Even bijkomen ..

Even bijkomen en (helaas) niet van het lachen. Ik heb een behoorlijke terugval en loop achter de feiten aan. Had ik het etentje met de meiden niet moeten doen? Niet naar de verjaardag van mijn moeder moeten gaan? Kopje thee bij een vriendin laten schieten? Ieni minie gym voor Lina laten zitten? Ja had misschien allemaal slim geweest maar ik leef, wil leven. En ja ik weet dat het niet kan, zoals ik graag zou willen, maar dat kleine beetje, dat moet toch wel kunnen?

Onze kleine meid is ziek geweest, bijna 40 graden koorts en schrik je toch als ouder. Het was ook de eerste keer voor ons, haar waterige oogjes, hangen tegen mama, huilen, de hazenslaapjes….gisteren was ze koortsvrij en merk dat ze vandaag weer in haar goede hum zit.

Onvoorzien, een kind is best onvoorzien en zij leidt. Zij leidt mij de dag door, we hebben vaak lol & plezier maar de afgelopen week was het minder. Nu is deze mama ook grieperig en doodmoe. Wat doe je dan??

De afgelopen dagen weinig gedaan, alleen het noodzakelijke. Wasje draaien, eten koken, boodschappen laten bezorgen, veel thee drinken, onder een dekentje op de bank en mee liggen. Als de kleine op bed is, lig ik ook.

Mijn pa kwam gisteren langs en maakte zich zorgen, ik zie er inderdaad niet echt florisant uit. Manlief zei gister: “je ziet er afgepeigerd uit.” Zo voel ik me óók, doodmoe…de kleine meid is gisterenmiddag naar mijn ouders gegaan, zodat ik even kan bijtanken, een nacht & een dag. Voel ik me schuldig? Heel eventjes, maar de moeheid wint. Vannacht wederom geen goede nacht gehad. Ben ik nou zo overprikkeld? Kan wel janken van de moeheid.

Ik moet bijtanken, bijkomen … dat gaat me natuurlijk niet lukken in één dag. Maar wel even lucht, even slapen, voor slapen, bijslapen, gewoon rust. Het weekend ook niets, naast de dagelijkse dingen. Het is genoeg, dat is genoeg.

Gelukkig vinden opa en oma het leuk dat Lina komt logeren, ik word er een leukere persoon van als ik even kan toegeven aan mijn moeheid. Dat hou ik voor ogen, voor ons & voor mijzelf. Geen schuldgevoel, geen “ik doe haar tekort” … alleen heb ik dat stiekem toch. Zal wel “moeders” eigen zijn 😉

Liefs,

Jeannette

Mama mist je .. kleine ❤️

Bakken vol …

Een bak energie heeft de avond met vriendinnen gekost maar oh wat was het weer leuk. Ik ben dan ook ik, ben mezelf, kan mezelf zijn. Het gaat met een lach & vaak met een traan want we gaan ver terug. 

Gisteren over de periode gehad van mijn infarct, wat de vriendinnen deden toen ze het hoorden. Het is al 10 jaar geleden maar toch lijkt het op de dag van gisteren. Het is fijn om óók dat te kunnen delen ipv van mannen, wijn & piemels 😂

Er staan wat dingen op de planning deze week dus vandaag rust, rust in mijn pyjama, in & om bed. Mijn mama is jarig en ze geeft zaterdag een feest, ze wordt 65. We gaan op haar verjaardag even gezellig eten. Kapper, lesje Pilates, Ieni mini gym, gezellig lunchen met mijn schoonouders, feestje ma en hapje eten. De week is goed verdeeld en ik ga er niets meer bij doen. 

Vanmorgen met manlief gekletst en dat ik zei: “het is ook niet niks voor jou om iedere keer rekening te houden met dingen doen.” Hij zei, heel lief: “dat is niet nodig want ik vind het voor jou het ergste.” Het is iets, dat ik altijd iedereen “tot last ben.” Het moet soms gaan op een manier wat eigenlijk helemaal niet bij me past….maar ik moet. Ik moet dingen aanpassen om te blijven functioneren en zorgdragen voor onze kleine meid. 

Ik voel me iig beter als 3 weken geleden, maar ik ben nog niet op mijn oude level. Het geeft niet, ik geef het de tijd…tijd om tot rust te komen, tijd om na te denken “hoe verder” want zei vanmorgen tegen manlief dat ik me eigenlijk niet meer zo wil voelen als de afgelopen weken. Tenminste de dingen die ik in hand heb. 

Verschillende emoties zijn aan bod gekomen de afgelopen weken van boosheid naar blijheid, van verdriet naar intens gelukkig zijn. Het is veel maar ik ben blij dat ik dit mee mag maken, met strubbelingen wellicht, daar deal ik mee & daar dealen wij mee. Ik ben niet alleen….je hebt het samen. 

Ik ben een dolgelukkige moeder, een gelukkig mens met een hele fijne kring om mij heen. Ze laten me, ze laten me in mijn waarde om wie ik ben. Nu ik nog, nu ik nog vrede sluiten met mijzelf. Met een moeder met NAH, die het net even iets anders moet gaan doen. Een uitdaging, ik hou van uitdagingen. 

Fijne zondag!

Liefs,

Sjanie

Liefde!!!! ❤️

De dag … na Lina dag

Ik heb echt Off day gehad woensdag en dit komt gewoon door vermoeidheid. Zie dingen niet realistisch, beren op de weg, zoals je het ook kan noemen. De dingen niet helder kunnen zien, wordt boos om iets waar ik normaal niet boos om wordt, ook verdrietig. Dus de emoties niet onder controle. Dat is kut….oeps een scheldwoord. Over scheldwoorden gesproken, óók dat doe ik vaker als oververmoeid ben. Het gevoel dat “niets lukt” of “alles laten vallen.”

De Lina dag, dus de dag “zonder Lina” is wel beter gegaan. Ik heb wat meer vrije tijd in kunnen vullen voor mezelf. De regels voor een leven met balans zitten in mijn hoofd, schrijf het nu en dan op dus straks ga ik het uitwerken. Daarnaast is het gevoel, mijn gevoel dat ik nooit meer de oude wordt. Dat maakt me verdrietig, omdat ik graag wil en misschien te graag wil. Te snel wil, veel wil…”waar een wil, is een weg” geldt niet helemaal voor NAH-ers. 

Toch wil ik deze uitspraak positief gaan belichten. Want wil ik? Ik wil graag een leven met balans. Ik wil graag dingen doen waar ik energie van krijg, ook al kost het  energie. Ik wil graag een evenwichtige vrouw blijven en ja daar is ie weer: “balans!” Balans tussen rust & activiteiten. Deze balans mag ik weer uit gaan vinden, want wat werkt nu in ons gezin. 

Het is verdrietig om iedere keer weer met de neus op de feiten worden gedrukt. Het doet pijn, maakt me soms boos, maar ik wil…ik wil verder op wéér andere manier. Een andere manier van leven, waar de hoofdmoot is: “wees niet te streng voor jezelf.” Ik kom er wel uit, samen met manlief. Ik heb veel steun aan hem, óók aan mijn ouders & wat vriendinnen.

Vandaag is een betere dag, die heb ik in ieder geval in de pocket. Het blijft zoeken, zoeken in wéér een andere fase van mijn leven, naar “hoe dan?” Hoe pak je het aan? Hoe pak ik het aan? Het gaat gelukkig beter als 2,5 week geleden….ik ben er nog niet. Ik heb gewoon een goede terugval, een terugval die helaas vaker voorkomt en nog voor gaat komen. Leer je ermee leven? Nee! Het komt vaak onverwachts! Ik deal ermee, ik deal met NAH en meer niet. 

Liefs,

Sjanie 

Lina dag 

Lina dag, betekent dat dinsdag  mijn ouders oppassen op Lina. Vorige week veel te druk geweest op de dinsdag dus ga het anders doen! Gisterenavond al de aardappels geschild en we eten makkelijk, spinazie met 2 eitjes erbij. 

Juist de dinsdag, moet ik meer pakken voor uitrusten & ontspannen. Toevallig gisteren een tip gekregen van een moeder met NAH, doe dingen wat energie kost maar tegelijk ook energie van krijgt. Een goede en ga hier over nadenken & proberen. 

Een paar dingen die ik weet, maar die ik soms toch “aan mijn laars lap!” Bijvoorbeeld bezoekjes of bezoek ontvangen kost me energie, maar daar krijg ik ook energie van. Wat belangrijk is, de duur, dus de tijd van bezoekjes kost me meer energie als dat ik ervoor terug krijg. Dus daar moet ik meer op gaan letten.

Daarnaast hoe gezellig ik het soms ook vind, laat naar bed gaan, een gezellige avond hebben, het geeft mij energie maar het laat naar bed gaan, kost mij meer energie dan dat ik ervoor krijg. Dus ook daar meer opletten. 

Je ziet niks, het komt later, de man met de hamer. Het is dus vooral heel consequent leven….met soms een keer een uitglijder. Dat wil ik, soms ook nodig maar belangrijk is dat ik deze kan incalculeren. Een activiteiten, uit eten, een verjaardag, een feestje…om een keer van de regels af te wijken moet ik dat regelen. Zorgen dat manlief thuis is, die me kan helpen.

Vandaag, dinsdag…”alles mag & niets moet” dag. Ik heb alleen een afspraak bij de podoloog. Laat jullie later weten of deze dag beter is verlopen als de vorige dinsdagen. 

Liefs,

Sjanie 

Ieni mini

Ja, je leest het goed….wij hadden vanmorgen Ieni mini gym. Was wel in twijfels om te gaan, want mijn nacht was met één woord: “ruk!” Toch de stoute (sport) schoenen aangetrokken en mijn oordopjes in de tas gedaan.

Er waren ong 7 kindjes, met vader & moeders. Wat kan ik genieten van het zingen met de kleine, wat hebben we lol als we samen dansen, wat een feest! Feest, vooral voor Lina, voor mama ook een beetje. 

Het feestje duurt 1 uurtje en hebben daarna nog koffie gedronken met de andere moeders. Lina sliep daarna wel een hele 3 kwartier. Mijn energie, mijn energie is laag…het gaat beter maar een slechte nacht voelt weer terug bij af. 

Ik weet dat het goed komt, ik weet dat even een “hersenspinsels” zijn die inderdaad niet berusten op waarheid. Ik laat de boel, ik laat de boel de boel. Ik stop met schrijven en ga mee. Ik ga mee met onze Ieni mini! 

Liefs, 

Sjanie 

Lina & ik toen deze leeftijd had

Ongelukkig gelukkig 

Ik zie wat je denkt …. wat een rare titel. Ik zal het je uitleggen. In mijn vorige blog heb ik uitgelegd dat ik naast NAH óók een pijnsyndroom heb aan mijn rug en benen. Dit uit zich in zenuwpijn en ik zal je zeggen dat dit geen prettige pijn is. Ooit kiespijn gehad? Ja? Dat is de pijn die ik voel in mijn benen & rug. 

Maar Sjanie, dat heeft toch niets te maken met je NAH? Jazeker heeft dat weerslag op mijn NAH. Pijn is een energie vreter en juist deze energie heeft weerslag op mijn NAH. Het vervelende is, dat als ik veel pijn heb, dat hierdoor ook weer signalen komen van “over de grens gaan.” Dus wat moet je dan doen? Juist, terug naar de basis….terug naar alleen even “wij” want “me, myself & I” gaat niet meer op. Lina is er, Lina is naast mijzelf een grote prioriteit. Zij moet verzorgd worden. Daarnaast wil ik energie overhouden voor manlief. Is genoeg, genoeg voor nu. 

Daarnaast heb ik ook een peesontsteking in mijn knie te pakken. Hoe dan??? Hoe kom je er vanaf kan je beter denken. Weinig belasten, ijzen & omhoog. Het gaat gelukkig al beter, maar val weer van het één naar het ander. Daarnaast is het teken, een teken van mijn lijf wat ik eigenlijk heb genegeerd maar waar ik nu achterkom. 

Deze tekst had ik vorige week al geschreven, ik voelde het, ik was moe, ik ben moe…..

Ik ben kapot, mijn energie level is 0% en het is teveel geweest. Ik dacht het goed ingedeeld te hebben, overal maar kort gebleven maar klapte gisteren in elkaar. Manlief zei: “je emmer is vol hè?” Ja, mijn emmer is vol én overstroomt. Het klote is, ja even het woord klote, het komt altijd achteraf, achteraf krijg ik de klap en dacht toch dat het best goed ging. Zeker met de dingen die ik heb geleerd de afgelopen jaren. Met een kind…zal het toch weer een tikkeltje anders zijn. 

Gisterenavond boodschappen gedaan en ik stond in de rij bij de kassa. Een vader met jochie stond voor me en dat jochie legt een inmens grote pompoen op de band. Ik zeg: “zo, waar heb je die vandaan?” Het jochie kijkt me aan en zegt: “daar mevrouw, wilt u het ook? Ik loop wel even mee!” Super enthousiast, daar hou ik van. Hemelsbreed 20 stappen van de kassa, pak ik de pompoen en draai me om en zie dat mijn karretje is verzet. Er waren mensen voorgekropen…

Ineens hoorde we “kassa 1 gaat voor u open!” De man met het jochie moest lachen en kijken elkaar aan en ik dacht “karma!!!” Dus ik zet alle boodschappen op de band en als laatste de eieren, maar niet op de band maar ernaast. BAM….12 eieren over de grond, kapot. Met tranen in mijn ogen zeg ik tegen de kassa medewerkster: “sorry, ik wil ze gewoon betalen.” Het meisje reageert lief en zegt: “het kan gebeuren mevrouw … het zijn maar eieren.”

Dat was de druppel…die focking eieren. Maar ook een druppel van bewust zijn want hoe belangrijk zijn kapotte eieren? Ik ga nu mijn rust pakken en naast voor Lina zorgen, even niets plannen. Even weer op orde komen en dan kijken wat ik anders moet gaan doen. Ik kan onmogelijk in de modus “me, myself & I” en geloof me … dat wil ik niet. Toevallig vorige week met manlief een gesprek hierover gehad, want terug naar de basis was altijd ook eenzaam. Dat ben ik niet en zal ik ooit voorlopig niet worden. De gulle glimlach, haar lieve koppie, haar komische fratsen….onze Lina zorgt hiervoor. 

Het komt goed, dat weet ik….maar moet toch weer dingen anders gaan doen. Weer een andere modus? Ja! Dat kan niet anders, toch weer dingen afzeggen, activiteiten verkorten, want mijn hersenen draaien overuren, teveel belasting geweest de afgelopen maand….teveel dingen tegelijk in een weekend en ik dacht er goed aan te doen om het zo te doen. Nu eerst rust, rust om bij te komen, rust om weer op mijn energielevel te komen. Alles wat staat, vervalt even….leven op het moment, in het hier & nu en kijken of ik energie heb om naar bepaalde dingen te gaan. De accu moet weer volgeladen worden…..voor nu “CTRL-ALT-DELETE!!!” 

Liefs, 

Sjanie 

Lina met Sjanie 

Maandag, maandag gaat manlief & papa weer werken na 3 weken vrij geweest te zijn. Het is goed, het is goed zo…een ritme op te bouwen, zal heus wel zoekende zijn maar heb besloten om niet te streng voor mezelf te zijn. Laat de teugels vieren Sjanie, zeg ik tegen mezelf.

Dat laatste is lastig, zal lastig worden, maar ik wil er wel zo ingaan. Realistisch, hoe ik ben, een uitdaging, dat wordt het, maar het gaat ons lukken. Voor manlief ook wel weer wennen, zonder zijn kleine meid om zich heen. Zijn grote meid kan hij wel missen hahaha…dat was al zijn normale ritme natuurlijk 😉

Papa gaat geld verdienen voor jouw Pampers, zei ik vanmorgen tegen Lina. Lina keek scheel en ik zei: focus Lina, focus! Ik lach hardop, ze kan zulke leuke gezichten maken. En ik zeg dan: “mama lacht je niet uit, maar lacht je toe!” Vandaag zijn we voor het eerst een dag alleen, ik moet wennen, maar leuk wennen. Ontbeet pas om 11 uur maar zij gaat voor, ze was aan het huilen en wilde alleen maar vastgehouden worden. Dat doen we dan!

Focus Sjanie, focus…op Lina en op jezelf. Dat is nu het belangrijkste. Belangrijk is dat als ik goed voor mezelf blijf zorgen, zorg ik ook goed voor haar en manlief. Zoekende, zoals ieder nieuwbakken moeder, misschien voor mij nog iets extras hoor ik van moeders met NAH. Daarom, focus…focus op de prioriteiten, focus op Lina, op jezelf, zorg dat we ons natje & droogje binnen krijgen en de rest is even bijzaak. 

Vandaag hutspot, gisteren gemaakt en woensdag neemt mams nasi mee, super fijn! Er staan wat afspraken deze week, zoals fysio, afspraak bij het consultatiebureau voor Lina, onze hulp komt weer….genoeg, genoeg voor deze week dus even geen kraamvisite. Het weekend staan er weer een paar. Prima en daar heb ik rust bij. Ik ga genieten van ons kleine moppie, ik lig zelf en geniet dat ze nu haar oogjes dicht heeft en slaapt. Fuck de tv, ik heb een ander mooi beeld ervoor terug gekregen. Love iT!!

Liefs, 

Sjanie 

 

Lina & Sjanie

 

Groene, oranje & rode zone

Het is grijs buiten maar van binnen voel ik me weer een beetje “groen!” Groen???? Denk jij hardop?? Ik zit weer een in de groene zone …. maarre watte?? Groen? De zones die wij hebben besproken n.a.v. mijn hersenletsel. Ik denk dat mensen die NAH hebben, dit kunnen beamen en alleen maar “ja” zitten te knikken achter hun beeldscherm. Ik zal het zo goed als mogelijk proberen uit te leggen.

We hebben de groene, oranje en rode zone. De afgelopen 3 weken heb ik in het begin vooral in de “rode zone” geleefd en dat is niet goed. Wat betekent de rode zone voor mij? Dat ik dus zwaar overprikkeld ben, waardoor hou ik een beetje in het midden. Ik heb me erg goed gevoeld, waardoor ik dacht dat ik bepaalde dingen wel aankon, maar daarnaast ben ik zwanger dus mijn hormoontjes gieren ook door mijn lijf en is totaal nieuw voor me.

Wat ik al eerder heb geschreven is dat ik dan weer terug ga naar de basis, de basis is alleen, alleen in de stilte, soms ook echt vol eenzaamheid, verdriet en boosheid. Het struint zo erg tegenover mijn karakter. Wat ik hierdoor bereikt heb, is langzaamaan weer naar de oranje zone te kruipen en dat is gelukt en hier vandaan naar de groene zone. Als ik in de oranje zone zit, betekent dat ik bijv. hakkel over mijn woorden, dat ik dingen niet goed opschrijf, dat ik verkeerde woorden zeg, dat de geluiden om mij heen harder binnenkomen, slecht slapen, druk bij mijzelf leggen etc. Is dat ik merk en geloof me dat gaat echt al heel lang goed, moet ik mezelf even terugtrekken.

Het terugtrekken werkt als volgt bij mij: wandelen, zwemmen, fietsen = hoofd leegmaken waardoor ik verder kan. Dat werkt goed maar nu had ik één ding even over het hoofd gezien, waar ik nog niet mee te maken had gehad en dat was het zwanger zijn. De hormonen zijn hierdoor ook met mij aan de haal gegaan, maar goed ik zit weer in de groene zone en dat voelt fijn, dat voelt prettig en ik voel me weer mezelf.

Maarre … wat betekent de groene zone voor mij? De groene zone betekent dat als er iets “onvoorziens” gebeurt dat daar ruimte voor is, dat ik niet in paniek raak in mijzelf, dat ik niet overstuur raak en ik ben er heilig van overtuigd dat de volgende fase van onze zwangerschap / bevalling / baby krijgen dat hier vast wat onvoorziene dingen gaan gebeuren. Ik ben er nu gerust op, ik ben nu gerust dat ik het kan hebben, wel met de dingen die manlief, de gynaecoloog en ik hebben besproken. Rust pakken, weinig kraamvisite, geen avondbezoekjes en gewoon puur aan elkaar wennen. Dat is ruim voldoende en zolang ik niet over mijn theewater gaat … help ik manlief óók en ben ik een plezierige moeder straks voor onze kleine meid. Ik zie alleen maar “win-win” situaties voor me.

Vandaag heb ik een date, een date met manlief!! We gaan samen lekker lunchen, gewoon omdat het kan, lekker met zijn tweetjes, onszelf laten verwennen. Sinds gisteren is het kamertje helemaal gereed, de bedjes (ja ze heeft een wieg & ledikant) opgemaakt. De komende weken blijf ik lekker in mijn cocon, om nog meer op te laden, buiten alle ziekenhuisafspraken om, plan ik niets, ik zit er best. Geniet van jullie zondag en maak er iets leuks van met elkaar!

Liefs,
Sjanie

img_0906
Week 38 – zwanger

 

 

 

 

Vanuit de cocoon

Weekje voorbij, een week met veel tranen & emoties, een week vol van weinig slapen & vermoeidheid. Kortom, het was me een weekje wel! Ik voel me in ieder geval ietsje beter. 

Controle bij de gynaecoloog en tot de conclusie gekomen om toch weer even met iemand te gaan praten. Mijn neuropsychologe benadert en die zei: “heb vertrouwen, heb vertrouwen in jezelf!” Dat gaf me rust, want ik weet dat ik hier uitkom en ik weet dat ik mezelf de tijd gun, dat wil ik en dat doe ik. 

Belangrijk is dat ik straks zo uitgerust mogelijk mijn keizersnede ingaan, zorgen dat ik weer tussen de lijntjes zit om óók manlief te helpen. We hebben veel gepraat en hij (en de rest) snappen dat het soms retelastig is om binnen de grenzen te blijven, als ik me goed voel. Dat is dus DE valkuil voor mij en andere mensen met NAH. Stoppen terwijl je eigenlijk nog kan. 

Ik kom langzaam tot rust, dit is er ook langzaam ingeslopen dus geef mezelf de tijd. Ik rommel, ik loop, ik fiets, ik slaap, ik lees een tijdschrift, ik kijk Netflix….and repeat. De rest heb ik allemaal gecanceld, afspraken, alleen afspraken in het ziekenhuis staan, dat is genoeg. Dat is genoeg voor nu! Het zijn spannende tijden, ik heb er echt ook heel veel zin in. Erg benieuwd hoe ons kleine meisje eruit ziet, benieuwd hoe ze is of we ons zelf herkennen. Daarnaast is het nieuw, ik weet niet wat er komt, wanneer..nieuwe dingen. 

We gaan het doen, daar heb ik het volste vertrouwen in, manlief & ik. Super team zijn we! O ja, er zijn natuurlijk ook hormonen, hormoonmonster noem ik mezelf soms gekscherend. Emoties, hormonen, zwanger, NAH….alles zo bij elkaar mag ik best zo’n week hebben. Misschien duurt het wel 2 of 3 weken, prima, zo is het nou eenmaal. Ik trek me terug in mijn cocoon en wil jullie een fijn weekend wensen. 

Liefs,

Sjanie 

Over mijn theewater 

Tsja, dat was ik gisteren .. alles was teveel, erg overprikkeld. Iedereen wil me nog even zien voordat ik beval dus had iedere dag één of soms twee afspraken. Ik slaap niet goed omdat onze kleine tante Pollewop op mijn blaas ligt te drukken. Conclusie: 4 tot 6 keer naar de wc per nacht.

Dat laatste geeft niet, het is wat het is. Het eerste ga ik actie op ondernemen en ga niets meer plannen. Heb gisteren één grote huilbui gehad, met manlief gepraat omdat ik toch meer wil wat ik aankan. Dus hop gas van de lolly af, terug naar de basis om goed tot rust te komen. 

Op mezelf, alleen, plan alleen afspraken die “moeten” en dat is zwemmen, fysio & gynaecoloog. De rest kijk ik, ik kijk hoe ik me voel per dag. Als ik het zo aanpak, ben ik er snel weer bovenop. Dat weet ik, is mijn ervaring en heb er vertrouwen in. 

Wat voelde ik me ellendig gisteren, puur omdat ik niet goed naar mezelf heb geluisterd, puur om mensen tegemoet te komen, puur om mensen niet teleur te stellen. En wat is het resultaat? Ik heb mezelf teleurgesteld en dat voelde absoluut niet goed gisteren. 

Ik heb redelijk geslapen, voel me beter als gisteren en ik hou me aan de afspraken die ik met mezelf & manlief heb gemaakt. Dat zijn óók afspraken met mezelf. Met mezelf, manlief en de kleine. De laatste weekjes, de laatste loodjes staat ik het kader van goed voor “ons” zorgen & rust pakken! 

Het blijft terugkomen, hoort bij mijn leven, ons leven. Soms is het even weg, tenminste dat denk ik, maar dit komt puur omdat ik goed naar mezelf luister. De beperkingen, de onzichtbare beperkingen die zelfs voor mij onzichtbaar zijn. 

Dat is fijn, dat is fijn om dat weer te voelen. Dus hup hup naar de basis, voor jezelf, voor manlief, voor je ongeboren kind. Ik ga zorgen dat ik weer goed in mijn vel kom te zitten, let’s do iT!!! 

Liefs,
Sjanie