dit komt puur omdat ik goed naar mezelf luister. De beperkingen, de onzichtbare beperkingen die zelfs voor mij onzichtbaar zijn. 

Dat is fijn, dat is fijn om dat weer te voelen. Dus hup hup naar de basis, voor jezelf, voor manlief, voor je ongeboren kind. Ik ga zorgen dat ik weer goed in mijn vel kom te zitten, let’s do iT!!! 

Liefs,
Sjanie 

Brain wash

Een draaikolk die soms stopt en toch weer doorgaat, een onbestemd gevoel en niet echt een vinger erop kunnen leggen. Licht wat keihard binnenkomt en m’n gordijnen zijn vooral dicht. Ben moe, rete moe en doe overdag 2 keer een tukkie. Ik doe het, ik laat het en ik incasseer.

Hoe doe je dat? Zo’n terugslag? Keihard janken en flink balen, ja dat hoort erbij. En slapen, veel slapen, want zolang ik overdag m’n slaap nodig heb, heb ik het nodig. Slaap eigenlijk nooit overdag, nu wel, omdat ik zo moe ben. Ik ben overigens wel blij dat ik kan slapen! Als je overprikkeld ben, kan je ook niet slapen, nu wel dus prima.

Tegelijkertijd ben ik bezig geweest met het analyseren waarom ik het niet gevoeld hebt, dat deze terugslag dus stiekum op de loer lag. Vorige week als een malle geslapen en zat perfect in m’n vel en toch slaat NAH keihard toe. Aan de ene kant begrijp ik het heel goed, ben met heel veel dingen tegelijk bezig geweest en dat ging goed, op dat moment. Emotioneel, fysiek en tussendoor tijd nemen voor mezelf. Toch is het teveel geweest, het was ook veel maar ik heb geprobeerd het zo goed mogelijk te behappen.

Zouden m’n hersenen mij zo voor de gek houden? Het opstapelen? Want ja er kan niets meer bij, ik neem niets op, de pen uit het pennenbak beland in de koelkast en met boodschapjes doen vergeet ik m’n pinpas. Wel grappig want ik  heb vorige gesproken voor mensen die met NAH willen leren omgaan. En zie hier, de grote ervaringsdeskundige trapt er ook weer een keer in. Het idee het allemaal op orde hebben, het idee dat ik wist wat de signalen zijn….de signalen bleven uit, maar BAM!!! Daar is ie: “mevrouwtje overbelasting!”

Even vanaf nul beginnen, eerst uitrusten en ook ik, de ervaringsdeskundige, is er zo van bewust dat het blijft en dat maakt me nu even verdrietig. Ik hoef niet altijd de stoere te zijn en ja ik kan er voor een groot gedeelte mee omgaan, maar nu even niet. Dat is prima, huil waar nodig is, slaap naar behoefte en ben er wel van overtuigd dat ik weer tussen de lijntjes kan functioneren. Geen doel, geen druk, geen afspraken, gewoon even Sjanie tijd en die pak ik met beide handen aan.

En lieve NAH-ers waar ik vorige week bij heb gesproken: bedankt voor jullie feedback, dit doet me erg goed. Volg je eigen pad, val en sta op, je wordt er alleen maar sterker & wijzer van. Inspirerend vond ik dat deze woorden (mijn) zijn blijven hangen:

“Ik functioneer het beste tussen de twee lijnen, maar ook dan is mijn letsel niet verdwenen.”

Zo …. nu maar weer zorgen dat ik tussen m’n twee lijnen komt! Haha! Stap, voor stap…

Liefs,

Sjanie