De omweg met NAH

De winter is voorbij, alhoewel de temperaturen nog een beetje moeten wennen aan het lente gevoel, maar de voorjaarstemperaturen komen eraan.  In de winter zien wij vaak minder mensen, alsof iedereen onder een steen heeft gelegen … kom er maar weer onder vandaan mensen, de lente is in het land. Het zonnetje komt voorzichtig achter de wolken vandaan, onze vitamine D bol is in zicht en we kunnen meer naar buiten.

Als je NAH hebt, liggen depressies op de loer. Waarom eigenlijk? Een depressie is iets wat in je brein ontstaat en deze worden aangewakkerd door overprikkeling, dus “jezelf overvragen.” Als je NAH hebt, is een stuk van je hersenen beschadigd, die zijn kapot. Deze kapotte hersenen staan allemaal voor een functie, denk maar aan: praten, ruiken, je emoties niet onder controle hebben, maar denk ook aan concentratie problemen, plannen, dingen organiseren etc.

Ik ben altijd een kind geweest van “praktisch” en een tiener die je geen theorie moest laten leren uit een boek, alhoewel ik wel na mijn CVA een HBO opleiding heb gevolgd voor juridisch secretaresse. Ik moest en ik kon, ik ging met mijn hakken over de sloot en haalde hiervoor het cijfer zes. Geslaagd!! Na mijn CVA ben ik een vrouw geworden van tekeningen, om dingen nog beter te kunnen begrijpen.

Let niet op mijn tekenkunst, maar deze kwam van de week langs bij therapie en deze is erg duidelijk. Voor mensen die NAH hebben, maar óók om het mensen uit te leggen. Ik heb mijn CVA aan de linkerkant gehad en dat betekende in het begin van de CVA dat  mijn rechterkant verlamd was. Een verlamd been, een verlamde arm en een scheef gezicht. Als dat alles was …. helaas, want daarna werden de “cognitieve beperkingen” zichtbaar. Ik had afasie, ik kon niet schrijven en mijn enige woorden waren in het begin: “papa” en “hallo.”

Al de bovenstaande dingen zijn bijna opgelost, ik praat weer als een malle, ik kan goed schrijven en mijzelf juist goed uiten tijdens het schrijven. Dus dan heb je toch nergens geen last meer van??? Waarom ben je nou zo moe met NAH? Ik kan het uitleggen, in Jip en Janneke taal en ik geloof dat dit voor iedereen duidelijk is.

Mijn hersenen willen praten dus moeten eigenlijk van A naar B .. helaas lukt dat niet meer, omdat daar een deel van mijn hersenen kapot is. Je ziet het in het plaatje als “een ongeluk.” Maar waarom praat je dan toch? Onze hersenen zijn zo slim, om dit op te pakken, vooral bij mensen die op jonge leeftijd een CVA hebben gehad of een ander ongeluk hebben meegemaakt. Onze jonge hersenen, zijn slim, want ze gaan van A, naar C, naar D, naar E .. en hop naar B.

Daar is de praatfunctie en kan ik erop los babbelen. Dit plaatje geldt voor al de acties die je hersenen moeten maken. Door deze omweg, dus de weg duurt langer, je bent langer onderweg en daardoor ontstaat de vermoeidheid. De mentale vermoeidheid, de mentale belastbaarheid van een mens, de mens met NAH.

 

 

img_7024
Bron: Vesalius

 

Ik vind dit plaatje erg duidelijk, het geeft mij meer inzicht wat er nou gebeurd in mijn koppie. En nu is het helemaal niet gek dat je dus moe kan zijn met NAH. Kan je dan helemaal niets meer? Juist wel, alleen het gaat anders, het moet anders, om goed in balans te blijven. Je denkt er alleen meer over na, als je bijvoorbeeld een leuke activiteit heb in het weekend zoals een etentje, een borrel met vriendinnen, een feestje, een ochtendje stad of een middagje kinderboerderij. Noem het maar op, mensen met NAH moeten dit plannen. Gelukkig is mijn naam ook “mevrouw Plan” en kan dat ik meestal goed.

Een duidelijk plaatje, als mensen niet precies weten hoe het werkt, misschien jijzelf of mensen in je omgeving. Dit plaatje geeft inzichten en besef. Bij mij gaf het vooral besef, het is duidelijk, het was al duidelijk maar het is inzichtelijk. Dus probeer rond je grens te blijven en als je er een keertje overheen gaat? Dat kan, zo is het leven, bewust of onbewust, maar maak dan wijze concessies. Pak je rust, ga lekker naar buiten, pak die vitamine D en zorg goed voor jezelf, want niemand anders kan dit voor je doen.

Liefs,

Jeannette

Hoofd versus hart

Verstand versus gevoel … herkennen jullie dit? Hoofd versus hart! Je hoofd zegt: “dit is verstandig!” “Dit is juist nodig om bij te kunnen tanken.” “Dit is sterk van je. “Het is een dappere keuze.” “Het is goed dat je toe geeft, dat je het wilt toegeven en dat je het durft toe te geven.” “Het is goed waar ze nu is.” “Jij kan opladen, bijtanken, jij kan bijkomen, je rust pakken en slapen.”

Mijn hoofd is best verstandig! Toch? Ja zeker .. maar daarentegen huilt mijn hart, huilt mijn moederhart zoals ze dat tegenwoordig noemen. Mijn hart huilt als ik mijn dochter achterlaat bij opa & oma. Ik weet dat ik er goed aan doe en hou mezelf voor ogen dat het niet voor altijd is. Het is tijdelijk, het is een tijdelijke en tegelijkertijd óók een hele fijne oplossing. Ze heeft het goed, ze is blij, ze is enthousiast, ze doet haar ding, net zoals thuis. Mijn ouders vinden het fantastisch om wat meer op te passen en ze krijgen energie van dat meisje.

Dan mijn hart .. hart versus hoofd. Mijn moederhart huilt. Faal ik als moeder zijnde? Is mijn schuldgevoel terecht? Moet ik mezelf eigenlijk schuldig voelen? En het meest pijnlijkste gevoel is: “hier hebben ze me voor gewaarschuwd.” Mijn hoofd antwoord op mijn “hart-vragen.” Mijn hoofd antwoord: “nee meissie, je faalt niet, het ziet je nu gewoon even niet mee.”

Mijn hoofd heeft gelijk, mijn hoofd zegt: “het is zoals het is!” “Het is nu zoals het is .. en niet voor altijd.” Leven in het nu, leven op het moment, leven per dag, misschien nu wel per moment, per uur en niet te ver vooruit kijken. Hart versus hoofd. Hart wil meer, het hart wil veel meer .. maar mijn hoofd zegt: “stop!”

Het is goed, het is fijn, nee het is superfijn dat het zo kan. Ik kan op de dagen dat zij bij opa & oma is én opladen én aan “ons” werken. Wat bedoel je met ons? Dat vraag jij jezelf af….ik ben aan het werk, aan het werk om het weer op de rit te krijgen. En óók dat gaat niet snel genoeg voor me, maar ik gun mezelf de tijd en de rust, wat ik echt niet makkelijk vindt.

Het weekend voor Kerst, wat ga je dan doen? Wat ik ga doen? Hier wat tips die ik gebruik voor mijn eigen “pre party” voor de kerst:

  • Je plant de dagen niet vol en eigenlijk is het verstandig om deze dagen gewoon “leeg” te laten. Zeker als je beide Kerstdagen iets op de planning hebt. Meestal is er én een familie én een schoonfamilie. Ik heb dus niets en hou me rustig!
  • Zorg voor een “lege mind” dus een leeg hoofd .. ga wandelen of stap op de fiets. Ik heb een heerlijk eind gefietst met mijn dochter.
  • Zorg dat je de voorbereidingen aan iemand anders kan overlaten of zorg voor hulp. De voorbereidingen heb ik zelf aan iedereen overgelaten ..
  • Veel kinderen om je heen? Pak die lange douche .. en juist die extra lange douche. Zeep je extra eng, neem een masker en laat al je stress in het doucheputje stromen.
  • Is je Kerstoutfit schoon en gestreken? Hang deze dan al vast klaar .. en ook voor je kids. Enne .. ook de schoenen & accessoires.
  •  Maak afspraken met je partner en vooral met jezelf. Hoe laat zijn we aanwezig? Hoe laat gaan we weg? Dus de duur, de tijd van je activiteit. Kijk goed hoe je, je voelt op beide kerstdagen.
  • Maak concessies voor jezelf .. laat de was voor wat hij is en bedenk goed: “wat is belangrijk voor mij & mijn gezin?”

Als ik met beide Kerstdagen erbij wilt zijn, wat ik graag wil, moet ik ergens concessies doen. We gaan naar mijn schoonfamilie & naar mijn ouders. De tijd, de duur, de duur van de Kerst korten we in. Alhoewel de dag nog steeds 24 uur telt, korten wij de “feestelijkheden” in.

Daarnaast blijft Lina op maandag, dus op 1ste kerstdag, slapen bij mijn ouders. Een grote concessie, hart versus hoofd, gevoel tegen verstand. Een grote huilbui, twijfels en daarna de vastberadenheid. Zo gaan we het doen, zo kunnen we proberen om erbij te zijn, zo vergroot ik mijn kansen… maar ja … dat hart ….. ik probeer het een positieve draai te geven. Manlief & ik gaan weer een keertje samen ontbijten. Ik denk dat ik een fles koud ga leggen voor een champagne ontbijt.

Ik wens jullie fijne kerstdagen, met een hapje, drankje maar bovenal met balans, balans van jouw activiteit en zorg voor wat meer rust. Zorg dat er een kamertje is waar jij je even kan terugtrekken. En ja .. er is altijd wel een kamertje .. maar doe het .. het is echt even lekker om een beetje bij te tanken. Enne .. denk aan de Kerstman: “ho ho ho!” 

Liefs,

Jeannette

Focus on the good

De titel zegt het al: “focus on the good” dus focus je op de goede dingen van het leven. Deze mindset wil ik graag nóg meer gaan vasthouden. Ik krijg best wat complimenten over mijn blog, over mijn eigen Facebook pagina, hoe ik dingen aanpak en juist deze complimenten komen uit verassende hoeken. Daar ben ik super dankbaar voor!

Loslaten heb ik het in één van mijn vorige blog over gehad. Gemist? Je kan deze blog HIER nog eens lezen. Iemand zei van de week, zij had een hernia gehad en kampt nog met wat problemen zoals pijn of verdoofd gevoel in haar been. Zij zei: “als ik in de ochtend rot wakker wordt, vanwege de pijn, dan denk ik bij mezelf laat het maar los, want deze dag wordt toch niet wat ik ervan verwacht.”

Dit heeft me tot nadenken gezet. Ik denk na over haar uitspraak en wil het toepassen op mijn eigen “beperking.” Dus als ik doodmoe wakker wordt of heb ik pijn (chronische zenuwpijn)….laat ik de dag, wil ik de dag laten, laat ik de dingen die ik van plan was om te doen, los. Als je me goed kent, weet je dat ik dit een hele lastige vindt. Ik wil het toepassen, ik pas het toe en ik heb het meteen toegepast. Het geeft me iets meer rust. Nog niet elke dag, nog niet elk moment .. maar hé ik ben nog in de leer. Dank je wel voor je inzicht!

Daarnaast mijn “controle.” Ik wil overal controle overhouden. Ik ben zo’n zogenaamde controlfreak. De controlfreak in mij,  helpt mij niet om én in balans te komen én om een zo fijn mogelijk leven, te leven. “Probeer nog iets milder te zijn voor jezelf” appte een vriendin. Deze opmerking heb ik opgeslagen en neem ik mee….ik ben al een stuk milder geworden voor mezelf, maar nu zou ik het nog meer moeten toepassen, zeker nu, zeker nu Lina er is.

Zij is mijn dag, zij bepaalt mijn dag … dus ik ga zorgen om in een zo’n goed mogelijk balans te komen en in te blijven. Om in deze balans te komen, red ik het even niet in mijn uppie op de dag. Hulp vragen vind ik lastig, wil niemand tot last zijn, wil van niemand afhankelijk zijn, maar toch ga ik het doen, toch heb ik het al gedaan. Mijn ouders passen iets vaker op, op Lina, zodat ik een beetje tot rust komt. Daarnaast werk ik aan mezelf, werk ik aan mezelf om weer op een goed energielevel te komen.

De ergotherapeut

Morgenochtend komt er een ergotherapeut langs die verstand heeft van NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) en zij gaat mij helpen, wat handvaten geven, wat richtlijnen om mijn dag te verdelen, hoe organiseer ik mijn huishouden etc.  Het ging best goed, óók al heb ik altijd “terugvallen” gekend sinds mijn NAH. De terugvallen duurde wél korter, maar toen was ik vooral alleen en kon ik beter bijtanken. Nu wil ik leren, NAH in ons gezin toe te passen. Ik wil de kwaliteit van mijn, nee ons leven verbeteren. De tijd met elkaar, de tijd voor elkaar en de tijd met anderen, zoals familie & vrienden.

Dat laatste is er de afgelopen maanden niet of nauwelijks. Het kost me teveel energie, het brengt me (nog) niet de energie wat je er eigenlijk uit kan halen. En daaraan merk ik, dat ik gewoon even niet in orde ben. Overbelast, mentale vermoeidheid, koppie vol en stuk verminderde energie. Ik kom de dag door en dat is het .. en dat is genoeg, dat is genoeg voor mij.

Ik lees vaak over NAH, het is ongrijpbaar, het is ontastbaar, het is een strijd en blijft een strijd, want ik ben ervan overtuigd dat iedere fase van je leven NAH weer moet gaan “evalueren.” Waarom ik daarvan overtuigd ben? Ik spreek, nee niet ik spreek, maar ik heb contact met mensen met NAH en zij lopen allemaal tegen hetzelfde aan. Toevallig kwam ik net een stukje tekst tegen in een artikel op http://www.hersenletsel-uitleg.nl.

Verbeten volhouden

Let op verhoogde en intensere activiteitensnelheid. Alsof iemand verbeten is om vol te houden. Dat lijkt op een ‘standje overdrive’. Dat wordt vaak gezien bij mensen die voor het hersenletsel gewend waren om alles maar vol te houden. 

Deze eigenschap is na het hersenletsel vaak versterkt en de rem is dan zoek. Bij deze mensen is de kans op uitputting en burn-out erg groot. 

  • Let op een verhoogde en intensere activiteitensnelheid. Dat zijn signalen dat iemand op de tenen loopt om een taak toch af te krijgen of om vol te houden vanwege sociale druk. 
  • Veel mensen met hersenletsel kunnen zichzelf niet meer doseren of begrenzen. Dat is geen falen het is een gevolg van het kapotte brein.

Ik lees dit .. bam .. die komt binnen en lees het met een brok in mijn keel .. dit gaat over mij, dit ben ik. Ik ben degene die altijd probeert vol te houden, ik ben degene waarbij de rem er soms gewoon niet is, ik ben degene die haar grens heel lastig kan bewaken, maar ik ben degene die dat wil veranderen.

En óók deze weg zal vervelende bochten hebben, ook dit pad zal niet altijd over rozen gaan, maar hé ik leef, ik leef en wil graag doen wat goed voor mijzelf is en uiteindelijk ook voor mijn gezin, familie & vrienden. Ik leef en langzaam aan kom ik weer op orde en dan denk aan de tekst van een liedje van Nijntje: “twee stapjes naar voren .. en één stapje terug.”

Een bijdehand konijn … maar wat een pienter konijntje 😉

Liefs,

Jeannette

Even bijkomen ..

Even bijkomen en (helaas) niet van het lachen. Ik heb een behoorlijke terugval en loop achter de feiten aan. Had ik het etentje met de meiden niet moeten doen? Niet naar de verjaardag van mijn moeder moeten gaan? Kopje thee bij een vriendin laten schieten? Ieni minie gym voor Lina laten zitten? Ja had misschien allemaal slim geweest maar ik leef, wil leven. En ja ik weet dat het niet kan, zoals ik graag zou willen, maar dat kleine beetje, dat moet toch wel kunnen?

Onze kleine meid is ziek geweest, bijna 40 graden koorts en schrik je toch als ouder. Het was ook de eerste keer voor ons, haar waterige oogjes, hangen tegen mama, huilen, de hazenslaapjes….gisteren was ze koortsvrij en merk dat ze vandaag weer in haar goede hum zit.

Onvoorzien, een kind is best onvoorzien en zij leidt. Zij leidt mij de dag door, we hebben vaak lol & plezier maar de afgelopen week was het minder. Nu is deze mama ook grieperig en doodmoe. Wat doe je dan??

De afgelopen dagen weinig gedaan, alleen het noodzakelijke. Wasje draaien, eten koken, boodschappen laten bezorgen, veel thee drinken, onder een dekentje op de bank en mee liggen. Als de kleine op bed is, lig ik ook.

Mijn pa kwam gisteren langs en maakte zich zorgen, ik zie er inderdaad niet echt florisant uit. Manlief zei gister: “je ziet er afgepeigerd uit.” Zo voel ik me óók, doodmoe…de kleine meid is gisterenmiddag naar mijn ouders gegaan, zodat ik even kan bijtanken, een nacht & een dag. Voel ik me schuldig? Heel eventjes, maar de moeheid wint. Vannacht wederom geen goede nacht gehad. Ben ik nou zo overprikkeld? Kan wel janken van de moeheid.

Ik moet bijtanken, bijkomen … dat gaat me natuurlijk niet lukken in één dag. Maar wel even lucht, even slapen, voor slapen, bijslapen, gewoon rust. Het weekend ook niets, naast de dagelijkse dingen. Het is genoeg, dat is genoeg.

Gelukkig vinden opa en oma het leuk dat Lina komt logeren, ik word er een leukere persoon van als ik even kan toegeven aan mijn moeheid. Dat hou ik voor ogen, voor ons & voor mijzelf. Geen schuldgevoel, geen “ik doe haar tekort” … alleen heb ik dat stiekem toch. Zal wel “moeders” eigen zijn 😉

Liefs,

Jeannette

Mama mist je .. kleine ❤️

Bakken vol …

Een bak energie heeft de avond met vriendinnen gekost maar oh wat was het weer leuk. Ik ben dan ook ik, ben mezelf, kan mezelf zijn. Het gaat met een lach & vaak met een traan want we gaan ver terug. 

Gisteren over de periode gehad van mijn infarct, wat de vriendinnen deden toen ze het hoorden. Het is al 10 jaar geleden maar toch lijkt het op de dag van gisteren. Het is fijn om óók dat te kunnen delen ipv van mannen, wijn & piemels 😂

Er staan wat dingen op de planning deze week dus vandaag rust, rust in mijn pyjama, in & om bed. Mijn mama is jarig en ze geeft zaterdag een feest, ze wordt 65. We gaan op haar verjaardag even gezellig eten. Kapper, lesje Pilates, Ieni mini gym, gezellig lunchen met mijn schoonouders, feestje ma en hapje eten. De week is goed verdeeld en ik ga er niets meer bij doen. 

Vanmorgen met manlief gekletst en dat ik zei: “het is ook niet niks voor jou om iedere keer rekening te houden met dingen doen.” Hij zei, heel lief: “dat is niet nodig want ik vind het voor jou het ergste.” Het is iets, dat ik altijd iedereen “tot last ben.” Het moet soms gaan op een manier wat eigenlijk helemaal niet bij me past….maar ik moet. Ik moet dingen aanpassen om te blijven functioneren en zorgdragen voor onze kleine meid. 

Ik voel me iig beter als 3 weken geleden, maar ik ben nog niet op mijn oude level. Het geeft niet, ik geef het de tijd…tijd om tot rust te komen, tijd om na te denken “hoe verder” want zei vanmorgen tegen manlief dat ik me eigenlijk niet meer zo wil voelen als de afgelopen weken. Tenminste de dingen die ik in hand heb. 

Verschillende emoties zijn aan bod gekomen de afgelopen weken van boosheid naar blijheid, van verdriet naar intens gelukkig zijn. Het is veel maar ik ben blij dat ik dit mee mag maken, met strubbelingen wellicht, daar deal ik mee & daar dealen wij mee. Ik ben niet alleen….je hebt het samen. 

Ik ben een dolgelukkige moeder, een gelukkig mens met een hele fijne kring om mij heen. Ze laten me, ze laten me in mijn waarde om wie ik ben. Nu ik nog, nu ik nog vrede sluiten met mijzelf. Met een moeder met NAH, die het net even iets anders moet gaan doen. Een uitdaging, ik hou van uitdagingen. 

Fijne zondag!

Liefs,

Sjanie

Liefde!!!! ❤️

De dag … na Lina dag

Ik heb echt Off day gehad woensdag en dit komt gewoon door vermoeidheid. Zie dingen niet realistisch, beren op de weg, zoals je het ook kan noemen. De dingen niet helder kunnen zien, wordt boos om iets waar ik normaal niet boos om wordt, ook verdrietig. Dus de emoties niet onder controle. Dat is kut….oeps een scheldwoord. Over scheldwoorden gesproken, óók dat doe ik vaker als oververmoeid ben. Het gevoel dat “niets lukt” of “alles laten vallen.”

De Lina dag, dus de dag “zonder Lina” is wel beter gegaan. Ik heb wat meer vrije tijd in kunnen vullen voor mezelf. De regels voor een leven met balans zitten in mijn hoofd, schrijf het nu en dan op dus straks ga ik het uitwerken. Daarnaast is het gevoel, mijn gevoel dat ik nooit meer de oude wordt. Dat maakt me verdrietig, omdat ik graag wil en misschien te graag wil. Te snel wil, veel wil…”waar een wil, is een weg” geldt niet helemaal voor NAH-ers. 

Toch wil ik deze uitspraak positief gaan belichten. Want wil ik? Ik wil graag een leven met balans. Ik wil graag dingen doen waar ik energie van krijg, ook al kost het  energie. Ik wil graag een evenwichtige vrouw blijven en ja daar is ie weer: “balans!” Balans tussen rust & activiteiten. Deze balans mag ik weer uit gaan vinden, want wat werkt nu in ons gezin. 

Het is verdrietig om iedere keer weer met de neus op de feiten worden gedrukt. Het doet pijn, maakt me soms boos, maar ik wil…ik wil verder op wéér andere manier. Een andere manier van leven, waar de hoofdmoot is: “wees niet te streng voor jezelf.” Ik kom er wel uit, samen met manlief. Ik heb veel steun aan hem, óók aan mijn ouders & wat vriendinnen.

Vandaag is een betere dag, die heb ik in ieder geval in de pocket. Het blijft zoeken, zoeken in wéér een andere fase van mijn leven, naar “hoe dan?” Hoe pak je het aan? Hoe pak ik het aan? Het gaat gelukkig beter als 2,5 week geleden….ik ben er nog niet. Ik heb gewoon een goede terugval, een terugval die helaas vaker voorkomt en nog voor gaat komen. Leer je ermee leven? Nee! Het komt vaak onverwachts! Ik deal ermee, ik deal met NAH en meer niet. 

Liefs,

Sjanie 

Lina dag 

Lina dag, betekent dat dinsdag  mijn ouders oppassen op Lina. Vorige week veel te druk geweest op de dinsdag dus ga het anders doen! Gisterenavond al de aardappels geschild en we eten makkelijk, spinazie met 2 eitjes erbij. 

Juist de dinsdag, moet ik meer pakken voor uitrusten & ontspannen. Toevallig gisteren een tip gekregen van een moeder met NAH, doe dingen wat energie kost maar tegelijk ook energie van krijgt. Een goede en ga hier over nadenken & proberen. 

Een paar dingen die ik weet, maar die ik soms toch “aan mijn laars lap!” Bijvoorbeeld bezoekjes of bezoek ontvangen kost me energie, maar daar krijg ik ook energie van. Wat belangrijk is, de duur, dus de tijd van bezoekjes kost me meer energie als dat ik ervoor terug krijg. Dus daar moet ik meer op gaan letten.

Daarnaast hoe gezellig ik het soms ook vind, laat naar bed gaan, een gezellige avond hebben, het geeft mij energie maar het laat naar bed gaan, kost mij meer energie dan dat ik ervoor krijg. Dus ook daar meer opletten. 

Je ziet niks, het komt later, de man met de hamer. Het is dus vooral heel consequent leven….met soms een keer een uitglijder. Dat wil ik, soms ook nodig maar belangrijk is dat ik deze kan incalculeren. Een activiteiten, uit eten, een verjaardag, een feestje…om een keer van de regels af te wijken moet ik dat regelen. Zorgen dat manlief thuis is, die me kan helpen.

Vandaag, dinsdag…”alles mag & niets moet” dag. Ik heb alleen een afspraak bij de podoloog. Laat jullie later weten of deze dag beter is verlopen als de vorige dinsdagen. 

Liefs,

Sjanie 

Ieni mini

Ja, je leest het goed….wij hadden vanmorgen Ieni mini gym. Was wel in twijfels om te gaan, want mijn nacht was met één woord: “ruk!” Toch de stoute (sport) schoenen aangetrokken en mijn oordopjes in de tas gedaan.

Er waren ong 7 kindjes, met vader & moeders. Wat kan ik genieten van het zingen met de kleine, wat hebben we lol als we samen dansen, wat een feest! Feest, vooral voor Lina, voor mama ook een beetje. 

Het feestje duurt 1 uurtje en hebben daarna nog koffie gedronken met de andere moeders. Lina sliep daarna wel een hele 3 kwartier. Mijn energie, mijn energie is laag…het gaat beter maar een slechte nacht voelt weer terug bij af. 

Ik weet dat het goed komt, ik weet dat even een “hersenspinsels” zijn die inderdaad niet berusten op waarheid. Ik laat de boel, ik laat de boel de boel. Ik stop met schrijven en ga mee. Ik ga mee met onze Ieni mini! 

Liefs, 

Sjanie 

Lina & ik toen deze leeftijd had

Ongelukkig gelukkig 

Ik zie wat je denkt …. wat een rare titel. Ik zal het je uitleggen. In mijn vorige blog heb ik uitgelegd dat ik naast NAH óók een pijnsyndroom heb aan mijn rug en benen. Dit uit zich in zenuwpijn en ik zal je zeggen dat dit geen prettige pijn is. Ooit kiespijn gehad? Ja? Dat is de pijn die ik voel in mijn benen & rug. 

Maar Sjanie, dat heeft toch niets te maken met je NAH? Jazeker heeft dat weerslag op mijn NAH. Pijn is een energie vreter en juist deze energie heeft weerslag op mijn NAH. Het vervelende is, dat als ik veel pijn heb, dat hierdoor ook weer signalen komen van “over de grens gaan.” Dus wat moet je dan doen? Juist, terug naar de basis….terug naar alleen even “wij” want “me, myself & I” gaat niet meer op. Lina is er, Lina is naast mijzelf een grote prioriteit. Zij moet verzorgd worden. Daarnaast wil ik energie overhouden voor manlief. Is genoeg, genoeg voor nu. 

Daarnaast heb ik ook een peesontsteking in mijn knie te pakken. Hoe dan??? Hoe kom je er vanaf kan je beter denken. Weinig belasten, ijzen & omhoog. Het gaat gelukkig al beter, maar val weer van het één naar het ander. Daarnaast is het teken, een teken van mijn lijf wat ik eigenlijk heb genegeerd maar waar ik nu achterkom. 

Deze tekst had ik vorige week al geschreven, ik voelde het, ik was moe, ik ben moe…..

Ik ben kapot, mijn energie level is 0% en het is teveel geweest. Ik dacht het goed ingedeeld te hebben, overal maar kort gebleven maar klapte gisteren in elkaar. Manlief zei: “je emmer is vol hè?” Ja, mijn emmer is vol én overstroomt. Het klote is, ja even het woord klote, het komt altijd achteraf, achteraf krijg ik de klap en dacht toch dat het best goed ging. Zeker met de dingen die ik heb geleerd de afgelopen jaren. Met een kind…zal het toch weer een tikkeltje anders zijn. 

Gisterenavond boodschappen gedaan en ik stond in de rij bij de kassa. Een vader met jochie stond voor me en dat jochie legt een inmens grote pompoen op de band. Ik zeg: “zo, waar heb je die vandaan?” Het jochie kijkt me aan en zegt: “daar mevrouw, wilt u het ook? Ik loop wel even mee!” Super enthousiast, daar hou ik van. Hemelsbreed 20 stappen van de kassa, pak ik de pompoen en draai me om en zie dat mijn karretje is verzet. Er waren mensen voorgekropen…

Ineens hoorde we “kassa 1 gaat voor u open!” De man met het jochie moest lachen en kijken elkaar aan en ik dacht “karma!!!” Dus ik zet alle boodschappen op de band en als laatste de eieren, maar niet op de band maar ernaast. BAM….12 eieren over de grond, kapot. Met tranen in mijn ogen zeg ik tegen de kassa medewerkster: “sorry, ik wil ze gewoon betalen.” Het meisje reageert lief en zegt: “het kan gebeuren mevrouw … het zijn maar eieren.”

Dat was de druppel…die focking eieren. Maar ook een druppel van bewust zijn want hoe belangrijk zijn kapotte eieren? Ik ga nu mijn rust pakken en naast voor Lina zorgen, even niets plannen. Even weer op orde komen en dan kijken wat ik anders moet gaan doen. Ik kan onmogelijk in de modus “me, myself & I” en geloof me … dat wil ik niet. Toevallig vorige week met manlief een gesprek hierover gehad, want terug naar de basis was altijd ook eenzaam. Dat ben ik niet en zal ik ooit voorlopig niet worden. De gulle glimlach, haar lieve koppie, haar komische fratsen….onze Lina zorgt hiervoor. 

Het komt goed, dat weet ik….maar moet toch weer dingen anders gaan doen. Weer een andere modus? Ja! Dat kan niet anders, toch weer dingen afzeggen, activiteiten verkorten, want mijn hersenen draaien overuren, teveel belasting geweest de afgelopen maand….teveel dingen tegelijk in een weekend en ik dacht er goed aan te doen om het zo te doen. Nu eerst rust, rust om bij te komen, rust om weer op mijn energielevel te komen. Alles wat staat, vervalt even….leven op het moment, in het hier & nu en kijken of ik energie heb om naar bepaalde dingen te gaan. De accu moet weer volgeladen worden…..voor nu “CTRL-ALT-DELETE!!!” 

Liefs, 

Sjanie 

Lina met Sjanie 

Maandag, maandag gaat manlief & papa weer werken na 3 weken vrij geweest te zijn. Het is goed, het is goed zo…een ritme op te bouwen, zal heus wel zoekende zijn maar heb besloten om niet te streng voor mezelf te zijn. Laat de teugels vieren Sjanie, zeg ik tegen mezelf.

Dat laatste is lastig, zal lastig worden, maar ik wil er wel zo ingaan. Realistisch, hoe ik ben, een uitdaging, dat wordt het, maar het gaat ons lukken. Voor manlief ook wel weer wennen, zonder zijn kleine meid om zich heen. Zijn grote meid kan hij wel missen hahaha…dat was al zijn normale ritme natuurlijk 😉

Papa gaat geld verdienen voor jouw Pampers, zei ik vanmorgen tegen Lina. Lina keek scheel en ik zei: focus Lina, focus! Ik lach hardop, ze kan zulke leuke gezichten maken. En ik zeg dan: “mama lacht je niet uit, maar lacht je toe!” Vandaag zijn we voor het eerst een dag alleen, ik moet wennen, maar leuk wennen. Ontbeet pas om 11 uur maar zij gaat voor, ze was aan het huilen en wilde alleen maar vastgehouden worden. Dat doen we dan!

Focus Sjanie, focus…op Lina en op jezelf. Dat is nu het belangrijkste. Belangrijk is dat als ik goed voor mezelf blijf zorgen, zorg ik ook goed voor haar en manlief. Zoekende, zoals ieder nieuwbakken moeder, misschien voor mij nog iets extras hoor ik van moeders met NAH. Daarom, focus…focus op de prioriteiten, focus op Lina, op jezelf, zorg dat we ons natje & droogje binnen krijgen en de rest is even bijzaak. 

Vandaag hutspot, gisteren gemaakt en woensdag neemt mams nasi mee, super fijn! Er staan wat afspraken deze week, zoals fysio, afspraak bij het consultatiebureau voor Lina, onze hulp komt weer….genoeg, genoeg voor deze week dus even geen kraamvisite. Het weekend staan er weer een paar. Prima en daar heb ik rust bij. Ik ga genieten van ons kleine moppie, ik lig zelf en geniet dat ze nu haar oogjes dicht heeft en slaapt. Fuck de tv, ik heb een ander mooi beeld ervoor terug gekregen. Love iT!!

Liefs, 

Sjanie 

 

Lina & Sjanie