Mindset of mindfuck met hersenletsel

Het is alweer een poosje geleden, dat ik heb geschreven, maar het nieuwe jaar, nieuwe kansen. Dus de tijd om mijn mindset te gaan veranderen. Of zijn deze gedachten gewoon maar gewoon een mindfuck?

Ik wil, ik verlang, dus ik kan …. ik heb altijd gezegd “niets is voor niets” en daar bedoel ik niet mee met wat je is overkomen, maar hoe je ermee om gaat. Wat voor lessen leer je, om hiermee om te gaan. Het zijn vaak vrij harde lessen, met zo’n typetje als ik zelf. Het typetje van ‘niet lullen, maar poetsen’ mentaliteit, een persoon waar eigenwijsheid in de top 3 staat bij haar eigenschappen, maar ik leer.

Ik leer om milder te zijn, milder voor mezelf en de lat iets lager te leggen zodat ik er onderdoor kan, zonder in rare bochten te wringen. Het accepteren van je hersenletsel .. ze zeggen het, dan wordt het makkelijker, maar ik ben aan vechten om het juist te accepteren en dat? Het zit gewoon niet in me.

Ik kan mijn hersenletsel niet accepteren. Wat ik wel wil doen, is stoppen met vechten, want vechten zijn prikkels (interne) en juist van deze prikkels dendert mijn energie keihard omlaag. Dus zie je het? Lees je het? De win-win situatie? Stoppen met vechten, levert mij meer energie op.

Er zijn genoeg dagen dat het namelijk wel lekker loopt en genoeg momenten dat ik echt intens aan het genieten ben van mijn leven. Ik ben op dagen productief en op mijn manier een bezige bijtje en op zoek is naar haar grenzen. En vaak gaat het goed, maar soms ook helemaal niet. Nou en? Je bent een mens, wees niet zo streng voor jezelf. Ik kan natuurlijk in de morgen opstaan, na een slechte nacht, met een humeur: “ik heb slecht geslapen, dus doe kut tegen jou, ondanks dat jij er niets aan kan doen.” Of … ik kan denken “jammer, slechte nacht .. ik handel er naar” Pas je planning aan, wees niet te streng en denk moet dit nu of kan het morgen?

Ik had niet echt goede voornemens voor 2019, behalve goed voor mijzelf te zorgen. Beter naar mijzelf te luisteren, zonder dat mijn lijf schreeuwt. Dus het nemen zoals het is en het is, zoals het is. Deze…deze mindset is daar een groot onderdeel van. Ik maak het mezelf wat makkelijker, want het vechten …. het vechten blijkt een grote mindfuck te zijn.

Liefs,

Jeannette

Liefde … liefde voor jezelf ❤️

 

De onderschatte overschatting

Daar gaan we weer, het idee terug bij af te zijn. Het idee om weer terug te zijn op de dag dat ik eieren liet vallen in de supermarkt, 3 maanden geleden. Deze dag stond ik te huilen, midden in de supermarkt, en een medewerkster zei tegen mij: “mevrouw, het zijn maar eieren.” Natuurlijk wist en besefte ik dit, maar dit ging natuurlijk lang niet om de kapotte eieren op de vloer van de supermarkt. Ik was op, mijn kaarsje was uit, de emmer was vol, de welbekende druppel en de man met de hamer kwam even langs. En goed ook!

Wat ik dan doen? Tenminste ik leer, ik heb geleerd van de therapeuten die mij hebben begeleid, want is dit wel een reële gedachten? Is dit een gedachten die klopt?  Op onderzoek uit … dus manlief gezegd dat ik het gevoel heb weer terug bij af te zijn. Hij kijkt me aan  en zegt:  “nee joh, je zit echt beter in je vel als 3 maanden geleden, alleen afgelopen dagen was je ook gewoon ziek!”  Oh ja .. ik was ook nog “gewoon” ziek en daarnaast had onze kleine koter slechte nachten gehad, vanwege 4 (!!!) tandjes even doorkwamen. Echt zielig, maar goed daar ga ik niet overschrijven. Ik lees het terug, het bovenste stuk, dus het is zo dat ik 1. aan het terugkomen ben van mijn terugval, 2. een paar slechte nachten hebt gehad en 3. ik was ziek. Daarom voel ik me zo, daarom heb ik me eind van vorige week weer even heel ellendig gevoeld.

Mooie tip voor mensen met NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel), vraag, vraag het na aan een persoon die dichtbij je staat. Het kan een ouder zijn, een partner, een vriend, een vriendin etc. Als je over je grenzen gaat, ja dat kan, je bent een mens, maar het mooiste is, dat je, jezelf herpakt en op tijd herpakken. En dat herpakken, vind ik erg moeilijk, ik vind het rete-lastig en soms erg ingewikkeld, want het gaat toch goed? Ik heb heel erg onthouden wat iemand laatst tegen mij had gezegd: “je poetst toch ook je tanden om gaatjes te voorkomen?” Dus de zin of misschien wel een hele mooie quote voor op de koelkast: “zorg goed voor jezelf, daarna kan je pas voor anderen zorgen.”

Slik …. de basis, we gaan weer terug naar de basis. De basis is waar ik vandaan kom en nee dat is niet uit mijn moeder. Alhoewel ook waar, maar met de basis bedoel ik “thuis.” Thuis is mijn basis, mijn gezin is mijn basis, daar draait het om. Als ik uitval dan draait “de basis” niet meer, de basis is manlief werkt en ik zorg voor de kleine. Dat laatste lukt even niet op de manier waarop ik het graag zou willen. Ik heb mezelf overschat, dat is óók een kenmerk van hersenletsel. Overschatting, het is geen stoerdoenerij, want ik denk echt dat ik het op dat moment kan. En ja, dat klopt want daar ben ik van overtuigd, maar niet de manier waarop ik het de eerste 7 maanden heb gedaan. Dat is overschatting, meer van mezelf vragen als wat ik er voor terug krijg. 

Een vriendin van mij zei laatst aan de telefoon, het is misschien gewoon een burn-out waar je inzit. En dat is ook zo, dit is bevestigd door de dokter. Ik lach het nu gekscherend weg in mijzelf, een burn-out zonder werk? Best knap! Een burn-out kan je dus óók gewoon zonder werk krijgen. Een burn-out en NAH ligt echt heel dichtbij elkaar trouwens. Ik zal je eerlijk zeggen, ik was altijd al een type dat ik over haar grens ging, ik was het type dat overal “ja” op zei en deed met alles mee. Met mijn NAH is het erger geworden. Ze zeggen dat karaktereigenschappen versterkt kunnen worden en dat is bij mij het geval. Grenzeloos, overschatting, overvragen, puur door schade aan mijn hersenen.

Ik kan concluderen dat een kind pittig is, je eerste kind. Alles is nieuw, je doet de dingen met gevoel en een beetje verstand. Dezelfde vriendin zei óók aan de telefoon: “ik vond het al erg pittig, laat staan jij, jij met je rugzak.” Ik denk na over haar woorden en ja ze heeft gelijk. Ik probeer het voor mezelf altijd te bagatelliseren. Ik werk niet eens, dus dit moet toch kunnen? Het antwoord is: “nee!!!” Niet zoals jij het deed de eerste 7 maanden van het leven van de kleine. Ik ga er weer komen, dit is geen overschatting, want naast mijn grenzeloosheid, ben ik een vechter en bijt ik me vast in mijn doel.

De onderschatte overschatting, is mild uitgedrukt, want een kind kost energie. En ja natuurlijk krijg je er energie van, maar je gaat door, je moet door. Je gaat door tot je reserves en als je reserves op zijn? Dan ben je op en kan je niets meer. Een boodschapje in de supermarkt is al teveel, laat staan “gezellig” thee drinken met een vriendin. Het is er even niet, maar ik ben ervan overtuigd dat het weer komt.

Mijn doel is om goed voor mijzelf te zorgen en daarna weer compleet voor ons kind te kunnen zorgen. Kwetsbaar, ik stel me heel kwetsbaar op in deze blog, want ik ben de moeder, die even eerlijk is, hoe het er soms ook aan toe kan gaan. Ik ben de moeder, de moeder met NAH, die dolgelukkig is met haar kind, maar er soms even niet van kan genieten. Ik ben de moeder, die somber is en zo graag zou willen zeggen dat het heel goed gaat, of nee gewoon goed, is ook al prima. Ik ben de moeder die vecht en die gaat vechten tot ze er weer bovenop komt. Ik ben de moeder … dat ben ik.

Liefs,

Jeannette

socrates-quote

 

Laat het los …

Laat je hersenletsel, je NAH los. Ik speel vaak met de gedachten, laat het los, laat je NAH los. Loslaten is liefde voor jezelf, jezelf niet pijnigen met de gedachten van iets, jezelf vrij voelen door wat meer lucht te krijgen. Wat een vraagstelling, maar ik ga graag op onderzoek uit bij mezelf. Kan ik NAH loslaten?

Hierbij mijn antwoord en dat is helaas niet een geijkte “ja” of “nee!” Het is een verhaaltje hoe ik het zie en ik ben natuurlijk super benieuwd naar jullie ervaringen of andere visies zodat ik er misschien een andere kijk op kan nemen.

NAH loslaten …. ja het ongeval, bloeding, een CVA etc. de dag dat het is gebeurt, kan je proberen los te laten, kan je aanvaarden of zelfs accepteren. Ik heb mijn CVA op 3 augustus 2007 gehad, die dag staat natuurlijk in mijn geheugen gegrift maar wat er is gebeurd, is gebeurd. De dag van de CVA en mijn lange traject van revalidatie heb ik losgelaten. Het is zoals het is en ik ben ervan overtuigd dat je krijgt wat je aankan.

En dan nu komt de “nee” op mijn vraag. Kan ik NAH loslaten? Nee, het is er namelijk altijd. Het is niet te scheiden van mij, het hoort bij me, het is helaas een onderdeel van mijzelf geworden en het hangt samen met mijn “hele zijn!” Het is absoluut niet iets wat dagelijks speelt bij me, maar ik moet er wel dagelijks rekening mee houden. NAH is een feit, NAH is er en NAH is er altijd.

Loslaten van NAH is een groot woord, misschien ook een beladen woord, maar ook wat voor bevrijding kan zorgen. Helaas kan ik NAH niet loslaten, soms denk ik: “Yes, ik heb het onder de knie!” Maar een paar weken of zelfs een paar dagen later is de confrontatie er weer, dan komt NAH weer keihard om de hoek zeilen en wordt je geconfronteerd dat het helemaal niet kan, zoals je het graag wilt.

De periode waar ik nu in zit, is de periode van “mijzelf overvragen”, de periode waar de emoties van hot naar her gaan, dan juist, dan is juist de grote confrontatie met NAH. Ik wil graag en bij mensen met NAH gaat het spreekwoord niet op: “waar een wil is, is een weg.” Maar ik bekijk het graag positief, want er is óók een “wil” om zo stabiel mogelijk te leven, om je leven in balans te houden.

Wat dan kan je doen als je in een “terugval” zit? Dat je in een periode de lat veel hoger heb neergelegd dan wat je aankan? Een periode vol overvraging van jezelf en er graag bij willen horen? En dat jij nu …. met de gebakken peren zit? Waar heb je behoefte aan? Wat zijn de dingen welke nu belangrijk zijn? Juist! JIJ! Jij en je gezin.

Geloof me …. leuk is het niet, maar je weet dat je er weer uitkomt. Hetgeen waar je nu mee moet dealen, is gewoon niet tof, is gewoon absoluut niet jij. We moeten, we moeten om er weer bovenop te komen. Wat gaan we dan doen? Dan ga je weer terug naar je basis. Je basis om weer terug te komen op je oude niveau. De basis betekent voor mij: mijn dochtertje & ik overdag en manlief in de avond. Daarnaast heb ik extra hulp van mijn ouders. Wandelen, fietsen … zoek de buitenlucht op. Van de buitenlucht krijg je ook energie enne is er ooit iemand dood gegaan aan een bui regen? Nee toch? Lekker je laarzen aan en stampen in de plassen en voelen dat je leeft.

Laat het, laat het los, accepteer de hulp. Het is goed voor jou, voor je gezin en gisteren kreeg een hele fijn bericht waar in stond: “Een goede moeder is ook, herkennen dat je even pas op de plaats moet nemen!” Daarnaast heb ik ook veel fijne adviezen, tips en super lieve woorden gekregen van mijn collega’s “moeders met NAH.” Dat is mijn contact, soms een appje naar een vriendin, een belletje naar mijn ouders en contact met soortgelijken. Daar voel ik me prettig bij, voor nu.

Accepteren? Misschien .. ik aanvaard het, ik aanvaard waar ik mee moet dealen en dat ik soms retelastig. Mijn karakter zegt zoiets anders als NAH voorschrijft. Ik denk dat heel veel mensen deze blog wel gaan herkennen. Je strijdt, je plannen hoe je het voor je ziet, je kunt, je wilt …. maar het lukt niet. Wat mij erg troost, ik ben niet alleen, alhoewel het soms echt eenzaam voelt. Ik heb contact met mijn soortgenoten, contact met mensen die in hetzelfde schuitje zitten. Ben jij benieuwd? Klik hier dan kan je lezen wat ik bedoel.

Fijne woensdag allemaal!

Liefs,

Jeannette