Mindset of mindfuck met hersenletsel

Het is alweer een poosje geleden, dat ik heb geschreven, maar het nieuwe jaar, nieuwe kansen. Dus de tijd om mijn mindset te gaan veranderen. Of zijn deze gedachten gewoon maar gewoon een mindfuck?

Ik wil, ik verlang, dus ik kan …. ik heb altijd gezegd “niets is voor niets” en daar bedoel ik niet mee met wat je is overkomen, maar hoe je ermee om gaat. Wat voor lessen leer je, om hiermee om te gaan. Het zijn vaak vrij harde lessen, met zo’n typetje als ik zelf. Het typetje van ‘niet lullen, maar poetsen’ mentaliteit, een persoon waar eigenwijsheid in de top 3 staat bij haar eigenschappen, maar ik leer.

Ik leer om milder te zijn, milder voor mezelf en de lat iets lager te leggen zodat ik er onderdoor kan, zonder in rare bochten te wringen. Het accepteren van je hersenletsel .. ze zeggen het, dan wordt het makkelijker, maar ik ben aan vechten om het juist te accepteren en dat? Het zit gewoon niet in me.

Ik kan mijn hersenletsel niet accepteren. Wat ik wel wil doen, is stoppen met vechten, want vechten zijn prikkels (interne) en juist van deze prikkels dendert mijn energie keihard omlaag. Dus zie je het? Lees je het? De win-win situatie? Stoppen met vechten, levert mij meer energie op.

Er zijn genoeg dagen dat het namelijk wel lekker loopt en genoeg momenten dat ik echt intens aan het genieten ben van mijn leven. Ik ben op dagen productief en op mijn manier een bezige bijtje en op zoek is naar haar grenzen. En vaak gaat het goed, maar soms ook helemaal niet. Nou en? Je bent een mens, wees niet zo streng voor jezelf. Ik kan natuurlijk in de morgen opstaan, na een slechte nacht, met een humeur: “ik heb slecht geslapen, dus doe kut tegen jou, ondanks dat jij er niets aan kan doen.” Of … ik kan denken “jammer, slechte nacht .. ik handel er naar” Pas je planning aan, wees niet te streng en denk moet dit nu of kan het morgen?

Ik had niet echt goede voornemens voor 2019, behalve goed voor mijzelf te zorgen. Beter naar mijzelf te luisteren, zonder dat mijn lijf schreeuwt. Dus het nemen zoals het is en het is, zoals het is. Deze…deze mindset is daar een groot onderdeel van. Ik maak het mezelf wat makkelijker, want het vechten …. het vechten blijkt een grote mindfuck te zijn.

Liefs,

Jeannette

Liefde … liefde voor jezelf ❤️

 

Quote – 02.01.19

Lieve volger,

Ik wil jou een fantastisch 2019 wensen en dat al je wensen uit mogen komen, je zorgen minder worden, je gezondheid stabiel blijft of zelfs verbeterd en probeer jezelf met veel liefde te omringen.

Ik kreeg een mooie “dagelijkse gedachte” vanmorgen in mijn mailbox. Leuk om een keer over na te denken.

Gezonde voeding voedt mij op dit moment. Alle alcoholische versnaperingen, kaas, taart en nootjes hebben geen positieve bijdrage geleverd aan mijn energie.

Ik ben nog rustig aan het bijkomen van alle feestdagen, wat super leuk is geweest. Punt. Geen komma dit keer…..ik doe wat me te doen staat 😉

Fijn weekend allen!

Liefs,

Jeannette

De laatste …

En daar staan we weer, met één been in 2018 en het andere been bijna in 2019. Ik zie veel blogs op het internet rondgaan die over het “jaar overdenken” en “de goede voornemens voor 2019” gaan. Zal ik? Mijn goede voornemens overpeinzen? Of toch mijn jaar overdenken? Ik weet het niet zo goed. Ik deed net mijn laatste was in de machine en heb vanmorgen mijn laatste havermoutpap op. Het laatste … van 2018. 

Dit jaar was op sommige momenten heftig, maar vooral erg leuk! Het accepteren van mezelf gaat een beetje beter en ik zie echt de voordelen om niet te werken. En soms ben ik er juist even verdrietig van. En ja, dat mag. Overal ben ik een “gelukkige huisvrouw” en zogenaamde “thuismoeder” óók al is het gedwongen, maar ik geniet erg veel van mijn kleine meid.

Ik hou zo van de feestdagen, de Kerst gezellig met familie, lekker eten en drinken, verwend worden door cadeautjes, maar de prijs, de prijs die ik moet betalen, blijf ik soms lastig vinden. Altijd maar rekening houden met … rekening houden met NAH. Als ik dit ga doen, dan moet ik die dag en er dag erna niets hebben staan. Het spontane is er voor het grootste gedeelte van af, maar als het dan wel een keer kan, dan geniet ik met volle teugen. 

Ga ik voor de goede voornemens in 2019? Of voor het jaaroverzicht van 2018? Of combineer ik dat? Ik heb besloten om wat punten te delen met jullie, wat 2018 voor mij heeft betekend. Daar gaat ie. 

  • Het jaar dat Lina loopt, precies 14 maanden was ze, toen ze ineens opstond op ons terras en zo naar de deur liep.
  • Het jaar van wat gezondheidsproblemen bij mijn ouders. Dan besef je, dat ze echt een dagje ouder worden en dat ze geen 100 worden. Ik probeer zoveel mogelijk van ze te genieten, zolang het kan, op mijn eigen manier.
  • Het jaar waar ouders zijn begraven, die al óf een lange tijd ziek waren óf dat het plots heel snel is gegaan. Mijn gedachten zijn bij jullie en wat heb ik een geluk dat ik ze allebei nog heb. 
  • Het jaar waar mijn schoonouders hebben besloten om dichterbij te komen wonen. En jawel in onze woonplaats en dezelfde wijk. Heel fijn, dag lange stukken rijden en hallo voor een bakkie koffie. Daarnaast zullen ze hun kleindochter vaker gaan zien.
  • Het jaar van toch weer bezig zijn met een therapie traject. En ik ben er bijna over uit, dat ik alles al wel een beetje weet. Tijd voor iets anders, maar dat staat even geparkeerd in de koelkast.
  • Het jaar waar NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) steeds meer een gezicht krijgt. Het boek van Martine Bijl – rinkeldekinkel, de aandacht bij De wereld draait door en een grote campagne van de Hersenstichting met Danny in de hoofdrol. 
  • Het jaar van het afvallen, want ik weeg maar liefst 4 kilo minder als vorig jaar. Ik zeg dit natuurlijk vol sarcasme, maar ach het zijn er wel 4.
  • Het jaar van “op vakantie gaan” want we zijn maar liefst 3 keer in het buitenland geweest. Het kleine madammeke heeft al 3 keer gevlogen. Het was fijn en het ging allemaal goed. 
  • Het jaar van sporten .. oh nee .. het jaar van het niet sporten. Het ging heel goed, Pilates, de lente en zomer weer aardig gewandeld en in de herfst had ik geen idee waar ik de puf vandaan moest halen, door ziekte van Lina. 
  • Het jaar van vriendschappen, wat ben ik blij om een paar goede vrienden/dinnen in mijn kring te hebben zitten. Als we elkaar zien of spreken is het goed en dat is waar voor mij vriendschap voor staat. 
  • Het jaar van alle hoogtepunten met betrekking tot Lina. Ik vind het fantastisch om mee te maken en voel me bevoorrecht om moeder te zijn van zo’n klein mensje. Zij, maakt mijn dag en ja .. soms .. soms breekt ze ook mijn dag, maar dat is ook goed. 

Zo maar even een greep, wat mij in 2018 bezig heeft gehouden. En ja er zullen nog veel meer dingen zijn, maar dit zijn toch wel de belangrijkste. Hier nog de slotzin van mijn blog van 28 december 2017, de laatste van vorig jaar:

Ps. eerst zaaien .. dan oogsten! Laat 2018 een topjaar voor je worden!

En? Was een topjaar voor je? Zat dit jaar vol hoogtepunten i.p.v. dieptepunten? Kan je het jaar positief afsluiten? Kan 2018 de boeken in? Of kruip je heel diep onder je dekentje en denk: “laat het maar snel 2019 worden!”

Lieve volgers, lieve mensen, onwijs bedankt voor het volgen en lezen van mijn blog in 2018. Ik hoop nog veel te gaan schrijven in 2019 en mensen te motiveren en stimuleren. Mijn goede voornemen is om goed voor mezelf te zorgen en toch eens kijken of wij, ik & mijn hersenletsel … vriendjes van elkaar kunnen worden in 2019. Ik vermoed dat ik het dan een stuk makkelijker maak voor mezelf.

Maak er samen, met je geliefde, alleen, met vrienden of familie een fijne laatste avond van. Laat 2018 achter en neem mee wat je hebt geleerd naar 2019. Dit was de laatste blog van 2018 … maar zeker niet … mijn laatste. Tot 2019 lieve volgertjes! 

Liefs,

Jeannette

 

 

De tweestrijd

Altijd weer de tweestrijd … de eeuwige tweestrijd, ik wil wel, maar ik kan het niet. Ik kan het soms wel, maar moet er dan soms een flinke prijs voor betalen. De prijs die ik me soms kan permitteren, heel soms. Toen ik alleen was, toen we samen waren, wij, manlief en ik maar nu, nee … de prijs betalen kan gewoon niet meer. We hebben een dochter van 20 maanden, waar ik voor wil zorgen. Oh ja, soms kan het wel, als ik in mijn groene zone zit. Ik merk dat het lijntje tussen groen, oranje en rood dun is en dat ik kwetsbaarder ben.

Mezelf erin berusten, ik kan het, soms, op bepaalde momenten, maar absoluut niet altijd. Het aanvaarden van mijn hersenletsel blijft voor mij toch een dingetje. Het aan mezelf denken, zonder schuldgevoel, staat ook niet in mijn lijstje met karaktereigenschappen.

Ik baal soms als een stekker en wordt er verdrietig van. En oh ja boos….boos om het feit dat ik altijd moet nadenken, als er iets gepland moet worden. Het flexibel, of nee het niet flexibel zijn sinds mijn hersenletsel en puzzelen wat het beste is. Wat laat ik varen, waar doe ik aan mee, maar vaak maak ik deze beslissing met een knagend schuldgevoel naar iemand.

Afgelopen week zei iemand tegen me dat ik nu vooral het negatieve zie en dat het positieve verdwijnt. Ik denk, ik denk hier over na…en ja het klopt, het negatieve overheerst op dit moment. Dit komt omdat ik mijn oranje/rode zone zit. Ik kan dingen veel lastiger relativeren, ik wil dingen, wat ik eigenlijk niet kan en op een bepaald moment juist niet kan.

Een voorbeeld: ik kom aardig onvermoeid bij mijn ouders aan, met een heel schattig bosje bloemen. Ze hebben me wederom uit de brand geholpen, om dochterlief op te vangen, zodat ik een nachtje door kon slapen. Ik loop naar de kast met vazen om de bloemetjes in een vaas te zetten. Dat hoort er ook bij, denk ik…nu denk ik dat, maar op dat moment denk ik dat onbewust.

Ik pak wat vazen uit de kast, waar de bloemen totaal niet in passen. Daarnaast tik ik tegen een vaas aan en er vormt meteen een barst in. Ongecontroleerd, het moeten van mezelf en de vaas is rijp voor de glasbak. En oh ja….mijn moeder negeren terwijl ze herhaaldelijk zegt: “ik doe het zo wel!” Negeren, is trouwens óók onbewust, omdat ik zo in het moment ben.

Er zijn trouwens best positieve dingen gebeurd deze week, ik heb mijn vriendinnen weer eens een keer kunnen zien, ik heb wat bij kunnen kletsen. Het tegendeel is dat ik wel met een flinke hoofdpijn in mijn auto zit, moeten concentreren op de weg, rijden in een vreemde auto, omdat die bij de garage staat en dan net de file die ik net niet had ingecalculeerd inrij. En dat ….. dat nekt me. Onvoorziene dingen, net te lang blijven zitten, terwijl je denkt je goed te voelen.

Dus bij de positieve dingen als “je vriendinnen” weer zien, staat daar weer recht tegenover het negatieve of zal ik ze minder positief noemen, want anders lijk ik weer zo negatief. 😉 Deze mindere positieve dingen zijn:

  • hoofdpijn / gespannen nek
  • het overzicht kwijt
  • concentratie die erg laag is
  • een filter die weg is waardoor geluid en beeld heel hard binnen komt
  • onrustig slapen
  • erg moe
  • erg vergeetachtig dingen
  • Kortaf, chagrijnig etc.

Kortom …. ik word geen leuke persoon, voor iemand anders maar zeker óók niet voor mezelf! Toch doe ik het soms, maar snap je me? Snap je soms mijn tweestrijd, mijn eeuwige?

Ik ben daarnaast óók “dedicated” aan familie en vind ik dat ik bij bepaalde dingen bij moet zijn. Het zijn mijn normen & waarden, wat me is bijgebracht. Maar ja, de prijs, de prijs die ik ervoor moet betalen, staat mij steeds meer tegen. Dan maak ik een lastige beslissing, om er niet bij te zijn. Nu het schuldgevoel nog. Waar is het knopje??? Waarschijnlijk hangt het knopje van schuldgevoel naast het knopje van …. juist … loslaten.

Liefs,

Jeannette

Onzichtbaar … zichtbaar maken

Vakantie 

Lekker denk je! En geloof me, dat is ook….maar toch. Ik ben uit mijn ritme, mijn ritme die ik heb met Lina, saampjes. Klinkt niet aardig tegenover manlief, maar we hebben het erover gehad. Iets nieuws, vakantie niet met z’n tweetjes maar met z’n drietjes. Dingen die anders zijn, is voor mij met mijn NAH, toch een trigger. Voor veel mensen met NAH, misschien wel voor alle mensen met NAH. 

Manlief heeft 2 weken vrij, het is druk in mijn hoofd, regel dingen …. ik ben zorgzaam, een mooie karaktereigenschap, maar ook tegelijkertijd een valkuil. Teveel zorgen, voor Lina, manlief en zorgen dat ik óók voor mezelf kan zorgen. Best veel, vindt je niet? Manlief helpt, helpt veel in de vakantie….ik heb al een paar ochtenden kunnen uitslapen. Heb het nodig en dat zijn nachten van 11 à 12 uur. 

Deze week is voor ons, voor ons drietjes. Even geen bezoekjes, niet naar mensen toegaan, gewoon eventjes met ons. Lastig soms, want ik vind het allemaal leuk! Zaterdag hebben we ons feestje, ons feestje omdat we allebei 40 zijn geworden. De week even goed indelen, morgen naar de dierentuin en woensdag een dagje terras. Welteverstaan ons eigen terras 😉

Mijn moeder stuurde mij een berichtje gisteren….is er iets aan de hand lieverd? Nee, gewoon weer wennen, wennen aan omdat het “anders” is. Ik geniet, er gebeuren alleen positieve dingen in ons leven en NAH komt weer even om de hoek kijken. NAH die altijd bij mij is, dat ik het soms eventjes vergeet, maar altijd weer een kleine waarschuwing geeft. 

Ik heb weleens geschreven, geschreven over bepaalde fases, gebeurtenissen in je leven, dat je even anders leeft, als tussen de lijntjes. Dan komt ie, dan komt ie eventjes om de hoek kijken…..een tik op je vingers, even terug naar de basis, terug naar binnen de lijntjes, binnen je grenzen voordat er echt een terugval komt. Die ben ik voor, omdat ik voel, soms helaas….voel ik dat NAH me even op mijn vingers tikt. 

Liefs,

Sjanie 

Verjaardagscadeau van manlief

Zwanger! Met NAH? Hoe dan?  

Ik wil jullie allereerst hartelijk bedanken voor de belangstelling bij mijn eerste blog, die onlangs werd gepubliceerd bij de Hersenstichting. De reacties waren hartverwarmend en dit geeft mij nog meer motivatie om door te schrijven. Vooral. voor mijzelf, maar ook voor jullie! Ik wil mijn ervaringen delen, jullie stimuleren, inspireren & motiveren.

Ik hoef jullie niet uit te leggen hoe je zwanger zou kunnen worden. Iets met ooievaren, bloemetjes & de bijtjes. Ik zal en wil hier graag open over zijn, open zijn over onze weg naar onze zwangerschap. Onze weg, naar wat nu in haar ledikantje ligt, ons wondertje, ons pakketje met liefde, ons bijzondere meisje. Wat kan ik naar haar kijken, wat kan ik om haar lachen en wat kan ik van haar genieten.

NAH en moeder worden .. ik had zelf twijfels, heel veel twijfels. Vooral vol onzekerheid, want tsja als je echt overprikkeld ben, moet je niet denken aan een jankend kind om je heen. Wij hebben zelf met mensen gepraat in onze omgeving, zij hebben óók hun zorgen geuit. Ik kon het hebben, maar niet bij iedereen. Boos, verdrietig .. pure onmacht omdat mij iets was overkomen waardoor ik er toch anders over na moest denken.

Daarnaast heb ik gepraat met ”ervaringsdeskundigen.” Moeders met NAH, gelijkgestemden, vrouwen waar je eigenlijk aan één woord genoeg hebt. Op een gegeven moment heb ik gedacht, dit wordt onze keus. Een keus waar wij achter moeten gaan staan. Een keus om eraan te beginnen en dan nog maar eens zien of het lukt. Manlief heeft altijd een kinderwens gehad, maar heeft altijd achter me gestaan. “Als jij het niet aandurft schat, doen we het gewoon niet” zei hij. Toch bleven bij mij de twijfels ….

Bij toeval zijn we in een traject terecht gekomen. Er was een cyste gebarsten in mijn buikwand en hieraan ben ik geopereerd. Niet leuk, maar uiteindelijk ben ik toch erg blij dat dit gebeurd is. Toen zijn we namelijk in een traject gekomen, geloof me, we wisten niet dat dit bestond. Het is blijkbaar voor iedereen toegankelijk. Ik noem het maar een geluk bij een ongelukje. Ik dacht altijd, je gaat naar een specialist als je iets hebt. Wij hebben bij een hele fijne gynaecoloog gelopen, zij sprak óók haar zorgen uit, lichamelijk kon het allemaal wel, maar wel dat het zwaar “kan” worden.

Deze uitspraak heeft me geholpen, want deze uitspraak: “het kan zwaar worden” heeft mij uiteindelijk over de streep getrokken. Ik heb namelijk voor hetere vuren gestaan en toen kreeg ik er niets voor terug. Er was toen al overleg geweest met mijn neuroloog Een keizersnede stond al wel vast, want ik heb niet alleen NAH maar ik heb óók nog 4 hernia operaties gehad.

Niets is vanzelfsprekend, óók dat heb ik wel geleerd in mijn leven, dus ook niet “zomaar” zwanger worden. Ken genoeg mensen om mij heen, genoeg verhalen, dat je niet een kind “neemt” maar dat het een gelukstreffer is. Het is je gegeven, het is niet zomaar wat. Ik ben daarom erg dankbaar dat het ons gelukt is, want hormoonbehandelingen mag ik niet.

Mijn zwangerschap? Die was fantastisch! Wij waren er realistisch ingegaan, de uitspraak van de neuroloog hebben we ook meegenomen. De kans was groot dat ik de helft van mijn zwangerschap op bed zou komen te liggen. Dus realistisch, niet negatief, absoluut niet …  de weken vorderden en de laatste weken heb ik wel in een cocon gezeten, maar goed volgens mij doet bijna iedere zwangere vrouw dat.

Volgens plan, ook dat was zo belangrijk voor mij, maar hé een zwangerschap kan je niet sturen. Ik ben een control freak, alhoewel ik er wel wat soepeler mee om kan gaan de laatste jaren, maar het zit in mij en dat zal blijven. Vrijdag 24 februari is onze kleine meid geboren. Hoppa, één obstakel overwonnen ….. zo trots!! En nu? Nu gaan we de uitdaging aan van moeder worden, moeder zijn, ouders zijn. Ik heb er zin in en hou van uitdagingen. Er bestaat een groep op Facebook: “moeders met NAH” en daar heb ik veel aan. Ben jij ook een moeder met NAH?  klik hier en meld jezelf aan.

Ik sta altijd open voor vragen, dus schiet … graag!!!

Liefs,
Jeannette
Website: www.herzenspinsels.wordpress.com

Hoofd leeg “wandelen” 

Zo … even tijd voor mezelf, even “me-time’zoals de gynaecoloog dat mooi had verwoord. Dat heb je nodig, als moeder, als vader en als stel “we-time,” maar dat komt wel. Achter mijn laptop, had zoveel inspiratie om te schrijven de afgelopen dagen, maar ik ben er gewoon niet aan toegekomen.

Vandaag woensdag, breek de week, gehaktdag en even “geen puf” dag. Voor mij en voor Lina. Ik heb de afgelopen week wat slechter geslapen en dat hakte er vandaag een beetje in. En tsja ons kleine meisje zal best wat gevoeld hebben en is de hele dag aan het huilen geweest, alleen stil als ze op schoot zat, in de draagzak hing of op mijn borst lag. Ik heb het geprobeerd hoor, haar laten huilen, maar nee het lukte niet, het lukte haar niet en mijzelf niet. De dag duurde lang, maar hé ik heb het weer geflikt.

Manlief kwam thuis uit het werk en ondanks dat we al onze dagelijkse wandeling hadden gedaan, zijn we lekker gaan wandelen (zie plaatje). Frisse wind, even kletsen met z’n tweetjes en dat deed me goed. We zijn naar de bouwmarkt gelopen en geloof me dit “gezinsuitje” krijgt vandaag 5 sterren. Heerlijk om even rond te struinen. Mijn wereldje is klein, maar wordt vanzelf straks weer groter. Volgende week de eerste controle afspraak bij de gynaecoloog en dan zien we wel verder.

Lijkt me te gek om met de kleine de auto in te stappen en ergens naar toe te gaan. Aan de andere kant, vind ik het wel even best nu. Ik kan nog niet zolang achter elkaar zitten, want dan voel ik mijn wond en ben op sommige momenten echt nog moe. Mijn middagrust hou ik er gewoon voorlopig in, heb het nodig. Aan de andere kant word ik fitter en stap ik later mijn bed in, dus dit zijn goede & positieve sprongen. En dat wandelen?!?! Wandelen kon ik niet meer tijdens mijn bevalling i.v.m. bekkenklachten, wat voelt dat weer goed.

Ik wil weer een beetje in shape komen, want mijn zomerkleren passen me “a me nooit niet” dus ben vanaf vorige week begonnen. Absoluut niet lijnen, maar gewoon weer gezond eten en proberen regelmatig te eten. De zakken drop en repen chocolade blijven netjes in de supermarkt, er ligt wat meer groenvoer in de koelkast en beweeg goed door te wandelen. Straks weer een baantje zwemmen, maar alles op zijn tijd.

De kraamvisite loopt en we zitten voorlopig in de weekenden gebakken, heel leuk, maar toch soms vermoeiend. Het is pittig, maar het is echt waard en als ik naar ons kleine moppie kijk, is mijn dag weer snel goed. Erg bijzonder, voor haar, voor haar ga je door, ga je toch naar buiten. Als ik zo’n dag had gehad als vandaag zonder ons kind, had ik binnen gebleven en weet je .. het maakt geen flaus aus of ik nou binnen of buiten ben, vermoeid was ik toch. Het geeft me ook echt weer eyeopeners, dus leer, ik leer iedere keer weer. Mooi!!! En fijn!!

Morgen weer een dag, morgen weer een dag met ons lieve meissie. Ik kijk er naar uit, maar nu even rust, opladen en hopelijk een goede nachtrust. Dat doet wonderen! Een fijne avond allemaal.

Liefs,
Sjanie

Alleen maar rondjes lopen….

 

Kater

Goedemorgen lieve lezertjes!! Het is even een poosje geleden dat ik heb geschreven, maar ik had even geen inspiratie. Manlief en ik hadden een grote kater en nee niet van de drank, maar hij is boventallig verklaard.

Schrik, paniek, slapeloze nachten, boos en ook wel een beetje: “en nu??” De eerste nacht zag ik ons alweer verhuizen, want wij wonen echt net in een nieuw appartement. Sjanie, je denkt 10 stappen verder, niet doen! Denk stap voor stap!! Laat je niet kisten, je doet het juist zo goed nu. En weet je? Het afgelopen jaar heb ik zoveel geleerd en daar ben ik  nu zo blij om. Ik ben sterk en daarom kan manlief steunen, omdat ik zelf goed in mijn vel zit.

In eerste instantie werd ik boos, mijn manlief die 9 jaar zo hard heeft gewerkt, 3 dagen ziek is geweest, altijd heeft overgewerkt en kreeg dus afgelopen maandag keihard de welbekende “zak!” Ik vind het sneu voor hem, maar toch is dit een moment waar ik, voor hem en ook voor mijzelf positief wil blijven.

Ik help hem waar hij hulp bij nodig heeft en voor de rest moet hij dit verwerken, een plekje geven en kijken wat hij wilt. Om nu paniek te gaan schieten en hup hup naar een andere baan gaan, is niet reëel. Eerst rust in de tent, dingen op een rijtje zetten en dan heeft hij straks weer energie, frisse moed om aan iets veel leukers te beginnen.

En ik … ik laat hem even, ik laat hem even zijn ding doen want merk dat dit niet in de koude kleren gaat zitten. Mister Binnenvetter maar gelukkig heeft hij ook gepraat met mensen en dat is goed. En ik? Ik heb alles op een rijtje gezet, qua financieel en ja we kunnen voorlopig vooruit. Ik moet het zien, ik moet het visueel zien wat er nu aan de hand is. Dit stelt mij gerust en uiteraard hem ook.

En oh ja, Groningen was te gek!! Daar hebben we lekker van genoten,! En dat, nee dat pakken ze niet meer van ons af. 2016 is niet heel goed begonnen, maar misschien ook weer wel. Tijd voor iets nieuws, waar oude deuren dichtgaan, gaan er weer nieuwe deuren open.

Vanmorgen begonnen met een lekker ontbijtje klik hier.
Waar ik blij van wordt dat ik niet in de rol van “emotie eter” ben gaan zitten, heeft totaal geen zin, maar daar neig ik altijd naar. Ik wil en blijf gezond eten!!!

Ik wens je een fijne, helaas regenachtige, donderdag toe.

Liefs,

Sjanie