Zwanger! Met NAH? Hoe dan?  

Ik wil jullie allereerst hartelijk bedanken voor de belangstelling bij mijn eerste blog, die onlangs werd gepubliceerd bij de Hersenstichting. De reacties waren hartverwarmend en dit geeft mij nog meer motivatie om door te schrijven. Vooral. voor mijzelf, maar ook voor jullie! Ik wil mijn ervaringen delen, jullie stimuleren, inspireren & motiveren.

Ik hoef jullie niet uit te leggen hoe je zwanger zou kunnen worden. Iets met ooievaren, bloemetjes & de bijtjes. Ik zal en wil hier graag open over zijn, open zijn over onze weg naar onze zwangerschap. Onze weg, naar wat nu in haar ledikantje ligt, ons wondertje, ons pakketje met liefde, ons bijzondere meisje. Wat kan ik naar haar kijken, wat kan ik om haar lachen en wat kan ik van haar genieten.

NAH en moeder worden .. ik had zelf twijfels, heel veel twijfels. Vooral vol onzekerheid, want tsja als je echt overprikkeld ben, moet je niet denken aan een jankend kind om je heen. Wij hebben zelf met mensen gepraat in onze omgeving, zij hebben óók hun zorgen geuit. Ik kon het hebben, maar niet bij iedereen. Boos, verdrietig .. pure onmacht omdat mij iets was overkomen waardoor ik er toch anders over na moest denken.

Daarnaast heb ik gepraat met ”ervaringsdeskundigen.” Moeders met NAH, gelijkgestemden, vrouwen waar je eigenlijk aan één woord genoeg hebt. Op een gegeven moment heb ik gedacht, dit wordt onze keus. Een keus waar wij achter moeten gaan staan. Een keus om eraan te beginnen en dan nog maar eens zien of het lukt. Manlief heeft altijd een kinderwens gehad, maar heeft altijd achter me gestaan. “Als jij het niet aandurft schat, doen we het gewoon niet” zei hij. Toch bleven bij mij de twijfels ….

Bij toeval zijn we in een traject terecht gekomen. Er was een cyste gebarsten in mijn buikwand en hieraan ben ik geopereerd. Niet leuk, maar uiteindelijk ben ik toch erg blij dat dit gebeurd is. Toen zijn we namelijk in een traject gekomen, geloof me, we wisten niet dat dit bestond. Het is blijkbaar voor iedereen toegankelijk. Ik noem het maar een geluk bij een ongelukje. Ik dacht altijd, je gaat naar een specialist als je iets hebt. Wij hebben bij een hele fijne gynaecoloog gelopen, zij sprak óók haar zorgen uit, lichamelijk kon het allemaal wel, maar wel dat het zwaar “kan” worden.

Deze uitspraak heeft me geholpen, want deze uitspraak: “het kan zwaar worden” heeft mij uiteindelijk over de streep getrokken. Ik heb namelijk voor hetere vuren gestaan en toen kreeg ik er niets voor terug. Er was toen al overleg geweest met mijn neuroloog Een keizersnede stond al wel vast, want ik heb niet alleen NAH maar ik heb óók nog 4 hernia operaties gehad.

Niets is vanzelfsprekend, óók dat heb ik wel geleerd in mijn leven, dus ook niet “zomaar” zwanger worden. Ken genoeg mensen om mij heen, genoeg verhalen, dat je niet een kind “neemt” maar dat het een gelukstreffer is. Het is je gegeven, het is niet zomaar wat. Ik ben daarom erg dankbaar dat het ons gelukt is, want hormoonbehandelingen mag ik niet.

Mijn zwangerschap? Die was fantastisch! Wij waren er realistisch ingegaan, de uitspraak van de neuroloog hebben we ook meegenomen. De kans was groot dat ik de helft van mijn zwangerschap op bed zou komen te liggen. Dus realistisch, niet negatief, absoluut niet …  de weken vorderden en de laatste weken heb ik wel in een cocon gezeten, maar goed volgens mij doet bijna iedere zwangere vrouw dat.

Volgens plan, ook dat was zo belangrijk voor mij, maar hé een zwangerschap kan je niet sturen. Ik ben een control freak, alhoewel ik er wel wat soepeler mee om kan gaan de laatste jaren, maar het zit in mij en dat zal blijven. Vrijdag 24 februari is onze kleine meid geboren. Hoppa, één obstakel overwonnen ….. zo trots!! En nu? Nu gaan we de uitdaging aan van moeder worden, moeder zijn, ouders zijn. Ik heb er zin in en hou van uitdagingen. Er bestaat een groep op Facebook: “moeders met NAH” en daar heb ik veel aan. Ben jij ook een moeder met NAH?  klik hier en meld jezelf aan.

Ik sta altijd open voor vragen, dus schiet … graag!!!

Liefs,
Jeannette
Website: www.herzenspinsels.wordpress.com

Weekend vibes 

Zo het is weer vrijdag! Het weekend staat voor de deur…klinkt gek weekend voor iemand die niet werkt, maar toch heb ik een onderscheid tussen de “werkweek” en het “weekend!” Misschien dat ik ook zo in het ritme blijf omdat manlief gewoon een werkweek draait. 

Weekend betekent dat ik de teugels iets mag laten vieren, bijvoorbeeld een glaasje wijn, wat ik nu overigens niet doe omdat ik zwanger ben. Ook eten, mag ik iets meer van mezelf en doordeweeks is het voor mij balansen & de 3 R-en. En soms een keertje doorzakken met vrienden & vriendinnen vind ik soms ook heel gezellig, maar moet ik plannen. Zorgen dat ik de dag daarna en de dag daarvoor niets plan, dan trek ik het. Het gebeurt niet vaak, maar ik heb het nodig. Lachen, gieren, brullen of een dansje wagen en nergens aan denken.

Ik kijk onwijs uit naar onze kleine meid, dat is onze prioriteit maar stiekem ook wel weer een keertje weer een wijntje drinken of wijnen met mijn vriendinnen. Gewoon ff lallen! Maar goed dat zeg ik nu…misschien wil ik straks helemaal niet weg haha. 

We gaan het straks beleven, het moederschap. Het moederschap is straks vol met nieuwe uitdagingen, daar ben ik van overtuigd. We gaan het doen, saampjes, saampjes met manlief. Ik heb hier zoveel vertrouwen in en ben zo benieuwd hoe manlief reageert als ze er is. Bij mij leeft ze, bij mij leeft ze in mijn buik, manlief ziet haar, ziet haar soms bewegen in de buik. Super grappig en we liggen vaak in een deuk met zijn tweetjes en zegt manlief: “zo hee!” Echt lachen! Zal de buik straks wel missen….oké niet de buik maar het leven in mijn buik. 

Ik wens jullie een fijn weekend! 

Liefs,

Sjanie 

Zo trots 😍

Weer of géén weer 

Mmmmm gisteren voelde het voorjaar en vandaag is het weer herfst met heel veel regen. Wat doet het weer met jouw stemming? 

Ik heb een slechte nacht gehad, 8x plassen is er niets bij….ik werd wakker met hoofdpijn en was emotioneel. De komende 1,5 week wordt rete spannend, want onze kleine meid wordt geboren via een keizersnede. Nu komt het besef, het besef wat gaat er allemaal gebeuren, het is een positieve rollercoaster waar ik in zit. Tevens hoop ik ook dat alles goed gaat, met de kleine na de geboorte en daarnaast ook met mijzelf. 

Ik heb veel voor mijn kiezen en kan goed omgaan met pijn, daar ben ik absoluut niet bang voor, die pak ik voor lief. Ik ben ook erg benieuwd hoe de kleine eruit ziet en hoop dat manlief meteen denkt: “deze kleine meid is van mij!” Manlief vindt het ook spannend. 

Het is wel super dat we zo goed begeleid zijn en dat manlief er ook zo bij betrokken is geweest. Met een “normale” bevallig weet je niet hoe het loopt, een keizersnede weet je wat er gaat gebeuren. Aan de andere kant is een keizersnede een langer herstel, maar hé kijk eens wat we er straks voor terug krijgen. 

Vandaag lekker in bed, series kijken en gelukkig vanmiddag geslapen, daarnaast ook nog een wasje gedraaid en lekker lang gedoucht. Ik ga weer terug, naar mijn serie, in mijn cocon 😉

Liefs,
Sjanie 

Bedjes opgemaakt

Groene, oranje & rode zone

Het is grijs buiten maar van binnen voel ik me weer een beetje “groen!” Groen???? Denk jij hardop?? Ik zit weer een in de groene zone …. maarre watte?? Groen? De zones die wij hebben besproken n.a.v. mijn hersenletsel. Ik denk dat mensen die NAH hebben, dit kunnen beamen en alleen maar “ja” zitten te knikken achter hun beeldscherm. Ik zal het zo goed als mogelijk proberen uit te leggen.

We hebben de groene, oranje en rode zone. De afgelopen 3 weken heb ik in het begin vooral in de “rode zone” geleefd en dat is niet goed. Wat betekent de rode zone voor mij? Dat ik dus zwaar overprikkeld ben, waardoor hou ik een beetje in het midden. Ik heb me erg goed gevoeld, waardoor ik dacht dat ik bepaalde dingen wel aankon, maar daarnaast ben ik zwanger dus mijn hormoontjes gieren ook door mijn lijf en is totaal nieuw voor me.

Wat ik al eerder heb geschreven is dat ik dan weer terug ga naar de basis, de basis is alleen, alleen in de stilte, soms ook echt vol eenzaamheid, verdriet en boosheid. Het struint zo erg tegenover mijn karakter. Wat ik hierdoor bereikt heb, is langzaamaan weer naar de oranje zone te kruipen en dat is gelukt en hier vandaan naar de groene zone. Als ik in de oranje zone zit, betekent dat ik bijv. hakkel over mijn woorden, dat ik dingen niet goed opschrijf, dat ik verkeerde woorden zeg, dat de geluiden om mij heen harder binnenkomen, slecht slapen, druk bij mijzelf leggen etc. Is dat ik merk en geloof me dat gaat echt al heel lang goed, moet ik mezelf even terugtrekken.

Het terugtrekken werkt als volgt bij mij: wandelen, zwemmen, fietsen = hoofd leegmaken waardoor ik verder kan. Dat werkt goed maar nu had ik één ding even over het hoofd gezien, waar ik nog niet mee te maken had gehad en dat was het zwanger zijn. De hormonen zijn hierdoor ook met mij aan de haal gegaan, maar goed ik zit weer in de groene zone en dat voelt fijn, dat voelt prettig en ik voel me weer mezelf.

Maarre … wat betekent de groene zone voor mij? De groene zone betekent dat als er iets “onvoorziens” gebeurt dat daar ruimte voor is, dat ik niet in paniek raak in mijzelf, dat ik niet overstuur raak en ik ben er heilig van overtuigd dat de volgende fase van onze zwangerschap / bevalling / baby krijgen dat hier vast wat onvoorziene dingen gaan gebeuren. Ik ben er nu gerust op, ik ben nu gerust dat ik het kan hebben, wel met de dingen die manlief, de gynaecoloog en ik hebben besproken. Rust pakken, weinig kraamvisite, geen avondbezoekjes en gewoon puur aan elkaar wennen. Dat is ruim voldoende en zolang ik niet over mijn theewater gaat … help ik manlief óók en ben ik een plezierige moeder straks voor onze kleine meid. Ik zie alleen maar “win-win” situaties voor me.

Vandaag heb ik een date, een date met manlief!! We gaan samen lekker lunchen, gewoon omdat het kan, lekker met zijn tweetjes, onszelf laten verwennen. Sinds gisteren is het kamertje helemaal gereed, de bedjes (ja ze heeft een wieg & ledikant) opgemaakt. De komende weken blijf ik lekker in mijn cocon, om nog meer op te laden, buiten alle ziekenhuisafspraken om, plan ik niets, ik zit er best. Geniet van jullie zondag en maak er iets leuks van met elkaar!

Liefs,
Sjanie

img_0906
Week 38 – zwanger

 

 

 

 

Eenzaam & de basis 

In de middag lig ik vooral in bed, ga er soms uit om iets te doen en vaak slaap ik nog 1,5 tot 2 uur. De nachten waren al iets lastiger vanwege het plassen maar kan ook geen goede houding verzinnen om te liggen. Het geeft niet, want het gaat prima zo.

Van de week een “APK-tje” bij mijn neuropsychologe gehad, dat was fijn. Ook dat dit soms gebeurt met NAH en daarnaast ook nog eens zwanger zijn. Ik kan het laten nu zoals het is, ik kan weer genieten van mijn zwangerschap en de laatste loodjes probeer ik bewust te zijn dat we nu nog met zijn tweetjes zijn. Wil dat zoveel mogelijk benutten en die feeling heb ik ook weer. Ga volgende week nog lekker naar de kapper, uit lunchen met manlief, misschien nog wel 2 keer, kijken wat we saampjes nog leuk en ontspannend vinden om te doen. 

Het was eenzaam, erg eenzaam de afgelopen weken, maar ik heb er goed aan gedaan om het zo te doen. Mijn methode, om terug te gaan naar de basis. Ik heb hierdoor rust in mijn koppie gecreëerd, ben er nog niet, maar voel dat ik me een stuk beter voel als de afgelopen weken. Het zal in zulke periodes altijd wel een strijd blijven, een strijd tussen mij en NAH, tussen mijn karakter en NAH. 

Belangrijk waar ik en manlief op gaan letten is dat ik zo goed mogelijk weer binnen de lijntjes blijft. Dat betekent ook, dat er dan ruimte is voor onvoorziene dingen, want ja die gaan er komen. Ik corrigeer meestal mezelf en dat ging heel erg goed, hoe lastig dit soms ook is, maar nu gewoon wat extra aandacht en mijn dichtstbijzijnde omgeving weet dit ook. Erg prettig en ook wat fijne gesprekken en Whats Up contact meegehad. 

De laatste loodjes, wegen het zwaarst…maar ik ga ervan genieten want voor je het weet zijn we met drietjes. Ik laat het op me afkomen, alles wat we geregeld konden hebben we gedaan, de rest zie ik wel wat eraan komt. 

Ik heb nog een ander leuk nieuwtje. Ik mag gaan schrijven voor de Hersenstichting! Ik word een nieuwe blogger en elke maand publiceert de Hersenstichting een blog van mij. Daar was ik dolenthousiast over, hun ook en het was “een eer” om mijn verhalen te delen met hun achterban zei de mevrouw bij de Hersenstichting. Je kan wel raden hoe ik aan het glunderen was! In april word ik geïntroduceerd, super leuk en gaat mijn blog meer bezoekers trekken die ik kan blijven inspireren met mijn eigen belevenis & verhaal. 
Alvast fijn weekend lieve volgers! 

Liefs, 

Sjanie 

Hoe ziet de wereld eruit vandaag?

De gordijnen gaan open en alles is wit, het blijft sneeuwen! Mooie plaatjes, heerlijk om vanuit binnen naar buiten te kijken want ik blijf vandaag lekker binnen. Een kopje thee, beetje rommelen, beetje schrijven, beetje slapen, beetje koken, beetje Netflix-en … van alles een beetje. Manlief is gezellig thuis dus we zullen vast een filmpje kijken vandaag.

Hoe zie ik de wereld vandaag? Gaat het wat beter? Het is 2 weken geleden toen ik een terugval constateerde, een terugval wat me aardig in de weg heeft gezeten, een terugval wat er langzaam is ingeslopen, waar ik rustig weer uitkomt. Het woord rustig is een goed woord, dat geeft me rust, de ruimte, de ruimte om te herstellen en mijzelf klaar te maken voor de bevalling.

Het komt allemaal dichterbij en of ik het spannend vind? Ja!! Ik vind het rete-spannend, maar zie er absoluut niet tegenop. Daarnaast ben en blijf ik een controlfreak en vind ik het lastig om dingen te laten gaan, zoals ze gaan. We mogen bijvoorbeeld maar beperkt kraambezoek, max 1 of 2 bezoekjes per dag, van max 30 minuten. Ook niet iedere dag en ook niet in de avond. Dat vind ik lastig en ik maak het mijzelf nog lastiger als mensen zeggen: “ik mag toch wel even om het hoekje komen kijken?”

Wat gebeurd er dan? Ik sla dicht of er breekt paniek uit, ik lig er wakker van. Waarom ik wakker van lig? Is omdat ik deze periode niet zoveel kan hebben, ik kan dingen dan niet goed relativeren en dan hoop ik maar dat mensen niet zomaar op de stoep staan bij het ziekenhuis of thuis. Het is enthousiasme van mensen, zegt manlief en ze vergeten dan even dat je een keizersnede krijg en dat je daarnaast ook NAH hebt. Veel gepraat met manlief en mijn ouders. Ze zien waarschijnlijk de paniek in mijn ogen, zien dat ik overstuur raak van “een mug” en ze willen me zo niet zien.

Nu 2 weken later …. gaat het allemaal weer een beetje. Ik kan dingen loslaten, ik kan bedenken dat het onze bevalling is en dat mensen rekening moeten houden met ons en wij niet met hun. Dat laatste ben ik altijd mee bezig, wil niemand voor het hoofd stoten, ik wil het voor iedereen goed doen en dat iedereen tevreden is. De knop is weer om, de knop is om, omdat ik mijzelf, manlief en straks onze dochter op de eerste plaats zet. Ik eerst, klinkt egoïstisch, maar als ik niet goed voor mijzelf zorg, zit manlief met de gebakken peren en ik wil ook heel graag een leuke & relaxte moeder worden voor onze kleine meid.

Ik zit weer op de goede weg en ik ben blij dat het nu gebeurd en niet vlak voor de bevalling want geloof me, ik gun niemand die zich zo rot heeft gevoeld de afgelopen weken. Totale overprikkeling, woede, verdriet, machteloosheid … maar ik krabbel op en daar moest ik vertrouwen in hebben zei mijn neuropsychologe en ze had gelijk!!

Maak er een mooie, witte zaterdag van! Geniet van de sneeuw is niet buiten … dan wel binnen.

Liefs,
Sjanie

Sneeuw op ons dakterras

 

Vanuit de cocoon

Weekje voorbij, een week met veel tranen & emoties, een week vol van weinig slapen & vermoeidheid. Kortom, het was me een weekje wel! Ik voel me in ieder geval ietsje beter. 

Controle bij de gynaecoloog en tot de conclusie gekomen om toch weer even met iemand te gaan praten. Mijn neuropsychologe benadert en die zei: “heb vertrouwen, heb vertrouwen in jezelf!” Dat gaf me rust, want ik weet dat ik hier uitkom en ik weet dat ik mezelf de tijd gun, dat wil ik en dat doe ik. 

Belangrijk is dat ik straks zo uitgerust mogelijk mijn keizersnede ingaan, zorgen dat ik weer tussen de lijntjes zit om óók manlief te helpen. We hebben veel gepraat en hij (en de rest) snappen dat het soms retelastig is om binnen de grenzen te blijven, als ik me goed voel. Dat is dus DE valkuil voor mij en andere mensen met NAH. Stoppen terwijl je eigenlijk nog kan. 

Ik kom langzaam tot rust, dit is er ook langzaam ingeslopen dus geef mezelf de tijd. Ik rommel, ik loop, ik fiets, ik slaap, ik lees een tijdschrift, ik kijk Netflix….and repeat. De rest heb ik allemaal gecanceld, afspraken, alleen afspraken in het ziekenhuis staan, dat is genoeg. Dat is genoeg voor nu! Het zijn spannende tijden, ik heb er echt ook heel veel zin in. Erg benieuwd hoe ons kleine meisje eruit ziet, benieuwd hoe ze is of we ons zelf herkennen. Daarnaast is het nieuw, ik weet niet wat er komt, wanneer..nieuwe dingen. 

We gaan het doen, daar heb ik het volste vertrouwen in, manlief & ik. Super team zijn we! O ja, er zijn natuurlijk ook hormonen, hormoonmonster noem ik mezelf soms gekscherend. Emoties, hormonen, zwanger, NAH….alles zo bij elkaar mag ik best zo’n week hebben. Misschien duurt het wel 2 of 3 weken, prima, zo is het nou eenmaal. Ik trek me terug in mijn cocoon en wil jullie een fijn weekend wensen. 

Liefs,

Sjanie 

Over mijn theewater 

Tsja, dat was ik gisteren .. alles was teveel, erg overprikkeld. Iedereen wil me nog even zien voordat ik beval dus had iedere dag één of soms twee afspraken. Ik slaap niet goed omdat onze kleine tante Pollewop op mijn blaas ligt te drukken. Conclusie: 4 tot 6 keer naar de wc per nacht.

Dat laatste geeft niet, het is wat het is. Het eerste ga ik actie op ondernemen en ga niets meer plannen. Heb gisteren één grote huilbui gehad, met manlief gepraat omdat ik toch meer wil wat ik aankan. Dus hop gas van de lolly af, terug naar de basis om goed tot rust te komen. 

Op mezelf, alleen, plan alleen afspraken die “moeten” en dat is zwemmen, fysio & gynaecoloog. De rest kijk ik, ik kijk hoe ik me voel per dag. Als ik het zo aanpak, ben ik er snel weer bovenop. Dat weet ik, is mijn ervaring en heb er vertrouwen in. 

Wat voelde ik me ellendig gisteren, puur omdat ik niet goed naar mezelf heb geluisterd, puur om mensen tegemoet te komen, puur om mensen niet teleur te stellen. En wat is het resultaat? Ik heb mezelf teleurgesteld en dat voelde absoluut niet goed gisteren. 

Ik heb redelijk geslapen, voel me beter als gisteren en ik hou me aan de afspraken die ik met mezelf & manlief heb gemaakt. Dat zijn óók afspraken met mezelf. Met mezelf, manlief en de kleine. De laatste weekjes, de laatste loodjes staat ik het kader van goed voor “ons” zorgen & rust pakken! 

Het blijft terugkomen, hoort bij mijn leven, ons leven. Soms is het even weg, tenminste dat denk ik, maar dit komt puur omdat ik goed naar mezelf luister. De beperkingen, de onzichtbare beperkingen die zelfs voor mij onzichtbaar zijn. 

Dat is fijn, dat is fijn om dat weer te voelen. Dus hup hup naar de basis, voor jezelf, voor manlief, voor je ongeboren kind. Ik ga zorgen dat ik weer goed in mijn vel kom te zitten, let’s do iT!!! 

Liefs,
Sjanie 

De Pinguïn & de schildpad 

Tsja…mooie dieren en ik ga er steeds meer op lijken. Ik waggel, niet altijd, maar ik waggel soms als een pinguïn. Probeer er op te letten, maar het gaat vanzelf. Maar waarom een schildpad? Het gaat allemaal wat langzamer en zo voel ik me als ik uit mijn bed stapt. Mooi man…een zwangere vrouw, ik dus, vergelijken met dieren.

It’s me ….

Vaak lach, vaak gniffel ik in mijzelf of gewoon hardop. Hoe ik loop of hoe ik iedere keer uit mijn bed komt. Alles gaat best goed, maar het wordt zwaarder, kost wat meer moeite. Zoals vorige, heerlijk wezen zwemmen met manlief, daarna boodschapje gehaald en toen broodjes gemaakt. Niet meer doen, niet meer achter elkaar. Eerst zwemmen, dan naar huis zitten of even liggen. Dan boodschapje doen of manlief het laten doen. Iedere dag weer, leer ik, leer ik hoe ik hier het beste mee om kan gaan.

Ik ben waarschijnlijk een “pro” naast andere zwangere vrouwen. Luister goed naar lichaam zeggen ze….maar praat het lichaam tegen je? Nee! Je leert voelen en dat kan ik, ik kan voelen en geloof me ook ik ga er een keer overheen. Dat weet ik, dat voel ik en dat heb ik soms voor over. Ik ben meer vermoeid, ik combinatie met NAH & het laatste trimester van de zwangerschap is dat logisch maar blijft confronterend, niet altijd maar soms.

Prima, dat gevoel mag er zijn en ik laat het ook zo. Enne geloof me, ik loop soms ook als een zwangere gefrustreerde kip rond in het huis. Laat dingen uit mijn handen vallen, vergeet dingen en leg dingen op een plek waar het niet hoort en ik het niet meer kan vinden. Tijd om rust te pakken, even een moment, een mindfullnes oefening, adem in….adem uit. Nu net wat meer als normaal.

We zijn er bijna, manlief en ik, saampjes nog even met z’n tweetjes, alhoewel ik moet Dumpy (de poes) niet vergeten. Alles staat bijna klaar…volgende week de wieg ophalen en dan is alles er! De hele (beetje overdreven) supermarkt & drogisterij staat hier, zodat manlief straks niet op zoek moet gaan naar mijn specifieke deodorant, rijst of afwasmiddel. Alles staat er, in twee, in drie….in meervoud Straks vind ik het veel belangrijker dat hij met ons & voor ons er kan zijn.

Een goede voorbereiding, waar ik me op kan voorbereiden natuurlijk. Wat dat betreft is mijn “planmatig gedrag” soms niet zo gek….soms pak ik het op, porties eten in de vriezer doen, alles is schoon, gewassen in de kast, fijn en vooral een heerlijk gevoel. Afstrepen, in mijn hoofd, op een blaadje en dit betekent: “rust in mijn koppie!” Ik kan gaan genieten van mijn verlof, oh yeah baby, ik heb zwangerschapsverlof!

Liefs,

Sjanie

Kerst 2016

Kerst, eerste kerstdag 2016 … niet heel bijzonder? Of toch wel? De laatste kerst met z’n tweetjes, want als alles goed gaat, zijn we volgend jaar met z’n drietjes. Gek idee, maar het voelt zo “wij!” 
Kerst is altijd gezellig, ik vind het altijd gezellig in ieder geval. Dat zal niet voor iedereen gelden, je kan een dierbaar persoon missen, je viert kerst ineens alleen ipv van met je gezin, je bent ziek of een dierbaar persoon is ziek, je zit rot in je vel….het geldt dus niet voor iedereen. 

Kerst 2016

Ik ben bewust, ik ben bewust dat het goed gaat, ik ben bewust dat dit niet voor iedereen geldt. Heel bewust, ik sta er even bij stil….ik sta erbij stil dat ik nog altijd goede en lieve mensen om mij heen hebt, dat het goed gaat met ons en dat we gelukkig zijn. Gelukkig met elkaar, gelukkig hoe het gaat en gewoon een happy couple. Het is niet vanzelfsprekend, het is er, daar geniet ik van.

Ik wil iedereen een fijne kerst vieren, doe waar je, jezelf goed bij voelt. Maak er iets moois van, steek een extra kaarsje op voor de dierbaren die je mist, wees bewust als het je voor wind gaat, geniet als het kan, ik ga het doen…voor de laatste keer met z’n tweetjes ❤

Liefs, 

Sjanie