De keuze …. is reuze

De laatste maanden van het jaar zijn er altijd veel mensen jarig en juist in onze dichtbije omgeving. Vooral in oktober. Familie, beste vrienden en kinderen van beste vriendinnen. Ik zit er altijd tegenop, want ik weet dat ik mensen moet gaan teleurstellen. Teleurstellen om juist niet op je neef zijn verjaardag te kunnen komen of bij het dochtertje of zoontje van je beste vriendin.

Ik ga mensen teleurstellen, ik kan gewoon niet naar alle verjaardagen, ik wil en kan me niet in tweeën delen. Vorig jaar heb ik mijn best, teveel mijn best gedaan om minder verjaardagen te skippen. Dat heeft uiteindelijk zijn tol geeist. Dan ben ik natuurlijk niet duidelijk, de ene keer kan ik wel, maar de andere keer niet. Hoe dan? Mijn grenzen duidelijk aangeven, voor mensen en ook juist voor mezelf.

Er zijn vrienden die een vreugdedansje doen als ik juist niet kom…en een ander laat haar of zijn teleurstelling duidelijk merken. De kunst is om zijn/haar teleurstelling niet de mijne te gaan maken. Daarnaast kan ik het wel anders doen, bijv door een één op één date te plannen zonder alle gillende kinderen, luidruchtige ouders en de harde muziek.

Daarnaast moet ik dealen, de grootste uitdaging, met mijn teleurstelling. De teleurstelling naar mezelf, hoe ik ben, hoe ik ben met NAH want tsja als ik het niet had gehad…..ging ik bijna alle verjaardagen af. Ik, het gezelligheidsdier, ik de losbol en ik de moeder, de moeder met NAH.

Een activiteit om “even een bakkie” te komen drinken is voor jou misschien peanuts, voor mij is het een hele activiteit. Daarnaast speelt ook mijn perfectionisme een grote rol en die zit vaak in de weg. Ik merk, met Lina dat ik meer ben gaan plannen. Ik ben misschien weer aan het “over plannen.” Dus plannen om te plannen….snap je het nog?

Ik zal het uitleggen en uitgeschreven waarom een “bakkie” doen zoveel voeten in aarde brengt bij me. Laat ik voorop stellen dat dit hecht een keer kan, maar het moet gepland en niet met andere activiteiten op de dag. Daarnaast wou ik dat het anders kon. Een bakkie koffie drinken in de ochtend, gelden bij mij de volgende activiteiten/gedachten vooraf:

  • Heb ik suiker, melk en koffie in huis?
  • Lina en ik moeten aangekleed zijn, ontbeten hebben, dat gaat iets langzamer en ik heb hiervoor 1,5 uur nodig.
  • Is mijn huiskamer netjes?
  • Heb ik een koekje in huis?

Nu ik het schrijf, merk ik bij mezelf…ze komen toch voor ons, voor mij, voor een bakkie koffie? Ze komen toch niet om het rommeltje in mijn huis bekijken? Of dat ze het koekje missen? Dit is de combinatie van NAH, máár ook mijn perfectionisme. Als ik het laatste nou gewoon “uit” had kunnen doen, dat scheelt weer wat kopzorgen.

Gisteren zei een vriendin aan de telefoon, probeer maar wat liever voor jezelf te zijn. Als ik dat namelijk doe, ben ook relaxter tegenover mijn omgeving ipv als een dolle dwaas door het huis heen te banjeren en stampen omdat ik alles nu moet doen. Dus plannen om te plannen een beetje los te laten en juist op de dagen als we niets hebben of hoeven, kijken we hoe we ons voelen. Daarnaast zijn er genoeg dingen die wel gepland zijn of moeten, die standaard zijn, een hapje eten koken, eten, boodschapjes doen, tas van Lina klaarzetten, therapie etc.

De keuze is reuze, maar er is een keuze en laat ik me nu goed voornemen wat voor mij en juist voor ons verstandig is. Niemand ziet mij na een verjaardag of een andere activiteit, het moeten bijkomen, het moeten opladen, dingen die manlief even van mij overneemt, maar het kan. Het kan soms, 1 ding per weekend, mits Lina zich goed voel en ik me fit voel, soms kan ik mezelf even in het feestgedruis mengen en daar kan ik dan van genieten. Met mate, balanszoekende en soms een keer de plank volledig misslaan…..maar hé ik ben ook maar mens, een moeder, een moeder met NAH en ik probeer het goed te doen….niet perfect.

Liefs,

Jeannette

Ps dit plaatje hangt op mijn koelkast … treffend … fijn …. helpend.

Plan, geniet & incasseer

Gisterenavond werd ik getriggerd door mijn NAH collega’s én omdat het gisteren ook de dag was van “de overprikkeling” met hersenletsel. Oh ja … daarnaast was ik gewoon wakker. Dus … overprikkeld! Op de dag van … en er zullen nog vele dagen volgen, schrijf ik gekscherend.

Is je leven afgelopen nadat je NAH hebt opgelopen? Nee! Is het anders? Ja! Ik wil het eigenlijk schrijven met dikgedrukte vette letter. Als je net NAH hebt opgelopen, ga je het eerst ontkennen, er tegen vechten en wil je gewoon je leven weer oppakken. Dit is voor mij het “standje overleven” geweest, het gevoel om alles uit het leven te willen halen, omdat ik ook weleens dood had kunnen zijn.

Nu weet ik, na bijna 11 jaar NAH, dat ik heus niet achter de geraniums hoeft te gaan zitten. Daarnaast is mijn karakter wel iets veranderd, maar ik snak soms juist naar de gezelligheid, met vrienden & vriendinnen, een happie te eten, even lallen op André Hazes of even dansen op een house plaat. Kan dat dan niet meer? Nee, niet zoals vroeger. Ik heb er trouwens ook veel minder behoefte aan, want ik word wat ouder, heb een ander leven met een kindje erbij maar toch…..soms verlang ik naar een verzetje. Het verzetje wat mij ook weer even mijn “oude ik” laat voelen.

Het verzetje kost uiteraard energie, maar het plezier, het lachen, de gesprekken geven mij ook weer energie. Een borreltje, een hapje, de ongedwongen sfeer. Ik heb een tijd gehad dat ik niets hoefde te plannen, toen bekeek ik hoe ik mij voelde, want had geen verplichtingen. Nu plan ik meer, juist plan ik meer om balans te krijgen & te hebben in mij als moeder zijn. Daarnaast zijn óók manlief en ik niet alleen ouders van onze dochter, maar ook partners. Daarnaast heb ik een bups vrienden, vriendinnen en probeer ik zoveel mogelijk tijd vrij te maken voor de familie.

Door mijn enthousiasme, weet ik dat ik hier heel voorzichtig in moet zijn. Ik ben en blijf een doorbijtertje en voel soms mijn eigen grenzen niet. Ik word bewust als een vriend, een vriendin, mijn ouders, mijn partner of juist ik zelf er even van bewust wordt om er juist bij stil te staan.

Hoe plan je een uitje? (Of hoe plan ik een uitje! Dit gaat over etentje met familie, vrienden, dagje uit etc.)

  • Zorg ervoor dat je de dag ervoor en de dag erna geen (belangrijke) afspraken hebt.
  • Zorg dat je de boodschapjes in huis hebt of besteed het uit aan één van je gezinsleden.
  • Zorg dat je dag na het uitje, makkelijk te eten hebt….een zak soep, patatje uit de oven of gewoon een ordinaire pizza is óók weleens lekker.
  • Zorg dat je backup hebt voor je kind/kinderen. Bijv. mijn ouders passen op en onze dochter blijft daar slapen. Gegarandeerd = geen “moet” activiteiten in de ochtend. Of wij kiezen dat ik mag blijven liggen en manlief eruit gaat.
  • Kies bewust, maak vooral veel plezier en neem je kater voor lief. De kater is niet (altijd) van de drank maar gewoon de dag of de avond waar je de activiteit hebt kunnen doen 😉
  • Na een drukke activiteit kan je merken om moeilijk in slaap te kunnen komen. Ik zet vaak een slaap meditatie op en maak me niet druk om dag van morgen, want de volgende dag is voor mij: “alles mag en niets moet!”

Voor mij geldt het dat het vooral plannen is, genieten en daarna incasseren. En het óók kunnen incasseren. Dat heb ik geleerd, niet te druk maken om de dag van morgen maar leven in het hier en nu.  Daarnaast vind ik het leuk om even te blijven na te genieten en stil te staan wat voor leuke dag/avond ik heb gehad. Soms heb ik er zelf een paar dagen last van en tsja … nu weet ik bij sommige activiteiten: “ik heb het ervoor over!” Daarnaast heb ik nog een gelukje, want opa & oma staan vaak te springen om een logeerpartijtje van mijn dochter.

Ik ben dankbaar, dat er nog zoveel te leren is. Ik ben dankbaar dat ik goede keuzes maakt, óók al staat het soms averechts tegenover mijn NAH. De grote club mensen om ons heen, soms zie ik ze maar 2x per jaar en weet je wat voor mij het belangrijkste is? Het is goed, als we elkaar zien en pakken de draad gewoon weer op. Ik krijg hier een warm gevoel bij en gewoon weten dat ze er altijd zullen zijn. Dus ik plan, ik geniet … en ik incasseer!

Fijne zondag allemaal enne .. vergeet niet na te genieten.

Liefs,

Jeannette

Sjanie time

Wat heerlijk, Sjanie Time .. je bent even weggeweest, maar daar was je weer. Even geen dingen plannen en kijken wat de dag brengt. Hoe voel ik mij als ik wakker word? Heb ik zin om alleen te zijn? Of juist zin in mensen om mij heen? Wat een heerlijke en fijne keuze. En jij, dit dat leest, jij die ook NAH hebt. Je werkt? Parttime? Of juist fulltime? Pak de weekenden & je overige vrije tijd … ga eens na hoe je, je voelt. Waar je energie voor hebt, waar je blij van wordt!

Natuurlijk zijn er dingen die niet stilstaan, zoals je huishouden, er moet een potje gekookt worden, je kinderen moeten naar sport, maar daar tussendoor, pak die tijd. Erg belangrijk! Trouwens ik denk dat dit wel voor iedereen geldt, Nederland is gehaast en we “moeten” heel veel. Vooral van onszelf! Is het nodig om NU de was te doen of kan het morgen ook? Is het nodig om NU af te spreken met vrienden, terwijl je eigenlijk heel erg moe bent? Nee is het antwoord, je dwingt jezelf en je hebt altijd een keuze. Is dat egoïstisch? Nee! Belangrijk is dat jij jezelf goed voelt. Wat ik al eerder zei, natuurlijk zijn er dingen die wel moeten gebeuren maar vraag jezelf eens af als je even niet lekker in je vel zit: “moet dit nu?”

Heel verrassend kom je dan vaak op het antwoord:  “nee!” Geloof me, ik leefde ook niet zo, ik moest ook dingen van mezelf, ik moest presteren, ik moest uitblinken in mijn werk, ik moest een leuke partner zijn etc. Het heeft even geduurd, want het is een patroon waarbij je het anders wilt doen en niet moet doen. Het was ook echt een gevecht en soms betrap ik mijzelf ik mijzelf er nog weleens op … gelukkig kan ik mijzelf nu best snel terugfluiten.

Mmm .. vandaag ga ik met manlief klusjes doen en ja dat gaan we doen, dat is gepland, omdat we dit voor ons uitschuiven. Lamp ophangen, kastje uitruimen, opruimen, weggooien etc. We hebben vaak leuke dingen het weekend en dan komt het er gewoon niet van. Dit weekend bewust niets gepland, we gaan lekker rommelen. Heel relaxed, morgen ook weer een dag. Daar tussendoor hoop ik dat we de zon nog even zien en daarvan kunnen genieten. Tsja … daarom hebben we een terras! De zon heeft zich nog niet zoveel laten zien, maar er komt verandering in. Volgende week hoogzomer !!! Zin in!

Fijn weekend allemaal.

Liefs,
Sjanie

Mevrouw Plan

Ik ben geïnspireerd door iemand op Facebook, iemand vroeg, “hoe krijg ik meer structuur in het plannen van mijn dagelijkse  klussen/bezigheden?” Ik denk daarover na, want ik wat ook mevrouw Plan. Het gaf me eigenlijk stress, stress om het allemaal te halen en om bij iedereen te zijn op een verjaardag of op een borrel, het gaf me stress om iedereen tevreden te stellen en uiteindelijk vergat ik mijzelf.

Mevrouw Plan heb ik vorig jaar een beetje losgelaten en dat gaf me heel veel rust en vooral, de druk was weg. Mevrouw Plan was er al voordat ik een herseninfarct kreeg en is alleen maar meer “gevoed” door het revalidatiecentrum & ziekenhuis. Geloof me, dit is ook nodig geweest om de regie van je eigen leven weer in handen te krijgen. Op een dag zei een vriendin: “probeer eens niet te plannen!” Ik moet ook zeggen dat ik dat kon: vanaf vorig jaar geen baan, geen kinderen en geen andere verplichte bezigheden.

Ik vond het doodeng, gewoon niet plannen. Ik moet je wel zeggen, als er wel afspraken staan, plan ik wel. Morgen 2 lange afspraken en dan zorg ik dat ik vandaag een rustige dag heb. En een rustige dag betekend voor mij: “thuis, zonder herrie om mijn kop, thuis, in mijn veilige omgeving.” Kopjes thee drinken, beetje bloggen, beetje lezen in mijn Green Happiness boek, menu in elkaar flansen voor Pasen etc. Dat is ontspanning voor mij en kijk uit naar deze dag.

Anyway ik heb rust gevonden in mijzelf, mijn lijf leren aanvoelen en tuurlijk ga ik ook soms over de schreef. Ik ben en blijf een mens en vooral een gezelligheid mens!!! Alhoewel ik ook steeds meer en meer de stilte kan waarderen. Ik, ik mijn eentje. Ik wil niet aangeven dat het voor iedereen zo werkt. Ik heb talloze dingen geprobeerd: gewerkt met agenda’s, telefoon, things to do lijstjes, post-itjes etc. Het werkte eigenlijk allemaal niet goed voor mij. Wel zet ik dingen in mijn telefoon als er iemand jarig is, dat ik een kaartje stuur of dat ik iemand even bel etc. Ik ben en blijf ook nog gewoon Jeannette. Jeannette die attent is en die graag zorgt voor anderen. Nu meer voor mezelf 😉

Hoe gaat dat niet plannen in zijn werking?? Gewoon kijken hoe je opstaat, kijken hoe je, je voelt. Voel je, je niet goed? De was blijft ook liggen tot morgen of een boterham eten ipv uitgebreid koken. Weet je wat belangrijk is? Lief zijn voor jezelf, want uiteindelijk betaalt zich dit ook weer terug. Als jij goed voor jezelf zorgt, ben je vaak minder afhankelijk van anderen. Ik bedoel hiermee, zo goed mogelijk, zo goed mogelijk in jouw kunnen.

Het heeft ook even geduurt, voordat ik het door had. Eng, onbekend en ik ben nogal een controlfreak. Loslaten en echt letterlijk je planning loslaten waarop zo gehamerd werd in het revalidatiecentrum. Het geeft mij vrijheid, rust en vooral geen druk. Ik kan nu meer, heb  iets meer energie, omdat de druk eraf is. Heel fijn! Dit houd ik al een poosje vol zo en het bevalt me best.

Ik mag morgen weer spreken als “ervaringsdeskundige” voor een groepje mensen die net hersenletsel heeft. Ik vind het altijd bijzonder en bijzonder fijn dat ik iets kan doen met mijn “negatieve ervaring” om hiervan iets positiefs te draaien. Ik heb er zin, ook al kost het ook energie maar krijg er zoveel voor terug. Vandaag mijn eten klaarmaken voor morgenavond, want tsja voor morgen, komt mevrouw Plan weer even om de hoek kijken. Morgenmiddag spreken en morgenavond een vergadering met de bewoners van ons appartementengebouw.

Fijne relaxte zondag allemaal.

Liefs,
Sjanie