Het is goed zoals het is

Ons dochtertje is 2,5 jaar met een lengte van 99 cm lijkt het alsof ze 4 jaar is. Ze is wijs, grappig maar ook nog zo klein. De afgelopen maanden presteerde ze het om iedere avond een paar keer uit bed te komen. Met de “gebruikelijke” smoesjes zoals: “een heel klein slokje drinken” of “nog één knuffel” of “even kriebelen mama?”

Wat doe jij dan als nieuwbakken ouder? Je trapt erin, zij vraagt, wij draaien. Een week of 2 geleden hadden we afgesproken om haar terug in bed te leggen en haar vraagstelling compleet de negeren. Alleen de woorden: “lekker slapen schat” of “welterusten mop.” De aanhouder wint, want woensdag bleef ze voor het eerst in bed! Jihoe, hebben we toch mooi geflikt manlief. Het duurde soms een uur of anderhalf dat ze uiteindelijk sliep. Het zijn fases, ja ja … volgens mij gaat ieder mens door fases. Niet alleen een kind 😉

Wat wordt ze leuk, ze heeft meer aandacht voor een activiteit i.p.v. na 5 minuten zeggen: “iets anders doen.” Terwijl ik net alle kwasten, papier en verf op de tafel had uitgestald. Ik kreeg van de week nog een complimentje van een vriendin dat Lina zo’n vrolijk en blij kind is. Dat doet mijn moederhart groeien.

Gisteren was ik met haar aan het fietsen en we reden langs een schoolplein met kinderen. En Lina zegt: “kindjes mama, kindjes.” Ik zeg tegen haar “nog 1,5 jaar schat, dan mag je ook naar school.” Ik verzink in gedachten op de fiets en bedenk dat de afgelopen 2,5 jaar zo retesnel is gegaan dus voor je het weet staat de kleuterklas voor de deur. Woensdag en vrijdag, die zijn van ons, saampjes. We gaan fietsen, knutselen, lachen, dansen, soms doen we ergens een bakkie. Ik geniet steeds meer en meer van haar. Het wordt leuker!

Mijn kleine, grote en vooral lange meid. Wat ben ik dankbaar dat ik jouw moeder mag zijn. Je maakt mijn dag, tovert een lach op mijn gezicht als ik het even niet zie en je zegt met je ondeugende blik: “mama vergeten” en lacht hier hard bij. Ik vergeet nog weleens wat dus dan lachen we er maar samen om.

Zij ligt naast me, ze is niet fit. Ik heb last van de weerovergang. Mijn zenuwpijn heeft helaas de afgelopen dagen de overhand. Het geeft niets, we doen gewoon lekker weinig. We kijken een filmpje, ze hangt lekker tegen me aan, manlief regelt het vandaag, we doen onze oogjes dicht en we zijn extra lief voor elkaar. Deze dagen, de reden is niet leuk, maar ik koester ze. Even goed zorgen voor elkaar, het kritische stemmetje in me negeer ik .. het is goed, het is goed zoals het nu is.

Wat denk je nou?

Nee, nee … ik wil niet je gedachten lezen. Het is een pakkende titel voor .. juist voor mezelf. Vandaag heb ik de hele dag voor mezelf. Je kan het noemen: “quality time,” “me-time,” of “mijn eigen dag.” Wat maak ik er van? Het begint namelijk al helemaal verkeerd. De kledingkast van Lina gaat open, ik orden het, ik maak wat foto’s om te verkopen. Daarna pak ik de was uit de droger, maak het niet beslapend bed op van onze dochter en er gaat een wasmachine aan. Ik maak een rode grapefruit schoon en eet dit op aan de aanrecht.

Ik hou van koken, het is een hobby, het is een uitlaatklep maar het is ook iets om goed bij na te denken. Denk aan: olie in de pan, niet te hoog opzetten, het afgieten vind ik altijd wel een dingetje, welke ingrediënten gaan er in en in welke volgorde. Dit zijn maar een paar aspecten van het koken. Deze dame wil dan ook meteen 2 maaltijden maken, niet tegelijk, maar achter elkaar. Juist óók om de tijd te overbruggen als iets 25 minuten moet koken, dan kan je toch wel de andere ingrediënten snijden voor de andere maaltijd toch?

Moet kunnen … het woordje moeten is eigenlijk al fout. Om terug te komen op vanochtend. Ik krijg een appje of ik even mee wil kijken op een site. Ik help graag mensen, maar wat doe ik? Ik laat alles uit mijn handen vallen, zet mijn kookpitten uit en slinger mijn laptop aan. Ik zoek, beantwoord haar apps en wat gebeurd er? Tussendoor belt mijn moeder, via Facetime, samen met onze dochter. Ze vraagt hoe het is en ik stamelde: “ik was ergens mee bezig.” Tegelijkertijd kom ik ook niet goed uit mijn woorden.

Facetime afgekapt, nog 2 minuten bezig geweest met de laptop en toen weer achter de pannen gaan staan. En dan? Dan moet ik allemaal terug gaan halen waar ik ook alweer mee bezig was. Dit is een grote bewustwording, ik denk (nog steeds) meer te kunnen, als ik eigenlijk kan. Het is het aard van het beestje en dat staat lijnrecht tegenover mijn hersenletsel. Zullen ze een keer vriendjes worden met elkaar? Maak ik het ooit milder voor mezelf? Maak ik mijn leven makkelijker met bewustwording en  besef  in plaats van het leven met “moetisme?”  

Ruim de helft van mijn dag, de dag die helemaal voor mezelf is en was, is al voorbij. Kan ik nog een nieuw begin maken? Ja, dat kan! Op ieder moment, kan je opnieuw beginnen. Ik ga aan de grote eettafel zitten en pak mijn kadootjes in voor kerst. Dit is ontspannend, een beetje freubelen en iets moois maken.

Daarna maak ik een grote bak thee voor mezelf, maak lekker fruit klaar en ga voor Netflix zitten. Fruit? Waarom niet M&M’s of een groot stuk Tony? Tsja .. óók dat is een van stories of my life, balansen, met voeding dus na een weekend vol vreterijen, maak ik er vandaag een fruitdagje van. Telefoon aan de kant, fruit, Netflix en ik!

Fijne maandag allemaal!

Liefs,

Jeannette

Jij & ik en ik & jij

Dat is het geweest…deze week. Lina & ik en dat was genoeg. De jaarlijks terugkerend Koeiemart heb ik overgeslagen of nee hebben wij overgeslagen. Manlief was vrij maar we hebben toch een kopje snert gegeten bij moeders. Het was genoeg.

Ben je bijgekomen? Nee…helaas en ik laat het maar gebeuren. Iedere ochtend als ik wakker wordt van het gekraai van de kleine ben ik doodmoe. Gelukkig slaap ik goed maar mijn hoofd is moe, er kan niets meer bij. Hoe doe je dat Sjanie? Hoe maak je, je hoofd weer leeg?

Het is een kwestie van alles skippen, alle afspraken die stonden afzeggen want anders loop ik nog achter de feiten aan. Mijn kop moet leeg, rust in mijn hoofd en proberen geen nieuwe info te verschaffen. Alles kan ik niet realistisch zien, zie beren op de weg en dat is een teken van overbelasting.

Hoe ga je dat voorkomen? Het spookt in mijn hoofd en moet nog strenger zijn voor mezelf want ik draag niet alleen zorg voor mezelf maar ook voor onze kleine meid. Zij is afhankelijk van mij overdag. Dat is mijn grootste prioriteit. Gisteren nog zitten geinen met mijn NAH vriendinnetje want tsja wij zijn thuis moeders, de moeders die in de linkerhand een glas sherry hebben om op te drinken en in de rechterhand een bak chips om op te knagen.

Het is niet zo, het is nu zoals het is en moet ermee dealen. Tegelijkertijd ben ik dingen op papier aan het zetten om mijn dagelijkse ritme een beetje om te gooien. Voorzichtig, omdat ik op dit moment niet alles helder zie. De verzorging van onze kleine meid gaat goed, krijg hier ook energie van maar ja het kost ook energie. De rand afspraken moeten korter en ook maar 1 afspraak in het weekend. In het weekend heb ik juist tijd om op te laden want manlief is dan thuis.

Ik ben regels op papier aan het zetten om een “leukere moeder te worden & vooral te blijven!” Stapje voor stapje…..met pure bewustwording, wat absoluut niet leuk is, wat zo niet “mij” is. Maar het moet en ik wil het, tot rust komen, straks dingen oppakken met mate en het voor zijn. Hoe rete moeilijk is dit proces iedere keer, iedere keer denk ik: “ik ben er, ik heb het onder de knie” maar het blijkt dus zo te werken, iedere fase van je leven is er eentje waardoor je, je programma toch weer aan moet passen.

Aankomend weekend heb ik een reünie van de basisschool, maar ik ga het niet doen, ook al had ik heel veel zin in. Ik moet er niet aandenken, de drukte, het geroezemoes, de prikkels etc. Nee, dit weekend staat voor rust & quality time met het gezinnetje. Een uurtje of misschien wel 2 slapen overdag en ik hoop op lekker loopweer. Misschien kunnen we naar het bos, de dennengeur opsnuiven, de mooie kleuren bewonderen, saampjes, saampjes met mijn gezin. Fijn weekend allen!

Liefs,

Sjanie

Hoe dan??? Eerste uitstapje

Tsja .. na mijn herseninfarct ben ik toch  lichtelijk autistisch geworden. Dingen eerst proberen en het dan doen. Daar ben ik erg onzeker in, in nieuwe dingen, dingen die ik niet ken. Dan ligt er in één keer zo’n lief meisje in de wieg en is alles nieuw. Dat gaat me eigenlijk best goed af, maar bepaalde handelingen nog niet.

Allerlei vragen spoken door mijn hoofd: “wat neem je allemaal mee?
“hoe gaat ze in de auto?” “Pas het allemaal in de auto?” “Is er een mogelijkheid om haar te verschonen?” “Stel je voor dat ze gaat spugen?” “stel … stel … stel … alles kan hypotetisch zijn, maar ook realistisch. Wat mijn ervaring is het gewoon doen, maar niet in je eentje. Gewoon even oefenen met manlief of iemand anders die weet van je NAH.

Zondag was het zo ver, we zijn met Lina naar Capelle geweest, een luiertas vol met schone kleren, het flesje, voeding, slabje etc. We nemen ook de reiswieg mee, omdat als ze de hele tijd in een  maxi cosi moet liggen, wordt ze niet blij. Ik denk altijd, zou ik het zelf fijn vinden? Om zo te slapen? Je wilt toch liever helemaal gestrekt liggen.

We hebben een zoet en tevreden kind, geen kick gegeven en wij? Wij hebben het leuk gehad, een keer weer een uitje, een keer weer de deur uit, uit onze eigen woonplaats. Dat heb ik gemist, dat hebben wij gemist even heerlijk, quality time met ons gezinnetje.

Nu is het maandag en merk dat ik toch teveel heb gedaan het weekend, teveel prikkels, dus vandaag een dagje rust. Een dagje in de stilte, alhoewel ik wel een wandeling heb gedaan met de buurvrouw en Lina, lekker een uur, hoofd in de wind, lekker alles van me af laten waaien. Toch 3 keer bezoek, zwemmen & een middagje weg. Volgende keer toch anders plannen. Soms baal ik er weleens van, want op dat moment gaat het goed, op dat moment kan het allemaal wel .. maar later moet ik toch op de blaren zitten.

Dus ik heb eten uit de vriezer gehaald, Lina ligt te slapen, ik laat de boel, de boel hier, schrijf het even van me af en ga zo ook even lekker naar bed. Daag maandag, daag wind, daag stofzuigen, daag was, …. daag allemaal! Ik pak even mijn rust! En oh ja, ik vergeet óók niet na te genieten, want ik heb wel een heel leuk weekend gehad en die pakken ze niet meer af.

Liefs,
Sjanie