Goed genoeg

Schuldgevoel en NAH hebben niet zoveel met elkaar te maken, maar deze eigenschap, het gevoel van “mezelf schuldig voelen, maakt het soms niet makkelijk. Ik ben gewoon “dedicated” en zeker aan mijn familie. Als er ergens iets niet goed gaat, dan wil ik er zijn. En soms … soms kan dat gewoon niet.

Zieke moeder, zieke schoonmoeder, zieke vader, zieke schoonvader, echt niet overdreven en hier thuis is het ook een potje met veel hoesten, proesten en keelpijn de afgelopen tijd. Hoe vindt je de balans?

Mijn aard zegt: “kip halen en soep maken” maar mijn NAH zegt: “ho, stop, wacht eens even … je zit nog in het rood!!” En het is al retelastig om eruit te komen “intern,” hier in het gezin, dus laat staan “extern,” voor mensen die dichtbij staan, maar het gaat soms gewoon niet.

Ik schreef van de week over het vechten, het vechten tegen mijn NAH. Het vechten tegen de bierkaai, tegen die ijzeren muur waar je gewoon niet doorheen kom. Ik analyseer de situatie: “kunnen ze zich redden?” Ja, dat kunnen ze. Hoe ik me daarbij voel? Rot! Het blijft fijn om er voor iemand anders te zijn. En jezelf dus vergeten ….

Dat wil ik niet meer, mezelf vergeten. Ik zoek naar andere mogelijkheden, wat wel in mijn kunnen is. Een berichtje, een telefoontje en als het wel een keer kan, even de knuffel geven. Het geeft me rust, het niet vechten, het geeft me lucht.

En het mezelf “soms rot voelen” over een situatie? Dat is er, zo ben ik en het gevoelt ebt vanzelf wel weer weg. En dat is fijn, fijn om te weten. De lat hoeft niet hoger, want ik ben op mijn manier goed genoeg.

Voel jij je weleens schuldig?

Van verkoudheid, naar koorts & repeat

De tweestrijd

Altijd weer de tweestrijd … de eeuwige tweestrijd, ik wil wel, maar ik kan het niet. Ik kan het soms wel, maar moet er dan soms een flinke prijs voor betalen. De prijs die ik me soms kan permitteren, heel soms. Toen ik alleen was, toen we samen waren, wij, manlief en ik maar nu, nee … de prijs betalen kan gewoon niet meer. We hebben een dochter van 20 maanden, waar ik voor wil zorgen. Oh ja, soms kan het wel, als ik in mijn groene zone zit. Ik merk dat het lijntje tussen groen, oranje en rood dun is en dat ik kwetsbaarder ben.

Mezelf erin berusten, ik kan het, soms, op bepaalde momenten, maar absoluut niet altijd. Het aanvaarden van mijn hersenletsel blijft voor mij toch een dingetje. Het aan mezelf denken, zonder schuldgevoel, staat ook niet in mijn lijstje met karaktereigenschappen.

Ik baal soms als een stekker en wordt er verdrietig van. En oh ja boos….boos om het feit dat ik altijd moet nadenken, als er iets gepland moet worden. Het flexibel, of nee het niet flexibel zijn sinds mijn hersenletsel en puzzelen wat het beste is. Wat laat ik varen, waar doe ik aan mee, maar vaak maak ik deze beslissing met een knagend schuldgevoel naar iemand.

Afgelopen week zei iemand tegen me dat ik nu vooral het negatieve zie en dat het positieve verdwijnt. Ik denk, ik denk hier over na…en ja het klopt, het negatieve overheerst op dit moment. Dit komt omdat ik mijn oranje/rode zone zit. Ik kan dingen veel lastiger relativeren, ik wil dingen, wat ik eigenlijk niet kan en op een bepaald moment juist niet kan.

Een voorbeeld: ik kom aardig onvermoeid bij mijn ouders aan, met een heel schattig bosje bloemen. Ze hebben me wederom uit de brand geholpen, om dochterlief op te vangen, zodat ik een nachtje door kon slapen. Ik loop naar de kast met vazen om de bloemetjes in een vaas te zetten. Dat hoort er ook bij, denk ik…nu denk ik dat, maar op dat moment denk ik dat onbewust.

Ik pak wat vazen uit de kast, waar de bloemen totaal niet in passen. Daarnaast tik ik tegen een vaas aan en er vormt meteen een barst in. Ongecontroleerd, het moeten van mezelf en de vaas is rijp voor de glasbak. En oh ja….mijn moeder negeren terwijl ze herhaaldelijk zegt: “ik doe het zo wel!” Negeren, is trouwens 贸贸k onbewust, omdat ik zo in het moment ben.

Er zijn trouwens best positieve dingen gebeurd deze week, ik heb mijn vriendinnen weer eens een keer kunnen zien, ik heb wat bij kunnen kletsen. Het tegendeel is dat ik wel met een flinke hoofdpijn in mijn auto zit, moeten concentreren op de weg, rijden in een vreemde auto, omdat die bij de garage staat en dan net de file die ik net niet had ingecalculeerd inrij. En dat ….. dat nekt me. Onvoorziene dingen, net te lang blijven zitten, terwijl je denkt je goed te voelen.

Dus bij de positieve dingen als “je vriendinnen” weer zien, staat daar weer recht tegenover het negatieve of zal ik ze minder positief noemen, want anders lijk ik weer zo negatief. 馃槈 Deze mindere positieve dingen zijn:

  • hoofdpijn / gespannen nek
  • het overzicht kwijt
  • concentratie die erg laag is
  • een filter die weg is waardoor geluid en beeld heel hard binnen komt
  • onrustig slapen
  • erg moe
  • erg vergeetachtig dingen
  • Kortaf, chagrijnig etc.

Kortom …. ik word geen leuke persoon, voor iemand anders maar zeker 贸贸k niet voor mezelf! Toch doe ik het soms, maar snap je me? Snap je soms mijn tweestrijd, mijn eeuwige?

Ik ben daarnaast 贸贸k “dedicated” aan familie en vind ik dat ik bij bepaalde dingen bij moet zijn. Het zijn mijn normen & waarden, wat me is bijgebracht. Maar ja, de prijs, de prijs die ik ervoor moet betalen, staat mij steeds meer tegen. Dan maak ik een lastige beslissing, om er niet bij te zijn. Nu het schuldgevoel nog. Waar is het knopje??? Waarschijnlijk hangt het knopje van schuldgevoel naast het knopje van …. juist … loslaten.

Liefs,

Jeannette

Onzichtbaar … zichtbaar maken

Even bijkomen ..

Even bijkomen en (helaas) niet van het lachen. Ik heb een behoorlijke terugval en loop achter de feiten aan. Had ik het etentje met de meiden niet moeten doen? Niet naar de verjaardag van mijn moeder moeten gaan? Kopje thee bij een vriendin laten schieten? Ieni minie gym voor Lina laten zitten? Ja had misschien allemaal slim geweest maar ik leef, wil leven. En ja ik weet dat het niet kan, zoals ik graag zou willen, maar dat kleine beetje, dat moet toch wel kunnen?

Onze kleine meid is ziek geweest, bijna 40 graden koorts en schrik je toch als ouder. Het was ook de eerste keer voor ons, haar waterige oogjes, hangen tegen mama, huilen, de hazenslaapjes….gisteren was ze koortsvrij en merk dat ze vandaag weer in haar goede hum zit.

Onvoorzien, een kind is best onvoorzien en zij leidt. Zij leidt mij de dag door, we hebben vaak lol & plezier maar de afgelopen week was het minder. Nu is deze mama ook grieperig en doodmoe. Wat doe je dan??

De afgelopen dagen weinig gedaan, alleen het noodzakelijke. Wasje draaien, eten koken, boodschappen laten bezorgen, veel thee drinken, onder een dekentje op de bank en mee liggen. Als de kleine op bed is, lig ik ook.

Mijn pa kwam gisteren langs en maakte zich zorgen, ik zie er inderdaad niet echt florisant uit. Manlief zei gister: “je ziet er afgepeigerd uit.” Zo voel ik me 贸贸k, doodmoe…de kleine meid is gisterenmiddag naar mijn ouders gegaan, zodat ik even kan bijtanken, een nacht & een dag. Voel ik me schuldig? Heel eventjes, maar de moeheid wint. Vannacht wederom geen goede nacht gehad. Ben ik nou zo overprikkeld? Kan wel janken van de moeheid.

Ik moet bijtanken, bijkomen … dat gaat me natuurlijk niet lukken in 茅茅n dag. Maar wel even lucht, even slapen, voor slapen, bijslapen, gewoon rust. Het weekend ook niets, naast de dagelijkse dingen. Het is genoeg, dat is genoeg.

Gelukkig vinden opa en oma het leuk dat Lina komt logeren, ik word er een leukere persoon van als ik even kan toegeven aan mijn moeheid. Dat hou ik voor ogen, voor ons & voor mijzelf. Geen schuldgevoel, geen “ik doe haar tekort” … alleen heb ik dat stiekem toch. Zal wel “moeders” eigen zijn 馃槈

Liefs,

Jeannette

Mama mist je .. kleine 鉂わ笍