Happy hersenletsel

De trein rijdt razendvlug, langs weilanden, gebouwen, huizen, koeien .. in een sneltreinvaart rijdt hij langs. Oeps zomaar weer, zomaar weer één jaar voorbij. Vandaag de dag waarbij ik de 42 aantik én 12 jaar hersenletsel heb.

De dagen ervoor ben ik onrustig, rusteloos, mijn hele lijf staat aan, de “klaar voor de start” houding zeg maar en het schot is gelost, gelost voor een nieuw jaar. Een nieuw levensjaar én een nieuw jaar met NAH.

Wat zal je brengen? Ga je het me lastig maken? Of juist wat simpeler? Krijg ik meer rust in mijn donder? Of blijf ik tobben met mijn soms grensoverschrijdende gejaagdheid? Wie zal het zeggen … de grote vraag is: “hoe ga je ermee om?”

Het lukt me steeds vaker om mijn onrust te laten zijn wat het is door juist te zitten, een serie te kijken of lekker schrijven. Ik ben vooral bezig wat wél werkt en me niet meer zo bezig houden met wat niet werkt. Het heeft trouwens nooit gewerkt, want ik moest er zoveel voor doen, dat mijn hersenpan de pan uit flipte. En stond het stoplicht weer op rood voor een lange tijd.

12 jaar geleden schreef ik in mijn dagboek: “help het gaat niet goed.” De zin stond scheef in mijn dagboek en daarna nog wat letters waar niets van te maken was. En toen? Een groot herseninfarct! En nu? Ik schrijf, ik schrijf soms met fouten, maar hé het is leesbaar. Afgelopen jaar is in een sneltreinvaart voorbij gegaan. Ik heb genoten van momenten, maar ik heb mijn hersenletsel soms intens gehaat.

Haat en liefde, ligt dichtbij elkaar. Laten we vandaag de liefde vieren, mijn start van mijn 42ste levensjaar en dat ik er nog ben, al 12 jaar. En tot mijn grote vreugde, al bijna 2,5 jaar met ons wondertje. Ik kijk naar haar heerlijke bekkie en wat vooral pret uitstraalt. We gaan vandaag net iets meer intens leven, samen … en samen vieren we ons leven ❤️

Dubbel jarig 

Op 03 augustus 1977 ben ik geboren dus dat is vandaag dus is het feest! Toch is  mijn verjaardag, vanaf m’n 30ste, een dag geweest met een randje, kan niet zeggen een zwart randje, dat klinkt zo negatief. Laten we het stellen op grijs, ja een dag met een grijs randje waarin op 03 augustus 2007 ons hele leven op z’n kop stond. Nieuwgierig? Klik hier

Een grijs randje, want tsja op deze dag veranderde mijn leven,maar ook van m’n ouders, familie en vrienden. Ik heb heel lang moeite gehad met deze dag en voor het eerst eigenlijk niet. Ik kan verder, nee ik ben verder. Op deze dag zal ik er altijd bij stilstaan en proberen hier het positieve uit te halen. Kijk waar ik sta, kijk waar ik ben…..had ik waarschijnlijk nooit gehad als ik m’n infarct niet had doorgemaakt.

Veel dingen meegemaakt en waaronder verhuisd naar een super mooi appartement. Wat het allerbelangrijkste is, dat het met mensen om mij heen zijn, goed gaat, qua gezondheid. Ik ben happy, happy in mijn leventje, happy met manlief, happy met onze ouders, zus en vrienden. Happy, gelukkigheid, dat kan je niet kopen, dat is er of dat is er niet. Dat is erg veel waard!!

Vandaag een intiem etentje, manlief heeft speciaal vrij genomen dus we gaan zo ergens ontbijten, euh brunchen. Vanavond happen met onze ouders maar volgend jaar, ga ik het vieren. Dubbel jubileum: 40 jaar & 10 jaar erbij gekregen. Vandaag vier ik het ook, heel klein, maar ik heb er zin in! Vier het leven en nog steeds, niet elke dag, ben ik me daarvan bewust. Genietmomentjes, hoe goed we het hebben, de gezondheid wat goed gaat en dan ook nog jarig vandaag. Gefeliciteerd met mij!!!

Liefs,

Sjanie